บทนำ
คืนฝัน วันร้าย
จะบอกว่าวันนี้เป็นวันที่เฟื้องฟ้าเหนื่อยที่สุดนับตั้งแต่เกิดมาก็ว่าได้... เพราะเมื่อเลิกงานจากการเป็นพยาบาลตอนห้าโมงเย็นแล้วเธอไปรับจ๊อบพิเศษดูแลเด็กฝาแฝดลูกของเพื่อนเธอจนถึงห้าทุ่มเพราะว่าพ่อแม่ของเด็กต้องไปงานเลี้ยง
การรบรากับเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังซนสุดขีดสองคนทำให้เธอหมดเรี่ยวแรงไปมหาศาล หากว่าพรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดของเธอ เฟื่องฟ้าก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำอย่างไรถึงจะไปทำงานได้ไหว พอเลิกงานกลับมาบ้านก็เจอวงเหล้านายช่างวิศวะเพื่อนร่วมงานของบิดาหน้าบ้านอยู่เหมือนเดิมคราวนี้ไม่รู้ฉลองอะไรกันถึงได้พากันอยู่ดึกนัก
วันนี้เธอไม่มีอารมณ์ทำกลับแกล้มให้เหมือนทุกวันและเห็นว่าดาวเรืองน้องสาวเธออยู่ทำให้แล้วจึงเลือกที่จะขึ้นมาที่ห้องของตนเองแล้วอาบน้ำให้เรียบร้อยเตรียมพักผ่อนเพราะรู้ได้ว่าร่างกายมีอาการเหมือนแพ้อากาศเพราะบ้านของเด็กฝาแฝดปูพรมทำให้เธอคัดจมูก หญิงสาวจึงค้นหายาแมกซิเฟตมาทานก่อนนอนเพื่อบรรเทาอาการ...
ในค่ำราตรี ความง่วงงุนกัดกิน ความเหนื่อยล้า บวกฤทธิ์ยาทำให้เธอหลับลึกฝันแปลกประหลาดเหมือนกับทุกคราที่ทานยาชนิดนี้... หมอที่เคยทำงานด้วยกันเคยบอกเฟื่องฟ้าว่ายาลดการคัดน้ำมูกชนิดนี้หากทานแล้วก็จะง่วงมาก ยามที่ฝันจะฝันแบบแฟนซี คือ เคลิบเคลิ้มเหมือนล่องลอยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ จึงมีบางคนเอายาชนิดนี้ไปทำเป็นสารตั้งต้นยาเสพย์ติด เฟื่องฟ้าก็คิดว่าไม่แปลกเพราะทานยานี้ทีไรเธอก็ฝันเคลิ้มไม่รู้ตัวทุกที... อนุมานไปเองว่าตอนที่คนเมายาก็คงมีอาการแบบนี้...
แต่รอบนี้ในความฝันอันเรือนรางของเธอ มันดูแปลกไปกว่าทุกครั้ง... เธอฝันว่ามีคนมาคุยด้วย... พยายามดึงเสื้อผ้าของเธอออก ในฝันเธอพยายามลืมตามองหน้าคนคนนั้นแล้วก็เผลอสะดุ้งวาบเมื่อเห็นว่าเป็นวิศวกรที่ปรึกษาจอมเย่อหยิ่งคู่ปรับของเธอ... โชคดีที่มันเป็นแค่ความฝันเจอหน้าก็หลับตาเพื่อหลบหน้าไม่ต้องมองเห็นให้ขัดหูขวางตาได้...
ยอมรับว่าการฝันครั้งนี้ไม่ได้แฟนซีเหมือนทุกครั้งที่ทานยาแก้หวัด มันเป็นฝันร้ายชัดๆ ที่ฝันเห็นนายอาชว์ คนที่เธอเกลียดที่สุด แถมในฝัน เขายังมายุ่มย่ามวุ่นวายกับเนื้อตัวเธอ กระชากเสื้อผ้าออกจากเรือนกายเธอแล้วปลุกปล้ำ จาบจ้วงแตะต้องร่างกายเธออย่างอุกอาจและทำให้เธอเจ็บ
เขาเป็นคนที่เธอเกลียดในโลกแห่งความจริง มาเจอในความฝันว่าเป็นฝันร้ายแล้ว ยังตามมาข่มขืนเธอในความฝันได้อีก ถึงผลข้างเคียงของยานี่อาจจะทำให้เธอประสาท หรือไม่ก็เธอฝันร้ายเองก็ตาม แต่เฟื่องฟ้าสัญญาได้ว่าเธอจะไม่ทานยาแก้หวัดชนิดนี้อีก...
