เธอคิดไม่ออก เธอรู้แต่ว่า เธอคุยกับเค้า เธอเล่าเรื่องราวให้ฟัง ว่าเธอมาจากต่างจังหวัด พ่อแม่ มีอาชีพรับจ้าง และเธอ เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ บทสนทนา ทั่วไป และเครื่องดื่มอุ่นๆ ในห้องแอร์เย็นเฉียบ ทำให้เธอลืมตัว

"คุณเป็นเอกคะ ที่นี่ที่ไหนคะ " เธอมองหน้าเค้าแล้วมองไปรอบๆ ห้องที่นั่งอยู่ จับแก้วกาแฟ เอาไว้ในมือ ความอุ่นร้อน ทำให้เธอรับรู้ ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริง ความจริงที่เธอยังไม่รู้ว่า อะไรทำให้เธอ มาอยู่ที่นี่

ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มกว้างแล้วลูบผมเธอเบาๆ

"ไม่แกล้งแล้ว " เค้ายิ้ม ยิ้มแบบที่เธอ ตาพร่า เธอไม่เคยเห็นใคร ยิ้มได้มีเสน่ห์ แบบนี้มาก่อนเลย

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้อง สวนกับหญิงวัยกลางคน ที่เดินเข้ามา ในมือมีเสื้อผ้าชุดทำงานของเธอ ที่เธอสวมเมื่อวาน

"เสื้อผ้าของคุณค่ะ " แม่บ้านที่ถูกปลุกเรียกให้มาที่นี่ กลางดึก บอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง ของห้องพักแขก

"เมื่อคืนนี้ " เธอถามความจริง จากคนตรงหน้า

" คุณเมามาก อาเจียน จนเปื้อนไปหมด คุณเอก ไม่รู้จะพาคุณไปที่ไหน เลยพามาที่นี่ "

เธออยากจะหายตัวไปตอนนี้ อยากจะมีพลังวาร์ปไป ไม่ให้ใครได้เห็นเธอ

"ที่นี่คือ "

"บ้านคุณแม่คุณเอกค่ะ แต่คุณท่านไม่อยู่ ไปทำบุญ " หญิงวัยกลางคน ถอนหายใจออกมา ด้วยความอ่อนใจ เป็นสาวเป็นนาง ทำไมดื่มหนักขนาดนั้น

"ขอโทษนะคะ ที่ทำให้วุ่นวาย " มือบางยกมือไหว้ หญิงวัยกลางคน แล้วก็เดินตัวลีบไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินออกมา แล้วมองหา กระเป๋า และ รองเท้าของตัวเอง

"รองเท้าคุณเปื้อนไปหมด คุณเอกให้ทิ้งไปแล้วค่ะ " เธอตัวลีบหนักกว่าเดิม เดินหน้าจืดออกมา แล้วก็เห็นเค้า กำลังว่ายน้ำอยู่ที่สระพอดี แดดในตอนสาย ส่องมาที่ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ร่างสูงใหญ่น่าจะมากกว่า 185 เซนติเมตร กระโดดขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ แล้วหยิบผ้ามาพันตัวเอาไว้

"ขอบคุณค่ะ แล้วก็ขอโทษค่ะ " เธอบอกกับเค้าเสียงสั่นด้วยความกลัว

"ไม่เป็นไร ฉันผิดเอง ที่รินเหล้าให้เธอมากไป " เค้ายิ้มแล้ว เรียกคนขับรถ ให้เธอ

เท้าบอบบางสวมรองเท้าสลิปเปอร์ เดินออกมา จากบ้านของเค้า

คนขับรถ หยิบถุงสีส้ม เดินมาหา แล้วยื่นให้เจ้านาย

"รองเท้า ลองดูสิ พอดีไหม "

รองเท้าแตะ รุ่นฮิตสีขาว ราคาแพงระยับ ที่เค้าหามาให้เธอ ราคาเกือบจะเท่า เงินเดือนของเธอด้วย

"คือว่า " เธอไม่อยากจะรับ แต่ดูแล้ว เค้าคงจะไม่ยอม

"พอดีใช่ไหม "เค้าถาม

"ขอบคุณค่ะ " เธอยกมือไหว้เค้า แล้วมองไปที่ทางออก หน้าประตู

"หนู เอ้ย ลิน กลับก่อนนะคะ "

