ตอนที่1.จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย
ไฟหน้องผ่าตัดดับลงพร้อมกับประตูห้องที่ถูกดันให้เปิด นายแพทย์อาวุโสท่านหนึ่งเดินออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน สีหน้าของเขาเรียบสงบ คงเพราะเคยชินกับความเป็นความตายในทุกๆ วัน
ดานันทะลึ่งพรวด โผเข้าไปหาด้วยความร้อนใจ
“คุณหมอคะยายหนูเป็นอย่างไรบ้างคะ”
เสียงถอนใจดังขึ้นเบาๆ ดานันใจหายวาบ!!
“คนสูงอายุที่บาดเจ็บตอนนี้ต้องใช้เวลาพักรักษาตัวนานหน่อย แต่ว่า...” สีหน้าของนายแพทย์ท่านนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถูกเกลื่อนหายไป
มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่น
“หนูเข้าใจค่ะ หนูจะพยายามหาค่ารักษาพยาบาลมาจ่ายให้เร็วที่สุดค่ะ” โรงพยาบาลเอกชนเป็นเรื่องธรรมดามากที่ค่าใช้จ่ายจะเยอะจนเป็นภาระให้กับครอบครัวผู้ป่วย
“ผมเข้าใจ แต่หากหนักเกินไป ผมจะช่วยทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้”
ท่าทางซอมซ่อของเด็กสาวตรงหน้า คนที่ผ่านโลกมานานเลยอดเป็นห่วงไม่ได้
ดานันเม้มปากก้มหน้ายอมรับ
ถึงเธอจะมีนามสกุลพ่วงท้ายที่คนทั้งเมืองรู้จัก แต่สถานะของเธอก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกๆ คนคิด
ดานัน อินทรโชติ เธอเป็นแค่ลูกสาวนอกสมรสของบิดาผู้มั่งคั่ง ครอบครัวอินทรโชติไม่ใคร่ใยดีเธอนัก คงเพราะรังเกียจความต่ำต้อยของมารดาเธอ แต่ครั้นจะไม่ใส่ใจเลยก็จะพลอยทำให้วงสุกลมัวหมอง ดานันเลยได้รับการอุปการะแบบเสียไม่ได้ แถมมารดาผู้อาภัพของเธอก็ชิงลาโลกไปก่อนเสียอีก ปล่อยให้บุตรสาวกับมารดาของท่านเผชิญหน้ากับความรัดทดแค่เพียงสองคน
“ขอบคุณค่ะ”
ดานันเดินจากมา สองเท้าและบ่าหนักอึ้ง
เธอนึกไม่ออกเลยว่าปัญหาหนักหน่วงครั้งนี้เธอจะบากหน้าไปพึ่งพาใครได้ ในเมื่อประกาศิตครั้งสุดท้ายของสุรีพร ภรรยาของบิดาผู้มั่งคั่งของเธอกำหนดไว้ว่า... “หล่อนเรียนจบแล้วนะยะ จะมาเบียดเบียนบ้านใหญ่อีกต่อไปไม่ได้แล้ว รีบๆ ออกไปหางานทำซะ แล้วอย่ามาเสนอหน้าที่บ้านใหญ่ให้ฉันรำคาญลูกตาอีกละ”
ยายคือญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ ไม่นับบิดาที่เจอหน้ากันครั้งสุดท้ายตอนไหน ดานันเองก็คร้านที่จะจำ
ช่วงนี้เธอกับยายลำบากมาก คงเพราะบ้านใหญ่ตัดความช่วยเหลือทุกทาง อาหารการกินที่อัตคัดอยู่แล้วเลยเข้าขั้นวิกฤติ เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ยายก็เกิดอุบัติเหตุหนักบาดเจ็บขึ้นมาอีก เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ยังต้องงัดออกมาใช้ แถมยังไม่พอชดใช้ค่ารักษาพยาบาล
เนื่องจากร้อนใจอาการบาดเจ็บของยาย ดานันเลยไม่ทันได้คิดทบทวน โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเป็นโรงพยาบาลเอกชน ค่ารักษาพยาบาลเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหว
“มาพอดีเลย จะได้ไม่ต้องถ่อสังขารไปตาม”
ทันทีที่โผล่หน้าเข้ามาในอาณาเขตบ้านหลังใหญ่
“คุณนายรออยู่ รีบเข้าไปหาสิ!!” เพราะดานันยืนนิ่ง เพลินตาเลยตะคอกซ้ำ
“ป้าเพลินพอรู้ไหมคะ ว่าคุณผู้หญิงอยากพบฉันทำไม?” ดานันพยายามหาข้อมูลล่วงหน้า เผื่อไม่ให้ตนเองทำให้สุรีพรขุ่นเคืองใจ ยังไงวันนี้เธอก็ต้องมาขอความช่วยเหลือจากสุรีพรอยู่แล้ว ต่อให้ถูกเสียดสีจนแทบทนไม่ไหว เธอก็ต้องได้เงินก้อนนี้
“ฉันจะไปรู้เรอะ!!”
