“คุณเห็นว่ามีใครอยู่ไหม？”

ชาร์ลี ซัลลิแวนเอนกายพิงรถสปอร์ตสีแดงสดแวววาวอย่างสบายๆ ชุดเดรสสีแดงสดเข้ารูปช่วยขับเน้นรูปร่างที่สะดุดตาของเธอ ใบหน้าอันบอบบางของเธอที่ล้อมด้วยผมสีแดงอมน้ำตาลอ่อนๆ ส่องประกายดูสง่างาม

ดวงตาของเธอที่ปกติสดใส ตอนนี้กลับมีประกายเย็นชาออกมา

ชายคนนั้นซึ่งนั่งยองๆ อยู่เหนือรถมอเตอร์ไซค์ที่พังยับเยินของเขา และลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

ภายใต้แสงไฟข้างถนน ใบหน้าอันแข็งแกร่งและมีเสน่ห์ของเขาแผ่ซ่านไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ผมโสด” เขากล่าวตอบ น้ำเสียงทุ้มลึกของเขามีเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้

ชาร์ลียิ้มเยาะและโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย

ลอนผมของเธอพลิ้วไสวไปข้างหน้า เต็มไปด้วยเศษริบบิ้นปาร์ตี้สีสันสดใส

“มานอนกับฉันสักคืนแล้วฉันจะลืมเรื่องรถเสียหายนั้นไปซะ” เธอกล่าวอย่างกล้าหาญ

เธอไม่ใช่คนที่จะให้อภัยได้ง่ายๆ หลังจากที่ได้รู้ว่าเลียม ท็อดด์ คู่หมั้นของเธอ กล้าที่จะนอกใจเธอ เธอก็ปรารถนาที่จะหาทางแก้แค้น

และผู้ชายคนนี้—กรามอันคมกริบ บุคลิกที่โดดเด่น และเสน่ห์ที่เป็นธรรมชาติ—เป็นทุกสิ่งที่เลียมไม่ใช่

เลียมครุ่นคิด เธอคิดว่าตัวเองดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับคนแปลกหน้าคนนี้ ซึ่งดูเหมือนจะสามารถตอบสนองความปรารถนาของเธอทุกประการได้ดี

สายตาของชายคนนี้สลับไปมาระหว่างรถหรูที่บุบและรถมอเตอร์ไซค์ที่พังของเขา โดยมีรอยยิ้มขบขันปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเขา

เขาคิดว่ารถที่เธอรักไม่มีค่าเท่ากับแฮนด์จักรยานของเขาด้วยซ้ำ

เขาดึงเธอเข้ามากอดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงของเขาฟังดูหยอกล้อแต่หนักแน่น

“ตกลง ฉันไม่สามารถจ่ายค่าซ่อมรถของคุณได้อยู่แล้ว แต่อย่ามาบ่นทีหลังนะเจ้าแมวน้อย”

เมื่อพูดจบ เขาก็พาเธอลงจากรถและพาเธอไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้เคียงอย่างง่ายดาย

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในห้องเธอก็ผลักเขาลงบนที่นอน ในโรงแรมที่โด่งดังในเรื่องสิ่งอำนวยความสะดวกสุดแปลก เธอรีบหาอุปกรณ์ผูกยึดบนโต๊ะข้างเตียงและล็อกข้อมือเขาไว้ที่หัวเตียง

“ฉันชอบที่จะควบคุมทุกอย่าง” เธอกล่าวพร้อมกับแก้มที่แดงก่ำอย่างยั่วยวน

แม้จะขาดประสบการณ์ แต่ท่าทีที่กล้าหาญของเธอก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เสมือนดอกไม้ที่บานภายใต้แสงไฟสลัวๆ

อำนาจของเธอไม่ยืนยาว และเธอแทบไม่สนใจว่าเขาจะสนุกกับการพบปะครั้งนี้หรือไม่

“ตอนนี้เราก็เท่ากันแล้ว” เธอพึมพำ หอบและผมยุ่งเหยิง

เขาเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็วและกดเธอลงใต้ตัวเขา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

