“คุณกู้ คุณตั้งครรภ์ครับ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ เด็กในท้องของคุณมีสุขภาพแข็งแรงดีครับ”
กู้เหวยอีเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างงุนงงโดยกำผลตรวจการตั้งครรภ์ไว้ในมือแน่น
กู้เหวยอีอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ มือเรียวเล็กก็ลูบท้องน้อยเบา ๆ
เธอท้องแล้ว เป็นลูกของเธอกับฟู่จิ่งเฉิน
กู้เหวยอีระงับความตื่นเต้นไว้พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะโทรหาฟู่จิ่งเฉินเพื่อบอกเรื่องเซอร์ไพรส์นี้กับเขาเอง
และตอนนั้นโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา ฟู่จิ่งเฉิน สามีของเธอส่งข้อความมาพอดี
【รีบมาที่โรงแรมฮิลตันที 】
ไปโรงแรมฮิลตันตอนนี้เหรอ？ ทำไมถึงปุบปับแบบนี้ล่ะ？
กู้เหวยอีรู้สึกสับสน แต่ก็ไม่ได้ลังเลอะไร เธอไปเรียกรถแท็กซี่ที่ข้างทางแล้วมุ่งหน้าไปที่โรงแรมฮิลตันทันที
ในเมื่อฟู่จิ่งเฉินอยากจะพบเธอ งั้นเธอก็บอกเรื่องที่เธอท้องต่อหน้าเขาไปเลยแล้วกัน
ไม่รู้ว่าถ้าฟู่จิ่งเฉินรู้ว่าเธอท้องแล้วจะมีปฏิกิริยายังไงนะ？
กู้เหวยอีมาที่โรงแรมด้วยความคาดหวัง แต่พอลงจากรถก็พบว่าโรงแรมเต็มไปด้วยดอกไม้ที่สวยงามมากมาย มีพรมแดงใหม่เอี่ยมปูอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมฉลองอะไรอยู่
กู้เหวยอีอึ้งไปพักนึง ไม่นานเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเธอกับฟู่จิ่งเฉินพอดี
เพราะงั้นฟู่จิ่งเฉินเลยเรียกเธอมาที่นี่เพื่อเซอร์ไพรส์เธองั้นเหรอ？
มีแขกจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม พวกเขากำลังดื่มกันอย่างคึกคักทีเดียว
กู้เหวยอีเดินผ่านฝูงชนไป ชุดเรียบง่ายของเธอนั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของใครเลย
ไม่นานหลังจากนั้น พอเธอมองไปก็เห็นฟู่จิ่งเฉินอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาดูเจิดจรัสท่ามกลางฝูงชนมาก
นั่นคือสามีของเธอและพ่อในอนาคตของลูกเธอ
มุมปากของกู้เหวยอียกขึ้นมาทันที แต่วินาทีต่อมาพอเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ฟู่จิ่งเฉิน รอยยิ้มของเธอก็แข็งทื่อไปทันที
นั่นมัน... หลินลี่ลี่ รักแรกของฟู่จิ่งเฉิน？！
เธอกลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？
ตัวของกู้เหวยอีแข็งทื่อไปทันที เธอมองดูคนสองคนที่อยู่ไม่ไกลจับมือกันอย่างสนิทสนม ราวกับคู่รักที่น่าอิจฉา
กลุ่มเพื่อนสนิทมาล้อมรอบพวกเขาไว้และต่างพากันแสดงความยินดี
“ลี่ลี่ วันนี้ฉันต้องดื่มให้เกียรติเธอสักแก้วแล้วล่ะ ยินดีกับการกลับมาจากต่างประเทศของเธอด้วยนะ！”
