ในเช้าวันหนึ่ง ฤดูใบไม้ผลิรีบไปที่บริษัทโฆษณาที่เธอทำงานอยู่เพื่อยื่นใบลาออก

“ฤดูใบไม้ผลิ ทำไมเธอถึงลาออกล่ะ? โอ ฉันรู้แล้ว แหละว่าเจ้าลิงต้องรักเธอมากแน่ๆ หลังแต่งงานคงไม่อยากให้เธอออกมาทำงานอีกใช่ไหม?”

เจ้านายหลินเหว่ยพูดเล่น ฤดูใบไม้ผลิยิ้มเศร้า

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากพักสักช่วงหนึ่ง”

หลินเหว่ยยิ้มอย่างเข้าใจผิด

“งั้นแหละ เธอคงคิดจะมีลูกแล้วใช่ไหม ครอบครัวเจ้าลิงก็อยากจะอุ้มหลานเร็วๆ เธอก็ควรจะรีบหน่อยนะ”

ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บปวดใจ เจ้าลิงจะมีลูกเร็วๆ แต่เธอไม่ใช่คนที่จะให้กำเนิดลูกคนนั้น

หลินเหว่ยและเจ้าลิงเป็นเพื่อนกัน แม้เขาจะไม่อยากเสียฤดูใบไม้ผลิที่มีความสามารถ แต่ก็ต้องยอมเซ็นเอกสารลาออกอย่างรวดเร็ว

ฤดูใบไม้ผลิพอออกจากบริษัทก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิงซินเหริน น้องสาวของเจ้าลิง

“พี่สาว วันนี้วันเกิดฉันนะ เธอไม่ลืมใช่ไหม? คืนนี้ฉันจองห้องไว้แล้ว มาร่วมสนุกกันนะ!”

ฤดูใบไม้ผลิยิ้มในใจ หลิงซินเหรินเพิ่งขึ้นปีสาม เป็นเด็กสาวที่ไร้กังวลในใจ เธอเป็นคนที่ฤดูใบไม้ผลิชอบที่สุดในครอบครัวเจ้าลิง นอกเหนือจากเจ้าลิง

“ฉันไม่กล้าลืมวันเกิดเธอหรอก คืนนี้ฉันจะไป”

แต่สิ่งที่ฤดูใบไม้ผลิไม่คาดคิดคือ เจ้าลิงก็อยู่ที่นั่นด้วย

“ที่รัก เซอร์ไพรส์ไหม? ฉันคิดถึงเธอจนทนไม่ไหวกลับมาก่อนกำหนด ”

เจ้าลิงยิ้มแล้วกอดฤดูใบไม้ผลิไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มลงไปจูบเธอ ฤดูใบไม้ผลิพยายามดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

“ไม่ใช่ว่าจะกลับมาหลังพรุ่งนี้เหรอ ?”

ฤดูใบไม้ผลิพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกมีดแหลมแทง เขาเพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้ในต่างประเทศ วันนี้กลับมาเพื่อประโลมเธอ มันช่างเหนื่อย

“เป็นอะไรไป? ฉันกลับมาก่อนกำหนด เธอไม่ดีใจเหรอ?”

เจ้าลิงทำหน้าเคร่งเครียด เมื่อก่อนเธอไม่เคยปฏิเสธการจูบของเขา แต่วันนี้ฤดูใบไม้ผลิทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย ประตูถูกเปิดออก เสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้ามายิ้มให้

“พี่เนี่ยนเวย? เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”

“พี่สาว ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก นี่คือเสิ่นเนี่ยนเวย เพื่อนเล่นของพี่ชายตั้งแต่เด็กๆ ตอนมัธยมปลายเธอไปต่างประเทศ นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมา”

“ฉันบอกเธอแล้ว ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าเธอหน้าคุ้นๆ เมื่อไม่นานมานี้ถึงได้รู้ว่าเธอและพี่เนี่ยนเวยเหมือนกันมาก ”

