ฤดูหนาวที่เมืองเป่ยเจียงนั้นหนาวเย็นจนใจสั่น ในคืนที่มืดมิดหิมะตกจนปกคลุมไปทั่ว เวินเซียนเล่อรู้สึกเวียนหัวอย่างแรง เธอพยายามลุกขึ้นจากเตียง

แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ผมของเธอก็ถูกดึงอย่างแรงและใบหน้าถูกตบจนรู้สึกหนักกว่าเดิม เธอเพิ่งผ่าศพเสร็จ

แต่ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงาน เธอถูกทำให้สลบไป

พอตื่นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่

เวินเซียนเล่อรู้ว่า ยาที่ทำให้เธอสลบคืออีเธอร์

ซึ่งเป็นสารทำให้สลบที่มีพิษต่ำที่ส่งผลให้เกิดการวางยาสลบทั่วร่างกาย

เธอไม่สนใจความเจ็บปวดบนใบหน้า วิ่งไปที่หน้าต่างและเปิดมันออก

ลมหนาวพัดเข้ามาพร้อมกับอากาศสดชื่น

ทำให้เธอเริ่มมีสติขึ้น ในตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงหัวเราะของผู้หญิง เธอชะงักและหันไปมองช้าๆ

ในห้องที่มืดสลัวนั้น มีผู้หญิงแต่งตัวสวยนั่งอยู่บนเก้าอี้

และด้านหลังของเธอมีชายร่างยักษ์สองคนยืนอยู่

เมื่อเห็นภาพนั้น หัวใจของเวินเซียนเล่อเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย "พวกคุณเป็นใคร? จับฉันมาทำอะไร ?"

ผู้หญิงคนนั้นจุดบุหรี่ สูบเบาๆ แล้วมองไปที่เวินเซียนเล่อ "หนึ่งวันก่อน คุณผ่าศพผู้หญิงที่กระโดดตึกตายใช่ไหม ?"

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมถึงถามเช่นนี้ แต่เวินเซียนเล่อก็พยักหน้า "ผลลัพธ์เป็นอย่างไร? คืออะไร?"

"เธอถูกทรมานอย่างไม่เป็นมนุษย์ก่อนตาย มีการหักของกระดูกหลายจุด ช้ำ และยังมี..." "อะไรล่ะ?" ผู้หญิงผมยาวลอนใหญ่ปล่อยผมลงอย่างสบายๆ มองเวินเซียนเล่อด้วยรอยยิ้มแปลกๆ เวินเซียนเล่อเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบว่า "ในร่างกายของเธอพบสารคัดหลั่งของผู้ชายหลายคน เธอถูกข่มขืนก่อนตาย"

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ เธอพูดว่า "ฉันชื่อ เมิ่งอวี่ พวกเขาเรียกฉันว่า พี่เมิ่ง" เธอลุกขึ้นเดินไปหาเวินเซียนเล่อ

รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที

และสายตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา "ต่อไปนี้ ตอบคำถามของฉันให้ดี มิฉะนั้น นี่จะเป็นชะตากรรมของคุณ"

เวินเซียนเล่อถามด้วยสัญชาตญาณว่า "นี่คือที่ไหน?" "สวรรค์บนดิน" เวินเซียนเล่อชะงัก สวรรค์บนดิน? สถานบันเทิงที่มีชื่อเสียที่สุดในเมืองเป่ยเจียง

ผู้ตายคือหญิงสาวที่นี่หรือ?

เมื่อคิดถึงบาดแผลบนร่างกายของเธอ บางอย่างก็ระเบิดขึ้นในหัวของเวินเซียนเล่อ เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ "พวกคุณบังคับให้เธอทำงานที่ไม่เต็มใจ?"

