ซูชิงอวี๋ขับรถในสภาพเหนื่อยล้า ทำให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงกับกู่หนานเหิงและรักแรกในใจของเขาได้รับความเสียหายหนัก

เพื่อชดเชยบาปของพ่อ ซูชิงอวี๋เต็มใจและยอมรับอย่างที่สุดที่จะดูแลกู่หนานเหิงที่สูญเสียความทรงจำเป็นเวลาสามปี กลายเป็นคนรักที่ต้องซ่อนเร้นของเขา

จนกระทั่งเธอได้ยินการสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนโดยบังเอิญ ซูชิงอวี๋จึงได้รู้ว่ากู่หนานเหิงไม่ได้สูญเสียความทรงจำจริงๆ

แต่เป็นการปกปิดความจริงของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นโดยคนที่ทำผิดจริง

และเหอซีเยาหยาวคือคนที่ทำให้พ่อของเธอตาย

สามปีที่เต็มไปด้วยความรักที่ผิดพลาด ซูชิงอวี๋เก็บหลักฐานด้วยความเจ็บปวด

เธอต้องการส่งของขวัญใหญ่ให้กับพวกเขาในวันแต่งงาน

กู่หนานเหิงเลี้ยงสุนัขอาคิตะที่ชอบหนีออกจากบ้านเสมอ ซูชิงอวี๋ที่หาไม่เจอจึงโทรไปที่เครื่องติดตามของมัน พอรู้ว่ามันอยู่กับกู่หนานเหิง ซูชิงอวี๋กำลังจะพูดก็ได้ยินเสียงผู้ช่วยของกู่หนานเหิงพูดอย่างเป็นทางการ

“คุณกู่ เหอซีเยาจะกลับประเทศสัปดาห์หน้า คุณจะเริ่มเตรียมงานแต่งงานไหม?” “อืม งานแต่งงานมีอีกครึ่งเดือน เริ่มเตรียมได้เลย ทุกอย่างต้องดีที่สุด เพราะซีเยาหยาวเลือกมาก

” “ได้ค่ะคุณกู่ อุบัติเหตุครั้งก่อน คุณเหอได้รับบาดเจ็บหนัก รักษาอยู่ต่างประเทศสามปี ได้ยินว่าฟื้นตัวดี” กู่หนานเหิงพูดเบาๆ “ซีเยาหยาวเป็นคนดื้อ

ถ้าไม่ใช่เพราะเธออยากขับรถทั้งๆ ที่ไม่มีใบขับขี่ เราคงไม่เกิดอุบัติเหตุ” น้ำเสียงเย็นชาและเบา “โชคดีที่คุณกู่ฉลาด เอาซูไห่เซิงมาแทนที่คนขับแล้วแกล้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำ หลอกซูชิงอวี๋ ตอนนี้คุณเหอกลับมาแข็งแรงแล้ว คุณไม่ต้องแสดงละครอีกแล้ว” “ใช่! ไม่เสียเปล่าที่ฉันแกล้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำสามปี

แค่รู้สึกผิดกับซูชิงอวี๋ เพราะพ่อของเธอรับผิดแทนซีเยาหยาว”

ซูชิงอวี๋ตกใจจนลืมหายใจ น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ กู่หนานเหิงไม่เคยสูญเสียความทรงจำเลยหรือ? แล้วอุบัติเหตุครั้งนั้นเกิดอะไรขึ้น? เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง

“ซูไห่เซิงเป็นคนขับรถของกู่ตั้งแต่แรก การรับผิดแทนภรรยาในอนาคตก็ถือว่าเป็นโชคดีของเขา” “ยิ่งกว่านั้น คุณกู่ดีกับซูชิงอวี๋ ก็ถือว่าชดเชยให้พวกเขาแล้ว” กู่หนานเหิงยิ้มเย็นชา “คุณพูดถูก แม้ฉันจะแต่งงานกับซีเยาหยาว

ก็จะไม่ปล่อยให้ซูชิงอวี๋ลำบากหรอก เจ้าหมาน้อย เรากลับบ้านกันเถอะ” ได้ยินชื่อสุนัขของกู่หนานเหิง ซูชิงอวี๋รีบวางสาย

หัวใจเหมือนถูกบีบจนเจ็บ เจ็บจนเธอรู้สึกเวียนหัว

สามปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตในความหลอกลวงหรือ?

