“ขอบใจนะ ที่ปลุก”
“อืม...”
พิมดาวขยับตัวหนี เธอพยักหน้ารับแกนๆ เขาเป็นคนแปลกหน้าที่น่ากลัวและน่าขยะแขยงที่สุด เสื้อผ้ายับยู่ยี่ หัวหูกระเซอะกระเชิง รูปร่างสูงใหญ่ยังกับยักษ์ปักหลั่น แถมกลิ่นตัวเหลือทนสุดๆ...
“เธอไม่มีบ้านอยู่หรือไง ทำไมมานั่งเลื่อนลอยที่สวนสาธารณะ”
มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ กับการที่เธอมานั่งจุ่มปุกอยู่ตรงนี้ ในเมื่อมันเป็นพื้นที่สาธารณะ ใครจะไปใครจะมาก็ได้ พิมดาวเริ่มฉุน เมื่อชายหนุ่มกำลังสร้างความรำคานให้เธอ เขาก่อกวนจนเธอไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ
แยนปรายตามองยัยเด็กหน้าจืด ผมสีน้ำตาลอ่อนขมวดเป็นก้อนๆ ไว้ด้านหลังศีรษะ เธอสวมแว่นอันใหญ่ๆ ไว้บนหน้า ทำท่าทำทางเหมือนเด็กเรียนทั่วๆ ไป เขาเริ่มสำรวจผู้หญิงข้างตัว ว่าไปเธอก็ดูดีไม่ใช่น้อย ผิวขาวใสวิ้งๆ ขนาดไม่ได้แต่งเติมเครื่องสำอางค์ยังขาวหมดจด ลาดไหล่ระหง ลำคอเรียวบาง ลูกผมที่ตกห้อยๆ ลงมาระคอทำให้เธอดูเย้ายวน ชวนให้ซุกไซ้พิลึก
“สวนสาธารณะนี่เขาเปิดให้ประชาชนทั้งหมดมาใช้ ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นที่รกร้าง อีกอย่างการที่ฉันมานั่งตรงนี้ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่มีบ้านจะอยู่ เพราะฉันไม่ได้นอนหลับในพุ่มไม้เหมือนคุณ!!”
พิมดาวตวัดสายตาใส่ เธอแยกเขี้ยวขู่สำทับเพราะเขากำลังทำให้เธอเสียเวลาอ่านหนังสือ
“เธอเรียนเศรษฐศาสตร์เหรอ”
แยนแหล่ตามองตำราเล่มใหญ่ๆ ในมืออีกฝ่ายก่อนจะขยับปากถาม เขาไม่รู้สึกอะไรเลยกับน้ำเสียงกระแทกกระทั้นแบบนี้ เมื่อน้ำเสียงที่เจ้าหล่อนใช้ไม่ได้ครึ่งของคุณนายเทเรซิน
พิมดาวพ่นลมหายใจแรงๆ เธอพับตำราในมือเก็บลงกระเป๋าผ้าใบใหญ่ “เปล่าฉันเรียนกฎหมาย แต่ก็ต้องรู้ความเป็นไปทั้งหมดที่เกี่ยวพันไม่ใช่รึ!!”
