โรงแรม ห้องพักประธานาธิบดี
“ไม่เอาแล้ว …”
บนเตียงขาวสะอาด แขนเรียวบางพยายามยึดขอบเตียงเพื่อดึงตัวเองหนีออกไป
เกือบจะสำเร็จแล้ว—
ทันใดนั้น มือกว้างแข็งแรงก็จับเอวเธอไว้ แล้วดึงเธอกลับมาอยู่ใต้ร่างอีกครั้ง
จูบที่ถี่ทิ้งลงอย่างรวดเร็ว ทำลายสติของเธอจนหมดสิ้น
เงามืดบนผนังหรูหราไหวติงไม่หยุด
……
สองเดือนต่อมา
ฟางถี นั่งอยู่บนหัวเตียง มือจับไม้ตรวจครรภ์
เส้นสองเส้นสีแดงบนไม้ตรวจชัดเจนยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยง
สมองของเธอส่งเสียงหึ่งๆ
ครึ่งวันก็ยังไม่สามารถตั้งสติได้
ตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน…
คำที่น่ากลัวเช่นนี้ กลับปรากฏในพจนานุกรมชีวิตของเธอ!
เธอเพิ่งอายุยี่สิบปีเท่านั้น!
“เมี๊ยว~”
เสียงแมวเบาๆ ข้างหูทำให้จิตวิญญาณที่ล่องลอยของเธอกลับมา
“แมวน้อย บอกฉันหน่อยว่าควรทำยังไงดี?”
ฟางถีเกือบจะร้องไห้ กอดเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ลูบขนขาวของมัน
เมื่อเธอลูบจนถึงหางที่โล้นของมัน สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะบิดเบี้ยว
พูดถึงเรื่องนี้ ทั้งหมดก็เกิดจากหางโล้นนี้
แน่นอนว่าไม่ใช่ความผิดของแมวน้อย
ตัวการจริงๆ คือฟางซิ่ง!
ถ้าฟางซิ่งไม่ทรมานแมวของเธอและเผาขนหางจนหมด เธอคงไม่ระเบิดความอดทนและตามเธอไปที่โรงแรมด้วยความโกรธ; และคงไม่ทำการตัดสินใจผิดพลาดที่ไม่มีทางหันกลับได้หลังจากพบว่าเธอกับแฟนของตัวเองมีความสัมพันธ์กัน!
การตัดสินใจที่เร่งรีบมักนำไปสู่ปัญหา!
“ตึกตึกตึก—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ความคิดของเธอหยุดชะงัก
ฟางถีตกใจ รีบซ่อนไม้ตรวจครรภ์ไว้ใต้ผ้าห่ม
ข้างนอกคือคุณหญิงหยุน คนรับใช้
“คุณท่านรอง คุณนายเรียกให้คุณลงไปพบ มีเรื่องจะคุยด้วย”
การแสดงออกของคุณหญิงหยุนเย็นชา
คำว่า "คุณท่านรอง" ในปากของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ฟางถีทำเหมือนไม่ได้ยิน ดึงมุมปากขึ้น “ได้ค่ะ ฉันจะลงไปทันที”
ในห้องนั่งเล่น
หรงหยุนและฟางซิ่ง แม่ลูกนั่งอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด ป้อนผลไม้กันและหัวเราะคุยกันอย่างสนิทสนม
เมื่อเห็นเธอ หรงหยุนก็เลิกยิ้ม
ฟางถีเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า
ครั้งหนึ่ง หรงหยุนก็เคยเป็นแม่ที่อ่อนโยนและรักใคร่สำหรับเธอ
แต่ตั้งแต่ฟางซิ่ง ลูกสาวแท้จริงถูกพบกลับมาเมื่อครึ่งปีที่แล้ว เด็กที่รับเลี้ยงอย่างเธอก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
ความรักของหรงหยุนที่มีต่อเธอ เหลือเพียงความเฉยชา
“นั่งเถอะ”
ฟางถีนั่งลงบนโซฟาเดี่ยว รอเงียบๆ ให้เธอพูด
“เรียกเธอลงมาเพื่อปรึกษาเรื่องหนึ่ง”
พูดว่าปรึกษา แต่หรงหยุนไม่มีท่าทีที่จะปรึกษาเลย “เธอก็รู้ว่า การแต่งงานระหว่างตระกูลฟางและตระกูลหมู่ ถูกกำหนดไว้เมื่อยี่สิบปีก่อนให้ซิ่งซิ่งและคู่หมั้นของฟางถี แต่ตอนนั้นซิ่งซิ่งถูกพาไป ทำให้เธอได้โอกาส ตอนนี้ซิ่งซิ่งกลับมาแล้ว การแต่งงานนี้ก็ควรคืนให้เจ้าของเดิม”
ฟางถี กัดริมฝีปาก
เหมือนกับในสายตาของหรงหยุน การแต่งงานเป็นเพียงของเล่นง่ายๆ ที่สามารถเปลี่ยนเจ้าของได้ตลอดเวลา
เหมือนกับความรักของหรงหยุน ที่ต้องการเธอเมื่อจำเป็น แต่เมื่อไม่ต้องการก็ถอยกลับได้
ฟางถี สูดจมูก มองไปที่ฟางซิ่งที่นั่งข้างๆ อย่างอ่อนโยน “พี่สาวไม่ได้อยู่กับคู่หมั้นของฟางถีนานแล้วหรือ? นี่ไม่ใช่การปรึกษา แต่เป็นการแจ้งใช่ไหม?”