แม่ของซูชิงอวี๋ป่วยตั้งแต่เธอเกิด และเสียชีวิตไปโดยทิ้งหนี้ไว้มากมาย

เธอและพ่อซูไห่เซิงพึ่งพากันจนกระทั่งเธออายุ 14 ปี พ่อของเธอได้ทำงานเป็นคนขับรถให้กับกู่หนานเหิงลูกชายคนเดียวของบริษัทกู่ ทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น

แต่เมื่อสามปีก่อน เกิดอุบัติเหตุ พ่อของเธอและคนขับรถเสียชีวิตทันที ส่วนเหอซีเยาหยาวและกู่หนานเหิงได้รับบาดเจ็บหนัก

เหอซีเยาหยาวถูกพาไปรักษาต่างประเทศ ส่วนกู่หนานเหิงพอพ้นขีดอันตรายแล้วก็สูญเสียความทรงจำ

ตำรวจระบุว่าซูไห่เซิงเป็นผู้ผิด ต้องจ่ายเงินจำนวนมาก

แต่ชีวิตที่เพิ่งดีขึ้นของซูชิงอวี๋ ไม่สามารถจ่ายเงินได้มากขนาดนั้น ครอบครัวกู่จึงเสนอว่าจะจ่ายเงินให้ แต่เงื่อนไขคือเธอต้องดูแลกู่หนานเหิงที่สูญเสียความทรงจำ ซูชิงอวี๋ที่ชอบกู่หนานเหิงอยู่แล้ว

และรู้สึกผิดที่พ่อทำให้เขาสูญเสียความทรงจำ จึงสาบานว่าจะอยู่ข้างกู่หนานเหิงตลอดไปไม่จากไปไหน

โชคดีที่กู่หนานเหิงที่สูญเสียความทรงจำไม่ได้โกรธเธอ และดีกับเธอเสมอ

ในคืนที่เขาเมา ซูชิงอวี๋ก็กลายเป็นคนรักลับๆ ของเขา ซูชิงอวี๋รู้ว่ากู่หนานเหิงและเหอซีเยาหยาวมีพันธะการแต่งงาน เธอขอบคุณครอบครัวกู่ที่ดีกับเธอ และรู้ว่ากู่หนานเหิงไม่ใช่คนที่เธอสามารถสูงส่งได้ เพียงแค่ได้อยู่ข้างกู่หนานเหิงเธอก็พอใจแล้ว

แต่เธอไม่คิดว่า สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นการชดใช้จะกลายเป็นการหลอกลวง และการตายของพ่อก็กลายเป็นเครื่องมือของกู่หนานเหิงในการปกป้องเหอซีเยาหยาว

น่าขำที่สามปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกผิดที่พ่อทำร้ายพวกเขา ที่จริงแล้วเธอและพ่อคือคนที่น่าสงสารที่สุด

เสียงเปิดประตูดังขึ้น กู่หนานเหิงกลับมาแล้ว ซูชิงอวี๋รีบเช็ดน้ำตา ไม่ต้องการให้กู่หนานเหิงสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ “เบบี้ ทำไมเธอไม่รับโทรศัพท์ตอนอยู่บ้านล่ะ?” กู่หนานเหิงเปลี่ยนรองเท้าแล้วอุ้มซูชิงอวี๋เข้ามากอดอย่างเอ็นดู