เป็นเรื่องปกติเสียแล้วที่ดานันต้องเจอ คนรับใช้บ้านอินทรโชติไม่มีสักรายที่ยำเกรงเธอ ในเมื่อเจ้าบ้านฝ่ายหญิงเหยียดหยามดานันไม่เว้นวัน
“กาฝาก!!” เสียงพึมพำที่ตั้งใจให้ตนเองได้ยิน ดานันหลุบเปลือกตาลง พยายามไม่ใส่ใจ ไม่อย่างนั้นตัวเธอเองจะมีเรื่องหนักใจเพิ่มขึ้น
โถงกว้างห้องรับรองแขก ชุดรับแขกนำเข้าจากต่างประเทศดูโอ่อ่าสมฐานะของครอบครัวมั่งคั่ง ดานันทรุดนั่งที่พื้นพรม ยกมือทำความเคารพมารดาเลี้ยงอย่างเรียบง่าย
“หล่อนหายหน้าไปไหนมาทั้งวันยะ” เสียงกระแทกกระทั้นดังผ่านริมฝีปากสีแดงสด
“ออกไปข้างนอกมาค่ะคุณผู้หญิง”
“ได้ข่าวว่ายายหล่อนเข้าโรงพยาบาลเหรอยะ” ในน้ำเสียงไม่ได้แฝงด้วยความเป็นห่วง คงถามอย่างเสียไม่ได้นั่นเอง “ฉันเองก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำอะไร เรื่องยายหล่อนฉันจะช่วยเอง”
ดานันเงยหน้ามองอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“คุณผู้หญิงพูดจริงๆ เหรอคะ?”
“นี่หล่อนเห็นฉันเป็นคนยังไงยะ!!” สุรีพรตะคอกใส่ เรียวคิ้วเข้มขมวดเป็นปม
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” ดานันรีบตอบ ถึงไม่ใคร่อยากเชื่อ แต่ตอนนี้เธอต้องการความช่วยเหลือจริงๆ
“แต่มีข้อแม้นะ...” ดานันก้มหน้ากดยิ้มมุมปาก
เธอพอจะเดาได้ ความช่วยเหลือที่สุรีพรหยิบยื่นให้ ไม่เคยได้มาฟรีๆ
“รอสักพักนะคะ รอให้หนูพร้อมกว่านี้ หนูกับยายจะไม่อยู่ขวางหูขวางตาคุณๆ อีก”
“นี่แม่ดานัน ฉันไม่ได้ไล่หล่อนนะ ฉันแค่อยากให้หล่อนทำงานบางอย่างแทนยัยนัน”
ดานันขมวดคิ้ว แต่ทว่า... “โรงพยาบาลที่หล่อนพายายหล่อนไปรักษาน่ะ ค่าหยูกค่ายา ค่าหมอแพงมาก หล่อนรับไหวเรอะ ฉันจะช่วย หล่อนเอง แต่หล่อนต้องแต่งงานแทนยัยนัน ฉันน่ะขัดพ่อหล่อนไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นไม่คู่ควรกับยัยนันของฉัน ถ้าหล่อนไม่ขัดข้อง เรื่องยายหล่อนฉันดูแลให้จนกว่ายายหล่อนจะหายเอง”
เรียวปากอิ่มเม้มแน่น หลังทบทวนในใจชั่วครู่ ตัวเลือกของเธอมีไม่มากนัก เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจดี เธอพึ่งพาใครไม่ได้เลย แม้แต่...บิดา
“ตกลงค่ะ” สุรีพรยิ้มมุมปาก
“ฉันจะให้เลขาฯ ของฉันโอนเงินให้หล่อน ส่วนรายละเอียดของผู้ชายคนนั้น ฉันเตรียมไว้ให้หล่อนแล้ว หล่อนเก็บกระเป๋าเตรียมไปอยู่กับไอ้หมอนั่นได้เลย”
