“คุณฉวี่ ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วค่ะ”

ขณะที่กำลังอ่านผลการตรวจร่างกายและได้ยินสิ่งที่หมอพูด ดวงตาของฉวี่ชิงเกอก็สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอท้องงั้นเหรอ？

หลังจากยืนยันอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ ฉวี่ชิงเกอก็ออกจากโรงพยาบาลมาด้วยใบหน้าที่มีความสุข พอเดินไปถึงประตูก็ยกโทรศัพท์โทรออก

“มีเรื่องอะไร？” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายในสายดังขึ้นมา

เขาคือสามีของเธอเอง ฟู่หนานจิ่น พอได้ยินเสียงที่เย็นชานั้น ฉวี่ชิงเกอก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่พอนึกถึงเรื่องลูก เธอก็มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง

คำพูดมันติดอยู่ที่ปากแล้ว แต่ฉวี่ชิงเกอกลับลังเล เธอเพียงแค่ถามออกไปว่า “คืนนี้คุณจะกลับมาไหม？ ฉันมีเรื่องบางอย่างอยากจะบอกคุณ”

เรื่องนี้ ค่อยเก็บไว้บอกเขาเองต่อหน้าเขาดีกว่า！

“ไม่รู้เหมือนกัน”

หลังจากเขาพูดจบ โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไปทันที

ฉวี่ชิงเกอถอนหายใจและกลับไปที่บ้าน ทันทีที่เธอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เสียงสาปแช่งด่าทอก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น “ฉวี่ชิงเกอ ตอนบ่ายเธอหายหัวไปไหนมา เสื้อผ้าก็ไม่ซัก งานบ้านก็ไม่ทำ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีก เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งใหญ่แล้วนะ！”

คุณแม่ฟู่ยืนขึ้น พลางมองมาที่ฉวี่ชิงเกอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ แล้วก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “รีบไปทำกับข้าวให้ฉันกินสิ！”

ฉวี่ชิงเกอก้มหน้าลง เธอเคยชินกับนิสัยท่าทางแบบนี้ของคุณแม่ฟู่ตั้งนานแล้ว เธอไม่ตอบโต้อะไรกลับ ได้แต่ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงไปว่า “ได้ค่ะคุณแม่”

หลังกินข้าวเสร็จ ฟู่หนานจิ่นก็ยังไม่กลับมา ฉวี่ชิงเกอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอลูบท้องตัวเองไปมา และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

จนกระทั่งตกดึก ฉวี่ชิงเกอนั่งพิงโซฟาแล้วก็สลึมสลือผล็อยหลับไป พอเธอได้ยินเสียงรถแว่ว ๆ ดังมาจากด้านนอก เธอถึงได้ตื่นขึ้นมา

แล้วเธอก็เห็นชายคนหนึ่งใส่ชุดสูทสีดำเดินเข้ามา เขาหล่อเหลา มีออร่าความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากทั่วร่างกายเขา ราวกับเป็นจักรพรรดิที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้อย่างไรอย่างนั้น

“คุณกลับมาแล้วเหรอ？” ฉวี่ชิงเกอยืนขึ้นพลางเอ่ยถามขึ้นมา เวลานี้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ฟู่หนานจิ่นเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาวางเอกสารชุดหนึ่งในมือลงบนโต๊ะ แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉวี่ชิงเกอ เราหย่ากันเถอะ”

ฉวี่ชิงเกอตัวแข็งทื่อ เธอมองไปที่ฟู่หนานจิ่นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“ทำไมล่ะ？ หนานจิ่น ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า？ คุณ……”

“เจี่ยนหล่านฟื้นแล้ว”

ทันใดนั้น ฉวี่ชิงเกอก็นึกขึ้นมาได้ว่า รักแรกของฟู่หนานจิ่นฟื้นขึ้นมาแล้ว

ฟู่หนานจิ่นเหลือบมองไปที่ฉวี่ชิงเกอ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมาก “เธอจำได้ชัดเจนเลยว่า คุณเป็นคนขับรถชนเธอในวันนั้น ฉวี่ชิงเกอ คุณมีอะไรอยากจะอธิบายอีกไหม”

“ไม่ใช่ฉันนะ…… ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะ หนานจิ่น”

ใบหน้าของฉวี่ชิงเกอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอและเจี่ยนหล่านเป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยเดียวกัน พวกเธอสองคนเป็นศัตรูกันมาโดยตลอด เมื่อสามปีก่อน ฉวี่ชิงเกอกำลังขับรถอยู่บนถนน แต่เจี่ยนหล่านอยู่ดี ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วตอนที่จะขับรถชนโดนเจี่ยนหล่าน เธอก็เหยียบเบรกหยุดรถได้ทันเวลาอีกด้วย

ในขณะนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งออกมา แล้วก็ชนเจี่ยนหล่านเข้าอย่างจัง จากนั้นก็หนีหายไปเลย ก่อนที่เจี่ยนหล่านจะหมดสติไป เจี่ยนหล่านได้ถามเธอตอนอยู่ต่อหน้าฟู่หนานจิ่นว่าทำไมเธอถึงต้องวิ่งชนเขาด้วย

ฉวี่ชิงเกอไม่มีกล้องวงจรปิดหรือเครื่องบันทึกการขับขี่ จึงไม่สามารถอธิบายได้

พอเจี่ยนหล่านกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ฉวี่ชิงเกอก็กลายเป็นนักโทษทันที

“หนานจิ่น ฉันไม่ได้เป็นคนขับรถชนจริง ๆ นะ คุณให้ฉันเจอเจี่ยนหล่านหน่อยได้ไหม”

เห็นได้ชัดเลยว่าฟู่หนานจิ่นไม่เชื่อคำพูดของฉวี่ชิงเกอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รังเกียจเหยียดหยาม “เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังจะโกหกอยู่อีกเหรอ？ เซ็นชื่อในใบหย่าร้างซะ แล้วก็เก็บข้าวของออกจากวิลล่าไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นผู้หญิงเลวทรามแบบคุณอีก”

หลังจากพูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังกลับแล้วเดินออกจากวิลล่าไปเลย

ฉวี่ชิงเกอทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา เธอทุ่มเทอย่างหนักตลอดสามปีที่ผ่านมา ในสายตาของเขา เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เลวทรามคนหนึ่งเท่านั้นเองเหรอ เธอรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่หน้าอก ราวกับถูกมีดกรีดลงมาอย่างไรอย่างนั้น

พอกลับเข้ามาในห้อง ฉวี่ชิงเกอมองไปที่ผู้หญิงซูบผอมหน้าตาซีดเซียวในกระจก แล้วมุมปากของเธอก็กระตุกขึ้น เผยรอยยิ้มที่เย้ยหยันขึ้นมา

เมื่อสามปีที่แล้ว ฟู่หนานจิ่นอยู่ในช่วงแย่งชิงทรัพย์สินของตระกูลฟู่ และเงื่อนไขเดียวที่ท่านผู้เฒ่าฟู่จะยอมยกบริษัทให้เขาก็คือ ฟู่หนานจิ่นจะต้องแต่งงาน และด้วยความที่เธอเป็นคนทำให้เจี่ยนหล่านต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ดังนั้นเธอจึงต้องจดทะเบียนสมรสกับฟู่หนานจิ่น

ไม่มีใครรู้ว่า ผู้ชายคนนี้คนที่เธอรักและปรารถนาอยากจะแต่งงานด้วยมาตลอด ฉวี่ชิงเกอคิดอย่างโง่เขลาว่าหลังจากแต่งงานแล้ว เธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงความคิดที่ฟู่หนานจิ่นมีต่อเธอได้ เธอละทิ้งโอกาสในการไปศึกษาต่อต่างประเทศ แล้วก็หันมาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาใจฟู่หนานจิ่นและคนรอบตัวเขา เธอดูแลเจี่ยนหล่านที่อยู่โรงพยาบาลเป็นอย่างดี หวังเพียงให้เจี่ยนหล่านฟื้นขึ้นมาและชี้แจงข้อเท็จจริง

เมื่อสองเดือนก่อน ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉวี่ชิงเกอจึงคิดว่าเด็กคนนี้อาจเป็นจุดเปลี่ยนในความสัมพันธ์ของเธอและเขาก็เป็นได้

จนถึงวันนี้ ฉวี่ชิงเกอรู้สึกเพียงแค่ว่า ทุกอย่างมันเหมือนเป็นเรื่องตลก คงถึงเวลาต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงแล้วสินะ......

ข้างนอกฝนตกหนัก มีทั้งฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้อง ฉวี่ชิงเกอมองไปที่ใบหย่านั้น แล้วเธอก็เซ็นชื่อตัวเองลงไปทั้งที่มือสั่นเทา

แปดเดือนต่อมา ในห้องผู้ป่วยแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลต่างประเทศ

เสียงผู้หญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นมา แล้วก็ตามมาด้วยเสียงเสียงคำราม และเสียงร้องของเด็กทารก

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณฉวี่ คุณได้ลูกฝาแฝดค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น มุมปากของฉวี่ชิงเกอก็โค้งขึ้น เธอเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอมองไปที่เด็กน้อยอย่างปลื้มใจ แล้วก็หมดสติไป.....