หลิงซินเหรินไม่ได้สังเกตเห็นความอึดอัดระหว่างเจ้าลิงและฤดูใบไม้ผลิ เธอแนะนำเสิ่นเนี่ยนเวยอย่างสนุกสนาน

ฤดูใบไม้ผลิมองดูเจ้าลิงที่ดูมีความสุขชัดเจน แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเสิ่นเนี่ยนเวยกลับมา แต่เธอก็เห็นว่าเขาดีใจมาก

“เราเล่นเกมกันเถอะ ใครแพ้ต้องดื่มเหล้า”

รอบแรกเสิ่นเนี่ยนเวยแพ้ เธอยิ้มแล้วลูบท้องของตัวเอง แต่สายตากลับมองไปที่เจ้าลิง

“ยู่อัน ฉันไม่สะดวกดื่มเหล้า ให้ฤดูใบไม้ผลิดื่มแทนได้ไหม?”

เธอส่งสายตาท้าทายให้ฤดูใบไม้ผลิ เจ้าลิงกระแอม เขารู้ดีว่าฤดูใบไม้ผลิแพ้แอลกอฮอล์ แต่เขาไม่ปฏิเสธ

“ที่รัก เหล้านี้แทบไม่มีแอลกอฮอล์เลย ดื่มแทนพี่เนี่ยนเวยเถอะนะ”

ฤดูใบไม้ผลิมองเจ้าลิงด้วยหน้าตาเย็นชา เมื่อก่อนเวลาออกมากับพวกเขา เขามักจะปกป้องเธอเสมอ ไม่เคยให้เธอแตะเหล้าเลย เพราะเขาเห็นว่าเธอแพ้แอลกอฮอล์

แต่ตอนนี้ เพียงคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเวย เขาก็จะบังคับให้เธอเสี่ยงอันตราย

“ขอโทษค่ะ ฉันแพ้แอลกอฮอล์”

เธอดันแก้วออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เฮอะ ทุกครั้งเธอทำให้หมดสนุก ใครจะรู้ว่าเธอแพ้จริงหรือแค่เสแสร้ง!”

“ใช่ ยู่อันเธอทำให้เธอเป็นเจ้าหญิงเกินไป ไม่สนใจหน้าของพี่เนี่ยนเวยเลย”

“ฤดูใบไม้ผลิ เธอจะเข้ากลุ่มได้ไหม? ทำตัวสูงส่งอะไร?”

...

เสียงยุยงของคนรอบข้างทำให้เจ้าลิงหน้าบูดบึ้ง เขายื่นแก้วให้ฤดูใบไม้ผลิ

“ที่รัก ให้ฉันหน่อยนะ”

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าว ไม่ให้ฤดูใบไม้ผลิปฏิเสธ

เธอเพิ่งจะเปิดปากปฏิเสธ ก็ถูกเจ้าลิงบังคับให้ดื่มเหล้าจนหายใจไม่ออก น้ำตาไหล

คนรอบข้างโห่ร้องด้วยความสนุกสนาน เสิ่นเนี่ยนเวยยิ้มอย่างมีความสุข

เจ้าลิงไม่มองฤดูใบไม้ผลิที่ดื่มจนเลอะเทอะ กลับหัวเราะไปกับทุกคน

ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บคอ รู้สึกไม่สบาย หายใจไม่สะดวก และเริ่มมีอาการแพ้

“ยู่อัน...ฉันไม่สบาย พาฉันไป...โรงพยาบาลที”

เธอพยายามจับเจ้าลิง แต่ได้ยินเสิ่นเนี่ยนเวยร้องอุ๊ย

“ฉันรู้สึกปวดท้อง ยู่อัน พาฉันไปโรงพยาบาลได้ไหม?”

