ห้าปีต่อมา

โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศม.

ในห้องประชุมที่สดใสและสะอาด เหวินซู่ สวมเสื้อคลุมสีขาว กำลังถือรายงานการวิเคราะห์กรณีศึกษาและพูดคุยเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วกับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ในห้อง

เธอมีผมสั้นยาวถึงหู มีใบหน้าที่บอบบาง แต่งหน้าอ่อนๆ ผิวขาวราวกับหิมะ และมีดวงตาที่ใส เข้ม และสดใส

พวกเขาเปรียบเสมือนอัญมณีสองชิ้นที่เปล่งประกายระยิบระยับ

“ขอโทษนะคะคุณหมอแนนซี่ คุณหมายความว่าคนไข้คนนี้ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดใช่ไหมคะ” แทนที่จะใช้วิธีกระตุ้นจุดฝังเข็มแบบจีนล่ะ？

“ใช่ ถ้าคุณเชื่อฉัน“

เหวินซู่พลิกดูบันทึกทางการแพทย์ในมือของเธอและยิ้มอย่างเห็นด้วยและสุภาพ

แนนซี่ ใช่แล้ว นั่นคือชื่อปัจจุบันของเธอ

ห้าปีก่อน เธอไม่ได้เสียชีวิตในโรงพยาบาล สูติแพทย์ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างปาฏิหาริย์ หลังจากนั้น เธอไม่ได้ขอให้ครอบครัวฮั่วแจ้ง แต่กลับประกาศตรงๆ ว่าเธอเสียชีวิตแล้ว

เธอขอตายดีกว่าที่จะกลับไปที่บ้านนั้น

จากนั้นเธอจึงมาที่นี่ และในเวลาเพียงไม่กี่ปี ด้วยสติปัญญาของเธอและทักษะการแพทย์แผนจีนแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาในตระกูลเหวิน เธอก็กลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง

เมื่อได้ยินเธอแน่ใจเช่นนี้ ผู้คนในห้องประชุมก็เริ่มลังเล

แต่เหวินซู่ซู่ไม่มีความอดทนที่จะรอ เธอมองนาฬิกาแล้วรีบออกจากห้องประชุมไป

“ดร.แนนซี่ เราจะไปรับเด็กๆ อีกครั้งไหม？”

“ขวา.“

ขณะที่เหวินซู่รีบเดินลงบันได เธอก็พบกับเพื่อนร่วมงานที่ทักทายเธอ และเธอก็พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

ใช่แล้ว เธอจะกลับไปรับลูกของเธอ

ประมาณสิบนาทีต่อมา เราก็มาถึงโรงเรียนอนุบาลในท้องถิ่น

“แม่ ในที่สุดแม่ก็มาถึงแล้ว！ รั่วหรัวรอแม่มานานมากแล้ว“

ทันทีที่เธอมาถึงทางเข้าโรงเรียนอนุบาลที่ค่อนข้างเงียบเหงา เด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดสีชมพูและมัดผมมวยเล็กๆ เห็นเธอจึงรีบวิ่งออกไปอย่างมีความสุข

เหวินซู่เห็นดังนั้นก็รีบออกจากรถ

“ขอโทษนะ แม่มาสาย แม่ขอโทษและสัญญาว่าจะไม่สายอีก โอเคไหม？“

“ไม่เป็นไร พี่ชายของคุณอยู่ที่นี่ เขาแค่ให้อาหารรัวหรัวมากมายเท่านั้นเอง“

เกี๊ยวน้อยไม่ได้โทษแม่เลยสักนิด หลังจากอยู่ในอ้อมกอดของแม่แล้ว เธอก็บอกแม่ด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยว่าท้องน้อยของเธออิ่มแล้ว

เหวินซู่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

พี่ชายฝาแฝดอีกคนเป็นคนอ่อนไหวและรู้จักดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี

เหวินซู่ซวี่ยิ้ม： “ใช่ไหม？ งั้นเราไปหาพี่ชายของฉันกันเถอะ โอเคไหม？“

“โอเคครับแม่”