“แค่นั้นเหรอ？ ฉันจำได้ว่า คุณสัญญาว่าจะทั้งคืน “ยังเช้าอยู่เลย” เขาเยาะเย้ย

ก่อนที่เธอจะเข้าใจได้ว่าเขาหนีออกจากพันธนาการได้อย่างไร เธอพบว่าตัวเองควบคุมตัวเองไม่ได้ และสติสัมปชัญญะของเธอก็หลุดลอยไปโดยสิ้นเชิง

เขาเลียนแบบความมั่นใจของเธอเมื่อก่อน โดยปิดปากเธอด้วยฝ่ามือของเขาเพื่อบังคับให้เธออดทน น้ำตาของเธอเอ่อคลอเบ้าขณะที่เธอคร่ำครวญภายใต้การเคลื่อนไหวอันไม่ลดละของเขา

ในเมื่อเขาบอกว่าทั้งคืน เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลย

ชาร์ลีไม่รู้ว่าเธอหมดสติไปกี่วินาที พลังงานที่ไม่ลดละของเขา ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด เขาฝืนร่างกายของเธอจนเกินขีดจำกัด

หลายชั่วโมงต่อมา ขณะที่เธอกำลังสวมชุดอีกครั้ง เธอก็ไม่มีความกล้าที่จะสบตากับเขา

เสียงแหบๆ ของเธอสั่นเครือราวกับเป็นการเตือนขณะที่เธอกล่าวว่า “ฉันมีภาพเหตุการณ์รถชน พอฉันก้าวออกไป เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอีกต่อไป “อยู่เงียบๆ ”

จากด้านหลังของเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แม้จะขี้เกียจแต่ก็เฉียบคม

“น่าสนใจ ฉันเซฟคลิปนั้นไว้เช่นกัน

ชาร์ลีไม่เข้าใจสิ่งที่เธอสื่อ จึงคว้าข้าวของของเธอแล้วตรงไปยังทางออก

ขาที่สั่นเทาของเธอแทบจะทรยศต่อเธอ เธอเดินโซเซจนเกือบจะล้ม

เสียงหัวเราะแปลกๆ ของเขายังคงดังก้อง “คุณแน่ใจนะ ว่าไม่ต้องการเวลาฟื้นตัวอีกสักหน่อยน่ะ？”

ไอ้สารเลว！

เธอกระแทกประตูอย่างเต็มแรงจนเกือบจะฟาดโดนเขาอยู่แล้ว

เธอคิดถึงประกายแห่งความเป็นเจ้าของในดวงตาของเขา ขณะที่เขามองดูเธอจากไป

ในล็อบบี้ของโรงแรม จอโทรทัศน์เรืองแสงแสดงพาดหัวข่าวสำคัญ

“การเปิดเผยอันน่าตกตะลึงเมื่อวันนี้ ครอบครัวชนชั้นสูงสองครอบครัวใน Jurgh ที่ตั้งใจจะเกี่ยวดองกันด้วยการแต่งงาน ต้องเผชิญกับความอับอายต่อสาธารณชน” แหล่งข่าวอ้างว่าทายาทท็อดด์เดินออกจากงานพิธี ทำให้ทายาทตระกูลซัลลิแวนต้องอับอายขายหน้า

ผู้คนที่อยู่แถวนั้นต่างบ่นพึมพำว่า “มีข่าวลือว่าเจ้าบ่าวค่อนข้างชื่นชอบน้องสาวต่างมารดาของคู่หมั้นของเขา” ตอนนี้พ่อแม่ของเธอได้กลับมาสานสัมพันธ์กันอีกครั้ง ใครจะรู้？ บางทีเขาอาจจะลงเอยกับพี่น้องอีกคนก็ได้”

บนหน้าจอ ชาร์ลีปรากฏตัวด้วยชุดสีแดงเข้ม ผมของเธอประดับด้วยคอนเฟตตี้สีที่สื่อความหมายแสดงความยินดี กล้องจับจ้องไปที่รอยยิ้มที่แข็งค้างของเธอ เพื่อขยายความเศร้าโศกที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น