เจ้าลิงลุกขึ้นทันที ฤดูใบไม้ผลิได้แต่สัมผัสเสื้อของเขา

เขาอุ้มเสิ่นเนี่ยนเวยวิ่งออกไป หลิงซินเหรินมองฤดูใบไม้ผลิที่ไม่สบาย รีบเรียกพี่ชาย

“พี่ พี่สาวแพ้จริงๆ พี่ควรพาพี่สาวไปโรงพยาบาลก่อนนะ”

เจ้าลิงหยุดเดินหันมามองฤดูใบไม้ผลิ

“ที่รัก เธอแค่ดื่มไปหน่อย กินยาแก้แพ้แล้วก็หาย กลับบ้านรอฉันนะ”

เขาอุ้มเสิ่นเนี่ยนเวยวิ่งออกไป ฤดูใบไม้ผลิยิ้มอย่างเศร้าใจ รู้แล้วว่า ความรักหรือไม่รัก มันชัดเจนขนาดนี้

เธอไม่อยากรบกวนงานวันเกิดของหลิงซินเหริน เดินโซเซออกไปคนเดียว แต่เมื่อผ่านห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงหายใจแรงๆ

เสียงผู้ชายที่เธอคุ้นเคย

“อืม...เนี่ยนเวย เธอกลับมาทำไม?”

“ก็เพราะฉันคิดถึงเธอ ยู่อัน ฉันไม่อยากห่างจากเธอเลย อย่าทิ้งฉันได้ไหม?”

“อา...โอเค เธอพูดอะไรฉันก็ยอม”

“แล้วเธอจะบอกฤดูใบไม้ผลิเรื่องของเราเมื่อไหร่ ?”

“เร็วๆ นี้ เธอตามฉันมาเจ็ดปี ให้ฉันหน่อยเถอะนะ แต่อย่าขู่ฉันด้วยเรื่องลูกอีกนะ ไม่งั้นฉันจะลงโทษเธอหนักกว่าวันนี้อีก ”

เสียงการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ทำให้ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บหู เธอพิงกำแพงค่อยๆ นั่งลง ร้องไห้ไม่หยุด

เจ้าลิง เราจบกันแล้ว

ยามค่ำคืนของวันถัดมา เสียงเบาของอุปกรณ์ในห้องผู้ป่วยเป็นสิ่งแรกที่ปลุกให้ Xia Yan ฟื้นขึ้นจากความมืดมิดที่เกิดจากการแพ้แอลกอฮอล์ เธอเห็น Lin Xinran ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อวานนี้ Lin Xinran พบ Xia Yan นอนหมดสติอยู่หน้าห้องน้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะการพาเธอไปโรงพยาบาลทันเวลา คงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“พี่สะใภ้ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ชายของฉัน เขารู้ว่าพี่แพ้แอลกอฮอล์แต่ยังบังคับให้ดื่ม เขาก็หายไปไหนไม่รู้ ฉันยังติดต่อเขาไม่ได้เลย” Lin Xinran

กล่าวอย่างเคืองแค้น Xia Yan ยิ้มบาง ๆ อย่างปลอบโยน เธอรู้ดีว่ามีเพียงน้องสาวสามีเท่านั้นที่จริงใจต่อเธอ

“ไม่เป็นไร เขา...คงยุ่งอยู่” Xia Yan ตอบ

ก่อนที่คำพูดจะจบลง Lin You'an ก็ปรากฏตัวที่ประตูห้อง

“ที่รักของฉัน ขอโทษนะ ฉันมาช้า ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องเข้ารับการรักษา ฉันช่างไม่รู้เรื่องเลย” เขากุมมือ Xia Yan ด้วยความเอ็นดู Xia Yan ใช้แรงทั้งหมดดึงมือออก ตอนนี้แม้แต่การสัมผัสเพียงเล็กน้อยจากเขาก็ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง

“Lin You'an ฉันผิดหวังในตัวคุณมาก

” Xia Yan บอกตัวเองว่าเขาไม่สมควรได้รับน้ำตาของเธออีกต่อไป แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาได้

Lin You'an มองมือของตัวเอง Xia Yan ไม่เคยปฏิเสธการสัมผัสจากเขาเลย

แต่เมื่อวานเธอไม่ให้จูบ วันนี้ก็ไม่ให้จับมือ หรือว่าเธอพบอะไรบางอย่าง ?