เขาจูบเธอโดยไม่ให้เธอพูดอะไร สามปีที่ผ่านมาซูชิงอวี๋ไม่เคยปฏิเสธเขา

แต่วันนี้เธอผลักเขาออกไปโดยสัญชาตญาณ กู่หนานเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? อารมณ์ไม่ดีเหรอ? ตาแดงๆ นี่ร้องไห้หรือเปล่า?” เขาลูบแก้มของซูชิงอวี๋ด้วยความห่วงใย สีหน้าอ่อนโยน

苏清予มองไปที่顾南恒ชายหนุ่มตรงหน้า เขาคือผู้ชายที่เธอหลงรักมาตั้งแต่ 14 ปี เริ่มต้นจากการแอบหลงรักจนถึงวันนี้ ผ่านไปสิบปี แต่ทุกความรู้สึกที่มีต่อเขากลับพังทลายไปหมดแล้ว

"南恒 ถ้าคุณฟื้นความจำได้ คุณยังจะรักฉันเหมือนเดิมไหม ?"

顾南恒ตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

"คนโง่ ฉันจะรักเธออยู่แล้ว ฉันสัญญา ว่าจะรักเธอคนเดียวตลอดชีวิต"

เขาก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอ กลิ่นอายที่เคยคุ้นเคยกลับทำให้苏清予รู้สึกแปลกประหลาด ตอนนี้เขาพูดว่ารักเธอคนเดียว แต่ในใจกลับกล้าหลอกลวงเธอมาถึงสามปี

顾南恒แค่สัมผัส苏清予 ก็เหมือนตกลงไปในห้วงความหลงใหล ร่างกายของเธอมักจะทำให้เขาหลงใหลจนไม่สามารถต้านทานได้ เขาหอบหายใจหนัก ก่อนจะกดเธอลงไปใต้ร่าง

หากเขามีความอดทนพอ เขาคงจะเห็นน้ำตาแห่งความสิ้นหวังที่ไหลรินจากใบหน้าของ苏清予

"เป็นของขวัญเพื่อแสดงความรักให้เธอเมื่อวันก่อนที่ฉันไปถ่ายที่ต่างประเทศ ฉันคิดว่ามันเหมาะกับเธอดี"

顾南恒นำสร้อยคออัญมณีมาสวมให้เธอที่คอ เขาจูบที่คอขาวของเธอเบาๆ และนอนหลับไปในที่สุด

苏清予ลุกขึ้นอย่างไร้สติ เธอถอดสร้อยคอออกและเก็บใส่กล่องเครื่องประดับในห้องทำงาน ที่นั่นมีเครื่องประดับมากมาย แต่เธอไม่รู้ว่าอันไหนเป็นแบรนด์อะไร และแทบจะไม่เคยใส่

แต่ก่อนเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลังจากที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันทุกครั้ง 顾南恒ถึงชอบให้ของขวัญเธอ ตอนนี้เธอถึงเข้าใจแล้ว บางทีในใจของเขา เธออาจเป็นสิ่งที่มีค่า

ของขวัญที่เขาให้มากขึ้น ก็อาจจะช่วยให้ความรู้สึกผิดที่มีต่อครอบครัวของเธอหายไป

苏清予น้ำตาไหลพรากขณะเก็บของ เธอไม่สนใจว่า顾南恒จะจะแต่งงานกับเธอไหม แต่เธอสนใจว่า พ่อของเธอเสียชีวิตโดยแบกรับความผิดที่ไม่ได้ทำ และ顾南恒ได้หลอกลวงเธอ!

ดังนั้นเธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกหลุมรักเขาอีกต่อไป เธอจะออกไป และทำให้พ่อของเธอได้รับความยุติธรรม

ในค่ำคืนที่มืดมิด 苏清予เดินมาที่ลานจอดรถใต้ดิน เธอจำได้ว่า รถคันนั้นที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนถูกซ่อมเสร็จแล้วและจอดอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าจะหาหลักฐานอะไรได้บ้าง

苏南溪เห็นกล้องติดรถในรถคันนั้นแล้วก็ตื่นเต้น มือสั่นไปหมด

เธอรีบไปที่ห้องทำงานตรวจสอบ วิดีโอแสดงให้เห็นว่า何夕瑶ขอขับรถเอง แต่พ่อของเธอยังขัดขวาง

"คุณหนู何 คุณยังไม่ได้ใบขับขี่ รอให้คุณ..."