ที่น่าแปลกใจก็คือ หลังจากการเผชิญหน้าอันดุเดือด ชาร์ลีก็ตระหนักได้ว่าความเจ็บปวดจากการเลิกรามันไม่รุนแรงอีกต่อไป

เธอยึดติดกับเลียมมากเกินไป โดยเชื่อว่าความสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปีของพวกเขาจะไม่มีทางถูกทำลายลงได้ เป็นเรื่องปกติที่เธอปล่อยให้เขารับความรักจากเธอ

แต่เขาไม่เคยเป็นคนที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้ มีคนอื่นอีกคนหนึ่งที่สามารถเติมเต็มความว่างเปล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

คนแปลกหน้าเมื่อคืน เช่น คนที่มีความอดทนอย่างไม่มีขอบเขต

ชาร์ลีกล่าวว่า “สวัสดีค่ะ” ฉันต้องการเช็คเอาท์ค่ะ”

พนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา เพราะเสียสมาธิกับการโต้เถียงอย่างดุเดือดเกี่ยวกับข่าวล่าสุดทางทีวี พวกเขาเบิกตากว้างขึ้นเมื่อรู้จักผู้หญิงในคลิป ทำให้พวกเขาต้องยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย

พนักงานต้อนรับคนหนึ่งมองกลับไปที่หน้าจอแล้วมองไปที่ชาร์ลี ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอหลงใหลในรูปลักษณ์ที่โดดเด่นของชาร์ลี สายตาของเธอเหลือบไปที่ลำคอของชาร์ลีเพียงแวบหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังดำเนินการเช็คเอาท์ให้กับอีกคน

ในขณะที่ชาร์ลีขับรถกลับบ้าน เธอคิดถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานต้อนรับที่มองเธอ

ด้วยความอยากรู้ เธอจึงหยิบกระจกออกมา รอยจูบที่คอของเธอสังเกตเห็นได้ชัด

เธอเอื้อมมือไปหยิบรองพื้นแล้วปกปิดรอยต่างๆ อย่างระมัดระวัง แต่ส่วนใหญ่ยังคงมองเห็นได้

ความอดทนของชายคนนั้นน่าทึ่งจริงๆ

ดูเหมือนเขาจะสามารถดำเนินต่อไปได้เรื่อยๆ โดยไม่เหนื่อยล้า

การพบกันของพวกเขาเริ่มต้นด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ และกลายเป็นค่ำคืนแห่งความสนุกสนานไร้กังวลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำดังกล่าวทำให้เธอหัวเราะเบาๆ

สามสิบนาทีต่อมา เธอก็ขับรถสปอร์ตของเธอเข้าไปในทางเข้าวิลล่าหลังใหญ่ของครอบครัวซัลลิแวน ขณะนั้นเอง ก็มีรถยนต์ยี่ห้อ Cayenne สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดข้างๆ เธอ

ขณะที่ประตูรถเปิดออก เลียมช่วยพยุงสเตซีย์ ซัลลิแวนให้ออกมาอย่างอ่อนโยน และดูแลเธอด้วยความเอาใจใส่เป็นอย่างดี สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เมื่อเขาเห็นชาร์ลี

“เก็บปัญหาของคุณให้อยู่ห่างๆ จากออกสเตซี่” เราค่อยคุยกันทีหลัง”

กิริยาท่าทีที่นิ่งสงบของเขาทำให้เธอหวนนึกถึงตอนที่เขากำหนดขอบเขตต่างๆ เช่น ห้ามเธอทานไอศกรีมในช่วงมีประจำเดือน หรือห้ามสวมกระโปรงไปโรงเรียน

มีช่วงหนึ่งที่เธอเกือบจะชื่นชอบลักษณะนี้ของเลียม

ตอนนี้มันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงเท่านั้น

เธอหันหน้าไปหาเขาแล้วพูดว่า “นี่เป็นโอกาสที่ดี” ฉันจะยกเลิกการหมั้นของเรา”

