คนขับรีบลงจากรถและช่วยหญิงสาวที่เป็นลมหน้ารถขึ้นรถ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลังถือโกศบรรจุเถ้ากระดูกอยู่

โชคร้าย……

คนขับดึงรถอย่างแรง แต่ก็ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ดวงตาของเขาสั่นระริกขณะมองชายที่นั่งข้างๆ อย่างลังเล “คุณฟู... คุณฟู นี่...“

สายตาเย็นชาของชายคนนั้นมองเพียงแต่แจกันที่ผู้หญิงถือไว้ที่อก ก่อนที่เขาจะพูดอย่างใจเย็นว่า “ไปเอารถมา“

คนขับรีบขึ้นไปนั่งที่เบาะคนขับแล้วสตาร์ทรถอีกครั้ง

ฝนนอกหน้าต่างรถเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ

แสงไฟในรถสลัวลง ฟู่หานเจิ้งหลุบตาลง ผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ มีผมสีดำยาวเปียกชุ่มแนบกับใบหน้าซีดเซียวขนาดเท่าฝ่ามือ รอยข่วนยาวๆ บนแขนอันงดงามของเธอมีเลือดซึมออกมา เธอดูโทรมและน่าสงสาร

ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้พยายามหลอกลวงใครโดยเจตนา

ถนนลื่นในคืนฝนตก และหมอกก็หนาทึบ หลังจากคนขับเลี้ยวรถกะทันหัน ผู้หญิงที่นั่งเบาะหลังก็ถูกโยนขึ้นไปนั่งบนตักของผู้ชายคนนั้น

ฟู่ฮั่นเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อยและก้มศีรษะลง—

ใบหน้าของหญิงสาวกดลงตรงกลางกางเกงของเขา...

ใบหน้าของฟู่ฮั่นเจิ้งเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

“คุณหลิว ฉันควรจะส่งคุณกลับไปเรียนหลักสูตรทบทวนการขับรถไหม？”

คนขับรถลาวหลิวมองกระจกมองหลังอย่างประหม่า รู้สึกเขินอายอย่างยิ่ง...

หลิวผู้เฒ่าหัวเราะแห้งๆ หลายครั้ง “ประธานฟู่ ฉันขอโทษจริงๆ วันนี้ฝนตกหนักเกินไป”

มือที่ใหญ่และมีรูปร่างชัดเจนของฟู่ฮั่นเจิ้งขยับร่างของหญิงสาวออกไปด้านข้างอย่างเย็นชา

ดวงตาของหญิงสาวยังคงปิดสนิท โดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้น

ฟู่ฮั่นเจิ้งจ้องมองริมฝีปากซีดนุ่มของหญิงสาว ดวงตาสีเข้มของเขาหรี่ลง

-

เมื่อมู่เว่ยหลานตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล เธอเห็นร่างผู้หญิงกำลังโยกตัวอยู่ในสายตาที่เปิดกว้างเล็กน้อยของเธอ

“หลานหลาน！“ คุณตื่นแล้ว！ “นั่นทำให้ฉันกลัวจนแทบตาย！“

ผลไม้ใบ？ เพื่อนร่วมชั้นเรียนวิทยาลัยและเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ

ริมฝีปากแห้งแตกของมู่เว่ยหลานพึมพำอย่างอ่อนแรง “กัวกั๋ว？“ คุณ…… คุณมาทำอะไรที่นี่？

เธอแตะหน้าอกตัวเองและพบว่าโกศของพ่อหายไปแล้ว เธอพยายามลุกขึ้น เสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึก “กัวกั๋ว เธอเห็นโกศของพ่อฉันไหม！“

เย่กัวรีบช่วยพยุงเธอขึ้น “นี่ เธอไม่ได้หลงทางนะ อย่าลุกขึ้น หมอบอกว่าตอนนี้เธออ่อนแรงมาก”

เย่กัวส่งโถบรรจุอัฐิให้เธอ และเธอก็กอดมันไว้แน่นราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นใหญ่

หลังจากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัว เย่กัวก็ดุเซินชิวและลูกสาวอย่างโกรธเคืองอยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดเธอ พร้อมกับพูดอย่างเห็นอกเห็นใจว่า “ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งเกิดของลุง ฉันคงไม่ได้เจอเธอหรอก ครอบครัวลุงฉันอยู่ห้องเด็ก VIP ข้างๆ ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันได้นะ ฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอก แต่ลุงฉันช่วยได้แน่นอน“ “คุณนอนพักก่อนเถอะ ฉันจะมาหาคุณหลังจากที่ฉันดูแลลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของฉันเสร็จ”