ถ้ามันทำให้เธอฝันร้ายซ้อนฝันร้ายได้ขนาดนี้ ขอยอมน้ำมูกล้นจมูกตายดีกว่า
เสียงเอะอะมะเทิ่งนอกห้องนอนทำให้เฟื่องฟ้าที่อยู่ในห้วงนิทรารู้สึกตัวและปิดตาลงอีกครั้งเพราะยังต้องการพักผ่อนต่อ เธอดึงผ้ามาปิดหูแล้วเสียงก็ยังดังเข้าโสตประสาทอยู่... เสียงครวญครางดังขึ้นจากลำคอเธอเมื่อเธอค้นพบว่าการขยับตัวแต่ละครั้งนั้นทิ้งความเจ็บปวดไว้ให้ โดยเฉพาะช่วงกลางลำตัว...
เธอมีแผลตรงไหนหรือเปล่านะ... เอ แต่จะมีได้อย่างไรกันล่ะ ในเมื่อเธอนอนหลับฝันอยู่... แม้จะฝันร้ายว่าโดนข่มขืนก็ตามที... เฟื่องฟ้าคิดสาระตะแข่งกับความง่วงของตนเอง... แล้วเธอก็เบิกตาโพลง เหมือนโดนกระชากวิญญาณออกจากห้วงนิทรา...
เมื่อคืนเธอฝันว่าโดนข่มขืน และตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกเจ็บที่ตรงนั้น ตรงกลางของร่างกาย...
“หรือว่าจะไม่ใช่ฝัน” เสียงหวานพึมพำแล้วลุกขึ้นนั่ง... ไม่สนเสียงเอะอะข้างนอกเพราะเธอเบิกตากว้างกับสภาพเปล่าเปลือยมีเสื้อผ้าปิดคลุมแค่ไม่กี่ชิ้น เสื้อผ้าของเธอโดนฉีกทึ้งจากร่าง... การที่รู้จักร่างกายมนุษย์ได้ดีเพราะว่าวิชาชีพที่เรียนทำให้เธอใจหายวาบเมื่อรู้สึกได้ว่าสิ่งที่เกิดในฝันเมื่อคืน มันเกิดขึ้นจริงกับเธอ...
หญิงสาวชาวาบไปทั้งตัว.. ยิ่งดวงตาปรายไปมองเห็นรอยเปื้อนเลือดหย่อมเล็กๆ บนเตียงแล้วยิ่งสะท้อนสะท้านใจ... พรมจารีย์ของเธอ มันหายไปเพราะเขาจริงๆ หรือไงกัน..
สายตากวาดไปเห็นกระเป๋าสตางค์หนังสัตว์แบรนด์เนมสีดำสนิทตกอยู่ข้างเตียง เฟื่องฟ้าพยายามขยับไปจับมันมาเปิดดู... แน่ใจได้ว่ามันคือของผู้ร้ายที่ข่มขืนเธอไปเมือคืนแน่ๆ ...
เมื่อกระเป๋าถูกเปิดออก นามบัตรสีขาวกระดาษเนื้อดีขลิบทองก็ร่วงหล่นจากกระเป๋า สายตามัวๆ ของเฟื่องฟ้าเหลือบมอง... มือสั่นระริกชื้นเหงื่อเมื่อปรายตาไปมองชื่อบนนามบัตรนั้น...
นาย อาชว์ อาชวสกุล
วิศวกรที่ปรึกษา บริษัทตรีภูวัน คอนสตรัคชัน
ชื่อและตำแหน่งบนนามบัตรทำให้เธอหนาววาบ... มือขาวซีดเปิดกระเป๋าสตางค์ออกมาดูเพื่อความแน่ใจ แล้วเธอก็ต้องผงะกับสิ่งที่เห็น
ใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบนิ่งดุจน้ำแข็งดวงตาคมวับในรูปนั้นทำให้กระเป๋าสตางค์แทบหล่นจากมือของเธอ... มันเป็นเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่ฝัน... เขาข่มขืนเธอจริงๆ
ริมฝีปากบางเม้มแน่น... เสียงกรีดร้องจากนอกห้องนอนกระชากเธอให้ตื่นจากภวังค์ ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรกันแน่... เฟื่องฟ้าตั้งสติ รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วพยายามลืมความรู้สึกเจ็บปวดในส่วนที่ล้ำลึกของร่างกายวิ่งออกไปดูสถานการณ์ข้างนอกเพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าเสียงกรีดร้องนั้นคือเสียงของดาวเรืองน้องสาวเธอ...