"ฮ่าฮ่า" เมิ่งอวี่หัวเราะเบาๆ

และดับบุหรี่ในมือ "พูดให้ไม่ฟังดูแย่ ฉันแค่ทำให้เธอมีโอกาสหาเงินเท่านั้น" เมิ่งอวี่ถาม "เธอกลืนการ์ดบันทึกข้อมูลลงไป คุณพบหรือไม่

?" เวินเซียนเล่อส่ายหัว

ลักษณะการตายของเธอชัดเจนว่าเป็นการตกจากที่สูง ไม่จำเป็นต้องผ่าท้อง

เมิ่งอวี่ไม่พูดอะไร

เพียงแต่จ้องมองเวินเซียนเล่ออย่างแน่วแน่ "ตอนนี้ศพนั้นอยู่ที่ไหน?" "ห้องเก็บศพของตำรวจ" "ฉันต้องการให้คุณไปเอาการ์ดบันทึกข้อมูลในกระเพาะของเธอออกมาให้ฉัน" เสียงของเมิ่งอวี่เบา

แต่แฝงไปด้วยความอันตรายที่ไม่สามารถต้านทานได้

เวินเซียนเล่อคิดออกในทันที

การ์ดบันทึกข้อมูลนั้นแน่นอนว่าเป็นหลักฐานการก่ออาชญากรรมของพวกเขา

ผู้หญิงคนนั้นกระโดดตึก หรืออาจถูกผลักลงไป

หลังจากพิจารณาครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้า "ตกลง" การที่เธอตอบตกลงอย่างรวดเร็วนั้นเกินความคาดหมายของเมิ่งอวี่

อย่างไรก็ตาม เมิ่งอวี่ไม่ได้คิดมาก

เธอทำสัญญาณมือและชายสองคนด้านหลังเดินไปหาเวินเซียนเล่อ

มองเห็นว่าพวกเขามีเจตนาไม่ดี เวินเซียนเล่อพูดว่า "จะทำอะไร?" เมิ่งอวี่พิงกำแพงอย่างสบายๆ หมุนกล้องในมืออย่างไม่ใส่ใจ "คุณกับฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร? ถ้าคุณนำการ์ดบันทึกข้อมูลไปให้ตำรวจจะทำอย่างไร ?"

เวินเซียนเล่อใจเต้นแรง นั่นคือสิ่งที่เธอคิดไว้! "ดังนั้น ต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มั่นใจว่าคุณจะทำตามคำพูด" พอเมิ่งอวี่พูดจบ เวินเซียนเล่อก็ผลักชายสองคนหน้าเธอออกและวิ่งออกไปข้างนอก

แต่ยังไม่ทันวิ่งไปได้สองก้าวก็ถูกจับตัวและโยนลงไปบนเตียงอย่างแรง

温弦乐ตกใจอย่างมาก ผู้ชายคนนั้นมีแรงเยอะจนเธอพยายามดิ้นก็ไร้ประโยชน์

ส่วนเมิ่งหยูยืนอยู่ไม่ไกล ยิ้มอย่างพึงพอใจมองดูเหตุการณ์นี้

เมื่อเห็นเสื้อผ้าของ温弦乐ถูกฉีกออก เผยให้เห็นหน้าอกที่เผยให้เห็นบางส่วน ดวงตาของเมิ่งหยูหรี่ลงเล็กน้อย

คิดว่าน่าจะเป็นคนดี ถ้าทำงานที่นี่คงจะเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายแน่นอน

ในขณะที่温弦乐ใช้ปิ่นปักผมแทงเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของชายคนนั้น

ชายคนนั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ถือคอแล้วล้มลง

ทุกคนในห้องตกตะลึง

เหมือนไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงที่ดูบอบบางจะกล้าทำร้าย

เมิ่งหยูจ้องมองที่ศพ เห็นเลือดแพร่ไปอย่างรวดเร็ว

หน้าอกเธอหายใจถี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

คนคนนั้นไม่ชอบให้เกิดเรื่องร้ายแรง เพียงสองวัน นี่คือเหตุฆาตกรรมครั้งที่สองแล้ว เมิ่งหยูที่เคยสงบตอนแรกหายไป

เธอสั่งเสียงต่ำว่า “ยังยืนเฉยอะไร รีบไปจับผู้หญิงคนนั้นกลับมา!”

温弦乐วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

มีคนชุดดำไล่ตามไม่หยุด หยาดเหงื่อไหลจากหน้าผาก เธอไม่กล้าหยุดแม้แต่ก้าวเดียว “หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงอุทานจากข้างหลัง

เธอหันมองไปข้างหลัง เท้าลื่นล้มลงพื้น

แต่ความเจ็บปวดที่คาดหวังกลับไม่มี มีมือที่มั่นคงและแข็งแรงรองรับเธอไว้

ทันใดนั้น รอบข้างก็เงียบลง มีเพียงเสียงหายใจของเธอ 温弦乐เงยหน้าขึ้นมอง

เมื่อเห็นใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า เธอตกใจสุดขีด ตาค้าง เป็น商时序!