พอฉวี่ชิงเกอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเป็นสีขาวไปหมด เธอมองไปที่พยาบาลข้าง ๆ ที่กำลังเปลี่ยนน้ำเกลืออยู่ แล้วเธอก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า “คุณพยาบาลคะ ลูกของฉันอยู่ที่ไหน？ พวกเขาเป็นยังไงบ้างคะ？”

แปดเดือนที่แล้ว ฉวี่ชิงเกอออกมาจากตระกูลฟู่ เดิมทีเธอวางแผนที่จะทำแท้ง แต่พอมาถึงโรงพยาบาลก็ทำใจไม่ได้ สุดท้ายเธอจึงเลือกที่จะให้กำเนิดลูกของตระกูลฟู่ออกมา

พยาบาลลังเลเล็กน้อย เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณฉวี่คะ ฉันขอโทษเป็นอย่างสูง ขอแสดงความเสียใจด้วย เด็กสองคนเสียชีวิตแล้ว เนื่องจากการอยู่ในภาวะขาดออกซิเจนค่ะ”

วินาทีนั้น หัวใจของฉวี่ชิงเกอเหมือนตกลงไปในขุมนรก

“เป็นไปไม่ได้ ฉันได้ยินชัดเจนเลยว่าพวกเขาร้องไห้แล้ว เป็นไปไม่ได้......”

“คุณฉวี่คะ โรงพยาบาลได้ออกใบมรณบัตรแล้ว ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ”

หลังจากพูดจบ พยาบาลก็ออกจากห้องผู้ป่วยไปเลย ฉวี่ชิงเกอตอนนี้รู้สึกหลากหลายอารมณ์ไปหมด เธอดึงเข็มออกมาและลุกจากเตียง ตอนที่เท้าเธอเพิ่งจะแตะถึงพื้น ความเจ็บปวดจากทั่วร่างกายก็ทำให้เธอล้มลงไปที่พื้นทันที

ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดอีกครั้ง เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดแบรนด์เนม แต่งตัวเรียบร้อยและสวยงาม ราวกับราชินีอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉวี่ชิงเกอ”

เจี่ยนหล่านเดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้ามีแต่ด้วยรอยยิ้ม

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ？”

ฉวี่ชิงเกอมองเจี่ยนหล่านอย่างเกลียดชัง เธอจับขอบเตียงอยากจะลุกขึ้นจากพื้น แต่ร่างกายของเธอเจ็บสาหัสจนไม่มีแรงเหลือเลยแม้แต่น้อย

“จุ๊ จุ๊ ฉวี่ชิงเกอ แอบมาคลอดลูกของฟู่หนานจิ่นแบบนี้ เธอคิดอยากจะทำอะไรเหรอ？ เธอกำลังวางแผนจะใช้ลูกมาเป็รข้ออ้างเพื่อให้ตัวเองได้เป็นคุณผู้หญิงฟู่ต่องั้นเหรอ？ แต่น่าเสียดายจริง ๆ เลยนะ เด็กดันเสียชีวิตไปแล้ว”

เจี่ยนหล่านเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าฉวี่ชิงเกอ แล้วก็ก้มหน้าลงมามองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่？ เธอฆ่าลูกของฉันใช่ไหม？” ฉวี่ชิงเกอถามขึ้นมาเสียงดัง เวลานี้ร่างกายของเธอแทบพังทลายอยู่แล้ว！

ตอนที่พวกเขาคลอดออกมายังดี ๆ อยู่เลย แล้วจะเสียชีวิตได้ยังไง......

เจี่ยนหล่านหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน “เหอะ ฉวี่ชิงเกอ เธออย่าใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้สิ เด็กตายเองต่างหาก”

“เป็นไปไม่ได้！”

“ฉวี่ชิงเกอ เธอลองดูสภาพตัวเองตอนนี้สิว่า มันช่างน่าสมเพชจริง ๆ อดีตดาวมหาวิทยาลัย A ของพวกเรา ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ซะแล้ว เธอเคยขู่ว่าจะชนะการแข่งขันเปียโนระดับนานาชาติให้ได้ แล้วตอนนี้เธอจะเอาอะไรมาสู้กับฉันได้！”

“ใช่แล้ว ตอนนี้ฉันย้ายเข้าไปอยู่บ้านของหนานจิ่นแล้วนะ เขาและคุณป้าดูแลฉันดีมากเลยแหล่ะ เดี๋ยวพวกเราก็จะได้หมั้นกันในเร็ว ๆ นี้”

ฉวี่ชิงเกอจ้องมองเจี่ยนหล่านตาเขม็ง แล้วก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “งั้นเหรอ？ ฟู่หนานจิ่นคงยังไม่เห็นธาตุแท้ของเธอสินะ？ ฉันจะค้นหาความจริงทั้งหมดให้ได้ ทั้งเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นตอนนั้น และเรื่องการตายของลูกด้วย！ เรื่องเปียโนฉันก็จะไม่ยอมแพ้ เจี่ยนหล่าน ฉัน ฉวี่ชิงเกอ ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่！”