"เดี๋ยวให้คนรถไปส่ง " เค้าบอกแล้วเดินนำไปที่รถตู้คันหรูของเค้า คันที่เธอนั่งมาเมื่อวาน

"ไปส่งคุณลินหน่อย "

คนขับรถสตาร์ทรถทันที

"ขอบคุณแล้วก็ขอโทษนะคะคุณเอก "

เค้ายิ้ม วางมือตัวเองบนผมของเธอ แล้วลูบเบาๆ

"ไปเถอะ แล้วเจอกัน "

เค้ายิ้มให้เธอ อีกครั้ง ตอนนี้เธอเมารอยยิ้ม เมาบอดี้ของเค้า เมาสัมผัสของเค้า จนมึนไปหมด ฮือ จะทำยังไงดี

รถตู้ขับเข้ามาจอดหน้า อพาร์ตเม้นท์ที่อยู่ในซอย ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก ซึ่งที่พักของเธอ ราคาสี่ห้าพันรวมน้ำไฟ สำหรับ ใจกลางเมืองแบบนี้ ได้ห้องแบบนี้ถือว่าหรูแล้ว

"ขอบคุณค่ะ " เธอลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในตึก ท่ามกลางสายตา คนรอบข้างที่นั่งกันอยู่ เธอไม่เคยมีใครมาหา ไม่เคยไปไหนกับใคร แล้วมีรถมาจอดแบบนี้ มันน่าก็เป็นจุดสนใจไม่น้อย

เลขาคนสนิท ส่งไฟล์ใบสมัครงาน มาให้ดู ชายหนุ่มนั่งอยู่ริมสระน้ำ แล้วสูบบุหรี่ไปด้วย

"อายุ22เอง เด็กดี " เค้าอายุมากกว่าเป็นสิบปีเลยสินะ

รายละเอียดครอบครัว ก็ไม่มีอะไรโดดเด่น พ่อแม่รับจ้างธรรมดา ผลการประเมินงานการทำงาน เรียบง่ายไม่มีอะไร พิเศษ ทำบัญชี เงินเดือนพนักงาน รับผิดชอบงาน เกี่ยวกับเงินเดือน เบิกจ่าย ประกันสังคม ไม่เคยลางาน ไม่เคยขาดงาน รับเบี้ยขยันทุกเดือนแบบเต็มเพดาน

"หาห้องให้หน่อย เอาแถวออฟฟิศ "

ปลายสายรับคำสั่งทันที คุณเอกคิดจะทำอะไร ไม่มีใครรู้ แต่ที่สั่ง คือต้องได้ และต้องทำ เท่านั้นเอง

วันอาทิตย์ที่สุดแสนจะทรมานร่างกาย เพราะอาการแฮงค์ ที่ดื่ม ทำให้เช้าวันจันทร์ ไม่สดใส อย่างที่คิด เธอพยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ถึงเหตุผล ที่เค้า ทำแบบนั้นกับเธอ ทำไม เพราะอะไร และทำไม เป็นสิ่งที่เธอหาคำตอบไม่ได้

"ลิน เป็นอะไร ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น " หัวหน้างานถามด้วยความเป็นห่วง

ไพลินเป็นพนักงานใหม่ ที่ทำงานที่นี่ ได้ไม่นาน แต่ก้รับผิดชอบงานได้ดี และขยันพอตัว ถ้ามีโอที เธอไม่เคยปฎิเสธสักครั้ง

"ลิน ปวดหัวค่ะ เมื่อวานนอนไม่ค่อยหลับ " เธอตอบออกไป

เธอปวดหัว เธอนอนไม่หลับ และไม่รู้ว่าทำไม คุณเป็นเอก ถึงได้ อยากคุยกับเธอ คนระดับเค้า น่าจะมีหลายคน พร้อมจะร่วมวงสนทนา แต่เปล่าเลย เค้ากลับให้คนรถ มารับเธอ หลังเลิกงาน

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครืดคราด หญิงสาว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วดูเบอร์ที่โชว์อยู่ตรงหน้าจอ

