สนามบินนานาชาติ Ruzyne

กรุงปราก, สาธารณรัฐเช็ก

อัญญ์มาลีรู้สึกใจหายเมื่อเครื่องบินลงจอดสู่สนามบิน บนดินแดนที่ได้ชื่อว่างดงามดุจเทพนิยาย... การเดินทางที่ยาวนาน ในที่สุดเธอก็มาถึงปราฮา จุดหมายปลายทางโดยสวัสดิภาพ ชีวิตนับจากนี้อีกหนึ่งปีเต็มเธอไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องอื่นให้เปลืองสมอง นอกเสียจาก ‘หน้าที่’ ที่เธอได้รับเพียงเท่านั้น เธอทำงานให้บริษัท แอล. คอมมิวนิเคชั่น ย่อมาจาก ลิมเบอร์สกี คอมมิวนิเคชั่น สาขาภูมิภาคเอเชียประจำประเทศไทย ในตำแหน่งผู้ช่วยด้านสื่อสารองค์กรอย่างเต็มตัวมาเกือบสามปีแล้ว

แม้ว่างานเธอจะสำคัญในแง่การสร้างภาพลักษณ์และการทำให้กลุ่มลูกค้าทราบถึงกิจกรรมที่องค์กรทำเพื่อสังคมหลายต่อหลายอย่างรวมทั้งสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างลูกค้าและองค์กรผ่านกิจกรรมต่างๆ ที่ทางบริษัทจัดขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านั้นสำคัญไม่น้อยกว่าฝ่ายอื่นๆ หรอกนะ เมื่ออัญญ์มาลีรับนโยบายจากริชาร์ด ซีอีโอใหญ่ของเมืองไทย แล้วมาลงรายละเอียดในภาคปฏิบัติอีกทีหนึ่ง ทำให้เธอต้องรายงานผลความเป็นไปและบอกกล่าวสรุปรวบยอดให้ริชาร์ดรู้ถึงเสียงตอบรับจากลูกค้าในหลายๆ ด้าน ด้วยเหตุนี้เองมันจึงทำให้เธอค่อนข้างจะสนิทกับริชาร์ดมากเป็นพิเศษ

แต่เพราะหน้าที่ที่เธอทำนั้น เป็นงานระดับปฏิบัติการ จึงยังไม่เคยเผชิญหน้ากับดานิเอล ลิมเบอร์สกี ในฐานะท่านประธานสูงสุดขององค์กรที่ตนเองทำงานด้วยแบบจังๆ เลยสักครั้งเดียว จะด้วยความที่ดานิเอลนั้นประจำอยู่ที่สำนักงานใหญ่ที่เยอรมนีก็ไม่แปลกที่เธอไม่มีโอกาสได้พบหน้าเขาเลย เว้นเสียแต่ว่า...

เอาล่ะน่า... แต่ก็ช่างมันเถอะนะ นั่นไม่สำคัญนักหรอก แต่สิ่งที่เธอเป็นกังวลก็คือว่า หญิงสาวจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายที่มารับเป็นนายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย หญิงสาวก็เอะใจเหมือนกันว่าเขาให้เงินเธอเลย โดยที่เธอยังไม่เซนสัญญาอะไรทั้งนั้น เมื่อต้องมาทำงานกับ ‘นายจ้าง’ คนใหม่

เพราะเหตุนี้เอง การค้นหารูปเขาจากเว็บต์ไซค์บริษัท หรือแม้แต่สื่อสาธารณะอื่น เช่นนิตยสารธุรกิจจึงเป็นทางเลือก แน่นอนว่ามีภาพถ่ายของเขา ในฐานะนักธุรกิจซีอีโอหนุ่มหล่อ คนรุ่นใหม่ที่น่าจับตา แต่ขอโทษเถอะ ภาพพวกนั้นมันเป็นภาพถ่ายจากบรรดาปาปาราซซี่แทบทั้งนั้น ซึ่งเป็นธรรมดาเหลือเกินว่า ภาพทุกภาพของผู้บริหารหนุ่มมาดแบดบอยล้วนแล้วแต่มีผู้หญิงสาวๆ สวยๆ เจ้าของเรือนร่างที่จัดว่าหุ่นดีน่าฟัดแบบเอ็กซ์อึ๋มสะบึมอารมณ์อยู่เคียงข้างเขาเสมอ

‘เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ เพล์บอย... แบดบอย... หรือเป็นพวกประเภทบ้าเซ็กส์กันแน่’ หญิงสาวไม่อยากคาดเดา