พอได้ยินแบบนั้น แววตาของเจี่ยนหล่านก็ดูเศร้าหมองขึ้นมาทันที เธอมองดูผู้หญิงหน้าซีดที่กำลังล้มอยู่บนพื้น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฝันร้ายที่เธอถูกฉวี่ชิงเกอกดขี่ตลอดสามปีในรั้วมหาวิทยาลัย

เห็นชัดอยู่ว่าเธอนั้นเก่งกว่าฉวี่ชิงเกอตั้งเยอะ

แล้วใบหน้าของเจี่ยนหล่านก็เปลี่ยนไปเป็นดุร้ายขึ้น เธอลุกขึ้นยืน เอารองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่เหยียบหลังมือของฉวี่ชิงเกออย่างแรง

ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของฉวี่ชิงเกอซีดลงในชั่วพริบตา

“ฉวี่ชิงเกอ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความจริงหรอกนะ ทั้งชีวิตนี้เธอเลิกเพ้อฝันว่าจะได้เล่นเปียโนอีกเลย ชีวิตนี้เธอถูกกำหนดมาแค่ให้โดนฉันเหยียบย่ำเอาไว้ใต้เท้าเท่านั้นแหละ！”

........

แล้วฉวี่ชิงเกอก็สลบไป พอพยาบาลเข้ามาก็รีบพูดอย่างร้อนรนว่า “แย่แล้ว คนไข้ตกเลือด”

ในห้องฉุกเฉิน ฉวี่ชิงเกอรู้สึกว่าเธอกำลังจะตาย เธอได้ยินเสียงคนบุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยแบบเลือนลาง มันเป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่สุขุมและไม่คุ้นเคย

“ผมจะเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เธอเอง！”

“ถ้าเธอตายล่ะก็ ผมจะทำให้โรงพยาบาลของพวกคุณต้องลงไปในหลุมพร้อมกับเธอด้วย！”

เป็นใครกันนะ.....

ในห้องทำงานขนาดใหญ่ของบริษัทฟู่ซื่อ กรุป ชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้อารมณ์ พายุฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้เมือง A ถูกน้ำท่วมไปทั่วทั้งเมือง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ ๆ ฟู่หนานจิ่นก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา ราวกับว่าสิ่งสำคัญบางอย่างกำลังจะหายไป

ห้าปีต่อมา ที่ทางออกฉุกเฉินของสนามบินในเมือง A เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมแจ็กเก็ตสูทสีขาวเดินออกมา ผมหยักศกของเธอถูกปล่อยไว้ด้านหลัง ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูสูงส่งและสง่างาม พอเธอถอดแว่นกันแดดออก ก็เผยให้เห็นถึงใบหน้าที่ผ่องใสงดงามของเธอ

คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอดไม่ได้ที่จะคอยมองผู้หญิงคนนี้ บางคนที่ไม่รู้ก็คิดว่าเธอเป็นดาราดังเสียอีก

ฉวี่ชิงเกอมองดูเมืองที่คึกคักวุ่นวาย ดวงตาของเธอกระพริบเล็กน้อย อารมณ์ต่าง ๆ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในจิตใจของเธอ

พอกลับมาตั้งสติได้ เธอก็เดินไปทางห้องน้ำ

ตอนที่ฉวี่ชิงเกอเดินออกมา เธอก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่เล็ก ๆ

“อุ๊ย！”

เสียงที่อ่อนเยาว์ทำให้ฉวี่ชิงเกอผงะไปเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”

เด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้น แล้วตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาพูดอย่างประหลาดใจว่า “ว้าว พี่สาว คุณสวยจังเลยค่ะ！ คุณคือดาราดังใช่มั้ยคะ？ ”

พอได้ยินแบบนั้น ฉวี่ชิงเกอก็มองไปที่ใบหน้าที่ขาวกระจางใสและอ่อนโยนพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หนูน้อย ฉันไม่ใช่ดาราดังหรอกนะจ้ะ！”

“ว้าว พี่สาวนอกจากจะสวยแล้ว เสียงก็ยังเพราะมากอีกด้วย หนูชอบพี่จังเลย หนูมีลูกอมที่เพิ่งเอามาด้วยจากอิตาลี หนูให้พี่ค่ะ”

พอพูดจบ ฟู่เวินโหรวก็หยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง แล้วก็ยื่นใส่มือฉวี่ชิงเกอ

“ไว้เจอกันใหม่นะพี่สาวคนสวย”