สีหน้าของฟางซิ่งเปลี่ยนไป
หรงหยุนไม่คิดว่าฟางถีจะรู้แล้ว และพูดออกมาโดยไม่ไว้หน้าต่อหน้าคนอื่น
สีหน้าของเธอไม่พอใจเล็กน้อย ตำหนิว่า “เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เธอมีความเห็นอะไรกับเราเหรอ? ต้องรู้ว่าการแต่งงานนี้เดิมทีก็เป็นของซิ่งซิ่ง แม้แต่การแจ้งก็ยังเป็นการเห็นค่าเธอ!”
พูดจบ เห็นฟางถีก้มหน้าไม่พูดอะไร คิดว่าเธอถูกข่มขู่
สีหน้าของหรงหยุนดีขึ้นเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พูดด้วยท่าทีให้ทานว่า “แน่นอนว่า เพื่อชดเชยคุณ เราได้หาคู่ที่ดีให้คุณแล้ว ลูกชายคนที่สองของตระกูลอี้ หน้าตาดี ฉันคิดว่าเหมาะสมกับคุณมาก เราสองตระกูลตกลงกันแล้ว คุณไปจดทะเบียนกับเขาพรุ่งนี้เถอะ”
พรุ่งนี้?
ฟางถีไม่เชื่อสายตา เงยหน้าขึ้น “ฉันยังเรียนอยู่!”
“เรียนแล้วอย่างไร? ไม่มีข้อห้ามว่าการเรียนมหาวิทยาลัยจะไม่สามารถแต่งงานได้! ถึงวัยแต่งงานแล้ว คุณก็สามารถแต่งงานได้!”
ฟางถีหันหน้าไปทางอื่น ปฏิเสธว่า “ได้ยินว่าลูกชายคนที่สองของตระกูลอี้เป็นคนเจ้าชู้ มีข่าวฉาวไม่หยุด ฉันไม่แต่งงานกับเขา”
ให้เธอแต่งงานกับคนแบบนี้ พูดดีว่าเป็นการชดเชย แต่จริงๆ แล้วเป็นการทำร้าย!
ปัง—
หรงหยุนโกรธ ตบโต๊ะ “เจ้าชู้แล้วอย่างไร? คุณเป็นแค่ลูกบุญธรรมของตระกูลฟาง ไม่ใช่คุณหนูจริงๆ เจ้าชู้ก็เหมาะสมกับคุณแล้ว! ตระกูลอี้โอนเงินค่าหมั้นหนึ่งล้านแล้ว พรุ่งนี้คุณไม่แต่งก็ต้องแต่ง!”
“ไม่งั้น อย่าหาว่าฉันจะอายัดบัตรของคุณ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณแอบช่วยผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่จ่ายค่ารักษา ”
หรงหยุนหัวเราะเยาะ เต็มไปด้วยความมั่นใจ
เฮอะ เด็กน้อย เธอยังจัดการไม่ได้หรือ?