คำพูดยังไม่ทันจบ何夕瑶ก็เปิดประตูฝั่งคนขับและดึงพ่อของเธอออกไปอย่างหยาบคาย

"คุณแค่หมาของตระกูล顾เท่านั้น 南恒哥哥ก็ยอมแล้ว คุณจะพูดมากทำไม? ไปออกไป !"

苏海生มอง顾南恒ที่ทำท่าเหมือนไม่มีปัญหา แล้วนั่งไปข้างๆ ฝั่งผู้โดยสาร แต่ไม่ถึงสองนาที何夕瑶ก็พารถไปยังเลนตรงข้าม

เธอตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง แต่苏海生ตอบสนองได้ทันทีและหักพวงมาลัยไปทางตัวเอง

苏清予เห็นตรงนี้น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่หยุด เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเป็นคนที่ยอมทนอยู่ข้าง何夕瑶อย่างเต็มใจ เขายอมบาดเจ็บตัวเองเพราะไม่อยากให้何夕瑶ได้รับอันตราย

"คุณหนู ช่วยด้วย ...ช่วยฉันด้วย"

苏海生พูดด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่顾南恒ในที่นั่งด้านหลังไม่รีบช่วยพ่อของเขา แต่กลับดันร่างพ่อออกไปแล้วไปช่วย何夕瑶

"南恒哥哥 มันไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนขับรถ苏海生ที่ชนคนตายใช่ไหม? ช่วยฉันเถอะ! ฉันไม่อยากติดคุก!"

何夕瑶ร้องไห้และเขย่าตัว顾南恒 เขากอดเธอไว้ปลอบโยนและตัดสินใจบางอย่าง

"夕瑶 เธอพูดถูก คนขับคือ苏海生 เขาทำผิดพลาดทำให้เกิดอุบัติเหตุ ทุกอย่างเป็นความผิดของเขา เข้าใจไหม? อย่ากังวลไป ฉันจะปกป้องเธอให้ปลอดภัย"

เขากอด何夕瑶ไปที่เบาะหลังแล้วลาก苏海生ที่ยังร้องขอความช่วยเหลือมาที่เบาะคนขับ และนั่งข้างๆ何夕瑶 จนกระทั่งเธอสงบลง ก่อนจะโทรแจ้งตำรวจ

苏清予นั่งน้ำตาไหลจนตาพร่ามัวเหมือนถูกดูดวิญญาณออกไป

ในวิดีโอเลือดของพ่อไหลออกมาทีละหยดจนซึมผ่านเสื้อผ้าและฝังลงไปในหัวใจของเธอ

เธอจับที่อกและหายใจแรงเหมือนถูกดึงหัวใจออกไป รู้สึกเจ็บจนไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นในลำคอได้

顾南恒 ทำไมคุณถึงโหดร้ายขนาดนี้? ทำไมไม่ช่วยพ่อของฉัน? พ่อของฉันเคยบอกว่าเขาขอบคุณตระกูล顾ที่ให้เขามาทำงานนี้ เขาทำงานนี้ด้วยความเคารพและภักดี

苏清予เชื่อว่าพ่อของเธอจะช่วย何夕瑶รับผิดชอบทุกอย่างเอง ถึงแม้ว่าคุณ顾南恒จะไม่พูด แต่พ่อของเธอก็จะทำ

แต่พวกเขากลับไม่เชื่อใจเขาและยังไม่ให้เขามีความหวังที่จะรอดชีวิต

苏清予พิงหลังพนักเก้าอี้ ไหล่บางๆ ของเธอสั่นระริก

顾南恒 คุณจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณทำ!

