ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเกาะส่วนตัวในทางใต้ของประเทศไทยตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัดมีเพียงเสียงคลื่นลมทะเลเท่านั้นทั้งยังเป็นคืนเดือนดับที่ท้องฟ้ามืดสนิทจนน่าหดหู่

ตอนนี้คนในคฤหาสน์ยังไม่มีใครได้นอนเพราะวันนี้ว่าที่เจ้าสาวของนิโคไลได้หายตัวไปเพราะความช่วยเหลือของนักฆ่าบางคนที่เขายังหาตัวไม่ได้ว่ามันคือใครแถมวันนี้นักฆ่าเพียงคนเดียวยังทำให้เขาต้องเสียลูกสมุนไปหลายคนยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเจ็บใจ

ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดสูทสีดำยืนสง่าอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดเสียจนคนรอบข้างต่างก็เริ่มกลัวเพราะเดาอารมณ์คนเป็นนานไม่ออกว่าตอนนี้นั้นอารมณ์ประทุเดือดภายในใจมันอยู่ในระดับที่เท่าไร

“ไปตามพวกมันกลับมาให้ได้”

หลังจากที่นิโคไลยืนสงบอารมณ์ได้ครู่หนึ่งเขาก็หันหลังกลับมามองเหล่าบอดี้การ์ดที่พามาด้วยทีละคนด้วยสายตาแข็งกร้าวเมื่อกวาดสายตาหาคนของเขาทุกคนแล้วจึงสั่งออกมาเสียงเข้มและหวังว่าเขาจะได้รับข่าวดีในเร็วๆนี้

“ครับนาย”

เหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลายต่างก็โล่งใจที่นิโคไลนั้นไม่หันมาซ้อมพวกเขาระบายอารมณ์เช่นทุกครั้งจึงรีบแยกย้ายกันออกไปทำตามคำสั่งอย่างเร็วที่สุด

“....”

หลังจากที่เหล่าบอดี้การ์ดออกกันไปจนหมดแล้วนิโคไลก็ยกขวดไวน์ราคาแพงขึ้นมาดื่มวันนี้เขาสงบอารมณ์ตัวเองได้ก็เพราะคนของเขาที่พามาที่นี่ด้วยเหลือน้อยแล้วหากเขายังทำร้ายคนของเขาจนบาดเจ็บอีกเรื่องที่เขาอยากให้คนของเขาทำคงไม่สำเร็จเป็นแน่ดังนั้นขอให้งานเสร็จเรียบร้อยก่อนเดี๋ยวค่อยชำระความกันทีหลังเรื่องที่ปล่อยให้คนๆเดียวบุกมาลักพาตัวผู้หญิงของเขาไปได้

นิโคไลเป็นชายหนุ่มอายุ36ปีชื่อเต็มของเขาคือ นิโคไล โยชิดะ เป็นลูกครึ่ง ไทย ญี่ปุ่น รัสเซีย มีแม่เป็นลูกครึ่งไทยรัสเซียส่วนพ่อเป็นญี่ปุ่นเขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลโยชิดะและตระกูลโยชิดะค่อนข้างมีอิทธิพลมากเพราะครอบคลุมกิจการสีขาวและสีเทามากมายครอบคลุมทั้งสามประเทศคือไทยญี่ปุ่นรัสเซีย ส่วนใหญ่ฐานธุรกิจบริษัทแม่จะอยู่ที่รัสเซียและญี่ปุ่นส่วนที่ไทยจะมีเพียงธุรกิจสีขาวที่เป็นพวกอสังหาเสียมากกว่า