ฟางถี กำหมัดแน่น
ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่เป็นผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ เธออยู่ในความดูแลของเขาจนถึงอายุสามขวบ
มีบุญคุณที่ไม่สามารถตัดได้
หลังจากเธอถูกตระกูลฟางรับเลี้ยง เพราะหรงหยุนจมอยู่ในความเศร้าจากการสูญเสียลูกสาวที่รัก ต้องการการปลอบประโลมจิตใจ
เธอหน้าตาคล้ายกับฟางซิ่ง จึงถูกเลือก
แต่ในหลายปีนี้ ฟางถีก็ยังกลับไปสถานสงเคราะห์เพื่อเยี่ยมผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่บ่อยๆ
ครึ่งปีที่แล้วผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่ตรวจพบว่ามีมะเร็งกระเพาะอาหาร ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล แต่เธอใช้เวลาและเงินทั้งหมดเพื่ออุทิศให้กับเด็กๆ เหล่านั้น ไม่มีเงินรักษาโรค
ฟางถีรู้แล้ว ก็แอบใช้เงินในบัตรของตัวเองช่วยจ่ายค่ารักษาให้
ไม่มีเงินรักษาต่อ ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ !
……
วันรุ่งขึ้น ที่สำนักงานทะเบียนสมรส
“อาชิ๊—”
ฟางถี จามไม่หยุด
เธอมองชายข้างๆ ที่แต่งตัวฉูดฉาด เขาฉีดน้ำหอมแรงจนทำให้ทนไม่ได้
สิ่งที่ทนไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ ตั้งแต่เข้ามาในนี้ ในระหว่างรอคิวสิบกว่านาที โทรศัพท์ของเขาก็ไม่หยุด
เต็มไปด้วยคำว่า “น้องสาวที่น่ารัก” และ “เด็กดี” ไม่หยุดพูดคุยหวานๆ กับสาวในโทรศัพท์
กำลังจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ แต่กลับไม่มีความเคารพพื้นฐานต่อเธอเลย
ฟางถีรู้สึกเหมือนมีหินก้อนหนึ่งในใจ อึดอัดมาก
เธอจะต้องแต่งงานกับคนแบบนี้จริงๆ หรือ?
…ไม่ เธอไม่เอา!
ฟางถีอารมณ์ระเบิดขึ้นทันที ลุกขึ้นและวิ่งออกไป
ชายที่กำลังคุยโทรศัพท์งงงวย “เฮ้ ไปไหน—”
ฟางถีไม่ตอบ วิ่งออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส
ไม่ทันระวัง เกือบชนรถหรูสีดำที่ขับเข้ามา
“วี๊ด—”
รถหรูเบรกกะทันหัน ห่างจากขาของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร
ฟางถีขาอ่อน ทรุดนั่งลงบนพื้น
เกือบแล้ว เกือบแล้วเธอจะถูกชนกระเด็น…
“ไม่เป็นไรใช่ไหม” เจ้าของรถเปิดประตูลงมา มองเธอจากบนลงล่าง
มีบรรยากาศของคนมีอำนาจแผ่กระจายในตัวเขา
เสียงนี้ คุ้นหูเล็กน้อย
ฟางถีมองขึ้นไปอย่างงงงวย เมื่อเห็นหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาของเธอหดตัวทันที
ชายหนุ่มในชุดสูทหล่อเหล่า ดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว
แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องแสงบนตัวเขา ทำให้เขาดูเหมือนเปล่งประกาย
เขานี่เอง!
ฟางถีนึกถึงคืนที่สับสนเมื่อสองเดือนก่อน นึกถึงไม้ตรวจครรภ์ที่มีสองเส้นสีแดง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่ควบคุมได้
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังกลับขึ้นรถ—
เธอจับมือเขาไว้แน่น พูดว่า “ฉันท้องแล้ว!”
เยี่ยนจือหวยหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเย็นชา "แล้วไงล่ะ?"
ต่อไปจะพูดว่าโดนเขาชนจนแท้ง แล้วก็มาเรียกร้องค่าเสียหายจากเขาใช่ไหม?