"สวัสดีค่ะ พี่สาว คุณยังสนใจคำเชิญให้เข้าร่วมงานแปลภาษาฝรั่งเศสอยู่ไหม ?"

เสียงที่ตอบกลับมาทำให้苏清予รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก เธอเป็นนักศึกษาฝรั่งเศสที่เก่งมาก และเพื่อนคนนี้ได้เชิญเธอมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้เธอในที่สุดก็ยอมตกลง

"แน่นอนค่ะ รีบจัดการเอกสารออกไปต่างประเทศเถอะ ในอีกครึ่งเดือนหลังมานี้มารายงานตัวได้เลยค่ะ"

ครึ่งเดือนหลังจากนี้เหรอ? มันคือวันที่งานแต่งงานของ顾南恒และ何夕瑶

ในวันนั้นเธอจะมอบของขวัญพิเศษให้กับพวกเขา

วันรุ่งขึ้นตั้งแต่เช้า คนที่รับซื้อเครื่องประดับก็มากดกริ่งที่ประตูบ้าน

ซูชิงอวี่ส่งของให้พวกเขาแล้วหันกลับมาก็เห็นกู้หนานเหิงยืนอยู่ข้างหลังเธอ

ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล

“นี่เธอเอาของที่ฉันซื้อให้ไปขายหมดเลยเหรอ ?”

ซูชิงอวี่ขนตาสั่นเล็กน้อย แน่นอนว่าขายหมดแล้ว เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันควรได้รับจากคุณ

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันส่งไปให้เขาดูแลรักษา ”

กู้หนานเหิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายกมือขึ้นลูบหัวซูชิงอวี่เบาๆ

“ทำฉันตกใจหมดเลย ฉันนึกว่าเธอไม่ชอบของที่ฉันให้ซะอีก”

ซูชิงอวี่หลบสายตาอย่างไม่สนใจ วันนี้เป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของพ่อเธอ เขาไม่เคยไปเคารพและขอโทษที่หลุมศพพ่อเธอเลยในช่วงสามปีที่ผ่านมา

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่ากู้หนานเหิงโกรธแค้นพ่อเธอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาน่าจะกลัวการได้เห็นพ่อเธอมากกว่า

“หนานเหิง วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่พ่อฉันเสียชีวิต คุณจะไปที่สุสานกับฉันได้ไหม?”

เธอจ้องมองกู้หนานเหิงด้วยสายตาไม่ละไปไหน หากเขารู้สึกเสียใจแม้เพียงน้อยนิด เขาควรไปคำนับและขอโทษที่หลุมศพพ่อเธอ

กู้หนานเหิงรู้สึกว่าในวันนี้ซูชิงอวี่มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป เธอไม่เคยขอแบบนี้มาก่อน เมื่อเห็นสายตาเศร้าของเธอ เขาก็ทำตามโดยไม่มีเหตุผล

“ได้ ฉันจะไปกับเธอ”

ซูไห่เซิงถูกฝังอยู่ข้างแม่น้ำเล็กๆ ในชานเมือง ที่นั่นก็เป็นที่ที่ซูชิงอวี่ได้พบกับกู้หนานเหิงครั้งแรก

ตอนนั้นกู้หนานเหิงกับเพื่อนเรียนไปวาดภาพที่ชานเมือง แต่เผลอตกลงไปในแม่น้ำเล็กๆ หลังฝนตก ซูไห่เซิงและลูกสาวที่ผ่านทางนั้นได้ช่วยเขาไว้

เพื่อแสดงความขอบคุณ ครอบครัวกู้ให้ซูไห่เซิงทำงานเป็นคนขับรถของพวกเขา และส่งซูชิงอวี่ไปเรียนที่โรงเรียนเดียวกับกู้หนานเหิงพร้อมรับผิดชอบค่าเล่าเรียนทั้งหมด