เขาเป็นชายหนุ่มที่มีครบทุกอย่างและหาตัวจับยากทั้งรูปร่างดีหน้าตาหล่อเหลาทั้งชาติตระกูลที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเป็นชายหนุ่มที่ผิวขาวสูง187ทั้งตัวไม่มีรอยสักแม้จะเป็นมาดมาเฟียนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวขนตางอนยาวรับตาคมประดุจเหยี่ยวคิ้วคมเข้มเป็นสันจมูกโด่งตรงผมสีน้ำตาลเทามีเคราให้เห็นเป็นเงาเล็กน้อย มาดนิ่งเงียบขรึม โมโหร้าย แต่ไม่ค่อยโวยวาย พูดน้อย เน้นการกระทำเป็นหลัก เกลียดที่สุดคือการถูกหักหลัง เป็นคนที่ทำงานเก่งจนคุมกิจการคนเดียวได้ทีละหลายๆกิจการบริหารไม่มีบกพร่อง หากถูกหยามหน้าคนๆนั้นจะถกหยามกลับเป็นหลายเท่า

ส่วนใหญ่ชายหนุ่มจะอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นแต่เมื่อมีคู่หมั้นเป็นคนไทยเขาจึงเดินทางมาที่นี่บ่อยเป็นพิเศษและที่อยู่ของเขาเวลามาที่ไทยก็คือเกาะส่วนตัวเพราะเขารักความสันโดษและไม่ค่อยชอบออกสังคมสักเท่าไร

ตอนนี้ก็ใกล้วันแต่งงานของเขากับเจด้านางแบบสาวลูกครึ่งไทยอังกฤษที่อายุอ่อนกว่าเขา11ปีเขาคบกับเธอมาเป็นปีแล้วและที่ตัดสินใจแต่งงานเร็วก็เพราะรักในความดูแลเอาใจใส่เก่งของเธอนั่นเองบวกทั้งทางครอบครัวของเขาก็ไม่ได้สร้างขอบเขตการเลือกคู่ครองด้วยว่าต้องการคนแบบไหนเขาจึงมีอิสระในการเลือกคู่เต็มที่

เจด้านั้นเป็นเพียงแค่นางแบบที่โนเนมเจอกับเขาได้ก็เพราะเหตุบังเอิญเธอไม่ได้มีฐานะและหน้าตาทางสังคมอะไรซ้ำยังฐานะปานกลางและที่เธอมีกินมีใช้ขึ้นมาได้ก็เพราะเงินของเขาและวันนี้เขาก็ต้องเสียคนรักของเขาไปก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่วันยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเจ็บใจที่มีคนกล้าสกระตุกหนวดเสือของเขา

วันต่อมา

08.00 น.

เขาใหญ่

เรือนสายธาร

“เช้านี้อากาศดีนะคะป้าขาว”

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จป้าขาวก็พาธารธารีมานั่งที่ม้านั่งหลังบ้านเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ในช่วงเช้าแม้หญิงสาวจะมองไม่เห็นเธอก็สัมผัสได้ถึงลมหนาวกับอากาศสดชื่นที่เธอสูดลมหายใจเข้าหญิงสาวยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

ธารธารี พิสุจนที เป็นหญิงสาวอายุ 24 เธอเรียนจบและทำงานเป็นพยาบาลได้ไม่นานก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุพร้อมคนเป็นพ่อและแม่อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้พ่อกับแม่หญิงสาวเสียชีวิตและเธอเองก็พิการทางสายตาตั้งแต่นั้นมา

ธารธารีเธอเป็นหญิงสาวที่น่าตาน่ารักน่าชังผิวขาวปากนิดจมูกหน่อยดวงตากลมโตขนตางอนยาวเป็นแพคิ้วได้รูปไม่หนามากพวงแก้มอมชมพูสูง158หุ่นนาฬิกาทรายช่างพูดเพราะเป็นคนอารมณ์ดีแอบอ่อนต่อโลกไปนิดเพราะการเลี้ยงดูชีวิตของเธอที่หวังคืออยากใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนกับครอบครัวของเธอที่เคยเป็นมา

หญิงสาวเป็นคนโลกสวยเพราะถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงมทั้งยังมีพี่ชายคอยดูแลอยู่ไม่ห่างหลังจากที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเธอต้องอยู่เพียงลำพังกับป้าขาวแม่บ้านที่พี่ชายเธอจ้างมาดูแลเพราะเขาต้องไปทำงานในที่แสนไกลเธอไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ที่ไหนทำอะไรเพราะเขาไม่เคยบอกเธอเพียงแค่ส่งเงินมาเท่านั้น