พิมดาวเรียนกฎหมายระหว่างประเทศ เธอต้องการหาจุดบกพร่องของกฎหมายไทยกับเพื่อนต่างชาติ และต้องการพัฒนาไม่ให้ประเทศของตัวเองมีข้อเสียเปรียบให้คู่ค้า เพราะจากที่เห็นๆ มาประชาชนชาวไทยถูกเอาเปรียบจากต่างชาติเพราะกฎหมายไทยมีช่องโหว่ให้เพื่อร่วมโลกคดโกง
“อืม...เก่งนี่ ฉันเองเป็นผู้ชายแท้ๆ ไม่เคยชอบเลยไอ้พวกตำราเล่มหนาๆ มันเหมาะที่จะเอาไว้หนุนหัวนอนมากกว่า”
แยนไหว่ไหล่เขาไม่จำเป็นต้องเรียนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เมื่อยังมีคนมีฝีมือมากพอที่จะชักจูงมาทำงานด้วย อีกอย่างต้นตระกูลก่อร่างปลูกสร้างรากฐานไว้ให้มั่นคงแข็งแรง ขนาดพวกเขาทั้งหมดล้มหายตายจากไปเป็นสิบๆ ปี เขาก็ไม่เคยเห็นว่าบริษัทที่พ่อทำไว้จะซบเซาหรืออับปางลง
ชีวิตหนุ่มโสดแสนสบาย มีกองมรดกท่วมหัว ไม่ว่าจะใช้จ่ายหนักมือแค่ไหน ผลกำไรที่ที่บริษัททำได้ก็ไม่เคยจะยุบยอบลงซักนิด มีแค่ปัญหาเดียวที่คอยกวนใจ คือการมีมาดามเทเรซินผู้เป็นย่า ท่านเป็นจอมเผด็จการและคอยชี้นำให้เขาต้องคอยทำตามมาตั้งแต่เด็ก อายุล่วงเขาไปแปดสิบสองปี คุณย่าเขายังแข็งแรงและคอยตามติดตลอดเวลา จนเกือบจะกระดุกกระดิกไปทางไหนก็ไม่ได้ ท่านต้องการให้เขามีทายาทสืบสกุล ซึ่งชายหนุ่มยังไม่พร้อม...
พิมดาวแอบเบ้ปากจะให้เธอเชื่อรึว่าผู้ชายคนนี้เรียนจบชั้นวิทยาลัย ในเมื่อเขาทำตัวไร้สาระ เมาไร้สตินอนข้างทาง ถึงจะหน้าตาดีก็เถอะ!! มันไม่ได้เป็นการประกาศเกียรติคุณของเขาเสียหน่อย อืม...อาจจะเป็นลูกหลานคนมีสตางค์และชอบทำตัวไร้แก่นสารไปวันๆ ก็เป็นได้
เธอขยับตัวเตรียมตัวกลับ ในเมื่อทนนั่งอยู่ตรงนี้ก็คงไม่เกิดประโยชน์เพราะถูกก่อกวนจากผู้ชายหน้าตาดีตัวใหญ่ยักษ์ที่สำคัญกลิ่นตัวเขาเกินที่จะทน
“อ้าวจะกลับแล้วเหรอ!!”
เมื่อคนข้างตัวขยับตัวลุกขึ้นยืนชายหนุ่มจึงอดใจไม่ไหวเขาเอ่ยปากถามทันที...
พิมดาวก้มหน้าลง ช่างไม่รู้เลยรึว่าเขาสร้างความรำคานให้กับเธอ จนทำให้เธอต้องอับเปหิตัวเองกลับไปอยู่ในห้องพักที่เต็มไปด้วยมลภาวะทางเสียง มันก็ยังดีกว่าทั้งภาพและกลิ่น
“อ้าว ทำไมไม่ตอบ!!”
แยนบ่นตามหลัง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและก้าวเท้าตามผู้หญิงคนนั้นไปห่างๆ ไม่รู้สิสัญชาตญาณของเขาบอกนี่ ว่าเธอคนนี้อาจจะทำให้เขาหลุดจากกรอบการควบคุมของคุณย่า...
พิมดาวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อผู้ชายคนนั้นเดินตามเธอมาห่างๆ ถึงบนถนนจะเต็มไปด้วยผู้คนแต่มันก็เป็นอันตรายไม่ใช่หรือหากเขาคิดกับเธอในแง่ไม่ดี
“งูเห่าหรือเปล่าวะ”
เธอบ่นอุบๆ อิบๆ คิดถึงคำภาษิตโบราณของประเทศไทย เปรียบเหมือนชาวนาใจดีช่วยเหลืองูเห่าที่ใกล้จะแข็งตาย พอโอบอุ้มเอาไว้ให้ไออุ่นจนตัวมันรู้สึกดีขึ้น กลับแว้งกัดคนที่ช่วยเหลือ เธอคงไม่ได้โชคร้ายขนาดนั้นหรอก ยังไงก็ขอให้รอดปลอดภัยเพราะอีกแค่ไม่กี่ช่วงตึกเธอก็จะถึงที่พักของตัวเอง
หลังผู้หญิงคนนั้นหายลับไปในตึกเก่าๆ แยนเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะกระตุกยิ้ม อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสมบัติอันมากมีของโรสราฟ สิ่งก่อสร้างที่บิดามองกาลไกล ท่านปลูกสร้างเอาไว้เกลื่อนเมืองปราก เขาจึงกลายเป็นเสือนอนกินแสนสบาย มีเงินจับจ่ายมือเติบ ไม่นับร้านอาหารขึ้นชื่อที่มารดาสร้างไว้อีกด้วยนะ ลำพังเงินจากการเช่าอาศัยและผลกำไรของร้านอาหารก็ทำให้ชายหนุ่มมีชีวิตแสนสบายงานการไม่ต้องแตะ เพราะมีมือดีๆ ที่ทั้งบิดามารดาไว้วางใจคอยดูแลให้ ตั้งแต่ทั้งสองคนลาจากโลกนี้ไป
“มาเช่าห้องเหรอคะคุณ”
แยนหยุดยืนอยู่หน้าล็อบบี้ ชายหนุ่มกวาดตามองป้ายด้านหลังพนักงานเมื่อมีข้อความเขียนไว้ ถึงราคาของห้องแต่ละห้อง
“อืม...”
“เอาแบบไหนดีคะคุณ ชั่วคราวหรือว่าเป็นรายเดือน”
พนักงานรีบยื่นข้อเสนอให้ชายหนุ่ม เพราะมันหมายถึงผลกำไรที่เพิ่มขึ้นหากมีคนใช้บริการเต็มอัตตา
“รายปี!!”
“คะ!!”
“รายปีฉันจะเช่าทั้งปี เก็บไว้หนีคุณย่า”
แยนเอ่ยเสียงหนักๆ เขาบอกความตั้งใจให้อีกฝ่ายรู้
“มันอาจจะแพงนะคุณ ค่าเช่าที่นี่ถึงจะถูก แต่ถ้าหากเช่าเป็นปีๆ อาจจะมากโขอยู่นะคะ”
เป็นเพราะสภาพร่างกายของอีกฝ่าย กลับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่โชยเข้าจมูก ถึงเนื้อผ้าที่ชายหนุ่มสวมใส่จะดูดี แต่มันสกปรกและมีกลิ่นเหม็น พนักงานสาวกวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอกำลังวิเคราะห์ว่าเขาอาจจะเป็นคนสติไม่ดีต้องการมากลั่นแกล้งกันหรือเปล่าจนกระทั่ง!!
บัตรเครดิตสีดำเป็นแบบบัตรแพลททินั่มไม่จำกัดวงเงินของธนาคารชื่อดังในประเทศ ชายหนุ่มที่เธอกำลังกังวลเขายื่นส่งให้ และถอยหลังกลับไปยืนกอดอกอยู่ห่างๆ
ยิ่งชื่อที่ปรากฏตอนที่เธอรูดบัตรเครดิตทำรายการ มันยิ่งทำให้เธออ้าปากค้างรีบระล่ำระลักแก้ตัว
“คุณแยนคะ ไม่ต้องทำรายการก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะหาห้องพักให้ และจะแจ้งมาดามเทเรซินให้ทราบว่าเป็นความต้องการของคุณ”
“ทำไปเถอะรายการนะ ฉันไม่ต้องการให้คุณย่ารู้ ช่วยปิดเป็นความลับด้วย ขออยู่อย่างสงบๆ สักเดือนสองเดือน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเอื่อยๆ เขาอยากพักผ่อนไกลตัวคุณย่า เบื่อที่ต้องปั้นหน้าและคอยดูตัวสาวๆ ที่ท่านพามาส่ง อยากจะนอนเงียบๆ และหาช่องทางที่จะเป็นอิสระตลอดกาล เขาไม่ได้ต้องการการผูกมัดเสียหน่อย แค่มีลูกสืบสกุลแค่นั้นเขาก็จะเป็นอิสระ ทำอะไรได้อย่างที่ต้องการ ที่สำคัญเขายังไม่อยากมีเมีย!!