ซูชิงอวี่เริ่มชอบกู้หนานเหิงตั้งแต่ตอนนั้น

ซูชิงอวี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเสียใจมาก หากเธอสามารถเลือกใหม่ได้ เธอจะหยุดพ่อเธอไม่ให้ช่วยกู้หนานเหิง แต่โชคชะตาไม่มีทางให้ย้อนกลับ

กู้หนานเหิงนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความหนักใจ ซูชิงอวี่พูดเบาๆ

“หนานเหิง ปีนั้นคุณตกลงไปในแม่น้ำได้ยังไง ?”

กู้หนานเหิงยิ้มบางๆ

“ก็เพื่อนของฉันนั่นแหละ ให้ฉันช่วยจับกบ ฉันยืนไม่มั่นคงเลยตกลงไป โชคดีที่มีคนช่วยไว้ทัน...”

เขาหยุดพูดทันที มองไปที่ซูชิงอวี่ เธอมีตาแดงและมุมปากบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเยาะเย้ย

“ที่แท้คุณยังจำได้”

ในใจของกู้หนานเหิงเกิดความสับสน เขาเพิ่งตระหนักว่าเขาควรจะอยู่ในสภาพที่สูญเสียความทรงจำ ไม่ควรจำเรื่องเหล่านี้ได้

“เอ่อ เพื่อนๆ เล่าให้ฟังตอนงานเลี้ยงรุ่น ฉันจะจำได้ยังไงล่ะ!”

สายตาของกู้หนานเหิงเต็มไปด้วยความสับสน เขาหลบสายตาจากการจ้องมองของซูชิงอวี่

ซูชิงอวี่รู้สึกขมขื่น ใช่สิ ถ้าเขายังจำบุญคุณที่พ่อเธอช่วยชีวิตไว้ได้ เขาคงไม่ยอมให้พ่อเธอตายไปอย่างนั้น

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทันที ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา

อาจจะเป็นเพราะในรถเงียบเกินไป หรือเสียงโทรศัพท์ของกู้หนานเหิงดังเกินไป ซูชิงอวี่ได้ยินเสียงปลายสายของเหอซีเหยาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“หนานเหิง ฉันกลับประเทศก่อนเวลาตอนนี้อยู่ที่สนามบิน คุณมารับฉันได้ไหม?”

ใบหน้าของกู้หนานเหิงที่เต็มไปด้วยความหม่นหมอง กลับมีรอยยิ้มที่แสดงความรัก

“ได้สิ รอฉันนะ”

ซูชิงอวี่เห็นเขาเปลี่ยนสีหน้า หัวใจเธอรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด

กู้หนานเหิงวางสายโทรศัพท์แล้วพบว่าซูชิงอวี่จ้องมองเขาอยู่ เขาพูดด้วยความไม่สบายใจ

“ขอโทษนะที่รัก มีเรื่องด่วนที่บริษัท ฉันต้องกลับไป ”

ซูชิงอวี่รู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด เธอฝืนยิ้มและพยักหน้า ใช่สิ คนตายจะสำคัญเท่ากับคู่หมั้นได้ยังไง ?

“จากตรงนี้ไปสุสานไม่ไกล ฉันให้คนขับรถปล่อยเธอลงที่นี่ เธอเดินไปเองนะ ตอนเย็นกลับบ้าน ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอ ใจเย็นๆนะ ฉันจะกลับมาดูแลเธอ”

กู้หนานเหิงจูบที่แก้มของซูชิงอวี่ แล้วให้เธอลงจากรถ

ซูชิงอวี่เช็ดแก้มที่ถูกกู้หนานเหิงจูบอย่างแรงจนรู้สึกแสบแล้วจึงหยุด เธอเดินไปไม่กี่ก้าว