ภายใต้แสงแดด เธอลุกขึ้นอย่างสง่างาม ผิวอันสมบูรณ์แบบของเธอเปล่งประกาย ใบหน้างดงามของเธอแผ่รังสีเสน่ห์อันน่าหลงใหล

เลียมตกใจจนไม่ทันตั้งตัว และสังเกตเห็นรอยจูบแห่งความรักที่คอของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธทันที

เขาปล่อยแขนของสเตซีย์แล้วก้าวไปหาชาร์ลี จากนั้นก็คว้าข้อมือของเธอไว้จนเกือบจะหัก

เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหน？ ใครแตะต้องตัวคุณ？”

เขาเปรียบเสมือนสามีที่เหมือนถูกหลอก

โอ้ ช่างน่าตลกจริงๆ

“ปล่อยนะ” ชาร์ลีพูดด้วยสายตาเย็นชา

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันปฏิบัติกับคุณอย่างดี แต่คุณกลับทำตัวไร้ยางอาย คิดเหรอว่าจะยอมให้ริมฝีปากของผู้ชายคนอื่นอยู่บนคอของคุณได้น่ะ！ เลียมปฏิเสธที่จะเชื่อว่าชาร์ลีสามารถทรยศเขาได้แบบนี้ เขาเชื่อว่าเธอขอให้ใครสักคนทำรอยเหล่านั้น เพื่อทำให้เขาหงุดหงิดใจ

ชาร์ลีที่ถูกเขาจับมือไว้ เธอยิ้มอย่างซุกซน “โอ้ ไม่ใช่แค่คอฉันเท่านั้น จูบของเขาครอบคลุมฉันจนหมดสิ้น เขาพูดกระซิบว่า ‘ที่รัก’ ด้วยความหลงใหลในขณะที่เรามีเซ็กส์กัน”

เมื่อรู้ว่าชาร์ลีได้ดูวิดีโอแล้ว มือของเลียมที่จับเธออยู่นั้นก็อ่อนลงโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เรื่องนี้ก็มีเหตุผล” ขอร้องอย่าปล่อยให้เรื่องนี้ไปทำร้ายสเตซี่เลย”

ตอนนั้นเขารู้เรื่องวิดีโอนั้นแล้ว

เขารู้วิธีที่จะทำให้ความตื่นเต้นในห้องนอนยังคงอยู่ต่อไป

ชาร์ลีไม่สามารถกลั้นความหงุดหงิดไว้ได้อีกต่อไป เธอจึงตบเขา

“ชาร์ลี เกิดอะไรขึ้น？” สเตซี่ร้องออกมาขณะที่เธอพุ่งไปข้างหน้า เอาแขนโอบเอวของชาร์ลีและใช้กำลังเพื่อดึงชาร์ลีกลับไป “เลียมมีความหมายต่อฉันมาก คุณจะโทษฉันก็ได้ ถ้าคุณต้องการ เขาทำดีกับคุณมาก คุณตบเขาได้ยังไง？”

การขอร้องที่เต็มไปด้วยน้ำตาของสเตซีย์ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาแต่แฝงไว้ด้วยความชั่วร้าย

สเตซี่กระซิบว่า “รู้สึกยังไงล่ะ ที่ถูกปล่อยให้อยู่คนเดียวในงานหมั้นของตัวเองน่ะ？ ฉันแค่เกาข้อมือของฉัน และเลียมก็ไม่สามารถหยุดปลอบใจฉันด้วยการจูบได้”

ความรู้สึกหวาดกลัวอันเย็นชาเข้ามาครอบงำชาร์ลี รู้สึกเหมือนถูกงูพิษรัดเอาไว้ และกดดันให้เธอผลักสเตซีย์ออกไป ทันทีที่เธอสัมผัสแขนของสเตซีย์ สเตซีย์ก็กรีดร้องและล้มลงกับพื้น ข้อมือของเธอมีเลือดไหลผ่านผ้าพันแผล

“ชาร์ลี！”