ด้วยค่ารักษาดวงตาที่สูงลิ่วของเธอทำให้เธอนั้นยังไม่มีเงินไปผ่าตัดและพี่ชายของเธอก็ออกหางานทำเพื่อหาเงินมารักษาดวงตาของเธอให้ได้นี่ก็เกือบปีแล้วที่พี่ชายเธอหายไปเธอไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไรเพราะเขาไม่ยอมบอกแต่เธอก็ไม่ใส่ใจจะถามอีกต่อไปแล้วเพราะเขากำลังจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ และบอกว่ามีเงินจะพาเธอไปรักษาแล้วซึ่งนั่นมันก็ทำให้เธอดีใจเอามากๆ

“ค่ะคุณน้ำมะม่วงต้นหลังบ้านที่ป้าเก็บมาสุกแล้วนะคะคุณน้ำจะทานเลยไหมคะ”

ป้าขาวยิ้มตามหญิงสาวนานเหลือเกินที่ไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มของเธอที่หญิงสาวยิ้มแบบนี้ก็คงเป็นเพราะรู้ว่าพรุ่งนี้พี่ชายจะกลับมาหาเป็นทั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าธารธารีชอบทานมะม่วงจึงอาสาจะไปเอามาให้เพราะหากไว้นานกว่านี้คงจะไม่ได้ทานกันพอดี

“น้ำอยากทานอยู่พอดีเลยค่ะ...ป้าขาวอย่าปอกหมดนะคะเหลือเอาไว้ให้พี่นนด้วยค่ะ”

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆเธอชอบมะม่วงเขียวเสวยเวลาสุกเป็นที่สุดเหมือนกับพี่ชายของเธอและย้ำให้ป้าขาวนั้นเหลือเอาไว้รอพี่ชายเธอกลับมาด้วยรู้ว่าพี่ชายเธอคงอารมณ์ดีน่าดูที่ได้ทานของโปรด

“ได้เลยค่ะ”

ป้าขาวรับคำหญิงสาวและรีบเดินไปในครัวเพื่อจัดการปอกมะม่วงเอามาให้หญิงสาวได้ทาน

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณน้ำ..คืนนี้ป้าคงไม่ได้นอนที่นี่นะคะลูกสาวป้าโทรมาว่าให้ป้าไปช่วยดูลูกเสียหน่อย”

ป้าขาวหายไปครู่ใหญ่ก็เดินออกมาพร้อมกับจานมะม่วงที่ปอกและหั่นเป็นชิ้นพร้อมทานแล้วทั้งบอกเรื่องที่คืนนี้เธอจะนอนอยู่ที่นี่ไม่ได้เพราะลูกสาวเธอดันมาป่วยในขณะที่มีลูกอ่อนลูกเขยเธอก็ไม่อยู่จึงต้องกลับบ้านไปช่วยเลี้ยงหลาน

“ได้เลยค่ะป้าขาวน้ำอยู่ได้ค่ะ”

ธารธารีไม่มีปัญหาเลยเพราะบ้านที่นี่ก็มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาอยู่แล้วเนื่องจากพี่ชายเธอให้คนมาติดตั้งไม่นานมานี้คนที่จะเข้าได้ต้องแสกนลายนิ้วมือเท่านั้นหากมีคนบุกรุกสัญญาณก็จะดังที่สถานีตำรวจทันที

“ป้าดีใจนะคะที่เห็นรอยยิ้มของคุณน้ำอีกหน่อยคุณน้ำก็จะกลับมามองเห็นแล้วนะคะ”

ป้าขาวนั่งมองหน้าหญิงสาวด้วยอาการปลื้มใจที่รู้ว่าการกลับมาของธารธาราครั้งนี้เขาจะนำพาแสงสว่างมาให้ธารธารีอีกครั้งแม้นเธอเองจะคลุกคลีอยู่กับหญิงสาวไม่นานเธอก็เอ็นดูหญิงสาวเป็นพิเศษเพราะเธอเป็นเด็กที่ว่าง่ายแถมยังคอยห่วงใยคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย

“ค่ะ...ต่อไปนี้น้ำจะได้ดูแลเป็นคนดูแลคนอื่นบ้าง”

ธารธารีพยักหน้ารับเบาๆเธออยากมองเห็นจะแย่ต่อไปนี้เธอจะได้เป็นคนดูแลพี่ชายเธอและคนรอบข้างบ้างรวมไปถึงอาชีพที่เธอรักก็จะได้กลับมาทำมันอีกครั้งตอนนี้ในหัวเธอคิดว่าหลังจากที่เธอมองเห็นนั้นเธอมีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะทำยิ่งคิดก็ยิ่งอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆเสียเหลือเกิน

เกาะXXX

ปั้งๆๆๆ

“แค่นักฆ่ามือใหม่กระจอกๆเนี่ยนะพวกแกแกะรอยมันไม่เจอ”

นิโคไลยืนยิงปืนอย่างหัวเสียที่สนามซ้อมยิงหลังคฤหาสน์ทั้งหันปลายกระบอกปืนมาจ่อบอดี้การ์ดหกเจ็ดคนที่ยืนเรียงกันหน้าสลอนเขาโมโหหนักมากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่านักฆ่าคนที่บุกมาเป็นมือสมัครเล่นแต่สู้กับคนของเขาได้ชนะอย่างราบคาบหากไม่เห็นว่าคนที่เข้ามาถูกฝึกมาแล้วเขาคิดว่าเขากำลังเลี้ยงเด็กอนุบาลอยู่เป็นแน่

“ใจเย็นๆครับนาย...”

เฮนรี่รีบจับมือเจ้านายของเขาให้ลดปืนลงไปเสียก่อนที่จะมีการสูญเสียเกิดขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบของนิโคไล

เฮนรี่ชายหนุ่มชาวอังกฤษอายุ35ปีทำงานเป็นมือขวามือขวาของนิโคไลมาได้หลายปีแล้วเขาพึ่งบินมาจากญี่ปุ่นเมื่อคืนเหตุเพราะเรื่องที่เกิดและนิโคไลรู้สึกว่าไม่มีคนที่คุ้มครองเขาได้จึงให้เฮนรี่บินมาหา

“หึ่...ให้มันรู้ไป”

นิโคไลยอมลดปืนลงแต่โดยดีทั้งยื่นปืนให้กับเฮนรี่เพราะกลัวว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่อีกเขายืนเท้าเอวหายใจฟึดฟัดอย่างไม่สบอารมณ์ตอนนี้เขาเป็นห่วงคนรักของเขาใจจะขาดไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างแล้วเธอถูกจับไปด้วยสาเหตุอะไรเขาก็ยังไม่ทราบได้จะว่าผิดใจกับใครช่วงนี้ก็ยังไม่มี

อังกฤษ

“คุณเป็นใครกันแน่”

เจด้านั่งอยู่ในเพนท์เฮ้าส์สุดหรูในเมืองหลวงของอังกฤษเธอหนีออกมาจากคฤหาสน์ได้ก็เพราะชายหนุ่มตรงหน้าเธอไม่รู้ว่าเขามาช่วยเธอทำไมเป็นคำสั่งของใครกันแน่

“ผมจะดูแลคุณแค่คืนนี้ส่วนพรุ่งนี้ก็หมดหน้าที่ผมแล้ว”

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตรงหน้าหญิงสาวเพื่อพักผ่อนเขาเหนื่อยล้าเต็มทีพรุ่งนี้แล้วหน้าที่ของเขาก็จะเสร็จสิ้นและเขาจะทำงานนี้เป็นงานสุดท้ายเพราะตั้งใจว่าจะกลับไปดูแลน้องสาวของเขาเป็นการถาวร

22.00น.