เขามองหญิงสาวตรงหน้า แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่ดวงตากลับสดใสและมีเสน่ห์เหมือนดวงจันทร์บนฟ้า
น่าเสียดายจริงๆ
ถึงจะเป็นสาวงาม แต่กลับเลือกที่จะหาประโยชน์จากผู้อื่น
ฟางทีมองดูสายตาที่ไม่คุ้นเคยของผู้ชายตรงหน้า เธอรู้สึกตกใจ
เขาจำเธอไม่ได้แล้ว
หัวใจของเธอรู้สึกหนักอึ้ง
แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้—
เธอสูดลมหายใจและเตือนเขา “คืนวันที่ 11 มิถุนายน ห้อง 1908 โรงแรมหลัวเซี่ย”
เยี่ยนจือหวยนิ่งไป
คืนนี้ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันหวานชื่นเมื่อสองเดือนก่อน เขายังไม่ลืม
เขามองไปที่หญิงสาวตรงหน้า "คนคืนนั้นคือเธอหรือ?"
สายตาของเขาจ้องมองอย่างกดดัน ฟางทีพยายามอดทนต่อความร้อนบนแก้มและพยักหน้า
เขาถามอีกครั้ง “เธอตั้งครรภ์แล้วหรือ?”
ฟางทีพยักหน้าอีกครั้ง กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด จึงพูดเสริมเสียงเบาๆ “เป็นของคุณ…”
“จะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเป็นของฉัน?”
ฟางทีตะลึง เงยหน้าขึ้นมองเห็นสายตาเย็นชาของเขา
เธอกัดริมฝีปากและอธิบายอย่างอึดอัด “ก่อนคุณ ฉันไม่ได้อยู่กับผู้ชายคนอื่น... อะไรแบบนั้น คืนนั้นเป็นครั้งแรกของฉัน คุณน่าจะรู้สึกได้…”
เยี่ยนจือหวยสายตาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น
คืนนั้นเขาถูกวางยา จึงไม่ค่อยมีสติ ไม่ทันสังเกตถึงรายละเอียดเหล่านั้น
แต่ตอนเช้าตื่นขึ้น เขาเห็นรอยเลือดบนผ้าปูที่นอน
แต่ถึงจะเป็นครั้งแรกที่ให้เขา ก็ไม่ได้หมายความว่าหลังจากนั้นเธอไม่เคยอยู่กับผู้ชายคนอื่น
อย่างไรก็ตาม เธอเป็นผู้หญิงที่เข้าห้องของคนอื่นง่ายๆ
แต่เขาไม่อยากทะเลาะเรื่อง "ลูกคนนี้เป็นของใคร" บนถนน จึงหยิบเช็คออกมาและเขียนด้วยปากกาหมึกซึมอย่างรวดเร็ว ถามเสียงเย็นชา “บอกมาเถอะ ต้องการเงินเท่าไหร่”
ฟางทีมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำหมัดแน่น
ความรู้สึกอับอายเกือบจะกลืนเธอ
เธออยากจะทำเหมือนนางเอกในละครที่มีศักดิ์ศรี คว้าเช็คและฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนใส่หน้าเขา
แต่เมื่อนึกถึงอธิการบดีเฉินที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล รอให้เธอจ่ายค่ารักษา ...
ฟางทีพูดอย่างยากลำบาก “ห้าแสน ฉันต้องการห้าแสน…”
หมอที่ดูแลบอกว่าค่าผ่าตัดของอธิการบดีเฉินอย่างน้อยต้องห้าแสน
เยี่ยนจือหวยกำลังจะเขียนสิบหมื่น พอได้ยินก็หัวเราะเยาะ แล้วเพิ่มศูนย์อีกหนึ่งตัว
เขายื่นเช็คให้ มองไปที่เธอด้วยสายตาเย็นชา “นี่คือหนึ่งล้าน จัดการเรื่องการแท้งเอง ฉันไม่อยากเห็นเธอมาใช้เรื่องการตั้งครรภ์อ้างอีก เข้าใจไหม?”