เลียมโกรธจัดและรีบวิ่งไปช่วยสเตซีย์ “คุณต้องขอโทษสเตซีย์ตอนนี้เลย！”

“อย่าใจร้ายนักสิคะ เลียม” สเตซี่พูดเบาๆ ในขณะที่จับมือเลียมไว้ตอนที่เขาชี้ไปที่ชาร์ลี เสียงของเธออ่อนโยนแต่ก็ดูน่าสงสาร “ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรปล่อยให้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณมันไปไกลขนาดนี้ เธอควรจะเป็นเจ้าสาวของคุณ เป็นเรื่องธรรมดาที่ชาร์ลีจะรู้สึกอารมณ์เสีย ฉันยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

การกระทำอันน่าสงสารของเธอ สามารถทำให้หัวใจของเลียมละลายได้

“อย่าร้องไห้เลยนะ สเตซี่” เขากล่าว

สายตาของชาร์ลีจ้องไปที่การแสดงความรักของเลียมและสเตซีย์ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธขณะที่เธอยิ้มเยาะ “คุณรู้ใช่ไหมว่า เรื่องนี้เป็นความผิดของคุณ？”

ดวงตาของเลียมมืดมนไปด้วยความโกรธ ราวกับจะแทงเข้าหาเธอเหมือนดาบ

“คุณล้ำเส้นแล้วนะ ชาร์ลี สเตซี่เป็นน้องสาวของคุณ เธอเกือบตายแล้วคุณยังจะต่อต้านเธออีกเหรอ？”

“น้องสาว？” เสียงหัวเราะของชาร์ลีเย็นชาพอๆ กับสายตาที่จ้องมองของเธอ “คุณหมายถึงคนที่ล่อลวงคู่หมั้นของน้องสาวเธอเหรอ？”

“คุณ...” ความโกรธของเลียมเริ่มปะทุขึ้นขณะที่เขาพยุงสเตซีย์ให้นิ่ง และพาเธอไปสู่ที่ดินของซัลลิแวน เมื่อพวกเขามาถึง เขาก็หันกลับมาอย่างฉับพลันและพูดว่า “รอฉันอยู่ที่หน้าประตู”

เขาพูดจาด้วยท่าทีเหมือนคาดหวังให้คนอื่นเชื่อฟัง มั่นใจในความประพฤติของเธอเหมือนเช่นเคย

แต่กลับกัน เธอกลับเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันมองแม้แต่น้อย โดยที่ชุดสีแดงของเธอยังคงพลิ้วไสวอยู่ข้างหลัง

ด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำที่แตะพื้นและริมฝีปากสีแดงเข้มที่โค้งงออย่างดูถูกเหยียดหยาม เธอดูสง่างามไร้ที่ติ เหมือนกับนักล่าที่ไม่สามารถทำให้เชื่องได้

“นี่คือบ้านของฉัน” เธอกล่าวอย่างเย็นชาโดยไม่ได้หันกลับไปมอง “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันทั้งนั้น”

เลียมตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงกับการท้าทายของเธอ ดวงตาของเขาจ้องไปที่ร่างของเธอที่กำลังถอยหนี

มีบางอย่างในตัวเธอที่รู้สึกแตกต่างไป—ไม่คุ้นเคย

“เลียม...” เสียงนุ่มนวลละเอียดอ่อนของสเตซีย์ดังอยู่ข้างๆ เขา ดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง

เสียงของเขาเริ่มอ่อนโยนลง “เธอก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปสนใจเธอ ผมจะจัดการทีหลัง แล้วจะไม่ให้เธอมารบกวนคุณอีก ผมจะพาคุณกลับไปพักผ่อน”

ดวงตาของสเตซีย์มีน้ำตาคลอเบ้า ขณะที่เธอจับแขนเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

“คุณบอกว่าคุณจะอยู่กับฉัน เลียม” เธอพูดกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

คำวิงวอนของเธอ ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือน

เขาตอบเบาๆ ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว” ที่คุณทำไปทั้งหมด เพราะคุณใส่ใจผมมาก ผมจะอยู่เคียงข้างคุณจนกว่าคุณจะหายดี”

