“ทำไมเหรอ?”
ในขณะที่พูดคำนี้ ขาของสวี่ซูข้างหนึ่งพันรอบเอวของชายหนุ่ม
เธอพิงประตู
หลังประตูคือห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก มีเพียงทางเดินเล็ก ๆ ที่แยกออกจากห้อง
ในขณะนี้ อดีตแฟนหนุ่มของสวี่ซูกำลังจัดงานหมั้นกับแฟนใหม่ในห้องจัดเลี้ยง
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ชายหนุ่มที่มีดวงตาเหมือนนกยูงต่างรู้สึกปั่นป่วน
เขายื่นมือบีบเอวของเธอ จับข้อมือเธอไว้แล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียงที่นุ่ม
ชายหนุ่มก้มตัวลง สายตาต่ำลง เสียงของเขาแฝงด้วยความเย้ายวน
“ทำ”
ผมยาวของสวี่ซูเหมือนสาหร่ายกระจายอยู่ข้างหมอน ริมฝีปากสีแดงสดของเธอเข้ามาจูบเขาอย่างเริ่มต้น
กลิ่นกายผสมกับกลิ่นเหล้าแรงลอยฟุ้งออกมา
เขาหยุดหายใจ มือข้างหนึ่งบีบคางของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเซ็กซี่
“สวี่ซู ลืมตาดูชัด ๆ...คุณคือใครกันแน่?”
คือ...ใคร?
ด้วยอาการมึนเมาหนัก สวี่ซูลืมตาขึ้น
ชายหนุ่มหล่อเหลาอย่างกับเทพ ดวงตาเหมือนนกยูงขนตายาว จมูกโด่ง ใบหน้าหล่อเหล่า
สวี่ซูหายใจร้อน เข้ามาใกล้
แขนเย็นกอดคอของเขา กระซิบที่ข้างหู
“คุณคือ...” เสียงของเธอมีเสน่ห์ “กู้ยู้ซู”
กู้ยู้ซู
เจ้าชายเสน่ห์แห่งกรุงเทพฯ ผู้เชี่ยวชาญในเกมความรักที่ไม่เคยพลาด
และยังเป็นทายาทของตระกูลกู้ที่มีอำนาจสูง
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นรอยจูบรุนแรงเหมือนพายุฝนก็พรั่งพรูลงมา
...
วันต่อมา สวี่ซูตื่นขึ้นจากฝันร้าย
เธอปวดหัวราวกับจะแตก มือกุมศีรษะฝังในผ้าห่ม
คำพูดของเซิ่งเหยียนในงานหมั้นเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนในฝันของเธอทั้งคืน
“สวี่ซูกับน้าของเธอมันเกิดมาต่ำ เล่นๆ ก็พอแล้ว ฉันจะไปแต่งกับเธอได้ยังไง”
ในที่สุด เซิ่งเหยียนก็หมั้นกับคนอื่น
หลังจากที่ตระกูลสวี่มีปัญหา สวี่ซูกลายเป็นเด็กกำพร้า และถูกตัดสินให้อยู่กับน้า
น้าของเธอพาเธอที่ยังเด็กมาแต่งงานกับตระกูลเซิ่ง เธอจึงกลายเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลเซิ่งโดยชื่อ
หลายปีที่ผ่านมา เซิ่งเหยียนตามจีบเธอมาตลอด
น้าของเธอก็แนะนำว่า ถ้าเจอคนที่ดีต่อเธอก็แต่งงานเสียเถอะ
เธอรู้สึกซาบซึ้งใจ แม้จะไม่เคยหวั่นไหวก็ยังตอบรับ
แต่ในคำพูดของเซิ่งเหยียน เธอกลับกลายเป็นต่ำต้อย
เสียงหัวเราะเยาะของกลุ่มคนนั้นเมื่อคืนยังคงดังก้องในหู
ความรู้สึกขมขื่นแพร่กระจาย หัวใจเหมือนถูกยัดด้วยสำลี
เธอยิ้มขมขื่นจนแทบหายใจไม่ออก
น้ำตาไหลลงตามแก้ม
“คุณหนูสวี่”
มุมผ้าห่มถูกยกขึ้นอย่างแรง อากาศเบาๆ ไหลเข้ามา เสียงของชายหนุ่มที่ไม่สนใจอะไรดังเข้าหู
สวี่ซูเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่ในสายตา
ดวงตาเหมือนนกยูง ขนตายาว มุมตาเล็กมีไฝ
กู้ยู้ซู?