ฟางทีศีรษะก้มต่ำ มือสั่นเล็กน้อยที่ยื่นออกมา
ตอนนี้เธอคิดว่าท่าทางที่ยื่นมือรับเงินของเธอคงดูน่าเกลียดมาก จนเยี่ยนจือหวยไม่มีความอดทนรอให้เธอรับเช็ค จึงดึงมือกลับไป
เช็คหลุดจากมือเขา ลอยไปที่เท้าเธอ
ชายคนนั้นหันหลังและขับรถออกไปโดยไม่หันกลับ
ฟางทียืนอยู่ตรงนั้นสักพัก จึงก้มตัวลงเก็บเช็ค
ทันทีที่ยืดตัวขึ้น น้ำตาหนึ่งหยด “ป๊าบ” ตกลงบนพื้นถนนซีเมนต์
…
บ้านฟาง
แม่บ้านหยินกำลังทำความสะอาดห้องของฟางที
บอกว่าทำความสะอาด แต่จริงๆ แล้วกำลังรื้อค้นหาของ
เธออยากดูว่าฟางทีมีของมีค่าอะไรบ้าง ที่เธอจะ “ยืม” ได้
แน่นอนว่า การยืมนี้คือยืมแล้วไม่คืน
ยังไงก็ตาม คุณหนูรองคนนี้ ตอนนี้สถานะในบ้านต่ำกว่าเธอเสียอีก ไม่มีใครจะออกหน้าปกป้องเธอ
แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอของดีอะไรเลย
เธอรู้ว่าหลังจากคุณหนูใหญ่กลับมา ก็ทำลายเสื้อผ้าสวยๆ ของฟางทีหมดแล้ว เครื่องประดับมีค่าก็เอาไปหมด
ไม่คิดว่าจะเอาไปหมดขนาดนี้ ไม่เหลืออะไรที่มีค่าเลย!
“โชคร้ายจริงๆ!”
หยินบ่นเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มบนเตียงของฟางที โยนลงพื้นด้วยความโกรธ
“โครม——”
มีบางอย่างหล่นออกมา
หยินคิดว่าเป็นของมีค่าที่ฟางทีซ่อนไว้ ตาเป็นประกาย รีบเก็บขึ้นมา
แต่—
เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ หยินตกใจตาโต
ในวินาทีต่อมา รีบวิ่งออกไป
“คุณนาย——”
…
ป๊าบ——
ฟางทีเพิ่งเข้าประตู ก็ถูกตบอย่างแรง
หรงหยุนหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “เธอไปไหนมา? ทำไมไม่ไปจดทะเบียนกับอี้เอ้อร์กงจื่อแล้วหนีไป!”
ฟางทีอดทนต่อความเจ็บปวดที่แก้ม พูดว่า “ฉันไม่อยากแต่งงานกับเขา”
“ทำไมไม่อยาก? จะพูดอีกว่าเขาเจ้าชู้ใช่ไหม? แต่เธอดีไปถึงไหน?”
หรงหยุนโยนสิ่งหนึ่งออกมา ตะโกนด่า “ท้องก่อนแต่ง! ฟางที ฉันไม่คิดว่าเธอกล้าขนาดนี้! ไม่รู้จักอาย!”
ฟางทีมองดูที่ตรวจครรภ์บนพื้น หัวสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“ลูกนอกสมรสก็คือลูกนอกสมรส พันธุกรรมต่ำต้อยถึงจะได้การศึกษาดีแค่ไหน ก็ยังช่วยไม่ได้! เธอทำให้ตระกูลฟางเสียชื่อหมดแล้ว !”
หรงหยุนหัวเราะเยาะ สายตาเย็นชา “เธอไปซะ! ทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ ตระกูลฟางไม่มีทางรับเธอไว้แล้ว!”
พูดจบ ส่งสายตาให้หยินที่อยู่ข้างๆ
หยินเข้าใจ รีบไปลากกระเป๋าเดินทางจากห้องข้างๆ มาวางตรงหน้าฟางที
“คุณหนูรอง...ไม่สิ คุณฟางที ของเธออยู่ในนี้แล้ว รีบเอาไปแล้วออกไปซะ!”
หรงหยุนกอดอก ท่าทางสูงส่งเหมือนมองดูมดที่ต่ำต้อย “ที่จริงก็คิดว่าเลี้ยงเธอมาหลายปี ถึงแม้ฟางซิ่งจะกลับมาแล้ว ก็ไม่คิดจะไล่เธอไป แต่เธอเลือกที่จะตกต่ำ ไม่มีทางแก้ไข ตระกูลฟางก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว จากนี้ไปเธอก็ทำตัวเองให้ดีเถอะ!”
“ฮึ.” ฟางทีหัวเราะเบาๆ
หรงหยุนขมวดคิ้ว “เธอหัวเราะอะไร?”
ฟางทีเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ดำสนิทมีน้ำตาคลอ “ก่อนหน้านี้คุณอดทนไม่ไล่ฉันไป ไม่ใช่เพราะกลัวว่าคนภายนอกจะพูดว่าพอเจอลูกสาวแท้ๆ แล้วก็ทิ้งลูกบุญธรรมเหรอ? ทำไมต้องทำตัวสูงส่งขนาดนั้น?”