ตัวเลขสี่ตัวท้าย เรียงกันอย่างตั้งใจ

"สวัสดีค่ะ "

"ไพลิน "

เสียงของเค้า ที่โทรเข้ามาทำให้เธอใจสั่น

"คะ " เธอมองซ้ายมองขวา ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเค้าจะอยู่แถวๆนี้

"มองอะไร " เค้าถามเหมือนมองเธออยู่

"เปล่าค่ะ " เสียงเค้าหัวเราะออกมา

"คุณเอก มีอะไรคะ " เธอเรียกชื่อเค้า เสียงเบาลง เพราะกลัวว่า ใครจะได้ยิน

"สัปดาห์นี้ ประธานบริษัทไม่อยู่ ลูกน้องจะตั้งใจทำงานไหม "

"คะ "

เธอถามเค้าอีกครั้ง

"อาทิตย์นี้ ฉันไม่อยู่ กลับวันศุกร์ "

"ค่ะ "

"คุณเอกมีอะไรคะ " เธอยังไม่เข้าใจเค้ามาบอกเธอทำไม

"ที่โทรหา เพราะจะบอกว่า ตั้งใจทำงาน ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ให้เสร็จเรียบร้อย เพราะวันเสาร์อาทิตย์ ฉันจองเวลาเธอ ทั้งสองวัน "

"คุณเอก" เธอเสียงเบาลง ด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไม เพราะอะไร หมายถึงอะไร

"เอาตามนั้นนะไพลิน วันเสาร์เจอกัน " เค้ากดวางสายไปแล้ว และเธอก็ใจลอยไปไกล เธอกับเค้า เนี่ยนะ มันไม่เมคเซ้นท์เลยด้วยซ้ำ ไม่เลย

ข้อความในไลน์ เด้งขึ้นมา รูปโปรไฟล์ ที่เธอเห็นคือรูปตัวการ์ตูน ธรรมดา แต่สิ่งที่แจ้งเตือน คือ

เป็นเอก ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณในไลน์

หญิงสาวตัวบางใบหน้าไร้เดียงสา ในชุดสีชมพูอ่อนค่อยๆดึงสายรัดชุดออกอย่างมีจริตมายา งานเลี้ยงรับรองที่เตรียมพร้อมเอาไว้ อย่างดี ถูกจัดขึ้น ที่โรงแรมเล็ก ห่างไกล ชายวัยกลางคนหลายคน กินดื่มกินอย่างสนุกสนาน แล้วคลอเคลีย กับสาวน้อยน่าตาน่ารัก ที่เจ้าภาพ จัดหามาให้

ผิวกายขาวดังหิมะ ใบหน้าขาวใส ดวงตากลมโต ที่ทำให้ผู้ชายหลายคนหลงใหล แต่ทำไม เป็นเอก ถึงไม่ได้ ตื่นเต้นแบบนั้นเลย

"ผมขอออกไปสูดอากาศหน่อย

ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเปิดประตูออกไป หยิบบุหรี่ออกมาแล้วพ่นควัน ให้ลอยขึ้น โทรศัพท์ส่วนตัวสองเครื่องถูกหยิบขึ้นมา เพียงเครื่องเดียว แล้วกดโทรออก ทันที

สามทุ่มแล้ว และเธอกำลังจะเป่าผม แต่โทรศัพท์ก็สั่นรัวขึ้นมา

"สวัสดีค่ะ " เธอรู้แล้วว่าใคร ดังนั้น การรับสาย จะสนิทสนมก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดี

"เป็นทางการดี " เค้ายิ้มออกมา แล้วสูบบุหรี่ อีกครั้ง

"ที่นี่ห้าทุ่มแล้ว " เค้าดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับ

"ค่ะ " เธอตอบรับกลับไป แล้วมองหน้าตัวเอง

"คิดถึงกันไหม "

"คุณเอก " เสียงเธอสั่นรัว ชายหนุ่มหัวเราะออกมา

"ทำไมฉันคิดถึงเธอ ไพลิน " เค้ากดวางโทรศัพท์ แล้วดับบุหรี่ นั่นสิ ทำไมเค้าถึงคิดถึงแต่เด็กคนนั้น

ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนฟูกนอนที่จัดเตรียมเอาไว้ ปฎิเสธการนวดและการดูแลแบบพิเศษสุดจากเจ้าภาพ ด้วยความสุภาพเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจกัน ในเมื่อต้นเหตุที่ทำให้เค้า ไม่ต้องการใคร อยู่ที่กรุงเทพ ดังนั้น เค้าก้จะกลับไปจัดการเธอ ที่โน่น ก็เท่านั้นเอง

"ลิน เอกสารของแผนกเซลล์ เสร็จหรือยัง "

มือบางเลื่อนเม้าส์ในมือ แล้วตรวจสอบงานขั้นตอนสุดท้าย ก่อนจะส่งไฟล์ไปให้หัวหน้างานอีกที

"เรียบร้อยค่ะ "

ไฟล์เอกสารโอทีและคอมมิชชั่นของเซลล์ถูกส่งไป ภายในวันนี้ เงินค่าคอมมิชชั่น ก็จะออก ค่าตอบแทนที่บริษัทให้ สูงมากจริงๆ พนักงานแผนกเซลล์ ที่ขายดีขายเก่ง เดือนนึงรับค่าคอมมิชชั่น หลักแสน ดังนั้น รถหรูราคาหลายล้านที่จอดอยู่ ส่วนใหญ่เป็นของพวกนี้ทั้งนั้น ต่างกับสายออฟฟิศธรรมดา ที่ทำงานบวกโอที ก็ยังได้ไม่กี่หมื่น

"ลิน ไปกินข้าวกัน " รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ไม่ไกล เรียกเธอ หญิงสาวปิดคอมพิวเตอร์ แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ ของตัวเองมาถือเอาไว้

กระเป๋าคล้องมือใบเล็กราคาพันกว่าบาท เป็นของขวัญชิ้นแรก ในการทำงานทำงานที่นี่ ตอนนี้แถบสีขาวเริ่มจะหมองแล้ว

"ราดหน้าทะเลค่ะ " มือบางใช้บัตรพนักงานจ่ายเงิน แล้วเก็บสลิปลงกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะยกถาดอาหาร ไปนั่งกับพี่ๆ

"ลิน มีหนุ่มมอง " พี่ๆแซวเมื่อเห็นหนุ่มหล่อจากแผนกเซลล์มองน้องเล็ก ด้วยความสนใจ

"ไม่หรอกค่ะ ไม่ได้มองลิน "

เธอบอกเสียงเบา ก้มหน้าก้มตา ทานมื้อกลางวันของตัวเอง ตอนนี้ชีวิตของเธอกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งท่านประธาน ทั้งเซลล์ที่นั่งจ้องอยู่ไม่วางตา เฮ้อ

พนักงานออฟฟิศหลายคนกำลังทยอยเดินออกมาจากตึก ในช่วงเย็น วันนี้ไม่มีโอที ดังนั้น เธอจึงมีเพื่อนกลับบ้าน การเดินทางกลับบ้าน ในทุกวัน คือการขึ้นรถไฟฟ้า และต่อสองแถวอีกทอด ก็จะถึงที่พักของเธอ

"ลิน ว่างไหม แวะไปดูรองเท้ากัน พี่อยากได้รองเท้า " รุ่นพี่ชวนลงที่สถานีนี้ เพื่อจะไปห้างสรรพสินค้า

"ได้ค่ะ " รองเท้าของเธอก็ถูกเค้าโยนทิ้งไป แลกกับรองเท้าแตะที่เธอไม่กล้าใส่ เก็บเอาไว้อย่างดี

รองเท้าแฟลตสีครีมคู่ใหม่ ราคาไม่กี่ร้อยบาท เหมาะสมกับสถานะภาพทางการเงิน ของเธอ

"เสียเงินแล้ว สบายใจ " เธอยิ้มกว้าง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน กว่าจะมาถึงห้องก็เกือบสองทุ่มแล้ว

เบอร์ที่โทรเข้ามา ทำให้เธอถอนหายใจ ก่อนจะรับสาย

"ลิน ขอเงินสักสองพัน " คำแรกที่แม่เอ่ยถึง คือเรื่องเงิน เพียงอย่างเดียว

"มีแค่พันเดียวแม่ " เธอบอกออกไป แบบไม่ต้องคิด สิ้นเดือนเธอโอนไปแล้ว ห้าพัน และกลางเดือน แม่ก็จะขออีกเสมอ