ชายที่เธอเคยสนับสนุนและต้องละทิ้งไป

ตอนนี้เขาจ้องมองเธอ ดวงตาที่ลึกลับและเย็นชาเหมือนดวงดาวในคืนหนาว ทำให้คนรู้สึกดึงดูดแต่ไม่กล้าเข้าใกล้

แสงไฟสว่างสดใสส่องมาบนตัวเขา ขับเน้นใบหน้าที่เคร่งขรึมและร่างสูงสง่า

ทั้งตัวเขาเปล่งออร่าแห่งความเป็นผู้นำที่ไม่อาจต้านทานได้

แต่ดวงตาที่มองเธอ ไม่มีความรู้สึกและแปลกใหม่ เขาจำเธอไม่ได้หรือ?

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างหลัง 温弦乐จึงได้สติ เธอจับมือ商时序แน่น กระซิบว่า “ช่วยฉันด้วย”

ชายคนนั้นก้มมองเธอ ได้ยินคำพูดของเธอ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขายกมือ ถอนมือออกจากมือของ温弦乐

เมื่อรู้สึกถึงการปฏิเสธของเขา 温弦乐ชะงัก เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ!

ในขณะนั้น คนที่ไล่ตาม温弦乐กลับหยุดก้าวและก้มตัว “คุณ商ครับ” 温弦乐ตกใจเงยหน้ามองเขา คุณ商? ขณะที่温弦乐ยังงงงวย,เมิ่งหยูวิ่งเข้ามา เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบบนพื้นเงา 商时序ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้น温弦乐ก็เห็นเมิ่งหยูหยุดก้าว เธอก้มตัว ถอดรองเท้าส้นสูง เดินเท้าเปล่ามาหา商时序 เธอก้มตัวอย่างลึก “ขอโทษค่ะคุณ商 ฉันควบคุมคนของฉันไม่ดีพอ”

温弦乐หันมองเมิ่งหยู

เธอไม่คิดว่าเมิ่งหยูที่เพิ่งยิ่งใหญ่เหมือนราชินีจะถ่อมตัวเช่นนี้ต่อชายคนนี้

商时序ได้ยินคำพูดของเธอ ดวงตาสีดำของเขามีบางอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว จับไม่ทัน

หลังจากความเงียบชั่วคราว นิ้วมือยาวและขาวของเขาชี้ไปที่温弦乐ที่นั่งลงบนพื้น “เธอก็เป็นคนของเธอเหมือนกัน?”

เมิ่งหยูมีท่าทีลำบากใจ

สุดท้ายก็พยักหน้า “ใช่ค่ะ” 温弦乐เห็นความเย้ยหยันในดวงตาของชายคนนั้นลึกขึ้น

เขามองเธออยู่สักพัก ก่อนที่สายตาจะลอยไปที่หน้าอกของเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย

温弦乐ก้มมองถึงเห็นว่า กระดุมเสื้อของเธอถูกดึงออกไป ตอนนี้ หน้าอกที่เผยให้เห็นบางส่วน เธอรีบดึงเสื้อปิด 商时序เบนสายตาออกไป

เมื่อเขาหันหลังจากไป เขามองเมิ่งหยู เมิ่งหยูหลบตาต่ำ

จากนั้นได้ยิน商时序สั่งว่า “ช่วยพาเธอไปที่ห้องของฉัน”

温เสียนเล่อถูกคนลากขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรง พาเดินไปจนสุดทางแล้วโยนเข้าไปในห้อง

แสงระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว

เธอลุกขึ้นจากพื้นและต้องการเปิดประตูตามสัญชาตญาณ แต่ประตูถูกปิดก่อนที่เธอจะทันได้ทำ

เธอทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง หวังจะออกไป แต่กลับได้ยินเสียงของเมิ่งอวี่จากนอกประตู

“ฟังนะ คุณโชคดีที่คุณชายซั่งสนใจคุณ ควรทำให้เขาพอใจ ไม่เช่นนั้น ฉันจะเอาชีวิตคุณ!”