ไม่กี่นาทีต่อมา เหวินซู่ก็เห็นลูกชายของเธอด้วย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอเหงื่อแตกพลั่กก็คือ การที่เจ้าหนูน้อยคนนี้ถูกประจบสอพลอในห้องทำงานของครูอีกครั้ง และเธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“โอ้พระเจ้า ดูสิ เด็กที่ย้ายเข้ามาคนนี้หน้าเหมือนโม่เป่าจากโรงเรียนอนุบาลของเราเป๊ะเลย！“

“ใช่ ดูสิ！”

ครูวางรูปถ่ายไว้ในมือข้างใบหน้าเล็กๆ ของเหวินฉีโม่

ดวงตาที่เหมือนจิ้งจอกของเหวินฉีโม่กวาดมองไปทั่วภาพถ่าย

“มันคล้ายกันยังไงบ้าง？” หน้าเขากลมเหมือนของคุณโม่เป่าหรือเปล่า？

“เลขที่……“

“เขาน่ารักเหมือนโม่เป่าของคุณมั้ย？“ ดูสิ มันเหมือนพระจันทร์เสี้ยวเลยใช่มั้ยล่ะ？

เหวินฉีโม่อุ้มใบหน้าที่หล่อเหลาและน่ารักอย่างเหลือเชื่อของเขาไว้ และพยายามอย่างที่สุดที่จะเข้าใกล้ครูมากขึ้น

แล้วครูทุกคนก็หัวเราะกัน

มองแบบนี้ เด็กในรูปดูไม่เหมือนผู้ใหญ่เลยสักนิด ด้วยใบหน้าที่ดูจริงจัง แม้อายุแค่ห้าขวบ แต่กลับดูหม่นหมองและเศร้าหมองราวกับผู้ใหญ่ เขาจะเทียบกับความน่ารักของลายมือพวกนี้ได้ยังไง！

“โมโม่ เธอกำลังทำอะไรอยู่？“

เหวินซู่ซู่บังเอิญอยู่ที่นั่น และหลังจากเห็นฉากนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปถาม

“อ่า？ “แม่คะ หนูอยู่นี่！ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย”

เด็กน้อยซึ่งเป็นเด็กที่ฉลาดเป็นพิเศษก็ยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเสียงแม่ของเขาและกระโดดลงจากโต๊ะด้วยความเร็วแสง

นี่เป็นเด็กที่ร่าเริงมากจริงๆ

หน้าตาของเขาคล้ายกับคนนั้นมาก แต่เขาไม่เคยเย็นชาและเย็นชาเท่าเขาเลย เขาเหมือนดวงอาทิตย์น้อยๆ ที่มีใบหน้าเย็นชาและยิ้มแย้มอยู่เสมอ

“คุณไม่ได้ทำอะไรจริงๆเหรอ？“ “อย่าโกหกฉันนะ ครั้งที่แล้วเธอสอนครูให้แฮ็กคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนอนุบาลแล้วให้ทุกคนได้พักผ่อน ครั้งนี้เธอไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ย“

“หน้าผาก……“

แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง？ ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าคนรักของฉันที่ฉลาด เก่งกาจ เท่ห์ และหล่อเหลา กำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่เสมอ

ชัดเจนว่าเป็นครูโง่ๆ เหล่านี้ที่คอยรังควานเขา

“แม่ครับ จริงๆ แล้วผมเพิ่งสอนเกมให้พวกเขา โอเค โอเค แม่ โมโมะหิวแล้ว กลับบ้านกันเถอะ“

-

เนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่น เหวินซู่ซู่จึงต้องพาเด็กน้อยไปกับเธอด้วย

หลังจากที่แม่และลูกทั้งสองกลับบ้าน เหวินซู่ก็รีบเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นให้พวกเขา

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะทำอาหารเสร็จ โรงพยาบาลก็โทรมา

“คุณหมอแนนซี่ ทางโรงพยาบาลตกลงที่จะมอบคนไข้ให้คุณแล้วค่ะ คุณสะดวกมารับตอนนี้ไหมคะ”

ตอนนี้？

“ใช่ค่ะ ครอบครัวคนไข้มาถึงแล้วค่ะ หลังจากทราบผลการตัดสินใจของโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติมจากคุณทันทีค่ะ”