จริงๆ แล้วตั้งแต่ฟางซิ่งกลับมา ฟางทีก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของท่าทีของคนในตระกูลฟางและคิดจะออกไป
แต่ตระกูลฟางห้ามเธอ
ไม่ใช่เพราะหวงแหน แต่ไม่อยากถูกด่าหลังจากพลิกหน้าพูดไม่ดี!
ตอนนี้ได้จับผิดเธอ ก็สามารถไล่เธอออกไปอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คงจะดีใจมากใช่ไหม?
หรงหยุนหน้าบึ้งเพราะถูกจับได้ “เธอเลยโกรธฉันเหรอ? ถ้าฉันไม่เลี้ยงเธอ เธอคงไม่รู้ว่าจะไปกินดินอยู่ที่ไหน! ไม่รู้จักบุญคุณ ฟางซิ่งพูดถูก เธอเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณจริงๆ! ไม่แปลกใจที่ถูกพ่อแม่แท้ๆ ทิ้ง!”
พ่อแม่แท้ๆ เป็นความเจ็บปวดในใจของฟางที เธอกำหมัดแน่น เสียงสั่น “ไม่ ฉันขอบคุณคุณที่เลี้ยงดูฉันตลอดหลายปี ถึงแม้คุณจะมองฉันเป็นตัวแทนของฟางซิ่ง แค่ใช้ฉันเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ!”
เธอหยิบบัตรจากกระเป๋า เป็นเงินจากเช็คที่เยี่ยนจือหวยให้ “บัตรนี้มีห้าแสน ถือว่าฉันคืนให้คุณสำหรับการเลี้ยงดูตลอดหลายปี รู้ว่าจริงๆ แล้วไม่พอ แต่การที่ฟางซิ่งทำร้ายและทุบตีฉันในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ถ้าจะพูดไป ฉันก็ควรได้รับค่าชดเชยทางร่างกายและจิตใจบ้าง สองอย่างนี้ก็ถือว่าเท่าทุนกันนะ”
“ต่อไปก็เป็นตามที่คุณต้องการ เราจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีก!”
หรงหยุนมองเธอด้วยสายตาดูถูก “เธอได้เงินมาจากไหน? ไม่ใช่ไปขายตัวใช่ไหม?”
ก่อนที่ฟางซิ่งจะกลับมา เธอก็ไม่ค่อยให้เงินฟางทีแล้ว ครึ่งปีนี้ยิ่งไม่ให้เงินเลย
ตามที่ควรจะเป็น เงินที่เหลือในบัตรของเธอน่าจะหมดไปกับอธิการบดีเฉินแล้ว
แล้วทำไมถึงมีห้าแสนได้ ?
ฟางทีไม่อยากนึกถึงตอนที่เธอหน้าไม่อายขอเงินจากเยี่ยนจือหวย ไม่อธิบายมาก แค่วางบัตรลงบนพื้น แล้วโขกหัวสามครั้ง
“ขอให้คุณโชคดี”
หลังจากโขกหัว ฟางทีลากกระเป๋าออกไปโดยไม่ลังเล
พอเดินถึงประตู เสียงจากด้านบนก็พูดขึ้น “เฮ้!”
ฟางถีเงยหน้าขึ้นมอง
ฟางซิ่งนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างชั้นสามมองลงมาที่เธอด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจ “ใครเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ? อย่าบอกนะว่าเป็นมู่เฉิง เขาบอกฉันแล้วว่าเธอเป็นคนจืดชืดน่าเบื่อ เขาไม่มีแม้แต่ความสนใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับเธอเลย!”
ฟางถีหันหน้าไปทางอื่น “ไม่เกี่ยวกับเธอ!”
“เธอคงไม่ได้ไปขายตัวมาหรอกใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะมีเงินมากมายได้ยังไง ? บอกฉันหน่อยสิ คนที่นอนกับเธอเป็นชายกลางคนที่ดูไม่น่าพิศวงหรือชายแก่ที่ดูไม่น่าคบหาหรือเปล่า?”