เฟื่องฟ้าวิ่งออกมายังต้นเสียงที่เสียงร้องหายไป แต่เสียงคนพูดกันยังได้ยินชัดเจนอยู่... ต้นทางของการทุ่มเถียงนั้น เมื่อเธอโผล่หน้าเข้าไป ทุกคนต่างก็หยุดชะงัก... แม้แต่เธอเองก็หยุดชะงักเช่นกัน...
“พี่ฟ้า... ทำไมเหมือนถูกหมาฟัดมาอย่างนั้น... แต่ช่างเถอะ มาช่วยกันห้ามพี่ภาวันที”
นายเข้ม กับนางมะลิอ้าปากค้างเมื่อเห็นลูกสาวมีสภาพสะบักสบอมแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะเจ้าตัวนั้นดูแลตัวเองเป็นอย่างดี... แต่ก็นั่นแหล่ะ ไม่มีใครสนใจเฟื่องฟ้านัก ทุกคนมีเรื่องใหญ่กว่าให้สนใจ... และเฟื่องฟ้าก็สนใจเหมือนที่ทุกคนสนใจเช่นกัน...
วัตถุที่มีกระสุนปลิดชีพสีเงินวาวในมือของภาวันคู่หมั้นของดาวเรืองถูกลงชี้ตรงไปที่อาชว์ โดยมีดาวเรืองคอยยืนอยู่ไม่ห่างจากอาชว์เหมือนจะห้ามปรามแฟนหนุ่มไม่ให้ยิง แต่ก็ไม่ได้อาจหาญพอที่จะยืนขวาง...
“นี่มันอะไรกันภาวัน” เฟื่องฟ้าถามคู่หมั้นน้องสาว... คนที่เอาปืนจี้หน้าอาชว์น่าจะเป็นนายเข้มบิดาเธอมากกว่าเพราะว่าไอ้คนบ้าหน้าตาย หน้านิ่งได้ไม่กลัวตายแม้ปืนจ่อหัวอยู่นั่นข่มขืนลูกสาว แล้วมันเรื่องอะไรกันที่นายภาวันเอาปืนจ่อหัวเขา...
“ก็ผมเห็นกับตาว่าไอ้นี่มันเข้าทางห้องดาวเรือง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันไปนอนกับดาวเรือง... ไอ้เลวเอ๊ย หน้าตายแบบนี้มึงทำจริงเถียงไม่ออกใช่ไหม มึงไม่ตายอย่าเรียกกูภาวันเลย ดาวเรืองถอยไปถ้าไม่อยากโดนลูกหลง”
“อย่านะพี่ภาวัน ดาวเรืองบอกแล้วว่าไม่ใช่ก็ไม่เชื่อ ไม่รู้จะพูดว่าอะไรอีกพี่คิดจะฆ่าคนได้ยังไง ใจเย็นๆ เถอะ พี่เข้าใจผิดนะ”
เสียงดาวเรืองบอกคู่หมั้น นายเข้มเอง นางมะลิเองก็คอยห้ามปรามให้ตกลงกันก่อน ดูเหมือนทุกคนจะห้ามปรามภาวัน ยกเว้นอาชว์เองที่ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ เอาแต่ยืนนิ่งอยู่...
เฟื่องฟ้ามองกระเป๋าสตางค์ในมือของตัวเองที่เธอคงไม่มีสติดีนักตอนสวมชุดเมื่อจะออกมาจึงถือออกมาด้วย...
ว่าที่น้องเขยเธอเป็นคนนิสัยมุทะลุ เป็นนักเลงหัวไม้ ที่มีคดีตีรันฟันแทงไปทั่ว บารมีของบิดาทำให้ภาวันทำอะไรไม่แคร์กฎหมาย... ไม่ต้องเดาก็รู้ใจไอ้หมอนั่นว่ามันกล้าเหนี่ยวไกลยิงอาชว์แน่... เฟื่องฟ้ากัดริมฝีปาก
เธอควรช่วยเขาดีไหม... ควรบอกทุกคนไปหรือไม่ว่าคนที่อาชว์บุกเข้าหาที่ห้องคือเธอ หรือว่าจะปล่อยให้เขาถูกยิงตายเพื่อให้ทุกอย่างเป็นความลับไปตลอดกาล
........................