แม้จะงงหน่อยๆ แต่ดานันก็พอทำใจได้ หลังเปิดเอกสารที่สุรีพรส่งให้ เธอเลยเข้าใจได้อย่างไม่มีข้อกังขา
คราม โชว ทายาทสกุลดัง หนุ่มรูปงามที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุเป็นข่าวดังเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ความโชคร้ายของเขาเป็นที่กล่าวขานทั่วบ้านทั่วเมือง เพียงแต่ดานันไม่คิดว่าคนต่ำต้อยอย่างเธอจะมีวาสนากลายเป็นภรรยาของเขาได้
ต่อให้เขา...ตาบอด... แต่เขาก็ยังมั่งคั่งมากกว่าเธอหลายหมื่น หลายพันเท่า
“ผู้หญิงอย่างหล่อน วาสนาดีแบบนี้ หล่อนต้องขอบคุณฉันนะยะ” สุรีพรกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับเหยียดยิ้ม
สัญญาการหมั้นครั้งนั้นกำลังรั้งอนาคตที่สดใสของพัทรนัน บุตรสาวคนสวยที่ควรมีอนาคตรุ่งโรจน์ เมื่อคู่หมายมีคุณสมบัติไม่คู่ควรแล้ว การเปลี่ยนคู่แต่งงานก็คงไม่ทำให้สองสกุลเกิดข้อพิพาท
“ทำตัวดีๆ ละอย่าให้เสียชื่อมาถึงพ่อของแก!!” สุรีพรสำทับอีกครั้งก่อนจะสะบัดหน้าใส่และเดินจากไปอย่างสบายใจ
ตอนที่2.สามีหมาดๆ
กระเป๋าใบเล็กบรรจุของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นสำหรับการดำรงค์ชีวิต มีเสื้อผ้าที่ดูดีไม่กี่ชุดกับของใช้ส่วนตัวเท่านั้น ดานันกวาดตามองบ้านหลังเล็กที่เป็นที่อยู่อาศัยของตนเองตอนนี้ นับตั้งแต่บิดาพามาอยู่ด้วย แววตาอาลัยอาวรณ์ผุดขึ้นชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกเกลื่อนหายไปเพราะเงาน้ำตา
เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าไม่ต่างอะไรกับขุมนรก
ผู้ชายที่เคยปกติ จู่ๆ กับกลายเป็นคนพิการ สภาพจิตใจของเขาตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับพายุเฮอริเคน สถานการณ์ที่เธอต้องเจอคงต้องใช้ความอดทนอย่างมาก แต่เธอมีตัวเลือกที่ไหน ญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ต้องใช้ทรัพย์จำนวนมาก ลำพังตัวเองดานันไม่เคยกลัวความลำบาก ต่อให้ต้องอดมื้อกินมื้อเธอเองไม่เคยหวั่น
แต่ว่า...ยายกันยาอายุเยอะแล้ว
ผ่านความลำบากมานับไม่ถ้วน อะไรที่ดานันช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของญาติสูงอายุผู้นี้ได้ เธอจะไม่มีทางถอยหลังหนี