เมื่อเห็นเธอตกใจ กู้ยู้ซูเสียงแหบพร่า แฝงด้วยอารมณ์ล้อเล่น
“เธอทำหน้าแบบนี้ เหมือนฉันได้เปรียบเธอเลยนะ”
เส้นผมที่กระจายอยู่บนแก้มถูกกู้ยู้ซูยกมือปัดออก
ปลายนิ้วของเขาเย็นจนสวี่ซูสะดุ้ง
สายตาตกลงที่ร่องรอยบนคอของกู้ยู้ซู สีหน้าของสวี่ซูซับซ้อน แก้มเริ่มร้อน
กู้ยู้ซู เพลย์บอยที่ไม่สนใจอะไรของตระกูลกู้
แต่เขาก็ยังเป็น...ลูกพี่ลูกน้องของเซิ่งเหยียน
เธอเมาแล้วพลาดไปนอนกับเขา
สวี่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย ผมยาวกระจายอย่างไม่เป็นระเบียบ ตกลงบนไหล่ขาว
ดวงตาเหมือนดอกท้อไม่เหมือนสีสันของฤดูใบไม้ผลิเมื่อคืน พอหลุดจากความเมา เธอกลับเย็นชาอย่างยิ่ง
ความรักของชายหญิงมันก็เป็นเรื่องธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเซิ่งเหยียนอีก
“เมื่อคืนนี้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะคะ คุณกู้”
เสียงของเธอเย็นลงเล็กน้อย
กู้ยู้ซูดวงตาเหมือนนกยูงดูล้อเล่น ใบหน้ามีสองส่วนของความไม่สนใจ ยื่นมือบีบคางเธอ บังคับให้เธอมองตาเขา
“เธอล้อเล่นหรือเปล่า?”
เสียงของกู่ยวี่ซูมีรอยยิ้ม แต่ปลายเสียงแฝงความเย็นชาไว้ในดวงตา
ก่อนที่ซูซู่จะจับอารมณ์ของเขาได้ เขาก็หดมือกลับ ยื่นปลายนิ้วออกมา ลูบไล้รอยกัดที่คอเบาๆ
ซูซู่มองตามการกระทำของเขา เห็นรอยกัดซึ่งทำให้นึกถึงความบ้าคลั่งของเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง
จูบอันอ่อนหวานของเขา การกระแทกที่รุนแรง มืออันร้อนแรงของเขา... และที่เริ่มต้นด้วยการที่เธอถามว่า...
"จะทำกันเลยไหม?"
เธอถึงกับใช้ขาพันรอบเอวเขาเสร็จแล้วสองครั้งแล้วยังไม่ปล่อยคอเขา พลางพูดว่า "พี่คะ คุณหล่อจัง ขออีกครั้งได้ไหม"
รอยกัดที่คอเขาเกิดขึ้นตอนที่สาม
ซูซู่ขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจและเบือนสายตาออกไป
เสียงของเธอเย็นชา "เรื่องความรักระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องปกติ ฉันไม่ต้องการให้คุณรับผิดชอบ คุณไม่ได้เสียเปรียบ"
ผู้หญิงคนนี้ พอเสร็จแล้วก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน
ความรู้สึกที่รอยกัดเจ็บแปลบ กู่ยวี่ซูยิ้มมีเลศนัยที่มุมปาก
"แต่คุณซู คุณควรรับผิดชอบผมนะ"
ซูซู่ยกตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ เจอสายตาที่ดูเหมือนยิ้มของเขา
ในวงการเมืองหลวงนั้น กู่ยวี่ซูขึ้นชื่อเรื่องไม่เลือกกิน ใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านแต่กลับมีวิธีการที่เด็ดขาดในธุรกิจ
คนที่ทำให้เขาโกรธล้วนถูกกำจัดอย่างเงียบๆ โดยเขา คนแบบนี้ต้องการให้เธอรับผิดชอบ?
ซูซู่รู้สึกว่าเขาล้อเล่น ขมวดคิ้ว "คุณกู่ คุณต้องการให้ฉันรับผิดชอบยังไง ?"