ขอฝากนิยายเรื่องสะใภ้นอกทำเนียบด้วยนะคะ
เม็ดแตงโม
ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางจังหวัดอุดรธานีซึ่งดำเนินการไปได้ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ประตูทางเข้ายังตีรั้วแบบชั่วคราวและทางเข้าไซต์งานยังเป็นป้ายผ้ายางผืนใหญ่ที่พิมพ์ชื่อบริษัทเด่นหรา...
ตรีภูวันคอนสตรัคชันคือชื่อของบริษัทคอนสตรัคชันที่ติดอันดับต้นๆ ของไทยที่เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างอาคารโครงการนี้...
รถยนต์เอสยูวีสีขาววิ่งมาจอดหน้าไซต์งาน รปภ.หน้าโครงการจำได้เป็นอย่างดีว่าเป็นรถที่ลูกสาวของนายเข้ม กุสุมาลย์หัวหน้าผู้รับเหมาก่อสร้างของที่นี่ ลูกสาวคนโตคนนี้ของนายเข้มเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลไม่ไกลจากไซต์งานนัก เธอมักจะเอาปิ่นโตอาหารที่นางมะลิเมียนายเข้มทำเตรียมไว้มาให้บิดาก่อนที่เธอจะไปทำงาน
ช่วงนี้งานเร่งมากเพราะบริษัทประมูลงานได้อีกสองโครงการจึงอยากให้ทางนี้เสร็จเร็วเพื่อนำกำลังคนไปเปิดไซต์งานใหม่ นายเข้มแทบอยู่กินที่ไซต์งานที่ตู้คอนเทนเนอร์พักชั่วคราวกับทีมวิศวกรสนาม ลูกสาวคนโตเอย คนเล็กเอย หรือนางมะลิเอยจึงผลัดกันเอาปิ่นโตอาหารมาให้เป็นที่อิจฉาของเพื่อนร่วมงาน นอกนั้นยังเป็นที่ชื่นตาชื่นใจของชายฉกรรจ์ที่ทำงานในไซต์นักเพราะลูกสาวนายเข้มทั้งสองคนสวยหยาดฟ้ามาดิน โดยเฉพาะคนพี่ที่มาบ่อยจนคนจำได้แต่ว่าเธอไม่ค่อยเล่นหูเล่นตากับใคร อีกทั้งนายเข้มดูสมชื่อนั้นหวงลูกสาวมาก ทำให้หนุ่มๆ วิศวะที่เตรียมแจกขนมจีบให้หญิงสาวทำไม่ค่อยสำเร็จ
จะมีก็แต่แม่ดาวเรืองลูกสาวคนรองของนายเข้มที่พอยิ้มหวานหยด ลับตาบิดาก็แอบรับไมตรีจากวิศวกรหนุ่มๆ ที่แจกขนมจีบบ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าจริงจังกับเจ้าตัว เพราะคนที่รู้จักบ้านนี้ดีนั้นบอกว่าดาวเรืองได้หมั้นกับภาวันลูกชายเจ้าของโรงสีที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด หากใครได้แหยมเจ้าตัวแล้วรู้ไปถึงหูคู่หมั้นดาวเรืองเป็นได้ถูกเป่าให้สิ้นชื่อ แถมตายไปแล้วเงื้อมมือกฎหมายทำอะไรมันไม่ได้เลยไม่มีใครกล้ายุ่งกับคนน้องเท่าไหร่... ครั้นเมื่อจะเปลี่ยนใจมาคอยส่งสายตาให้คนพี่ ก็เพิ่งสายตาจนตาจะเหล่แต่คนนี้ก็ไม่เคยมองกลับ ขนาดพวกนายช่างใหญ่ๆ ไปทานข้าวบ้านเข้มประจำก็ได้ตำแหน่งเพื่อนเจ้าตัวมาไม่ม สรุปว่าไม่มีชายฉกรรจ์คนใดได้แอ้มลูกสาวของผู้รับเหมาเลย จนเป็นที่เลื่องลือกันปากต่อปากในหมู่คนงานชายว่าใครเด็ดดอกฟ้าได้คงเป็นฮีโร่ของพวกเขา...
