ไอรดา POV:
“ยอดเยี่ยมครับ” เสียงของผู้อำนวยการอลิสแตร์ดังผ่านโทรศัพท์ “ตำแหน่งของคุณได้รับการยืนยันแล้ว เราจะรอพบคุณที่สวิตเซอร์แลนด์ในอีกหนึ่งสัปดาห์”
หนึ่งสัปดาห์ หกเดือนที่ต้องตัดขาดจากทุกสิ่ง มันสมบูรณ์แบบ มันเป็นหนทางเดียวที่จะตัดพันธะที่ตอนนี้กลายเป็นแหล่งรวมพิษร้าย
ฉันเดินไปทั่วห้องสวีทของอัลฟ่าที่ฉันเคยอยู่ร่วมกับเดเมียนราวกับเป็นวิญญาณในชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างในที่นี้ให้ความรู้สึกเหมือนพิพิธภัณฑ์แห่งความรักของเรา ถ้วยเงินที่สลักชื่อเราสองคนจากพิธีผูกพันธะ กรอบรูปจากการเดินทางครั้งแรกของเรา แขนของเขาโอบรอบตัวฉัน เราทั้งคู่ยิ้มเหมือนคนโง่
คลื่นความขยะแขยงซัดสาดเข้ามาในใจฉัน
ฉันคว้าถุงขยะจากในครัว ถ้วยเงินเป็นอย่างแรกที่ลงไป มันแตกกระจายกระทบพื้นหินอ่อนพร้อมกับเสียงที่น่าพึงพอใจ กรอบรูปตามลงไป กระจกแตกละเอียดบนใบหน้าจอมโกหกของเขา
ฉันรื้อค้นตู้เสื้อผ้า ดึงเสื้อผ้าของเขาออกมา ชุดสูทราคาแพงที่เขาใส่ไป “ประชุมทางการทูต” ของเขา ทั้งหมดล้วนมีกลิ่นจางๆ ของฝูงอื่น ของหมาป่าตัวเมียตัวอื่น ของที่ระลึกจากการเดินทางไปทำธุรกิจ ของฝากจากการทรยศของเขา ทั้งหมดถูกยัดลงถุง
สุดท้าย ฉันเก็บของของตัวเอง หนังสือ เสื้อผ้า อุปกรณ์เยียวยาของฉัน ฉันจัดการให้คนส่งของไปส่งที่เขตแดนของไอริน เพื่อนสนิทของฉันในฝูงธาราเงิน พอรุ่งสาง ร่องรอยทุกอย่างของฉันก็หายไป เหลือเพียงร่างกายของฉันเท่านั้น
เขากลับมาบ้านในเย็นวันถัดมา เขาเดินเข้ามา ยิ้ม และพยายามจะโอบแขนรอบตัวฉัน
“คิดถึงคุณจัง” เขากระซิบ ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ลำคอของฉัน
แต่สิ่งที่ฉันได้กลิ่นจากตัวเขามีแต่เกษรา กลิ่นโอเมก้าราคาถูกที่หอมเลี่ยนของเธอติดอยู่ทั่วผิวหนังและเส้นผมของเขา ฉันผงะถอยราวกับถูกไฟลวก ผลักเขาออกไปด้วยแรงที่ทำให้เราทั้งคู่ประหลาดใจ
“ไอรดา?” คิ้วของเขาขมวดด้วยความสับสน
เขาดึงกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า “ของขวัญ จากการเดินทางของฉัน”
ข้างในเป็นขวดน้ำมันหอมระเหยเล็กๆ บรรจุในภาชนะเงินที่แกะสลักอย่างวิจิตร มันเป็นน้ำมันชนิดเดียวกับที่เกษราใช้ และเขาลืมไปแล้ว ท่ามกลางใยโกหกของเขา ว่าฉันแพ้เงินอย่างรุนแรง โลหะชนิดนี้จะแผดเผาเผ่าพันธุ์ของฉัน เป็นจุดอ่อนที่หมาป่าทุกตัวรู้ดี การที่คู่แท้ของฉันเองลืมไปนั้นไม่ใช่ความประมาท มันเป็นสัญญาณว่าในใจของเขา ฉันไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว
ฉันจ้องมองไปที่เงินบริสุทธิ์นั้น ที่หลักฐานของความไม่ใส่ใจอย่างสิ้นเชิงของเขา ความโกรธเกาะตัวเป็นก้อนแข็งเย็นอยู่ในท้องของฉัน
“เดเมียน” ฉันพูด เสียงเรียบเฉย “เราควรจะมีลูกกันได้แล้ว”
ฉันอยากเห็นหน้าเขา ฉันอยากเห็นว่าเขาจะโกหกเพื่อเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ได้อย่างไร
เขาตัวแข็งทื่อ “ไอรดา เราคุยกันเรื่องนี้แล้ว ฝูงต้องการความสนใจจากฉันอย่างเต็มที่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ และฉันเห็นชื่อของเกษรา ในพื้นหลัง ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องไห้
“เรื่องงานน่ะ” เขาพูดอย่างรวดเร็วแล้วหันหลังให้ “ฉันต้องรับสายนี้” เขาเดินออกไปที่ระเบียง เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบปลอบโยน
ขณะที่เขาไม่อยู่ โทรศัพท์ของฉันก็มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จักเด้งขึ้นมา เป็นลิงก์นิรนามเพียงลิงก์เดียว นิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่คลิกเข้าไป ก้อนความหวาดหวั่นเกาะกุมในท้องของฉัน
มันนำไปสู่แกลเลอรีรูปภาพสาธารณะ
เพจของเธอเป็นสาธารณะ แกลเลอรีชีวิตของเธอ ชีวิตที่มีคู่แท้ของฉันอยู่ด้วย รูปภาพเดเมียนกับลีโอหลายสิบรูป เดเมียนผลักชิงช้าให้ลีโอ เดเมียนอุ้มลีโอขี่คอในงานเทศกาลของฝูง เดเมียนหลับอยู่บนโซฟาโดยมีเด็กชายนอนขดตัวอยู่บนอก
และใต้ภาพแต่ละภาพ มีความคิดเห็นจากสมาชิกในฝูงของเราเอง
“เป็นครอบครัวที่น่ารักมากค่ะ อัลฟ่า!”