“จิ่งเฉิน ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว ในที่สุด นายกับลี่ลี่ก็กลับมาพบกันอีกครั้ง วันดีแบบนี้ พวกนายสองคนต้องควงแขนกันดื่มฉลองสักหน่อยแล้วนะ”
เสียงเฮดังขึ้นเรื่อย ๆ
หลินลี่ลี่สวมชุดสีแดงร้อนแรงและแต่งหน้าอย่างสวยงาม เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนขึ้นมาแล้วพูดว่า “พวกเธอเลิกเอะอะได้แล้ว ฉันกับจิ่งเฉินจะดื่มควงแขนได้ยังไงกัน？ เพราะยังไงจิ่งเฉินก็มีภรรยาแล้ว ถ้าจะดื่มควงแขนกันล่ะก็ น่าจะให้จิ่งเฉินกับภรรยาของเขาทำมากกว่า”
พอได้ยินหลินลี่ลี่พูดถึงกู้เหวยอี ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ทำสีหน้าดูถูกขึ้นมาทันที
“กู้เหวยอีนั่นน่ะเหรอ？ ถือเป็นภรรยาที่ไหนกัน？ กู้เหวยอีก็เป็นแค่เครื่องมือที่จิ่งเฉินใช้เพื่อเอาใจคุณย่าของเขาเฉย ๆ ！”
“ใช่ ๆ ผู้หญิงที่จิ่งเฉินอยากจะแต่งงานด้วยจริง ๆ ก็คือเธอมาตลอดนะ ใช่ไหมจิ่งเฉิน？”
ฟู่จิ่งเฉินรูปร่างสูงและมีหน้าตาหล่อเหลา ชุดสูทหรูหราที่ไม่ได้ดูโอเวอร์ของเขานั้นทำให้เห็นถึงท่าทางเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา
“พอได้แล้ว พวกนายอย่ารังแกลี่ลี่ เธอดื่มเหล้าไม่เป็น ฉันจะดื่มแทนเธอเอง”
พอได้ยินแบบนี้ พวกเพื่อน ๆ ต่างก็พากันส่งเสียงเฮดังขึ้นมากกว่าเก่า
“นี่ ฟู่จิ่งเฉิน นายปวดใจแทนลี่ลี่งั้นสินะ？” ได้！ นายไม่ให้ลี่ลี่ดื่มกับพวกเรา งั้นนายต้องดื่มไวน์ของเธอให้หมดเลยนะ！ ถ้าดื่มไม่หมด วันนี้ก็ห้ามกลับ！”
ท่ามกลางเสียงเอะอะของฝูงชน สีหน้าของฟู่จิ่งเฉินเย็นชา มุมปากนั้นกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่สามารถละเลยได้
หลินลี่ลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เขานั้นกลับก้มหน้าลงอย่างอาย ๆ
ภาพที่ทั้งสองคนสวีทกันมันบาดตามาก ทำให้ใจของกู้เหวยอีปวดตึบขึ้นมาทันที
เธอไม่รู้ว่าตัวเองหนีออกมาตอนไหน จนกระทั่งเม็ดฝนเย็น ๆ ตกลงมากระทบใบหน้า เธอถึงได้รู้สึกตัวว่าด้านนอกโรงแรมนั้นฝนตก
สายลมเย็นพัดพาสายฝนมากระทบร่างกายของกู้เหวยอี ภายในพริบตา ลมแรงก็โหมกระหน่ำมา เสียงฝนตกก็แรงขึ้น
กู้เหวยอีมองฝนตรงหน้าอย่างงุนงง
เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมฟู่จิ่งเฉินถึงเรียกเธอมา
หรือว่าเขาอยากให้เธอเห็นภาพพวกเขาสวีทกัน จากนั้นก็สละตำแหน่งคุณนายฟู่ให้หลินลี่ลี่ ผู้หญิงที่เขารักอย่างรู้การรู้งานงั้นเหรอ？
ลมหายใจของกู้เหวยอีค่อย ๆ หนักขึ้น เธอยกเท้าขึ้นด้วยความแข็งทื่อ ก่อนจะเดินตากฝนกลับบ้าน
เธอยืนอยู่ที่ประตูด้วยความสิ้นหวัง พลางมองบ้านที่คุ้นเคยตรงหน้าอย่างว่างเปล่าพลางคิดอย่างเหม่อลอย