เฟื่องฟ้าชินกับสายตามองอย่างแตกต่างยามเมื่อเธอสวมชุดพยาบาลสีขาวสะอาดผ่านไซต์งานของบิดา ทั้งสายตาชื่นชม บูชา หรือว่าแม้แต่หื่นกามก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจอะไรมากเพราะเธอสนอยู่คนเดียวคือบิดา... หญิงสาวเปิดประตูรถเอสยูวีออกด้วยความมาดมั่น
“รอครู่เดียวนะคะหมอพีท... ฟ้าเอาปิ่นโตไปให้พ่อเข้มครู่เดียว” เฟื่องฟ้าบอกเพื่อนเฟื่องฟ้าบอกเพื่อนร่วมแผนกที่อาสามารับส่งเธอในวันนี้ แล้วเธอจึงค่อยเดินลงจากรถพร้อมปิ่นโต มืออีกมือกดโทรหาบิดาเพื่อให้มารอรับของเท่านั้นเธอก็ไม่มีเวลามาสนใจสายตาของเหล่าชายฉกรรจ์ที่เพ่งมองมาแล้ว...
“ผนังตรงโซนเอยังไม่ได้มาตรฐาน หลายจุดเป็นส่วนที่ต้องทุบแล้วทำใหม่และก็บางส่วนต้องแก้ที่การฉาบปูนครับพี่อาชว์...” เสียงวิศวกรโปรเจคประจำไซต์งานรายงานหยุดชะงัก พร้อมกับสายตาที่จ้องมองรุ่นพี่ซึ่งเป็นวิศวกรที่ปรึกษาเปลี่ยนไปมองผู้มาใหม่แบบไม่สนใจว่าการที่ไขว้เขวเช่นนี้อาจจะทำให้รุ่นพี่ผู้ซึ่งเป็นทายาทของเจ้าของบริษัทที่เขาทำงานอยู่จะไล่เขาออกแม้แต่น้อย... ลงกะคุมงานดึกๆ เหนื่อยแสนเหนื่อย ได้ละสายตามองนางฟ้าสักเสี้ยวนาทีแล้วค่อยว่ากันต่อเรื่องงาน... เขาคิดอย่างนั้น
เมื่อรุ่นน้องจอมกะล่อนมองไปด้านหลังเขา เขาจึงหันหลังไปมองตามสายตาของลูกน้อง...
“มองอะไรวะไอ้เดียว...” เสียงถามนั้นสะดุดเหมือนกับที่ลมหายใจของเขาสะดุดเมื่อมองหญิงสาวร่างอรชร หุ่นนาฬิกาทรายยืนหิ้วปิ่นโตมือหนึ่งอีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์คุยงานเดินมายังทิศของตู้คอนเทนเนอร์ที่เป็นส่วนที่พักของคนที่ทำงานในไซต์ในระดับหัวหน้า... นอกจากชุดและรูปร่างจะสะดุดตาเกินบรรยายโดยเฉพาะตรงช่วงอกที่ผลิพุ่งเสื้ออกมาบอกขนาดคัพดีแสนชวนมองแล้วสายตาของเขายังกระหวัดขึ้นมองดวงหน้าสวยหวาน...
“นางฟ้ามาโปรดชัดๆ” ไอ้เดียวครางเสียเบา... เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังไม่ได้ตาย...
อาชว์ยกริมฝีปากยิ้มนิดๆ ตามประสาคนเจอของถูกใจ... ตอนแรกเขาถูกบิดาไล่ให้มาดูแลโปรเจคที่อิสาน นั้นเขาแทบจะลาออกจากการเป็นลุกชายท่านเพราะมไอยากมาห่างไกลจากแสงสีและสาวๆ ในสังกัดและเพื่อนฝูงร่วมอุดมการณ์ปาร์ตี้ที่เมืองกรุง เขาเพิ่งมาเริ่มงานวันนี้ด้วยความกระตือรือร้นน้อยกว่าปรกตินิดหน่อย แต่หลังจากมองตามสายตาไอ้หนึ่งเดียวรุ่นน้องที่คณะแล้วก็เริ่มคิดว่า... การมาทำงานที่นี่อาจไม่ได้น่าเบื่อเสมอไป...
“โอ้ว... มีปรายตามองด้วย” ไอ้เดียวทำเสียงร้องจิ๊กจั๊กพอใจอย่างมากที่สาวพยาบาลหุ่นนางเอกเอวีตัวทอปปรายตามามองทางฝั่งพวกเขาเล็กน้อยคงเพราะรู้สึกตัวว่ามีคนมอง...