ระหว่างนั้น ชาร์ลีขึ้นไปชั้นบน อาบน้ำนานๆ และเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเห็นว่าเลียมและสเตซีย์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกันในที่สุด

ขณะยืนอยู่ที่ระเบียง เธอแทบจะอาเจียนเมื่อเห็นพวกเขาโอบกอดกัน โดยแสดงความรักอย่างเต็มที่ใกล้ประตูทางเข้า

“พอได้หรือยัง？” เธอถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ขณะเอนกายลงบนโซฟาหนังเรียบหรู โดยไขว้ขาอย่างสง่างาม เผยให้เห็นกลิ่นอายของแมวที่ดูนิสัยห่ามๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหลมๆ ดังมาจากด้านบน

“คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ชาร์ลี？ คุณกำลังจะกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แล้ว！

สีหน้าเคร่งขรึมของคีธ ซัลลิแวน ผู้เป็นพ่อของเธอเริ่มมืดมนลงขณะที่เขาเดินลงบันได โดยมีฮันนาห์ ซัลลิแวน อดีตภรรยาของเขาเดินตามอยู่

ฮันนาห์ได้เข้ามาลงหลักปักฐานที่นี่ โดยได้รับตำแหน่งนางซัลลิแวนอย่างเป็นทางการในสายตาของคนอื่นๆ

แม้ว่าจะแต่งตัวให้ดูน่าประทับใจ แต่พฤติกรรมที่แข็งกร้าวและก้าวร้าวของเธอก็ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ สำหรับชาร์ลี มันชัดเจนยิ่งกว่าเวลากลางวันแสกๆ เสียอีกว่า เธอเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นเดียวกับสเตซีย์

ชาร์ลีไม่สนใจที่จะโต้เถียง เธอจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แตะสองสามครั้ง จากนั้นก็ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดลงบนทีวีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

หน้าจอเผยให้เห็นว่าสเตซีย์และเลียมกอดกันอย่างแนบแน่น โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ใกล้ชิดกัน จนแทบไม่อยากจินตนาการอะไรทั้งสิ้น

“ทำไมคุณทำแบบนี้ ชาร์ลี？” สเตซี่คร่ำครวญโดยเอามือปิดหน้าราวกับว่ารู้สึกอับอาย จากนั้นก็วิ่งขึ้นบันได เสียงสะอื้นของเธอดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน

ใครก็ตามที่ไม่ทราบเรื่องราวทั้งหมด อาจคิดว่าชาร์ลีทำผิดกับเธอแทนที่จะเปิดโปงเธอ

“สเตซี่ อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ นะ！” ฮันนาห์ตะโกนและรีบตามหลังเธอไปเพราะเป็นกังวล โดยย้ำให้ทุกคนจำไว้ว่าสเตซีย์เป็นคนอ่อนโยนและไม่ควรอารมณ์เสีย

เป็นไปตามคาด คีธเอารมณ์เสียและพุ่งเข้าไปดึงปลั๊กทีวีออก

“ชาร์ลี คุณตั้งใจจะทำลายครอบครัวนี้หรือเปล่า？” คีธถามอย่างโกรธจัด

“บางทีคุณควรจะถามสเตซีย์มากกว่านะ” ชาร์ลีโต้กลับ ความผิดหวังของเธอแทรกอยู่ในน้ำเสียงเย็นชาของเธอ เธอจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ—จ้องมองด้วยความขมขื่น เย็นเยือก

หลังจากที่เธอสูญเสียแม่ไป เธอจึงได้เข้าใจถึงความผูกพันในครอบครัวที่เปราะบางเพียงใด

เป็นเวลาสิบหกปีที่แม่ของเธอเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่ออยู่เคียงข้างคีธ อย่างไรก็ตามภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เธอเสียชีวิต เขาก็ได้ต้อนรับฮันนาห์และสเตซีย์เข้ามาในบ้านของพวกเขา

ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายขนาดนี้นะ？