ยังไม่ทันจบคำพูด กลิ่นหอมของสนและไม้สนลอยมา กู่ยวี่ซูจับคางของเธออย่างเบาๆ
"ไปจดทะเบียนสมรสกัน"
ซูซู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
กู่ยวี่ซูปล่อยมือ พิงหัวเตียง เล่นกับเส้นผมของเธออย่างเกียจคร้าน "คุณปู่เร่งให้แต่งงานหนัก ผมต้องการภรรยาเพื่อให้เขาสบายใจ"
เสียงของเขามีความแหบพลางในยามเช้า ซูซู่ดึงผมของเธอจากมือเขา
ถ้าพูดถึงชาติตระกูล เธอเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่เหมาะสมกับครอบครัวกู่
ถ้าพูดถึงรูปร่างหน้าตา ก็มีคนที่ดูดีกว่าเธอมากมาย ที่สำคัญ กู่ยวี่ซูมีรักที่ไม่อาจครอบครองได้ที่ทุกคนในวงการรู้ดี
สองปีก่อนเขายังทะเลาะกับคุณปู่เพราะรักนั้น
ถ้าจะแต่งงาน ก็ควรเป็นรักที่ไม่อาจครอบครองได้ของเขาใช่ไหม?
ซูซู่พูดอย่างเยือกเย็น "ทำไมต้องเป็นฉัน?"
เธอไม่คิดว่าจะมีโชคหล่นทับบนฟ้า
กู่ยวี่ซูหรี่ตา จุดบุหรี่ กลิ่นบุหรี่ลอยมา ซูซู่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
ความเย็นชาและความน่ารัก
เห็นความไม่พอใจของเธอ กู่ยวี่ซูหัวเราะเบาๆ อย่างมีเลศนัย กัดริมฝีปากเธอ ส่งควันไปให้
เห็นเธอไอไม่หยุด เขาจึงตอบอย่างช้าๆ "การเป็นภรรยาของผม ไม่ใช่แค่ต้องให้เกียรติกัน"
เขาเว้นช่วง สีหน้าลึกลับ "อย่างน้อย คุณบนเตียงก็ถูกใจผมมาก"
เสียงของชายหนุ่มแฝงไปด้วยความหมาย ซูซู่รู้สึกเหมือนเส้นประสาทในสมองเธอเสียงดัง "วึ้ง" เกือบขาด
แก้มของเธอร้อน ซูซู่ขมวดคิ้ว
เธอลังเล
น้าสาวของเธอต้องการให้เธอแต่งงานกับคนรวย เธอเองก็ต้องการการแต่งงานสักครั้ง
เพียงแต่ว่าแต่งงานแล้ว เธอถึงจะได้สิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอกลับคืนมา
ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่กู่ยวี่ซูให้มาก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ปฏิเสธไม่ได้
ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ยังสามารถหย่าได้
ปัญหาเร่งด่วนคือต้องออกจากบ้านเซิ่งที่ไม่มีทางเลือก
เสียงของซูซู่แหบพร่า ใจเต้นระส่ำ "ฉันตกลงจะแต่งงานกับคุณ"
มองดูสีหน้าของเธอ กู่ยวี่ซูพ่นควันออกมาเป็นวงสวยงาม
ดูเหมือนเขาจะมองลึกเข้าไปในใจเธอ
"คุณซู พิจารณาให้ดี ครอบครัวกู่ไม่เคยมีประวัติการหย่า"
ใจของซูซู่หล่นวูบ
เมื่อสบตากับแววตาลึกซึ้งของกู้หยู่ซู เธอยิ้มกลบเกลื่อน “ฉันรู้แล้ว”
“แล้ว ...เมื่อไหร่จะแต่งล่ะ?”
เธอพูดพลางสวมเสื้อผ้าไปด้วย
ชุดผ้าไหมที่เธอสวมอยู่ได้เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างงดงาม ชายกระโปรงพลิ้วไหวเหมือนคลื่นน้ำ
กู้หยู่ซูยืนขึ้นอย่างเกียจคร้าน มือสัมผัสเอวของเธอ “แน่นอนว่าต้องเป็นวันนี้แล้ว
” “วันนี้เหรอ?” สวี่ซู่หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ เพิ่งสังเกตว่าเขาใส่แค่กางเกงใน
ถึงแม้จะอยู่ในช่วงพักแต่ก็ยังดูน่าประทับใจ
เธอหน้าแดงหลบสายตา “ฉันรู้แล้ว ฉันจะกลับบ้านเอาเอกสารก่อน แล้วเจอกันบ่ายนี้”
ตอนบ่ายเมื่อมาถึงสำนักงานทะเบียน สวี่ซู่เห็นกู้หยู่ซูจากระยะไกล
ใบหน้าของเขาดูละเอียดอ่อน ดวงตาคมเข้ม
พิงประตูรถอย่างเกียจคร้าน เมื่อเห็นเธอ กู้หยู่ซูก็เดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ยื่นมือมาหยิบกระเป๋าของเธออย่างคุ้นเคย
“เชิญครับ คุณนายกู้”
เสียงของเขาเรียบเฉยและเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
เขาเรียกเธอว่าคุณนายกู้
หน้าของสวี่ซู่ร้อนผ่าว เดินตามเขาเข้าไปอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
...