แล้วเธอก็หันไปแล้วเดินเข้าไปหาผู้คุมคนงานก่อสร้างที่ถือโทรศัพทย์ยืนยิ้มแฉ่งแข่งตะวันรออยู่
“ใครวะไอ้เดียว”
“ลูกสาวลุงเข้มไง... มีอยู่สองคน ไซต์งานที่มีแต่เสียงเจาะเสาเข็ม มองไปทางไหนก็เจอแต่สิ่งไม่เจริญหูเจริญตาดูงดงามเป็นแดนหิมพานต์เพียงแค่ลูกสาวของลุงเข้มเดินผ่านมา... ชื่นใจจริงๆ พี่อาชว์ฮะ ถ้าเกิดจะใช้ผมทำงานต่อกะเช้าบัญชามาได้เลยฮะพี่ ผมชาร์ตแบตแล้วเรียบร้อย”
“เวอร์แล้วเอ็ง... ทำงานมาทั้งคืน เอ็งได้เบลอสั่งงานมั่วซั่วผิดพลาดพอดี... เลิกเพ้อแล้วมาคุยเรื่องงานต่อได้แล้ว” เขาสั่งลูกน้องเสียงเข้ม
“ครับพี่ ครับ” หนึ่งเดียวกางพิมพ์เขียวกับโน้ตออกแล้วคุยงานกับรุ่นพี่ต่อ... จังหวะที่หนึ่งเดียวก้มมองกระดาษผืนใหญ่ เจ้าของฉายาคาสโนว่าตัวร้ายผินหน้าไปมองหญิงสาวที่สะดุดตาเขาอีกครั้ง...
เธอกับนายเข้มหันมาพอดี... พยาบาลสาวเจ้าของหุ่นนาฬิกาทรายมองเขาแล้วก็หันกลับไปคุยกับบิดาต่อ อาชว์เองก็หันมาก้มมองงานกับลูกน้องต่อเลิกสนใจใดๆ อีกเพราะว่าคืนนี้เขามีนัดไปกินดื่มที่บ้านของนายเข้ม ค่อยรุกตอนนั้นก็ยังไม่สาย ตอนนี้เขาต้องทดเรื่องสาวหุ่นเซกส์ซิมโบลเอาไว้ในใจแล้วมาว่าว่าด้วยเรื่องงานไปก่อน แล้วค่อยดำเนินการเผด็จศึกสาวบ้านทุ่งต่อก็ยังไม่สาย...
เพราะไม่เคยมีอะไรที่เขาอยากได้แล้วไม่เคยได้ ผู้หญิงคนนี้ก็จะต้องไปรวมในนิยามนั้นด้วยอย่างแน่นอน... ก็อาชว์ซะอย่างนี่นะ...
__________________________________________________________________
ในขณะเดียวกันเข้มกับลูกสาวนั้นหันมามองอาชว์เพราะผู้นายเข้มพูดถึงเขาทำให้เธอต้องหันไปมองตามและพบว่าคนที่พ่อบอกจะแนะนำให้รู้จักตอนเย็นแทนเพราะตอนนี้เขาทำงานอยู่
“คนที่คุยกับคุณเดียวเขาเป็นวิศวกรที่ปรึกษาจากบริษัทใหญ่ลงมาตรวจงานที่เรา... วันนี้หนูเลิกเร็วนี่ เราจะทำอะไรเลี้ยงต้อนรับทีมวิศวกรที่บ้านดีล่ะ พ่อบอกแม่เอาไว้แล้ว”
เข้มบุ้ยหน้าให้เฟื่องฟ้าหันไปมองชายร่างสูงที่ดูโดดเด่นแตกต่างจากคนอื่นในไซต์งานมากๆ และกำลังเห็นว่าเขาก็เสมองมาทางเธอกับบิดาก่อนจะหันไปคุยงานกับหนึ่งเดียวต่อ คงอยากคุยกับบิดาเธอแต่เห็นเธออยู่กับบิดากระมังถึงไม่ได้เรียกบิดาเข้าไปหา
มองปราดเดียวดูท่าทางแปลกๆ เฟื่องฟ้าคิดในใจสำหรับการมองเขาเผินๆ ในรอบนี้ แล้วเธอก็หันมาคุยกับบิดาต่อ...
“แม่ก็บอกไว้เหมือนกันว่าพ่อโทรมาบอกให้ทำกับข้าวกับปลาเตรียมรอเลี้ยงนายช่างที่ทำงาน วันนี้ไปกันกี่คนล่ะจ๊ะพ่อ...”