ประเมิณคร่าวๆ จากข่าวสารจากทุกสื่อ
เธอมีอันตรายเดียวที่น่าหวั่นใจคือพายุอารมณ์ของว่าที่สามีหมาดๆ ของตนเอง
คนป่วยที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แถมตาก็ยังมามองไม่เห็น
เขาไม่มีทางทำร้ายเธอได้ นอกจากด่าทอเท่านั้นแหละ
สารถีคนขับกวาดตามองผู้หญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาปนความผิดหวัง
คำสั่งเร่งด่วนแบบไฟแทบไหม้ถูกส่งมาที่ตนเอง
หญิงตรงหน้าคือภรรยาบุตรชายตนโตของคนสกุลโชว
จากที่วาดภาพในอากาศทุกอย่างพังทลายลง
ไม่มีหญิงสาวจากตระกูลผู้ดีที่งดงามตั้งแต่ศีราษะจรดปลายเท้า ตรงหน้าคือหญิงสาวที่แต่งกายเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความซอมซ่อทุกส่วน ชุดผ้าหยาบๆ ถูกสวมอยู่บนร่างกาย แม้จะสะอาดตา แต่ประเมิณราคาได้ไม่ยาก
“คุณดานัน อินทรโชติใช่ไหมครับ?” คำถามง่ายๆ เหมือนไม่อยากเชื่อ
“ค่ะ” ดานันพยักหน้ารับหยิบบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้
บัตรประชารชนที่ระบุชื่อนามสกุลไม่ผิดเพี้ยน
“เชิญครับ” สนกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ แอบถอนใจระหว่างขับรถยนต์เพื่อพาหญิงสาวคนนั้นไปยังบ้านหลังที่เจ้านายหนุ่มอาศัยอยู่ตอนนี้
หลังลงจากรถยนต์ ดานันรู้สึกถูกใจบ้านหลังขนาดกระทัดรัดตรงหน้า เนื้อที่ไม่มากไม่น้อยเกินไป รอบบ้านร่มรื่นเหมาะสำหรับการพักฟื้น
“เชิญครับ” สนผายมือและช่วยยกกระเป๋าให้
“ส่งมาเถอะค่ะ ฉันถือเองได้ ว่าแต่...” ดานันเหลือบมองไปด้านใน
แป้นที่กำลังรออยู่รีบเดินตรงมาหา “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง แป้นเป็นคนงานที่นี่ค่ะ แป้นพาไปที่ห้องนะคะ” รอยยิ้มจริงใจช่วยคลายความกังวลของดานันได้ เธอเดินตามแป้นไป มีสายตาของคนขับรถยนต์มองตามไปด้วย
“คุณครามหลับอยู่ค่ะ อีกสักพักคงตื่น” นับตั้งแต่มาพักฟื้นที่นี่ ครามอาละวาดสามเวลาหลังอาหาร เขายังปรับตัวให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ แม้จะผ่านมาเดือนกว่าๆ จนแผลภายนอกเกือบหายสนิท มีอย่างเดียวที่ครามทำใจยอมรับไม่ลงคือเรื่องของ...ดวงตา
สีหน้านักใจของคนงาน ดานันเลยพอเดาได้
“นอกจากลุงข้างนอกกับแป้น บ้านหลังนี้มีคนงานคนอื่นอีกมั้ย?”