เมื่อออกมาอีกครั้ง สวี่ซู่ถือสมุดสีแดงเล่มหนึ่งในมือ
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความงงงวย
แต่งงานแล้วจริงๆ
ตอนพ่อยังอยู่ สิ่งที่เขาหวังที่สุดคือให้เธอแต่งงาน
ดังนั้น แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกชอบเซิ่งเหยียนมากนัก แต่เธอก็คิดว่าแต่งงานกับเซิ่งเหยียนได้
แต่ตอนนี้เธอแต่งงานกับกู้หยู่ซู
“คุณนายกู้ คิดอะไรอยู่เหรอ?”
เสียงของผู้ชายดังเข้าหูอย่างไม่ใส่ใจ สวี่ซู่เงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาเย็นชาของกู้หยู่ซู
เขาดึงมือของเธอมาและวางกุญแจชุดหนึ่งในมือของเธอ
กุญแจเย็นๆ จนเธอเผลอกำมันแน่น
“บ้านที่ชานเมืองที่อบอุ่น” กู้หยู่ซูพูด “บ้านแต่งงาน บ้านของเรา”
บ้านของเรา
ความรู้สึกเปรี้ยวๆ ขมๆ เกือบจะเติมเต็มทุกซอกทุกมุมในใจของเธอ
สายเหตุผลขาดสะบั้นลงในขณะนี้
ทุกคนเคยด่าว่าเธอเป็นภาระ
ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยรู้สึกว่าที่ไหนคือบ้านของเธอ จนกระทั่งวันนี้
“บริษัทมีงาน” กู้หยู่ซูยังคงไม่เร่งรีบ คืนกระเป๋าให้เธอ “ไปก่อนนะ”
หลังตรงและดูดี
“กู้หยู่ซู” เสียงของสวี่ซู่แหบแห้งและยากที่จะเอ่ย “อย่าบอกคนอื่นว่าเราแต่งงานกันแล้ว”
ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น...
สื่อก็จับตามองบ้านสวี่ไม่ปล่อย
ในช่วงเวลานี้ เธอไม่มีความสามารถในการรับมือกับคำถามของสื่อ
และเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะบอกป้ากับคนอื่นๆ อย่างไร
กู้หยู่ซูหยุดชั่วขณะ จากนั้นยิ้มมุมปากอย่างเกียจคร้าน “รู้แล้ว”
ผู้หญิงคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ
กู้หยู่ซูขึ้นรถ
ที่นั่งข้างคนขับ เสียงเพื่อนสนิทล้อเลียน “พอใจหรือยัง คุณชายกู้ที่สอง? ที่เรียกฉันมาก็เพื่อให้เป็นคนขับรถ ”
กู้หยู่ซูยกตาขึ้นอย่างเย็นชา ไม่มีอารมณ์ดีเหมือนเมื่อครู่
“อย่าพูดมาก ขับรถของนายไป
” ...
ตอนเย็น สวี่ซู่กลับไปที่บ้านเซิ่งอีกครั้ง
ด้วยความที่มีเรื่องกับเซิ่งเหยียนไม่ดี เธอรู้สึกอึดอัดทั้งสองด้าน ถึงเวลาที่ต้องย้ายออกแล้ว
สวี่ซู่เข้าไปในห้องของเธอเพื่อเก็บของ
เพิ่งเปิดกระเป๋าเดินทาง เสียงผู้หญิงที่น่ารำคาญก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“สวี่ซู่ เธอเก่งขึ้นแล้วเหรอ? เมื่อคืนไปไหนมา?”
เป็นป้าของเธอ ถังเฟิ่งชุน
สวี่ซู่ขมวดคิ้วหันกลับมา “ป้าคะ ฉัน...”
“สวี่ซู่! เธอกล้าทำได้ยังไง?!” เสียงสูงของถังเฟิ่งชุนขัดจังหวะเธอ “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ไม่รู้เอามาจากไหน ถังเฟิ่งชุนดึงเธอไปที่หน้ากระจกในห้องน้ำ แรงที่ใช้เกือบทำให้เธอน้ำตาไหล
“เธอเป็นผู้หญิง ยังไงถึงทำตัวแบบนี้? เมื่อคืนเธอไปทำอะไรกับใครมา?”
ในเสียงด่าของป้า สวี่ซู่ได้เห็นตัวเองในกระจก —
ผมยาวสยาย ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ส่วนคอที่เห็นเพียงเล็กน้อยมีร่องรอยจูบปรากฏอยู่