“สี่คน... คุณอาชว์ คุณเดียว คุณตะวันแล้วก็ คุณนนท์” เฟื่องฟ้าพยักหน้าเข้าใจเธอรู้จักทุกคนยกเว้นคนชื่ออาชว์เพราะว่าเป็นทีมวิศวะที่สนิทกับบิดาเธอและมักไปทานข้าวที่บ้านบ่อยๆ และนายคนตัวสูงนั้นคงชื่ออาชว์นั่นเอง
“จ้ะ วันนี้ฟ้าจะดูๆ ให้แล้วกันน๊ะจ๊ะพ่อ ตั้งใจทำงานนะจ๊ะ ฟ้าไปทำงานก่อน คุณหมอรออยู่” หญิงสาวไหว้บิดาแล้วขอตัวไปทำงาน เข้มมองตามลูกสาวไปอย่างภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนโต เฟื่องฟ้าเป็นเด็กหัวดี เลือกเรียนพยาบาลเพราะอยากทำงานใกล้ๆ บ้านได้อยู่ดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่าแม้ว่าหลังเรียนจบจะได้ทุนให้ไปทำงานโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองพร้อมกับเรียนไปด้วยหรือทุนไปต่างประเทศก็มีแต่เฟื่องฟ้าเลือกอยู่ทำงานใกล้บ้าน หญิงสาวเต็มไปด้วยความพอเพียงแต่ก็ไม่ทิ้งเรื่องวิชาชีพเพราะยังคงสานต่อหาความรู้เกี่ยวกับเรื่องงานด้วยตัวเอง... เธอเป็นลูกสาวที่ดีจนไม่เคยคิดเสียดายว่าทำไมไม่ได้ลูกชายเป็นลูกคนโต เฟื่องฟ้าเป็นลูกที่ดีและช่วยเหลือพ่อแม่ได้มากคิดถึงก็ภูมิใจที่ลูกอดีตช่างก่อสร้างจบป. สี่อย่างเขาได้เรียนสูงๆ และเป็นคนดีของสังคมขนาดนี้...
คิดถึงเฟื่องฟ้าอย่างภูมิใจเข้มก็ต้องกุมขมับเมื่อนึกถึงลูกสาวคนเล็กที่ ดาวเรืองสาวน้อยแฝดต่างฝาของเฟื่องฟ้าแล้วก็กุมขมับความแตกต่างของทั้งสองไม่ได้มีเพียงหน้าตา แต่เรื่องการเรียน นิสัยใจคอ อะไรต่างๆ นั้นแทบตรงกันข้ามกันทุกอย่าง หากเฟื่องฟ้าเป็นลูกที่พ่อแม่ภูมิใจตอนนี้ดาวเรืองก็ไม่ต่างจากเป็นคนที่ทำให้พ่อแม่กลัดกลุ้มใจทุกวี่วันเพราะเรื่องเจ้าตัว เกิดท้องเดียวกันโตมาด้วยกันทำไมถึงได้แตกต่างกันนักไม่รู้...
เข้มส่ายหัว... เรื่องบางเรื่องเขาก็ทำใจยอมรับเพราะรู้ว่าอะไรมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้
รถเอสยูวีที่เข้ามาจอดที่บ้านของเฟื่องฟ้าอีกครั้งในรอบเย็นหลังจากที่ลงเวรพร้อมกันในวันนี้หมอพีทจึงอาสามาส่งเธอหญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาและเดินลงรถกลับเข้าบ้านมา...