สองปีก่อน ตระกูลกู้กำลังจะล้มละลายและพยายามจะแต่งงานเกี่ยวดองกันกับตระกูลฟู่เพื่อจะได้กอบกู้สถานการณ์ที่แย่ลงของตระกูลเอาไว้
ตอนแรกฟู่จิ่งเฉินไม่ยอม แต่คุณนายใหญ่ฟู่ที่ป่วยหนักนั้นบีบบังคับให้เขาแต่งงาน เขาเลยต้องยอมแต่งงานกับเธอ
ตอนนี้อาการป่วยของคุณนายใหญ่ฟู่ดีขึ้นแล้ว หลินลี่ลี่ก็กลับมาจากต่างประเทศแล้วด้วย
ดูเหมือนจะถึงเวลาของเธอซึ่งเป็นคนนอกโดยแท้จริงที่ต้องไปจากฟู่จิ่งเฉินแล้วสินะ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ด้านนอกก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นมา
จากนั้นเสียงมีเสน่ห์ของผู้ชายคนนึงก็ดังขึ้นมาข้างหูเธอ
“กู้เหวยอี ทำไมเธอถึงมายืนตัวเปียกชุ่มอยู่ตรงนี้ล่ะ？”
กู้เหวยอีเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอเห็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็อึ้งไปทันที
เธอตาลายงั้นเหรอ？ ทำไมฟู่จิ่งเฉินถึงกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ？ หลินลี่ลี่เพิ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ เขาควรจะอยู่ต่อกับผู้หญิงที่เขารักไม่ใช่หรอกเหรอ？
ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเธอเงียบไปนาน
ตอนนั้นกู้เหวยอีรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังว่ายอยู่ในน้ำไม่มีผิด
เธอเปียกโชกไปทั้งตัว ผมยาวแนบอยู่กับแก้มซีดเซียว ปลายผมของเธอยังมีหยดน้ำอยู่ ดูเหมือนลูกแมวตัวเปียกโชกที่ซุกอยู่ใต้หลังคาในวันที่ฝนตกไม่มีผิด มันดูน่าสงสารและทำอะไรไม่ถูก
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ？” ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้วขึ้นมา น้ำเสียงของเขาดูแข็งกร้าวมาก
กู้เหวยอีนึกถึงคำพูดอ่อนโยนที่เขาพูดกับหลินลี่ลี่ที่โรงแรมเมื่อครู่ขึ้นมา ใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง
ดูเหมือนว่าเวลาที่ฟู่จิ่งเฉินอยู่กับคนที่รักและไม่ได้รักนั้น ท่าทางแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว
เธอพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้พลางยิ้มให้ฟู่จิ่งเฉิน ก่อนจะอธิบายขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ตอนกลับมาจู่ ๆ ฝนก็ตก ฉันไม่ได้พกร่มไปด้วยเลยเปียกน่ะค่ะ”
พอพูดจบ จู่ ๆ กู้เหวยอีก็รู้สึกคันจมูกและจามออกมาอย่างหนัก
ฟู่จิ่งเฉินยังคงขมวดคิ้วแน่นและไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลย
“กู้เหวยอี เธออายุเท่าไหร่แล้ว？ เวลาตากฝน สิ่งแรกที่ควรจะทำตอนกลับถึงบ้านก็คือเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เธอยังต้องให้ฉันสอนอยู่อีกเหรอ？”
รอยยิ้มของกู้เหวยอีแข็งทื่อไปทันที “ขอโทษค่ะ...”