"เออ โอนมาเลย เดี๋ยวกูจะให้เค้าไปกดให้ตอนเช้า "

"จ้ะ แม่ "

ร่างบอบบางล้มตัวลงนอนบนฟูกนอนอันเก่า เธอไม่ได้เสียใจอะไรหรอก มันชินชาแล้ว ความรักความอบอุ่นไม่เคยมี พ่อกับแม่ พูดปาวๆว่า เพราะเธอทะลุยาคุมมาเกิดไม่ได้อยากได้อยากมีอะไร

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง และเธอก็กดรับสาย

"โอนแล้วแม่ "

"โอนอะไร ฉันยังไม่ได้ขออะไรเลย "

"อุ้ย ขอโทษค่ะ " เธอลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ปลายสายที่กำลังนั่งแช่ในอ่างอาบน้ำ ยิ้มออกมา เธอมีปัญหาเรื่องเงิน

"ฉันกลับพรุ่งนี้ วันศุกร์เย็น มาเจอกันได้ไหม "

เค้าไม่ได้ใจร้อน แต่อยากได้เท่านั้นเอง

"ไปเจอทำไมคะ " เธอถามเค้า ออกมา เพื่ออะไร ไปเจอทำไม แล้วทำไมต้องไป

"อยากรู้ก็มา ถึงไม่อยากรู้ ก็ต้องมา " เค้าบอกแบบคนเอาแต่ใจ

"พรุ่งนี้เย็น คนรถจะโทรหา แล้วมารอนะ " เค้าบอกเสียงเบา แล้วกดวางโทรศัพท์ไป

โอ้ย อะไรเนี่ย ไพลิน ถอนหายใจออกมา เธอไปทำอะไรให้เค้า ทำไมเค้าถึงอยากเจอเธอ หน้าตาแบบนี้ เค้าจะมาสนใจหรือไง

มือบางเสริชกูเกิล หาชื่อเค้าทันที

รูปภาพขึ้นมานับสิบๆรูป ชายหนุ่มสุดฮอต นักธุรกิจคนดังและมีหญิงสาวคนสนิทข้างกายหลายคน

เดรสสีครีมกับรองเท้าคู่ใหม่ เรียบร้อยและสวยงาม ในสายตาของเธอ ชุดทำงานที่มีไม่กี่ชุด ทำให้ต้องใส่ซ้ำไปซ้ำมา เธอพยายามจะแต่งตัวให้ดี ในสถานะที่พอเหมาะกับเงินในกระเป๋า และไม่ให้ดูไม่ดี เพราะการแต่งตัวในที่ทำงาน ก็เป็นสิ่งที่สาวๆหลายคน ให้ความสนใจ

วันนั้นทั้งวัน เธอกระวนกระวายใจ รอแต่โทรศัพท์ของเค้า ตลอดวัน จนรู้สึกว่าตัวเอง ไม่มีสมาธิในการทำงาน

"ลิน พรุ่งนี้ ทำโอทีไหม "

"ลินมีธุระค่ะ "

หัวหน้างาน พยักหน้ารับรู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ไพลิน ไม่ทำโอที คงมีธุระจริงๆ ค่าโอทีในวันเสาร์ หลักร้อยปลายๆ แต่มันก็มีค่ามากสำหรับเธอ ดังนั้น ถ้าไม่มีธุระจริง ไพลินมาแน่นอน

"วันจันทร์ อยู่โอด้วยนะ "

"ค่ะ ลินจะอยู่ทำงานให้เสร็จเลย "

เบอร์โทรที่ไม่ได้บันทึกไว้ โทรเข้ามา คนที่รออยู่แล้ว ถอนหายใจ แล้วกดรับสาย

"สวัสดีค่ะ "

"สวัสดีครับ คุณ "

เธอรับฟังด้วยสติของตัวเอง แม้จะไม่รู้อะไร แต่ก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร เธอจะเล่าอะไรให้ใครฟังได้จริงๆหรอ ในเมื่ออีกฝ่าย เป็นท่านประธาน ของเธอ