หน้าบ้านของเฟื่องฟ้าเป็นรั้วไม้ระแนงโปร่งๆ ทอดแนวยาวไป เข้มมีความรู้เรื่องก่อสร้างเป็นอย่างดีแม้ไม่ได้เรียนสูงแต่ตอนยังหนุ่มเขาได้ไปขายแรงงานที่ต่างประเทศและได้ทักษะการก่อสร้างมาจากที่นั่นทำให้พอมีความรู้เรื่องช่างและพอมีต้นทุนสำหรับการสร้างบ้านที่เฟื่องฟ้ากำลังจะก้าวเข้าไปอยู่นี้... ใครๆ ที่มาเห็นบ้านของเธอก็ต่างคิดว่าเป็นบ้านเช่าหรูๆ หรือไม่ก็เป็นรีสอร์ท แต่ก็ไม่ใช่ ในรั้วเดียวกันมีบ้านหลังเล็กๆ สีขาวสไตล์อังกฤษสี่หลัง ซึ่งแต่ละหลังมีขนาดเพียงแค่ยี่สิบตารางเมตร แต่ละหลังเชื่อมกันด้วยระเบียงเทาอ่อนที่ปลูกไม้เลื้อยดอกสีส้มสดพันเกี่ยวเชื่อมกันทอดยาวไป โดยบ้านหลังซ้ายสุดเป็นห้องของเข้มกับภรรยา บ้านถัดมาครอบครองโดยดาวเรือง หลังต่อมาเป็นของเฟื่องฟ้า และหลังขวาสุดนั้นเข้มทำไว้เผื่อเป็นพื้นที่ส่วนกลางของบ้านโดยที่หลังนี้เป็นหลังใหญ่สุดและมีห้องน้ำห้องครัวครบ วันหยุดพวกเขามักมารวมตัวกันในบ้านนี้เสียมากกว่าทั้งยามที่มีแขกมาหลายคนบ้านหลังนี้ก็มีพื้นที่โล่งให้ปูที่นอนนอนได้เป็นสิบๆ คน
วันนี้บ้านส่วนกลางก็มีงานสังสรรค์ที่เฟื่องฟ้าคุ้นชินเพราะบิดาไม่ชอบออกไปกินดื่มนอกบ้านยามที่อยากกินดื่มหรือเพื่อนชวนเมื่อไหร่ต้องมาจบลงที่บ้านเข้มเอง และมันก็เป็นความเต็มใจของภรรยาเข้มที่สามีจะมาสังสรรค์กับเพื่อนที่บ้านดีกว่าโดนชวนไปไกลหูไกลตา เสียงพูดคุยจากในบ้านส่วนกลางทำให้เฟื่องฟ้าเดินเข้าไปในบ้านนั้นแทนที่จะเดินกลับไปห้องของตนเอง เธอต้องไปบอกบิดามารดาว่าเธอต้องไปรับงานข้างนอกไม่ได้มาอยู่ทำอาหารและทานด้วยกันอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก
“...” เดินเข้าบ้านไปแล้วเสียงพูดก็เงียบกริบ แต่ทันทีที่เธอยกมือไหว้ทักทายวิศวกรกลุ่มที่คุ้นหน้าทุกคนก็กลับมาพูดจากันปรกติ หนึ่งเดียวเคยบอกว่าพวกเขาเห็นเธอหรือดาวเรืองเมื่อไหร่จะพูดไม่ออกไปครู่หนึ่งเพราะตะลึงในความสวย ต้องจูนสองก่อนสองสามวิค่อยพูดต่อได้ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงพูดเล่นแต่มันก็ขำมาก...
“ฟ้าไม่ได้อยู่นะคะ พอดีว่าครีมขอให้ช่วยไปรับเวรเลี้ยงหลานๆ ให้ที่บ้านเพราะญาติของสามีครีมแต่งงานเด็กๆ ไม่สบายเลยให้อยู่ที่บ้าน” หญิงสาวบอกบิดากับมารดา...
ก่อนจะหันไปมองคนร่างสูงที่เปิดประตูตามห้องน้ำออกมา เมื่อครู่ไม่ทันได้เห็นเขาเพราะว่าเขาเข้าห้องน้ำอยู่นี่เอง... เห็นใกล้ๆ แล้วก็มองออกว่าอาชว์ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นมาก ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งเห็นว่าเขามีลักษณะหลายๆ อย่างที่เรียกสายตาให้มองกับท่าทางองอาจมาดมั่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ...
หญิงสาวยกมือไหว้เขา...
“ลูกสาวคนโตของผมครับ” เข้มบอกเจ้านาย
“อ้อ คนที่เขาไปในไซต์แล้วไม่สวมหมวกนิรภัยนี่เองถึงตรงที่เข้าไปจะไม่เสี่ยง แต่คราวหลังรบกวนใส่ด้วยนะครับ จะได้ไม่เป็นอันตราย” อาชว์บอกเสียงทุ้ม คำพูดของเขาทำเอาทุกคนเลิกคิ้วไปตามๆ กัน ที่อาชว์เลือกที่จะตำหนิแทนที่จะทักทาย
“อ่ะ เอ่อ...” เฟื่องฟ้าพูดอะไรไม่ออก... ไม่ถูกโฉลกกับเขาไปเสียแล้วที่เขาหักหน้าเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน...