“รีบไปจัดการให้เรียบร้อยซะ อย่าให้เป็นหวัดล่ะ” ฟู่จิ่งเฉินนั้นดูเหมือนจะขี้เกียจพูดอะไรกับเธอไปมากกว่านี้ เขาเดินเข้าไปข้างในพลางขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด
เป็นหวัดงั้นเหรอ？ จู่ ๆ กู้เหวยอีก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้เธอท้องอยู่ จะเป็นหวัดไม่ได้เด็ดขาด
พอนึกขึ้นได้ เธอก็รีบกลับห้องไปอาบน้ำอุ่นทันที ความหนาวเย็นในร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ ถูกชะล้างออกไป
กู้เหวยอีเปิดห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอร้อนพลางนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมา แต่ไม่คิดว่าจะเห็นร่างของฟู่จิ่งเฉินเข้า
กู้เหวยอีตกใจ ก่อนจะร้องอุทานขึ้นมาเบา ๆ และรีบเอามือปิดหน้าอกไว้ทันที
ฟู่จิ่งเฉินมองมาที่เธอด้วยสายตาลุ่มลึก พอสังเกตเห็นท่าทางของเธอ ก็ถามขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบว่า “จะปิดทำไม？ ร่างกายของเธอมีตรงไหนที่ฉันไม่เคยเห็นบ้าง？”
จู่ ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ ของกู้เหวยอีก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ภาพที่เธอพัวพันกับฟู่จิ่งเฉินก็ผุดขึ้นมา
ฟู่จิ่งเฉินค่อย ๆ หยิบยาแก้หวัดออกมาหนึ่งเม็ด ก่อนจะถือแก้วน้ำแล้วเดินเข้าไปหากู้เหวยอี
“มากินยาก่อน”
กู้เหวยอีเหลือบมองยาในมือของเขา พอนึกถึงเด็กในท้องก็รู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
“เอ่อ... ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องกินยาหรอกมั้งคะ？”
แต่น้ำเสียงของฟู่จิ่งเฉินนั้นไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดอะไรเลย “เธอไม่รู้เหรอว่า ตอนนี้สีหน้าของเธอดูซีดเซียวมากน่ะ？ พรุ่งนี้เราต้องไปหาคุณย่า ทางที่ดีเธออย่ามาป่วยในเวลาแบบนี้นะ”
กู้เหวยอีไม่กล้ากินยาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะตั้งท้องเลยไม่ยอมให้ความร่วมมือ “ฉันดื่มน้ำร้อนเยอะ ๆ ก็ได้แล้วล่ะค่ะ ไม่ป่วยหรอกค่ะ”
ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาเดินไปข้างหน้าจากนั้นก็รับแก้วน้ำมาพลางดื่มน้ำอุ่นและกินยาเข้าไป
“จิ่งเฉิน คุณ... อ๊ะ！”
ยังไม่ทันที่กู้เหวยอีจะเอ่ยปากพูดจบ ร่างสูงของฟู่จิ่งเฉินก็โน้มตัวลงมา นิ้วอันหยาบกร้านของเขาจับคางอันอ่อนนุ่มของเธอไว้แน่น และจูบริมฝีปากสีชมพูของเธอ
ยาแก้หวัดไหลลงไปในคอของกู้เหวยอีพร้อมกับน้ำ มือใหญ่ ๆ ของฟู่จิ่งเฉินประคองหัวเธอไว้ ก่อนจะบังคับให้เธอกลืนยาและน้ำลงไป