พยาบาลยังแสดงความไม่สบายใจของเธอผ่านทางโทรศัพท์ด้วย

คนไข้แบบนี้น่าปวดหัวจริง ๆ ปัญหาที่พบบ่อยของคนรวยคือ พวกเขาคาดหวังให้ทุกคนรับฟังพวกเขาไม่ว่าจะไปที่ไหน ราวกับว่าทั้งโลกเป็นดินแดนของพวกเขา

ในที่สุดเหวินซู่ก็ตอบตกลง

“โมโมะ แม่ยังต้องไปโรงพยาบาลอีกนะ ลูกอยู่บ้านกินข้าวกับน้องสาวได้ไหมคะ“

“ได้เลยแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะดูแลน้องสาวของผมเป็นอย่างดี”

โมเป่าโบกมือให้แม่ของเขาด้วยความเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

เมื่อมีเด็กคนนี้อยู่ใกล้ๆ เหวินซู่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป

แล้วเหวินซู่ก็ออกไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ทันทีที่เธอจากไป ผู้ใหญ่ตัวน้อยในครอบครัวก็แอบเข้าไปในห้องทำงานของเธอทันที

“พี่ชายจะทำยังไง？” แม่เรียกเราไปทานอาหารเย็น

“ชู่ ฉันต้องเช็คคอมพิวเตอร์ของอาจารย์ใหญ่หน่อย วันนี้เธอเอารูปของคนที่หน้าเหมือนฉันมาให้ดู บอกว่าเป็นของนักเรียนย้ายมาใหม่ ฉันต้องดูให้ได้ว่าเป็นใคร！“

เด็กน้อยที่ฉลาดเกินเด็กวัยเดียวกันอย่างโม่เป่า ปีนขึ้นไปบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ของแม่ และภายในไม่กี่นาทีก็สามารถแฮ็กคอมพิวเตอร์ของผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลได้สำเร็จ

แล้วฉันก็พบข้อมูลของนักเรียนใหม่

“ว้าว！ พี่ชาย นั่นคุณใช่ไหม？ -

ทันทีที่ข้อมูลดังกล่าวปรากฏขึ้น Ruoruo ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ก็อ้าปากกว้างด้วยความตกใจทันที

โมเป่าขมวดคิ้ว： “ไม่ใช่ ชื่อเขาคือฮั่วหยิน ดูสิ“

เขาชี้ไปที่ชื่อบนเอกสารด้วยนิ้วก้อย ดูจะรำคาญมาก

ดวงตาของรั่วหรัวเบิกกว้างขึ้นทันที

“ฮั่วอิน？” อ๋อ ถ้าเขาไม่ใช่พี่ชาย แล้วทำไมเขาถึงดูเหมือนพี่ชายมากขนาดนั้นล่ะ？ เขาก็เกิดจากแม่เหมือนกันเหรอ？

-

ทันใดนั้น โม่เป่าก็นึกขึ้นได้ว่าแม่ของเธอมักจะแอบเปิดกล่องเล็กๆ นั้นแล้วร้องไห้ขณะมองดูชุดเสื้อผ้าเด็กที่ไม่เคยมีใครใส่มาก่อน โม่เป่าจึงตัดสินใจว่าเธอต้องไปพบเจ้าตัวน้อยที่ดูเหมือนเธอมาก

โรงแรมฮิลตันใช่ไหมครับ？

เจ้าตัวน้อยจดจำที่อยู่ที่ระบุไว้ในเอกสาร

ครึ่งชั่วโมงต่อมาที่โรงพยาบาลเคลียรี

“คุณหมอแนนซี่ คุณมาถึงแล้วเหรอ？”

“อืม แล้วญาติคนไข้ไปไหนล่ะ？”

“เขาอยู่ในห้องคณบดีค่ะ ดร.แนนซี่ บอกเลยนะคะว่าญาติๆ ของคุณค่อนข้างจะอารมณ์ร้อน ดังนั้นคุณควรระวังตัวไว้นะคะ“

พยาบาลได้กรุณาเตือนความจำ

เหวินซู่ยิ้ม เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีขาว สวมหน้ากาก แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของคณบดี

“ดีน ฉันชื่อแนนซี่“

“แนนซี่มาแล้ว รีบเข้ามาเถอะ นี่ญาติคนไข้เอง มาพบพวกเขาหน่อยสิ”