ทันใดนั้นสายฟ้าฟาดลงมา ตามมาด้วยฝนตกหนัก และรถของกู้หนานเหิงก็หายไปในสายฝน

ซูชิงอวี่เต็มไปด้วยโคลน คุกเข่าหน้าหลุมศพพ่อเธอ

เธอโอบกอดหลุมศพ ทั้งที่ใจเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

“พ่อ ฉันจะจากไปแล้ว อาจจะไม่มาหาอีกบ่อยๆ แต่พ่อเชื่อเถอะ ฉันจะทำให้กู้หนานเหิงมากราบไหว้พ่อและขอโทษ”

ในทางกลับบ้าน ซูชิงอวี่ติดต่อบริษัทกฎหมายที่ดีที่สุดในเมือง

“ฉันต้องการทีมที่เชี่ยวชาญที่สุด เพื่อช่วยฉันทำคดีนี้ คุณเสนอราคาได้เลย”

苏清予เดินไป 5 ลี้กว่าจะได้รถแท็กซี่กลับบ้าน

พอกลับถึงบ้านก็เริ่มมีไข้ แต่เธอยังพยายามเตรียมเอกสารฟ้องร้องให้เรียบร้อยทีละอย่าง

เมื่อกู่หนานเหิงกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาลึกแล้ว เห็นบ้านมืดสนิทก็แปลกใจ

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะกลับดึกแค่ไหน ซูชิงยู่ก็จะเปิดไฟให้เขาเสมอ หรือว่าเธอไม่กลับบ้านวันนี้?

เขาเปิดประตูห้องนอน เห็นร่างเล็กของซูชิงยู่ขดอยู่ในผ้าห่ม กู่หนานเหิงรู้สึกใจหาย

ครั้งสุดท้ายที่เห็นเธอแบบนี้คือเมื่อเขาเป็นหวัดหนัก ซูชิงยู่ดูแลเขาจนติดไข้ 40 องศา ล้มลงในครัว

ตอนนั้นยังมีอาการชัก หลังจากนั้นเธอจะชักทุกครั้งที่มีไข้

เขามองเธอด้วยสายตาเคร่งขรึมแล้วเรียกเธอด้วยเสียงนุ่มนวล "ที่รัก คุณมีไข้หรือเปล่า? ได้กินยาไหม ?"

ซูชิงยู่ได้ยินเสียงของกู่หนานเหิง พยายามจะห่างออกไปแต่ไม่สามารถขยับได้ "ที่บ้านไม่มียาแก้ไข้แล้ว"

เมื่อเธอพูดออกไปถึงรู้สึกว่าคอของเธอเจ็บจนเสียงแหบ กู่หนานเหิงขมวดคิ้ว

ลุกขึ้นบอกว่าจะออกไปซื้อยา แต่สายตาเขาไปหยุดที่ซองเอกสารบนหัวเตียง "นี่คืออะไร?"

ซูชิงยู่พยายามทำตัวให้สงบ มองไปที่เอกสารฟ้องร้องที่ยังไม่ได้เก็บ "ไม่มีอะไร เอกสารของบริษัท"

เธอจบการศึกษาแล้วเข้าทำงานที่แผนกแปลของบริษัทกู่หนานเหิง มักจะนำเอกสารกลับบ้าน กู่หนานเหิงจึงไม่ได้สงสัย "คุณพักก่อนนะ ผมจะไปซื้อยา"

แต่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นแสดงชื่อคนโทรเข้าว่า "นางฟ้าตัวน้อย" ซูชิงยู่รู้ทันทีว่าเป็นเหอซีเหยา "ว่าไง มีอะไร

?"