แป้นส่ายหน้า “ไม่มีแล้วค่ะ พวกเขาทนอารมณ์ร้ายๆ ของคุณครามไม่ไหว เลยขอลาออกไปหมดแล้ว”
“แป้นล่ะ ทนไหวเหรอ” แป้นหันมาส่งยิ้มแหยๆ พลางส่ายหน้า คำตอบของแป้นทำเอาดานันสะอึก “แป้นไม่มีที่ไปน่ะคุณ บ้านแป้นจน หากแป้นไม่มีงานทำ คนที่บ้านคงลำบาก” ดานันพยักหน้าเห็นด้วย ตนเองก็ไม่ต่างจากแป้น ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอเองก็กำลังแบกอยู่บนสองบ่า
ทนไหวหรือทนไม่ไหว ยังไงเธอก็ต้องทน
ยายนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายแต่ละวันเธอแบกไม่ไหวหรอก หากไม่ยอมรับความช่วยเหลือของสุรีพร คนที่ตกที่นั่งลำบากคงไม่พ้นยายกันยา
“แล้วใครทำอาหารให้คุณครามทานละแป้น” คนป่วยที่อารมณ์ร้ายกาจคนนั้นการกินอยู่เป็นยังไงดานันต้องเก็บข้อมูลไว้
“คนของบ้านใหญ่ส่งมาให้ค่ะ” แป้นเป็นแค่สาวใช้ทำงานบ้านทั่วไป เรื่องอาหารการกินแป้นไม่ถนัด
“อืมมมม...งั้นก็ได้เวลาแล้วสิ” ดานันมองนาฬิกา จวนจะถึงเวลาอาหารมื้อเที่ยงแล้ว แต่กลับไร้วี่แววอาหารที่คนป่วยต้องได้รับประทาน
“อาจมาช้านิดหน่อยค่ะ” ระยะทางจากบ้านใหญ่มาถึงบ้านสวนนั้นกินเวลาพอสมควร
ดานันขมวดคิ้ว “ดาว่า...ตั้งแต่มื้อเย็นวันนี้ ดาทำอาหารให้คุณครามแทนดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องรอนาน” งานง่ายๆ ดานันทำอาหารเป็น การใช้ชีวิตร่วมกับคนป่วยอารมณ์เหมือนพายุคนนั้น การทำตัวให้ยุ่งน่าจะทำให้สมองของเธอไม่ว่างมาคิดเล็กคิดน้อย
“คุณผู้หญิงทำอาหารเป็นเหรอคะ?”
“เรียกดาดีกว่าค่ะ คุณผู้หญิงดาไม่ชิน ดาทำอาหารเป็นค่ะ ทำเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
แววตาของแป้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตามด้วยเสียงชื่นชม “ดีจังค่ะ บางครั้งคุณครามก็อยากกินนอกเวลา แต่แป้นทำไม่เป็น คุณเธอเลยพลอยอารมณ์เสียไปด้วย”
“ให้ลุงข้างนอกไปซื้อของสดได้ไหมแป้น”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวแป้นบอกลุงสนให้ค่ะ”
“ดีจัง เดี๋ยวดาจดรายการของให้ ตอนนี้ดาไปทำอาหารง่ายๆ ให้คุณครามดีกว่ารอ...” ดานันเดินนำโดยไม่ต้องให้แป้นบอกทาง ครัวมักจะอยู่ด้านหลัง และดานันก็เดาถูก แป้นเดินตามไปห่างๆ แอบมองอยู่หน้าห้องครัว ท่าทางคล่องแคล่วของนายหญิงคนใหม่พลอยทำให้แป้นรู้สึกโล่งใจ
“มาแอบมองใครตรงนี้วะ!!” สนถามเสียงแข็ง
“อุ้ย!! ลุงนั่นเอง มาก็ดีแล้ว คุณดาเธอจะให้ไปซื้อของหน่อยน่ะ”
“มาถึงวันแรกก็ออกฤทธิ์แล้วเหรอวะ?” เสียงสนผสมความไม่พอใจไว้เต็มเปี่ยม
“ลุงเข้าใจผิดแล้ว คุณดาเธอให้ไปซื้อของสดสำหรับทำอาหารให้คุณคราม จะได้ไม่ต้องรอบ้านใหญ่มาส่งข้าว”
สนมองเลยไปด้านใน ดานันที่สาระวนอยู่หน้าเตา ท่าทางไม่เลวทีเดียว