ในห้องทำงานของคณบดีที่สว่างไสว คณบดีผู้สูงอายุกำลังพยายามสื่อสารกับสมาชิกในครอบครัวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และเหงื่อเย็นก็เริ่มออกที่หน้าผากของเขา

น่าเสียดายที่สมาชิกครอบครัวคนนี้ไม่ใช่คนคุยง่ายนัก

เมื่อได้ยินเสียงของเหวินซู่ข้างนอก เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้คว้าเชือกชีวิตไว้และลุกขึ้นทันทีเพื่อเปิดประตูให้เธอ

เหวิน ซูซู่： “...“

เมื่อมองไปที่คณบดีที่เดินมาเปิดประตูเอง เธอก็อดรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้

แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอีกคนภายในใจ เมื่อเธอเห็นใบหน้าของคนๆ นั้นอย่างชัดเจน ม่านตาของเธอก็หดเล็กลงทันที และสีหน้าของเธอยิ่งดูเหลือเชื่อขึ้นไปอีก！

“ดีน นี่เป็นหมอชาวจีนที่คุณบอกฉันว่าเก่งมากที่โรงพยาบาลของคุณใช่ไหม” “ของเธอ？“

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกด้านหลังเขา บุคคลนั้นก็ยืนขึ้น

นี่คือผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีรูปร่างสูงและแต่งหน้าอย่างประณีต ใต้ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยักศก เธอสวมชุดโอตกูตูร์ล่าสุดจากแบรนด์แฟชั่นชั้นนำ ซึ่งเผยให้เห็นออร่าความก้าวร้าวและความเย่อหยิ่งของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ

กู่เซี่ย！

ไม่มีใครคาดคิดว่าห้าปีต่อมา คนรู้จักเก่าคนแรกที่เหวินซู่ซู่ได้พบจะเป็นผู้หญิงคนนี้！

แล้วคนไข้ที่เธอพยายามรักษาคือตัวเธอเองใช่ไหม？

ดวงตาสีเข้มของเหวินซู่ที่เผยออกมาภายนอกหน้ากาก ค่อยๆ เย็นลง ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง โดยสูญเสียความอบอุ่นทั้งหมดไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ในเวลานั้น การแต่งงานของเหวินซู่และฮั่วซื่อเจวี๋ยถูกจัดแจงไว้แล้ว ตระกูลเหวินและฮั่วมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด หลังจากเหวินซู่เกิด ทั้งสองตระกูลเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง จึงจัดการให้ฮั่วซื่อเจวี๋ยแต่งงาน ซึ่งขณะนั้นมีอายุเพียงห้าขวบ

แน่นอนว่าในตอนแรก เหวินซู่ซู่ไม่ได้จริงจังกับการแต่งงานครั้งนี้เลย เธอคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องตลกในหมู่ผู้ใหญ่เท่านั้น

แม้ว่าเธอจะชอบผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เธอยังเด็กก็ตาม

จนกระทั่งตระกูลเหวินประสบกับโศกนาฏกรรม โดยครอบครัวของพวกเขาถูกทำลายในชั่วข้ามคืน ท่านอาจารย์ฮั่วไม่เพียงแต่ไม่ดูถูกเธอเท่านั้น แต่ยังริเริ่มที่จะแต่งงานด้วย โดยอนุญาตให้เหวินซู่ซู่ได้แต่งงานเข้าสู่ตระกูลฮั่ว และให้ชีวิตที่สงบสุขและมั่นคงแก่เธออีกครั้ง

จากนั้นเองเหวินซู่ซู่ก็ตกหลุมรักในที่สุด

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจอย่างยิ่งก็คือ หลังจากแต่งงานเข้าไปในตระกูลฮัวด้วยความมุ่งมั่นดุจผีเสื้อกลางคืนที่ถูกดึงดูดเข้าหาเปลวไฟ เธอก็ได้รับจุดจบเช่นนั้น

“ดีน ฉันพูดพลาด”

“อะไร？“

“ฉันรักษาโรคของเธอไม่ได้ คุณควรหาหมอคนอื่น！“

เหวินซู่พูดคำเหล่านั้นอย่างเย็นชาและหันหลังเพื่อจะจากไป