กู่หนานเหิงเดินออกไปพร้อมรับสายโทรศัพท์ ซูชิงยู่พยายามลุกขึ้นไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดื่มน้ำ "อะไรนะ? น้องหมาอาเจียนเหรอ? อย่าร้องไห้ รอผม ผมจะพาแพทย์ไปเดี๋ยวนี้"

กู่หนานเหิงรีบออกจากบ้านไปด้วยความกังวล แม้แต่คำอธิบายก็ยังลืมให้ซูชิงยู่

ประตูปิดด้วยเสียงดัง ซูชิงยู่รู้สึกเจ็บที่หน้าอกอย่างแรง

น้องหมาเป็นสุนัขที่เหอซีเหยาและกู่หนานเหิงเลี้ยงด้วยกัน แม้ซูชิงยู่จะดูแลมันมา 3 ปี แต่มันก็ไม่สนิทกับเธอเลย

ในใจของกู่หนานเหิง เธอยังไม่เท่ากับสุนัขตัวหนึ่ง

สามปีที่ผ่านมา กู่หนานเหิงไม่เคยไม่กลับบ้านเลย

ซูชิงยู่มีไข้ทั้งคืน จนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้นถึงจะหายไข้

เธอคิดว่าจะลงไปซื้ออะไรกิน พอเดินลงไปถึงชั้นล่างก็ได้ยินเสียงจากโรงรถ

ในหมู่บ้านมีการรักษาความปลอดภัยดีไม่น่าจะมีขโมย เมื่อซูชิงยู่เดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงชายหญิงทำรักกัน

ในรถที่พ่อของเธอเคยใช้ กู่หนานเหิงกอดเหอซีเหยาเปลือยเปล่าไว้แน่น เสียงร้องกระเส่าและหายใจรุนแรงของเหอซีเหยาทำให้ซูชิงยู่รู้สึกเจ็บปวด

ซูชิงยู่ปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ พวกเขาทำแบบนี้ในรถคันนั้นได้อย่างไร ? พวกเขาไม่กลัวภาพจำของพ่อจะทำให้ฝันร้ายทุกคืนหรืออย่างไร ?

"อา...หนานเหิง ที่นี่มันตื่นเต้นจัง!"

เหอซีเหยาหัวเราะแหงนหน้ามาใกล้กู่หนานเหิงแล้วจูบหน้าผากเขา

กู่หนานเหิงถูกกระตุ้นให้บ้าคลั่ง เสียงกระทบกันดังทั่วโรงรถ

"นางฟ้าตัวน้อย คุณนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ ต้องการทำที่นี่"

เหอซีเหยาหัวเราะกัดหูของกู่หนานเหิง เขาครางเบาๆ และเริ่มบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ซูชิงยู่ร้องไห้ไม่หยุด เธออยากหนีไป แต่สายตาของเหอซีเหยาก็จ้องมาที่เธอ เหอซีเหยาหัวเราะเยาะด้วยแววตาท้าทาย "หนานเหิง คุณรักฉันมากกว่า หรือซูชิงยู่มากกว่า

?"

เหอซีเหยามองซูชิงยู่แล้วถามกู่หนานเหิงเสียงดัง

เขาที่กำลังหลงใหลในความรักตอบด้วยเสียงแหบ "แน่นอนว่าผมรักคุณ ที่รัก ผมไม่เคยรักซูชิงยู่เลย"

เหอซีเหยามีสีหน้าภาคภูมิใจ แต่ซูชิงยู่รู้สึกหนาวเย็นทั่วร่างกาย

เธอตั้งใจจะจากไปแล้ว ไม่สนใจว่ากู่หนานเหิงจะรักเธอหรือไม่ แต่เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาด้วยตนเอง ก็ยังเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

หลายคืนที่กู่หนานเหิงกอดเธอและพูดว่ารักเธอ เธอคิดว่าเขารักเธอจริงๆ แต่เธอเองก็ไร้เดียงสาเกินไป

เสียงกระทบในโรงรถยังคงดำเนินต่อไป แต่ซูชิงยู่ไม่ได้ยินอีกแล้ว เธอหันหลังเดินออกไป

และทิ้งกู่หนานเหิงไว้ในความทรงจำตลอดไป