ลมหายใจอันร้อนแรงทำให้กู้เหวยอีรู้สึกมึนหัว เธอไม่ทันตั้งตัวเลยคล้อยตามจูบอันร้อนแรงของฟู่จิ่งเฉินไป
จูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนกระตุ้นความปรารถนาของฟู่จิ่งเฉินขึ้นมา จากนั้นทั้งสองคนก็ล้มลงไปบนเตียง
ฟู่จิ่งเฉินดูดริมฝีปากที่อ่อนล้าของกู้เหวยอีด้วยความโหยหา เขายืดตัวตรงพลางดึงเนกไทที่คอเสื้อออก แววตาลุ่มลึกนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวไม่มีผิด
สายตาเบลอ ๆ ของกู้เหวยอีสบเข้ากับสายตาอันตรายของเขา เธอได้สติขึ้นมาทันที และตอนที่โดนฟู่จิ่งเฉินกดลงอีกครั้ง เธอก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า “ไม่ได้！”
กู้เหวยอียื่นมือออกมาอย่างสั่นเทาและกดมันลงบนร่างอันแข็งแกร่งของเขา
“ว่าไงนะ？” ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เพราะคิดว่าตัวเองหูฝาด
เขากำลังจะจูบเธออีกครั้ง แต่กู้เหวยอีกลับหันหน้าหนีและไม่กล้าสบตากับเขา ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยความยากลำบากว่า “ฟู่จิ่งเฉิน เรา... หย่ากันเถอะค่ะ”
แค่คำ ๆ เดียวก็ทำให้ความปรารถนาของฟู่จิ่งเฉินดับวูบลงทันที
เขาบีบคางของกู้เหวยอีอย่างเย็นชาพลางบังคับให้เธอหันหน้ามา แววตาลุ่มลึกจ้องแววตาใส ๆ ของเธออย่างไม่วางตา ก่อนจะค่อย ๆ พูดขึ้นมาว่า “ไหนเธอพูดอีกครั้งสิ？”
ใจของกู้เหวยอีเต้นตึกตักขึ้นมาทันที เธอระงับอารมณ์ปั่นป่วนในใจไว้ พลางจ้องตาฟู่จิ่งเฉินแล้วพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “ฉันบอกว่า เราหย่ากันเถอะค่ะ”
ตอนนั้น แววตาของฟู่จิ่งเฉินฉายแววสับสนขึ้นมาทันที “ทำไมล่ะ？”
กู้เหวยอีที่ได้ยินแบบนี้ถึงกับอึ้งไปทันที เธอรู้สึกสับสนกับคำถามของฟู่จิ่งเฉิน
จะเป็นเพราะอะไรไปได้ล่ะ？
ต้องเป็นเพราะต้องการเติมเต็มความปรารถนาของเขาและยกตำแหน่งคุณนายฟู่ให้หลินลี่ลี่ ผู้หญิงที่เขารักอยู่แล้ว
“ต้องเป็นเพราะ...”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตระกูลกู้งั้นเหรอ？ อยากได้เงินใช่ไหม？” ยังไม่ทันที่กู้เหวยอีจะพูดอะไร ฟู่จิ่งเฉินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาอย่างหงุดหงิดว่า “กู้เหวยอี ทางที่ดีเธอสงบเสงี่ยมเจียมตัวจะดีกว่านะ ถ้าอยากได้อะไรก็บอกมาตรง ๆ อย่าพูดอะไรไร้สาระและมาเอะอะกับฉันแบบนี้”
กู้เหวยอีกำหมัดขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
ที่แท้ฟู่จิ่งเฉินคิดว่าเธอเอาเรื่องหย่ามาพูดเพื่อเอะอะกับเขา เขากลัวว่าเธอจะถือโอกาสเสนอเงื่อนไขเพื่อหาผลประโยชน์งั้นสินะ？