ฟางถีมองเย็นชา “นั่นคงทำให้เธอผิดหวัง! เขาเก่งกว่ามู่เฉิงเป็นร้อยเท่า มู่เฉิงในสายตาเขาเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง ต้องก้มตัวคำนับเมื่อเจอเขา!”
ฟางซิ่งหัวเราะลั่นราวกับฟังเรื่องไร้สาระ “ฟางถี เธอคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
ฟางถีไม่อยากโต้เถียงกับเธอต่อไป
วันนั้นถ้าไม่เห็นมู่เฉิงก้มโค้งประจบหยานจือไหวที่โรงแรม คงไม่เกิดความคิดที่อยากจะเป็น “ป้าสะใภ้” ของมู่เฉิงและฟางซิ่ง เลยตามเข้าไปในห้องของหยานจือไหว!
ความจริงพิสูจน์ได้ว่าความหุนหันพลันแล่นคือปีศาจ!
คืนนั้นเธอถูกหยานจือไหวทำจนกระดูกแทบจะหลุด ไม่กล้าฝันอะไรอีก พอรุ่งเช้าก็หนีออกจากห้องแทบไม่ทัน
“เดี๋ยวก่อน!”เห็นฟางถีจะเดินไป
ฟางซิ่งเรียกหยุดเธออีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจ “เธอลืมของไว้ชิ้นหนึ่ง”
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งของเธอจับแมวสีขาวที่มีหางหงิกเหวี่ยงลงมาจากชั้นสาม!
ใบหน้าของฟางถีเปลี่ยนสี “เสี่ยวหมี่!”
เธอปล่อยกระเป๋าเดินทาง รีบวิ่งเข้าไปอุ้มแมวสีขาวที่อยู่บนพื้น
“เมี๊ยว~”
เสี่ยวหมี่ร้องเบาๆ ดวงตาสีฟ้าดูว่างเปล่า ทั้งตัวดูอ่อนแอ
ฟางถีไม่รู้ว่ามันบาดเจ็บตรงไหน ทั้งสงสารและกังวล
เธอกอดแมวแน่น มองดูผู้หญิงที่หัวเราะเยาะอยู่ชั้นบนด้วยความโกรธเคือง กัดฟัน “เฉิน เจา ตี้!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางซิ่งหายไปทันที
เธอทำหน้าเคร่งขรึม แสดงอารมณ์บิดเบี้ยวราวกับจะกินคน “เธอพูดว่าอะไร? พูดอีกทีสิ!”
“เฉิน เจา ตี้!”
“อ๊าาา! ฉันจะฆ่าเธอ!”
ฟางซิ่งอารมณ์พังทลายทันที
ตอนเด็กเธอถูกลักพาตัวไป ตกอยู่ในมือเกษตรกรครอบครัวหนึ่ง พวกเขาเชื่อคำพูดของหมอดูว่าการรับฟางซิ่งมาเลี้ยงจะทำให้มีลูกชาย
จึงตั้งชื่อเธอว่า เจา ตี้
ชื่อและอดีตเหล่านี้เป็นความอับอายที่ฟางซิ่งไม่อยากจดจำ กลับมาที่บ้านฟางแล้วไม่เคยให้ใครพูดถึง
ตอนที่คิดว่าจะลืมได้แล้ว—
นังคนนี้ นังที่แย่งที่ของเธอไปถึงสิบเจ็ดปี กล้าพูดถึงชื่อนี้อีกครั้ง!
เส้นประสาทที่อ่อนไหวที่สุดของเธอถูกกระตุ้น ทำให้เธอบ้าคลั่งอีกครั้ง จับสิ่งของรอบตัวขว้างใส่ฟางถี!
“นังแพศยา! นางที่แย่งที่ของฉัน! ไปตายซะ ไปตายซะ!”
“เธอควรจะเป็นเฉินเจาตี้ต่างหาก! นังปลอมแปลงที่มีพันธุกรรมต่ำต้อย แย่งที่ของฉัน ขโมยชีวิตของฉัน เธอควรจะคลานอยู่ในชนบทที่ห่างไกลเป็นเจาตี้! ขโมยไร้ยางอาย ไปตายซะ!”