เย่กัวตบหลังมู่เว่ยหลานเบาๆ ปล่อยให้เธอถือโถ อุ้มเธอไว้ แล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “หลานหลาน พักผ่อนเถอะ โทรหาฉันถ้าต้องการอะไร！“

มู่เว่ยหลานสับสนวุ่นวาย เมื่อเธอหลับตาลง สิ่งเดียวที่เธอเห็นคือภาพพ่อของเธอกำลังกระโดดลงมาจากตึกสูง

น้ำตาไหลลงมาจากหางตาของฉันอย่างเงียบๆ

-

ภายในห้องเด็กข้างบ้าน

ทันทีที่เย่กัวผลักประตูเปิดและก้าวเข้าไปอย่างย่องเบา เธอก็รู้สึกถึงแรงดันอากาศที่ต่ำมาก

ฟู่เจิ้งหยวนยืนพิงไม้เท้า จ้องมองทารกแรกเกิดในตู้อบด้วยสีหน้าสับสน “ไร้สาระ ฟู่ฮั่นเจิ้ง！” ฉันไม่เคยคาดคิดว่าคุณจะทำอะไรที่ไร้สาระขนาดนี้！

คุณปู่ฟู่ยกไม้เท้าขึ้นและตีขาของฟู่ฮั่นเจิ้งอย่างแรง พร้อมกับถามอย่างโกรธๆ ด้วยเสียงต่ำว่า “แม่ผู้ให้กำเนิดของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน“

ฟู่ฮั่นเจิ้งเม้มริมฝีปากบาง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้อารมณ์ “เธอเสียชีวิตขณะคลอดบุตร”

-

ฟู่เจิ้งหยวนโกรธจนเลือดเดือดพล่าน “เจ้ากำลังพยายามจะทำให้ข้าเป็นบ้าหรือ？” -

เย่กัวโน้มตัวลงเหนือตู้ฟักไข่ ดึงแขนคุณปู่ฟู่ แล้วกระซิบว่า “คุณปู่ ดูสิ ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของฉันน่ารักจัง！ อย่าโกรธอีกเลยนะ นี่คุณไม่ได้ยุให้ลุงแต่งงานมีลูกกันมาตลอดเลยเหรอ？“ ตอนนี้ลุงของคุณมีลูกแล้ว คุณโกรธอีกแล้วเหรอ？

“ฉันบอกให้เขาแต่งงานก่อนแล้วค่อยมีลูก ไม่ใช่บอกให้เขาประสบความสำเร็จทันทีแล้วพาลูกกลับบ้าน！” ลูกสาวฉันเกิดมาโดยที่ฉันพูดสักคำไม่ได้เลย！ เขายังเห็นฉันเป็นพ่อของเขาอีกไหม？

ในขณะนี้ พยาบาลผลักประตูให้เปิดออกและเตือนอย่างสุภาพว่า “ประธานฟู่ กรุณาพูดเบาๆ หน่อย เพราะมันจะรบกวนการพักผ่อนของทารก“

ฟู่เจิ้งหยวนอ้าปาก มองไปที่ทารกน้อยน่ารักในตู้ฟัก ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง จับไม้เท้าของเขาไว้ และหันหลังเดินออกจากห้องเด็ก

เย่กัวส่งยิ้มให้ฟู่ฮั่นเจิ้งอย่างรู้ทัน “ลุง คุณนี่เคลื่อนไหวเร็วจริงๆ！ คุณยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ แถมคุณยังมีลูกสาวด้วย“ ยินดีด้วย！

“เด็กไม่ควรยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”

ฟู่ฮั่นเจิ้งเหลือบมองทารกที่กำลังนอนหลับด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและสั่งว่า “ดูแลน้องสาวของคุณหน่อย ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย“

หลังจากละทิ้งคำสั่งอันไม่ต้องสงสัยนี้แล้ว ฟู่ฮั่นเจิ้งก็เดินออกจากห้องเด็กไป

คนขับรถลาวหลิวเพิ่งกลับมาจากจ่ายบิล “คุณฟู่ ค่ารักษาพยาบาลของเด็กหญิงเรียบร้อยแล้วครับ“

เธออยู่ไหน？

“อยู่ติดกันเลย ดูสิ—”

คุณปู่หลิวชี้ไปที่ห้องถัดไป เห็นว่าเตียงว่าง เขาเกาหัวอย่างงุนงงแล้วถามว่า “หา เขาอยู่ไหน“

พยาบาลคนหนึ่งเข้าไปทำความสะอาดวอร์ด และฟู่ฮั่นเจิ้งขมวดคิ้วและถามว่า “หญิงสาวที่พักอยู่ในวอร์ดนี้อยู่ที่ไหน“

คุณรู้จักเธอไหม？ เธอเพิ่งจะจากไป