“ที่รักของฉัน ฉันรู้ว่าฉันผิดจริง ๆ ฉันไม่ควรบังคับให้คุณดื่มเพื่อรักษาหน้า โชคดีที่หมอบอกว่าคุณไม่เป็นอะไร” Xia Yan หัวเราะเยาะ เธอสงสัยว่าเขาทำเพื่อรักษาหน้าตัวเองหรือเพื่อ Shen Nianwei มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

โทรศัพท์ของ Lin You'an มีข้อความเข้ามา เขามองแล้วขมวดคิ้ว

“ที่รักของฉัน Lin Wei บอกว่าคุณตัดสินใจลาออกเองแล้ว? ทำไม?” เธอไม่ใช่ช่างภาพที่รักการถ่ายภาพมากที่สุดหรือ? เขาเคยอยากให้เธอเป็นแม่บ้านเต็มเวลา แต่เธอปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมถึงตัดสินใจลาออกเองล่ะ?

“ไม่มีอะไร ไม่อยากทำแล้ว

” Xia Yan ตอบ Lin You'an ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

“ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ สามีดูแลได้

” คำพูดที่อาจเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนอยากได้ยิน แต่ Xia Yan กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

Lin Xinran มีเรียน จึงฝากให้ Lin You'an พา Xia Yan ไปตรวจอีกครั้ง

ก่อนที่ Xia Yan จะเข้าไปตรวจ เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของ Lin You'an ดังขึ้นอีกครั้ง Lin You'an รับสายพร้อมรอยยิ้ม

เธอไม่ต้องเดาเลยว่าเป็น Shen Nianwei แน่นอน

“You'an ฉันหิว แต่ไม่รู้จะสั่งอาหารในประเทศยังไง อีกอย่างอาหารสั่งอาจไม่ดีสำหรับลูก

คุณมาทำอาหารให้ฉันได้ไหม?” Lin You'an ยิ้มตอบ เขามอง Xia Yan

“ที่รักของฉัน คุณไปตรวจให้เสร็จก่อน

เดี๋ยวฉันจะเอาอาหารเย็นมาให้” เขารีบออกไปโดยไม่รอคำตอบจาก Xia Yan Xia Yan มองตามหลังเขาแล้วก้มหน้าหัวเราะอย่างขมขื่น ตอนนี้เธอรู้ว่าต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

ผลการตรวจไม่มีปัญหาใหญ่ หมอบอกว่าเธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ในวันพรุ่งนี้

จนถึงดึกดื่น Xia Yan ก็ยังไม่เห็นอาหารจาก Lin You'an แต่กลับได้รับข้อความจากคนแปลกหน้าคือ Shen Nianwei

“Xia Yan ฉันเป็นคนตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม Lin You'an เป็นพ่อของลูกฉัน ฉันแนะนำให้คุณปล่อยเขาไปเร็ว ๆ” เธอส่งวิดีโอมาให้ เป็นภาพชายหนุ่มที่กำลังเลือกซื้อของใช้เด็กในห้าง

เขาถามความคิดเห็นของ Shen Nianwei บ่อย ๆ พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่อบอุ่น

และมีภาพที่ Lin You'an เอาหน้าซบลงบนท้องของเธอ Xia Yan มองด้วยตาที่ปวดร้าว แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด

“คุณคงรู้แล้วว่าคุณเป็นแค่คนแทนที่ Lin You'an ไม่เคยรักคุณ ถ้าคุณจากไปเอง อาจยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง” Xia Yan

หัวเราะในความสัมพันธ์นี้ เธอมีศักดิ์ศรีตรงไหนกัน?

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะจากไป แต่ไม่ใช่เพื่อคุณ”

แต่เพื่อฉันเอง Xia Yan ส่งข้อความกลับไปแล้วบล็อก Shen Nianwei เธอไม่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับ Lin You'an จากเธออีกต่อไป เพราะมันจะทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น