“ลีโอถอดแบบคุณมาเป๊ะเลย!”
ทั้งฝูงรู้ ทุกคนยกเว้นฉัน ฉันคือตัวโง่งม ว่าที่ลูน่าที่เป็นได้แค่ตัวแทน
คลื่นความคลื่นไส้รุนแรงซัดเข้ามา ฉันวิ่งไปที่ห้องน้ำ อาเจียนทุกอย่างในท้องลงในโถส้วม ขณะที่ฉันคุกเข่าตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ความจริงอันน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่แค่ความตกใจ
ประจำเดือนของฉันขาดไป
ไอรดา POV:
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเป็นคนแรกที่ไปถึงศูนย์การแพทย์ของฝูง ฉันขอให้ผู้เยียวยารุ่นน้องที่ฉันไว้ใจช่วยตรวจเลือดให้ ฉันบอกเธอว่าเป็นของคนไข้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง “หัวหน้าผู้เยียวยาคะ ระดับฮอร์โมนชัดเจนมาก คนไข้ตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ”
ตั้งครรภ์ คำๆ นี้ดังก้องอยู่ในห้องตรวจที่เงียบสงัด ลูก ลูกของชายผู้มีอีกครอบครัวหนึ่ง ลูกที่เขาเพิ่งบอกฉันว่าเขาไม่ต้องการ
ความสิ้นหวังอันเยียบเย็นเข้าครอบงำฉัน หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก ลูกหมาป่าตัวนี้เป็นส่วนหนึ่งของฉัน เป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณฉัน แต่มันก็เป็นสายใยที่เชื่อมโยงกับชายผู้ทำลายความไว้ใจของฉันจนแหลกสลาย
ฉันออกจากคลินิกไปด้วยอาการเหม่อลอยและเดินไปยังห้องประชุมสภาผู้อาวุโส โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน ขณะที่ฉันเลี้ยวตรงหัวมุม ฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน เสียงของเดเมียนที่ทุ้มต่ำและปลอบประโลม
“เกษรา ใจเย็นๆ ก่อน”
ฉันหลบอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ ฉันเห็นพวกเขายืนอยู่ในซุ้มที่ลับตาคน เกษรากำลังร้องไห้ ใบหน้าของเธอซบอยู่กับอกของเดเมียน
“เมื่อไหร่คะเดเมียน” เธอสะอื้น “เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นลูน่าของคุณ เธอเป็นแค่ผู้เยียวยา! ฉันให้ลูกชายคุณนะ! ทายาทของคุณ!”
เดเมียนลูบผมเธอ เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความรักใคร่ที่อ่อนล้า “ฉันบอกคุณแล้วไง ว่าฉันจะไม่ปฏิเสธไอรดา พันธะเป็นหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ เธอคือความรับผิดชอบของฉัน”
ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่คู่แท้ทางจิตวิญญาณ แต่เป็นหน้าที่
ขณะที่เขากอดเธอ ดวงตาของเกษราก็เงยขึ้นและสบกับตาของฉันข้ามไหล่ของเขาไป รอยยิ้มแห่งชัยชนะอันโหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น นี่คือการแสดงอีกฉากหนึ่งที่จัดขึ้นเพื่อฉันโดยเฉพาะ
ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจฉันดับวูบลง ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นฉากหน้าที่สะดวกและดูดีสำหรับชีวิตจริงของเขา
ฉันหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ฉันกลับไปที่ห้องทำงานและโทรศัพท์สองครั้ง ครั้งแรกเพื่อจัดพิธีกรรม พิธีกรรมอันน่าสะพรึงกลัวและเจ็บปวดเพื่อตัดกระแสพลังจันทราจากแม่สู่ลูกในครรภ์ ซึ่งเท่ากับเป็นการยุติการตั้งครรภ์
ครั้งที่สอง ฉันโทรหาไอริน เพื่อนของฉัน
“ไอริน” ฉันพูด น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ “ฉันต้องการให้เธอร่างเอกสาร เอกสารยกเลิกพันธะคู่แท้อย่างเป็นทางการ”
มันเป็นขั้นตอนทางกฎหมายขั้นแรกสู่การปฏิเสธคู่
ก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร กระแสจิตจากเดเมียนก็แทรกเข้ามาในความคิดของฉัน มันไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่งที่เจือไปด้วยอำนาจของอัลฟ่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“งานเลี้ยงประจำปีของฝูงคือคืนนี้ คุณต้องไป คุณต้องยืนเคียงข้างฉันในฐานะว่าที่ลูน่าของฉัน”
คำสั่งของอัลฟ่าสั่นสะเทือนไปทั่วร่างของฉัน เป็นอำนาจที่สมาชิกฝูงคนใดก็ยากที่จะขัดขืน มันมีไว้เพื่อบังคับให้เชื่อฟัง เพื่อรับประกันความมั่นคงของฝูง เขากำลังใช้มันกับคู่แท้ของตัวเองเพื่อบังคับให้ฉันเล่นละครตบตา
“ฉันจะไป” ฉันส่งกระแสจิตตอบกลับ เสียงในหัวของฉันเย็นชาและเปราะบาง
เขาจะได้มีลูน่าที่สมบูรณ์แบบของเขาเป็นคืนสุดท้าย เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มหัวของเขา