หลังจากพูดจบ เมิ่งอวี่ก็จากไป

温เสียนเล่อยืนอยู่ที่เดิมอย่างงงงัน ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ

ขนตายาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ

หน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่งดงามของเมืองได้ทั้งหมด โซฟาแบบเก้าอี้นอนข้างหน้าต่างเป็นที่พักผ่อนที่ยอดเยี่ยมสำหรับบ่ายเกียจคร้าน

ห้องนี้หรูหราและเรียบง่าย

เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่สำหรับพักชั่วคราว

ในขณะนั้น ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างกะทันหัน

เธอหันไปมอง ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกจากห้องน้ำ ไอน้ำร้อนแผ่ออกมา

ชุดคลุมอาบน้ำของเขาผูกไว้แบบลวก ๆ แต่ไม่สามารถปิดบังความเยือกเย็นและความสง่างามที่มีมาแต่กำเนิดได้

หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนเส้นผมของเขาไหลไปตามใบหน้าที่คมชัด เพิ่มความเซ็กซี่ให้มากขึ้น

ใต้ชุดคลุมอาบน้ำ หน้าอกที่แข็งแรงเผยให้เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ

สายตาของเขาลึกและเย็นชา สายตาเย็นชาของเขาทำให้รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง

ตอนนี้ โลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังของเขา เขาเหมือนเทพเจ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้

温เสียนเล่อมองเขาอย่างเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง

เธอมีความลับที่ไม่มีใครรู้

เธอชอบพิชิตผู้ชายที่เย็นชาและยากจะเข้าถึง

เมื่อเขารู้สึกถึงความรัก เธอก็จะทิ้งเขาไว้ มองดูเขาเศร้าเสียใจและเจ็บปวด

แต่เธอไม่คิดว่าจะได้พบกับผู้ชายที่เธอเคยทิ้งไปอีกหลายปีต่อมา

“มานี่”

เสียงเย็นชาของเขาดึงความคิดของ温เสียนเล่อกลับมา

温เสียนเล่อเงยหน้ามอง เห็นเขานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาเย็นชานั้นจ้องมองเธอ

温เสียนเล่อกลืนน้ำลายและอยากหนีโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเขาเย็นชาเกินไป ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ทำให้คนกลัวโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นเธอหยุดนิ่ง ผู้ชายขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาถามว่า “เมิ่งอวี่ไม่ได้สอนกฎให้เธอหรือ?”

温เสียนเล่อพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นก็เห็นความเย้ยหยันปรากฏในดวงตาของเขา

“เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?”

温เสียนเล่อส่ายหัว “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช”

“แพทย์นิติเวช?”

商時序ยิ้มเล่น ๆ

“งานเสริม?”

温เสียนเล่อเหลือบมองผู้ชายที่อยู่ไม่ไกลด้วยความโกรธเล็กน้อย

“ฉันถูกคนที่ชื่อเมิ่งอวี่พามาที่นี่ ไม่ได้มาทำงานเสริม”

温เสียนเล่อพูดจบ 商時序ก็หัวเราะเย็นชา

“โกหก”

เมื่อคำพูดนั้นตกลง เขาก็ลุกขึ้นเดินไปหา温เสียนเล่อ

มือใหญ่ของเขาจับเอวของ温เสียนเล่อ กดเธอลงบนโต๊ะ

温เสียนเล่อพยายามดิ้นรน แต่แรงเธอสู้เขาไม่ได้

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช!”

温เสียนเล่อพูดอย่างหอบหายใจ

商時序เผยรอยยิ้มเล็กน้อย เขาพูดว่า “งั้นก็ให้เธอเป็นแพทย์นิติเวชก็แล้วกัน ”

温เสียนเล่อรู้สึกหมดแรง

ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงยืนยันว่าเธอเป็นผู้หญิงที่นี่

温เสียนเล่อยังอยากจะพูดอะไร 商時序ก็จูบเธออย่างแรง

กางเกงของเธอถูกดึงลง เผยให้เห็นกางเกงในสีดำเรียบง่าย มือใหญ่ของเขาดึงมันลงไปจนถึงข้อเท้า