กู้เหวยอียกมุมปากขึ้นมาเบา ๆ น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา แต่เด็ดขาดมาก “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันไม่อยากได้อะไรเลย แค่อยากจะหย่าเท่านั้น ฟู่จิ่งเฉิน ยังไงซะเราก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว หย่ากันตอนนี้กับผ่านไปสักพักค่อยหย่านั้นมันแตกต่างกันตรงไหนเหรอคะ？”
พอเธอพูดจบ ฟู่จิ่งเฉินกลับไม่ตอบสนองใด ๆ เขาแค่จ้องเธอด้วยสายตาที่แปลกและลุ่มลึก
ใจของกู้เหวยอีตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที แต่กลับมีความคาดหวังแปลก ๆ ขึ้นมา
“หรือว่า... คุณไม่อยากหย่างั้นเหรอคะ？”
พอนึกขึ้นมาว่าฟู่จิ่งเฉินอาจจะไม่อยากหย่า ใจของกู้เหวยอีก็เต้นรัวขึ้นมาทันที ลมหายใจนั้นแทบจะหยุดอยู่แล้ว
แต่ฟู่จิ่งเฉินกลับยิ้มเยาะขึ้นมาท่ามกลางสายตาที่คาดหวังของเธอ
“กู้เหวยอี เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ？” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสี พอกู้เหวยอีได้ยินแล้ว มันเหมือนกับมีหนามจำนวนมากทิ่มแทงใจของเธอไม่มีผิด “เธอคิดเองเออเองแล้วล่ะ ฉันจะไม่อยากหย่างั้นเหรอ？”
ฟู่จิ่งเฉินมองไปที่ใบหน้าของกู้เหวยอี สายตานั้นดูเย็นชาเป็นที่สุด “กู้เหวยอี เธอจำไว้นะ เธอเป็นคนขอหย่าเอง พอมีอะไรเกิดขึ้น แล้วเธออย่าเสียใจมาขอร้องฉันก็แล้วกัน”
พอพูดประโยคนี้จบ ฟู่จิ่งเฉินก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่อาลัยอาวรณ์พลางกระแทกประตูแล้วจากไปทันที
กู้เหวยอีนอนเหม่ออยู่บนเตียงเย็น ๆ ความรู้สึกผิดหวังนั้นมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไปหมด
เธอสูดลมหายใจขึ้นมาเบา ๆ พลางยกมือขึ้นมาลูบท้องน้อยเบา ๆ ราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในนั้น
ตอนแรกเธอกะจะบอกเรื่องที่เธอท้องกับฟู่จิ่งเฉิน แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเตรียมตัวจะหย่ากันแล้ว
ในเมื่อเป็นแบบนี้ กู้เหวยอีก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกฟู่จิ่งเฉินแล้ว เธอคนเดียวก็สามารถเลี้ยงลูกให้เติบโตอย่างแข็งแรงได้
กู้เหวยอีนึกถึงงานในปัจจุบันของเธอขึ้นมา ก่อนจะรู้สึกช่วยไม่ได้
ตอนแรก คุณนายใหญ่ฟู่นั้นจัดให้เธอไปทำงานเป็นเลขาของฟู่จิ่งเฉินเพื่อที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ของเธอกับฟู่จิ่งเฉิน
ตอนนี้ดูเหมือนว่าถึงเวลาต้องลาออกจากงานนี้ซะแล้ว
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ที่หวนฉิว กรุ๊ป
พอกู้เหวยอีเข้ามาที่บริษัท ก็โดนเพื่อนร่วมงานขี้นินทาสองสามคนจับตัวไว้ได้
“พี่เหวยอี เรารอคุณมานานแล้วค่ะ！ รีบบอกเรามาเร็ว ๆ เถอะค่ะ คุณฟู่กับหลินลี่ลี่อะไรนั่นมันยังไงกันแน่คะ？”