“เอ่อ...จะดีเหรอคะ”
“ดีที่สุดเลยล่ะ หากความลับของฉันรั่วไปเข้าหูคุณย่า คงไม่ต้องบอกนะว่าฉันจะทำอะไรกับเธอ”
แยนข่มขู่พนักงานสาว จนเธอย่นคอหด รีบกระวีกระวาดหากุญแจห้องพักให้ชายหนุ่ม ใครๆ ในกรุงปรากทุกคนรู้ดีว่าสองย่าหลานเป็นไม้เบื่อไม้เมากันขนาดไหน ในเมื่อหลานชายตัวแสบชอบทำอะไรแหกคอก และคุณย่าระเบียบจัดก็เป็นฟืนเป็นไฟเสมอๆ
“ขอเสื้อผ้าไซล์ฉันสัก4-5ชุดด้วยนะ เอาบัตรนี่ไปจ่าย เจ้าของร้านเขาจะรู้ไซส์ฉันดี และฉันขอหลับสักตื่น... อย่าพึ่งกวน เอ่อ... อีกอย่างผู้หญิงคนที่เขามาก่อนหน้าฉัน ผมสีน้ำตาลอ่อนอยู่ชั้นไหน ฉันขออยู่ชั้นเดียวกับเจ้าหล่อน ทำได้ไหมล่ะ”
พนักงานสาวรีบวางกุญแจห้องที่หรูที่สุดของตึกโรสราฟลง เธอรีบคิดถึงคนที่เดินเข้ามาก่อนหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะร้องอ๋อ เมื่อพิมดาวอยู่มานานเป็นปีจึงจำหน้าคาตากันได้เป็นอย่างดี
“หนูพิม...ได้ค่ะได้ ชั้นนั้นมีห้องว่างพอดีคุณแยนแน่ใจเหรอคะ มันเป็นแค่ห้องเล็กๆ ราคาประหยัด”
“อืม...เอากุญแจมา”
แยนรับพวงกุญแจมาจากพนักงานเขาเดินเอื่อยๆ ขึ้นไปตามบันไดทางเดิน โดยจุดหมายปลายทางอยู่ที่ห้องพัก และการเกาะติดผู้หญิงคนนั้น มันมีสัญชาตญาณบางอย่างคอยสะกิดเตือนเขา ว่าเธอและเขามีเรื่องบางอย่างต้องเกี่ยวข้องกัน
ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นรับสายน้ำเย็นๆ ที่พร่างพรูลงมา เขาพริ้มเปลือกตาหลับปล่อยให้ความเย็นฉ่ำโลมลูบผิวกายเปลือยเปล่า มันช่างประจวบเหมาะเสียงอย่างยิ่ง ห้องพักของชายหนุ่มอยู่ติดกับห้องยัยพิมดาวนั่น เขาจะได้คอยเฝ้าส่องเจ้าหล่อนแบบจะๆ ตา แถมยังได้หลบสายตาแหลมคมของคุณย่า ก็เป็นการดีเหมือนกันจะได้นอนหลับยาวๆ เมื่อเกิดความอิ่มตัวกับการเที่ยวแบบหัวหกก้นขวิดอยู่พอดี ปาร์ตี้ทั้งหลายทั้งแหล่ที่แยนตระเวนสังสรรค์ ชายหนุ่มไปเพราะต้องการประชดมาดามเทเรซิน ในเมื่อพิคเจอร์ของเขาออกร้ายๆ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากร่วมสกุลด้วย แต่มันผิดคาดแฮะ!! ผู้หญิงส่วนใหญ่กลับชอบผู้ชายที่ออกจะดิบเถื่อน เขาเลยกลายเป็นเป้าหมายให้พวกหล่อนกระโจนเข้าใส่ หวังจับเขาให้อยู่หมัด แต่ปลาไหลตัวพ่ออย่างแยนรึจะยอมจำนนง่ายๆ เข้าดิ้นสุดฤทธิ์ และป้องกันตัวเองอย่างดี จนไม่ว่าผู้หญิงฉลาดล้ำลึกแค่ไหนก็ไม่เคยจับเขาได้อยู่หมัดเสียที