เขาใหญ่

ตอนนี้นิโคไลนั่งอยู่ในรถตู้คันหรูของเขาไม่ใกล้ไม่ไกลจากพิกัดบ้านของคนที่จับตัวว่าที่เจ้าสาวของเขาเท่าไรบ้านตรงหน้าที่มีต้นไม้ปกคลุมดูร่มรื่นหลังไม่ใหญ่มากเท่าไรแต่ความปลอดภัยแน่นหนาพอสมควรแต่นั่นมันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการที่จะไปจับตัวคนในบ้านออกมาได้

“พวกนายแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นที่นี่”

ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างบนรถหรูด้วยสีหน้าเรียบเฉยถามบอดี้การ์ดที่นั่งด้านหน้าให้แน่ใจอีกทีว่าพิกัดที่พวกลูกน้องของเขานั้นหามาถูกแน่นอนหรือไม่

“แน่ใจครับ”

ชายชุดดำสองคนข้างหน้าพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าท่าทางมั่นใจเพราะหลังจากได้รูปพรรณสัณฐานของคนที่พาเจด้าออกไปในกล้องวงจรพวกเขาก็สืบชื่อและที่อยู่แต่แปลกตรงที่แกะรอยไม่ได้เท่านั้น

“จะทำแบบนี้จริงๆใช่ไหมครับนายผมว่ามันไม่เป็นผลดีเท่าไรจะสร้างปัญหาให้เราเพิ่มมากกว่าถ้ามันเกิดแค้นแล้วทำอะไรคุณเจด้าขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ”

เฮนรี่เตือนเจ้านายของเขาด้วยสีหน้ากังวลเขาเห็นว่าวิธีนี้มันไม่เข้าท่าเท่าไรที่จะเอาคนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยมาเกี่ยวข้อง

“ก็ให้มันเอาตัวเจด้ามาแลกกับน้องสาวมันสิ”

ชายหนุ่มพูดด้วยแววตาเชือดเฉือนเวลานี้นิโคไลไม่สนอะไรทั้งนั้นแม้จะถูกด่าว่าเป็นหมาลอบกัดก็ช่างเพราะเขานั้นถูกลอบกัดก่อนนั่นเอง

เฮนรี่ส่ายหัวเบาๆที่เจ้านายของเขาดูท่าจะไม่ยอมฟังคำที่เขาเตือนเอาเสียเลย

แกร๊กก

ตอนนี้นิโคไลยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของน้องสาวศรัตรูเขาเข้ามาด้านในได้ก็เพราะอุปกรณ์บางอย่างที่ทำให้สัญญาณไม่ดังในขณะที่กำลังงัดประตูบ้านเข้ามา

“พวกนายไปรอที่รถส่วนนายเข้าไป”

แสงที่สาดมาจากดวงไฟนอกบ้านทำให้นิโคไลเห็นว่ามีหญิงสาวนอนหลับอยู่บนเตียงเขาจึงให้บอดี้การ์ดสองคนไปรอที่รถและให้เฮนรี่เข้าไปจัดการหญิงสาวคนเดียว

“อืม..อือ”

แกร๊กก

เฮนรี่รีบเทยาสลบลงกับผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าที่เขาพกมาหมายจะจัดการหญิงสาวด้วยยาสลบจะได้ง่ายต่อการพาเธอออกไปแต่หญิงสาวก็ดันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนและเอื้อมมือมาเปิดไฟที่หัวนอน

เมื่อไฟในห้องสว่างขึ้นภาพตรงหน้าของนิโคไลตอนนี้คือหญิงสาวร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนปล่อยผมยาวยุ่งเล็กน้อยกำลังจ้องเขาตาแป๋วอย่างไม่มีทีท่าสะทกสะท้านทำให้เขาต้องจ้องมองกับเฮนรี่อย่างแปลกใจ

“พี่นนเหรอคะไหนบอกน้ำว่าจะมาพรุ่งนี้ไงคะ”

ธารธารีรู้สึกได้ว่ามีคนอยู่และน่าจะเป็นพี่ชายเธอที่กลับมาก่อนเวลาแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพายเธอถึงไม่เอ่ยทักทายเธอแม้แต่คำเดียวเธอจึงค่อยๆเดินออกไปที่หน้าประตู