“ลือกันให้แซดเลยว่าคุณฟู่ของเราได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้กับหลินลี่ลี่ นางแบบชื่อดังระดับนานาชาติ แถมยังเชิญพวกเพื่อน ๆ ไปร่วมงานจำนวนมากด้วย ดูท่าว่าคุณฟู่นั้นกะจะเปิดตัวกับหลินลี่ลี่แล้วงั้นสินะคะ？”
“ฉันยังได้ยินมาว่า หลังจากงานเลี้ยงต้อนรับนั้น คุณฟู่กับหลินลี่ลี่ค้างคืนด้วยกัน ไม่แน่ว่าอีกหน่อยหลินลี่ลี่อาจจะกลายมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยของหวนฉิว กรุ๊ปก็เป็นได้นะคะ！”
พอกู้เหวยอีได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที เธอเงียบไป “ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้หรอก”
เพื่อนร่วมงานหลายคนมองหน้ากันพลางพูดติดตลกขึ้นมาทันที “พี่เหวยอี อย่าล้อเล่นหน่อยเลยค่ะ คุณเป็นเลขาส่วนตัวของคุณฟู่ เรียกได้ว่าเป็นคนที่รู้จักคุณฟู่ดีที่สุดในบริษัทแล้วก็ว่าได้ ทำไมคุณถึงไม่รู้ข่าววงในอะไรเลยล่ะคะ？”
กู้เหวยอียกยิ้มขึ้นมาอย่างขมขื่น ทุกคนนั้นต่างก็รู้ดีว่าเธอคือเลขาของฟู่จิ่งเฉิน แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า เธอเป็นภรรยาที่ฟู่จิ่งเฉินไม่ยอมเปิดตัวด้วย เธอจะไปรู้เรื่องอะไรได้ล่ะ？
เธอถอนหายใจและพูดขึ้นมาอย่างเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ พวกเธอเลิกซุบซิบกันได้แล้ว”
พวกเพื่อนร่วมงานอยากจะถามต่อ แต่กู้เหวยอีกลับแย่งพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังก่อนว่า “ฉันบอกแล้วว่าบอกไม่ได้ เลิกถามได้แล้ว พวกเธอมาที่บริษัทเพื่อมาซุบซิบกันรึไง？ ยังไม่รีบไปทำงานอีก？”
ท่าทางนิ่ง ๆ ของกู้เหวยอีนั้นทำให้พวกเพื่อนร่วมงานรู้สึกกลัว เลยต้องเงียบไป
“โอเคค่ะ พี่เหวยอี เรารู้แล้วค่ะ”
พอกู้เหวยอีจากไป พวกเพื่อนร่วมงานสองสามคนก็มองแผ่นหลังของเธออย่างเงียบ ๆ และอดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมา
“ชิ วางมาดอะไรกัน คิดว่าตัวเองแน่นักรึไง คุณฟู่ไม่ได้มีเธอเป็นเลขาแค่คนเดียวสักหน่อย”
“ใช่ ๆ สามปีก่อนนั้น จู่ ๆ เธอก็เข้ามาในแผนกเลขานุการ แถมยังหน้าตาสวยอีก ทุกคนนั้นคิดว่าเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณฟู่ซะอีก แต่สุดท้าย สามปีนี้คุณฟู่กลับไม่ชายตามองเธอเลย เวลาออกไปคุยเรื่องธุรกิจก็ไม่พาเธอไปด้วย บอกว่าเป็นเลขาส่วนตัว แต่ก็เป็นได้แค่ในนามเท่านั้นแหละ”
“วันดี ๆ ของเธอกำลังจะสิ้นสุดลงแล้วล่ะ ไว้หลินลี่ลี่ขึ้นตำแหน่งเมื่อไหร่ คนแรกที่จะโดนเล่นงานก็คือเธอ ใครจะไปสบายใจที่มีเลขาสวย ๆ อยู่ข้าง ๆ ผู้ชายของตัวเองแบบนี้ได้กัน”
“นั่นน่ะสิ...”
สองสามคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข เสียงดังลั่นจนดังก้องไปทั่วห้องทำงาน
กู้เหวยอีไม่สนใจเรื่องพวกนี้และเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเริ่มทำงานทันที
เธอจะไม่รู้ได้ยังไงกันว่าพวกเพื่อนร่วมงานนั้นต่อหน้าดีกับเธอ แต่ลับหลังนั้นมองเธอยังไงน่ะ แต่เธอไม่สามารถโต้กลับได้ เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็คิดว่ามันน่าตลกเช่นกัน
ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน ทุกคนในแผนกเลขานุการก็กลับกันเกือบหมดแล้ว
กู้เหวยอีได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยงอวิ๋นซูเพื่อนสนิทของเธอ
“เหวยอี ฉันเห็นข่าวเมื่อเช้านี้แล้ว ฟู่จิ่งเฉินกับหลินลี่ลี่อะไรนั่นมันยังไงกันแน่？ ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม？”
พอฟังน้ำเสียงสงสัยของเพื่อนรัก กู้เหวยอีก็ได้แต่ถอนหายใจขึ้นมาเบา ๆ
“อวิ๋นซู ข่าวพวกนั้นเป็นเรื่องจริง”
เซี่ยงอวิ๋นซูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดออกมาด้วยความตกใจ “ว่าไงนะ？ ！ ”
ผ่านไปทั้งวัน กู้เหวยอีก็คิดได้อย่างกระจ่างแล้ว น้ำเสียงของเธอดูนิ่งเรียบมาก “ฉันกับฟู่จิ่งเฉินแต่งงานกันเพราะสัญญา ฉันรู้ดีว่าเขาไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉัน แต่มันติดอยู่ที่ว่าคุณย่าของเขาบังคับให้เขาแต่งงานกับฉันเฉย ๆ ตอนนี้ผู้หญิงที่เขารักที่สุดกลับมาแล้ว ฉันเองก็ไม่จำเป็นต้องตื้อเขาอีกต่อไป ควรจะสละตำแหน่งให้พวกเขาได้แล้ว”
เซี่ยงอวิ๋นซูนั้นกลับพูดขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “แต่... แล้วลูกในท้องจะทำยังไงล่ะ？ เมื่อวานเธอบอกว่า เธอจะบอกข่าวดีเรื่องที่ท้องกับฟู่จิ่งเฉินเพื่อเซอร์ไพรส์เขาไม่ใช่รึไงกัน？”
“สำหรับเขาถือว่าเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์งั้นเหรอ？ หรือว่าเป็นเรื่องน่าตกใจกันแน่” กู้เหวยอีลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวและยิ้มอย่างขมขื่นพลางพูดว่า “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันอยากจะหย่าและเลี้ยงเด็กคนนี้เพียงลำพัง ไม่จำเป็นต้องบอกให้เขารู้หรอก”
“หย่างั้นเหรอ？ เธอตัดสินใจดีแล้วงั้นเหรอ” เซี่ยงอวิ๋นซูพูดขึ้นมาด้วยความกังวล “เธอไม่อยากให้ฟู่จิ่งเฉินรู้เรื่องที่เธอท้อง แต่ถ้าเธอยังอยู่ที่หวนฉิว กรุ๊ปต่อไปล่ะก็ ไม่ช้าก็เร็วเรื่องที่เธอท้องต้องถูกเปิดเผยแน่นอน”
“สบายใจได้ ผ่านช่วงนี้ไปแล้วฉันจะลาออกเอง ถึงตอนนั้นฉันจะกลับไปทำในสิ่งที่ฉันชอบอีกครั้ง”
พอพูดถึงความฝัน สีหน้าของกู้เหวยอีก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“จริงเหรอ？ เหวยอี ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจกลับมาแล้วงั้นสินะ？” เซี่ยงอวิ๋นซูรู้สึกประหลาดใจ เธอพูดขึ้นมารัว ๆ ทันที “เยี่ยมไปเลย！ ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่า เธอคือชิงเย่ฉือ ดีไซเนอร์ที่มีพรสวรรค์ซึ่งเป็นตำนานแห่งโลกแห่งการออกแบบแฟชั่น ！ จะไปเป็นเลขาของฟู่จิ่งเฉินได้ยังไงกัน แบบนั้นมันไม่คุ้มเลย！”
“ชิงเย่ฉืองั้นเหรอ...” พอเอ่ยถึงชื่อที่หายไปนานนี้ กู้เหวยอีก็รู้สึกสับสนขึ้นมา
ใช่ เพื่อฟู่จิ่งเฉินแล้ว เธอลืมตัวตนของตัวเองไปนานเลย และแทบจะลืมชื่อนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ
“กู้เหวยอี”
เสียงสุขุมของผู้ชายดังขึ้นมาจากด้านหลัง
กู้เหวยอีกลับมาได้สติอีกครั้ง ก็เห็นว่าฟู่จิ่งเฉินยืนอยู่ข้างหลังตัวเองและมองมาที่เธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