เสียงสิ่งของแตกกระจายดังอยู่บนพื้น
ฟางถีมองฟางซิ่งที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ชั้นบนอย่างเยือกเย็น
ตอนแรกที่เห็นฟางซิ่งเป็นแบบนี้ เธอยังรู้สึกผิดและกังวล
แม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ แต่ในขณะที่เธอมีชีวิตที่ดี ฟางซิ่งกลับไม่โชคดีนัก
แต่หลังจากฟางซิ่งด่าว่าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ตบหน้าเธอ ฉีกเสื้อผ้าทั้งหมดของเธอ ตัดกระเป๋าและรองเท้าทั้งหมดของเธอ เผางานออกแบบทั้งหมดของเธอ แอบเข้าห้องตอนกลางคืนราดน้ำเย็นใส่เธอ น้ำลายใส่แก้วน้ำของเธอ เตะเธอตอนลงบันได ใส่ยาพิษในอาหารแมวของเธอ. ..
ครั้งแล้วครั้งเล่า ความรู้สึกผิดและความเห็นใจของเธอหมดสิ้นไป!
ฟางถีอุ้มแมวด้วยมือข้างหนึ่ง ลากกระเป๋าเดินทางด้วยอีกข้าง เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
“ซิ่งซิ่ง เป็นอะไร? เป็นอะไรไป ?”
หรงหยุนได้ยินเสียงดังจึงวิ่งขึ้นไปชั้นบน เห็นฟางซิ่งที่มีอาการคล้ายคนบ้า จึงรีบเข้าไปกอดเธอ “ซิ่งซิ่ง นี่แม่เอง แม่อยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว! อย่ากลัวนะ!”
ฟางซิ่งพิงอยู่ในอ้อมกอดของหรงหยุน ร่างกายทั้งตัวเกร็ง “แม่ ฉันจะฆ่าเธอ ฉันจะฆ่านังแพศยานั่น!”
“ดี ดี ฆ่าเธอ แม่จะช่วยจัดการเธอเอง!”
หรงหยุนลูบผมเธอด้วยความรัก แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
หลังจากปลอบฟางซิ่งแล้ว หรงหยุนหยิบโทรศัพท์เดินกลับห้องของตัวเอง โทรหาสามีของเธอ
“หรงหยุน มีอะไรหรือ?”
หรงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฟางเจิ้น ฉันไล่นังแพศยานั่นออกจากบ้านแล้ว คุณหาจังหวะจัดการเธอซะ”
ฟางเจิ้นลังเลเล็กน้อย “ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ? หรือคุณจะรอให้เธอรู้ความจริง รู้ว่าแม่แท้ๆ ของเธอถูกคุณเผลอฆ่าตาย รู้ว่าบ้านฟางทั้งหมดนี้เป็นของเธอ แล้วกลับมาแย่งบริษัทและทรัพย์สินกับคุณ?”
“แต่... เธอก็เป็นลูกของพี่ชายคุณ”
“ฟางเจิ้น! ยี่สิบปีที่แล้วถ้าคุณไม่ใจอ่อน ไม่ปล่อยให้นังแพศยานั่นรอดชีวิต เราก็ไม่ต้องมีปัญหาใหญ่ขนาดนี้! อย่าพูดว่าเธอเป็นลูกของพี่ชายคุณ คิดถึงลูกสาวของคุณก่อนเถอะ! คิดถึงชีวิตของซิ่งซิ่งในยี่สิบปีที่ผ่านมาสิ! ตอนนี้คุณยังสงสารนังแพศยานั่น คุณเห็นใจซิ่งซิ่งบ้างไหม?” หรงหยุนตะโกนด้วยความโกรธ
เธอแค่คิดถึงยี่สิบปีที่แล้วที่ฟางเจิ้นไม่กล้าฆ่าฟางที ทำให้เธอต้องหลงทางไปที่สถานสงเคราะห์ และสามปีต่อมาก็ถูกเธอรับเลี้ยงกลับมาเป็นลูกสาวแท้ๆ นานถึงสิบเจ็ดปี ก็แทบจะคลั่ง!
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเหมือนซิ่งซิ่ง เพราะแท้จริงแล้วเป็นลูกของบ้านฟาง!
ฟางเจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมเข้าใจแล้ว จะจัดการดูแลให้”
เมื่อก่อนฟางทียังอยู่ในบ้านฟาง กลัวจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้ ก็ไม่กล้าลงมือ
ตอนนี้เธอออกไปแล้ว มันง่ายมาก
ในเมื่อโลกนี้ ทุกวันมีคนตายเพราะอุบัติเหตุไม่ใช่น้อย!