ท่ามกลางความวุ่นวายพุกพล่านของผู้คนที่เต็มไปด้วยนักเที่ยว นักเดินทางหลากหลายสัญชาตินั้น ที่แม้ว่าจะไม่มากมายหนาตาเหมือนสนามบินแห่งชาติอื่นๆ ดวงตากลมโตของอัญญ์มาลีเพ่งมองความหล่อเหลาของผู้บริหารหนุ่มแต่ละรูป เพื่อจดจำใบหน้าให้ติดตาตรึงใจ... บุคลิกของชายหนุ่มที่ต่อไปนี้เธอต้องเรียกเขาว่า ‘เจ้านายคนใหม่’ เพราะเขาเป็นนายจ้างเธอเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มที่นี่

‘แม้เพียงในรูปถ่าย เขายังดูดีมากทีเดียว...’ เธอคิด อิทธิพลของความหล่อเหลายังทำเธอใจเต้นแรงอีกด้วย

มันออกจะน่าขบขันสักนิดเมื่อภาพที่ปรากฏอยู่ในมือเธอนั้นเป็น ภาพถ่ายที่ดูสมาร์ตมากทีเดียวล่ะ เธอตัดมันมาจากนิตยสารธุรกิจชื่อดังแล้วก็พกติดตัวไว้ ด้วยการเก็บไว้ในซอกกระเป๋าสตางค์ก่อนวันเดินทางเพียงไม่กี่วัน

ทำแบบนี้ อย่างน้อยก็เพื่อกันความผิดพลาดว่าจะไปกับคนหน้าเหมือน

หญิงสาวเก็บรูปแทนตัวซีอีโอหนุ่มไว้แบบนี้ เหมือนคู่รักเก็บภาพแฟนหนุ่ม ไว้ดูคลายความคิดถึงอย่างไรอย่างนั้น เธอเดินไปตามทางเพื่อไปรับกระเป๋าเดินทาง จากนั้นเธอคิดว่าควรหาร้านกาแฟสักร้าน เพื่อนั่งรอเขาดีไหม หรือจะรอให้ริชาร์ดติดต่อมาดี

หญิงสาวรู้เป็นอย่างดีว่า การมาครั้งนี้ เพื่อทำงานแลกเงิน เงินค่าจ้างที่ถูกเอาไปใช้หมดเกลี้ยงแล้วเรียบร้อย

ฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้จนครบสัญญา แล้วยังจะมีนายจ้างคนไหนจ่ายเงินล่วงหน้าทั้งก้อนแบบหมดเกลี้ยงด้วยเงินจำนวนกว่า 20,000 ยูโรหรือเจ็ดแสนกว่าบาท เพียงแค่เธอตอบ ‘ตกลง’

เพียงเท่านั้นจริงๆ

สัญญาจะถูกทำขึ้นเมื่อเขาพบว่าเธอมีคุณสมบัติตรง 5 ข้อตามที่ระบุเท่านั้น

หญิงสาวพาตัวเองเดินออกมาถึงทางออกผู้โดยสาร กวาดสายตามองหาคนที่จะมารับ

“ถึงที่นั่นก็ราวๆ สิบสามชั่วโมง คุณต้องไปลงที่มิวนิคแล้วไปต่อเครื่องอีกห้าสิบนาที ปลายทางสู่กรุงปราก” ริชาร์ดเว้นจังหวะคุยเมื่ออธิบายถึงการจัดเตรียมการเดินทางให้ลูกน้องสาวด้วยสายการบินลุฟท์ฮันซา พลางก็มองหน้าผู้ช่วยสาวอย่างนึกเสียดาย ตั้งหนึ่งปี คิดแล้วใจหายเขาต้องหาผู้ช่วยที่คล่องงานและรู้ใจคนใหม่หรือไงกันนะ “ท่านประธานจะส่งคนไปรอรับคุณที่นั่น” ริชาร์ดบอกเป็นเชิงสรุป เรื่องเดินทาง ไม่มีอะไรน่าห่วง... แต่หลังจากหญิงสาวถึงปรากแล้วนี่สิ มันเต็มไปด้วยความน่าเป็นห่วง

‘แล้วทำไมเราต้องส่งเธอไปรับหน้าที่นั้นนะ บ้าฉิบ!’

“ค่ะ” อัญญ์มาลีรับคำ เธอก็รู้สึกใจหายเหมือนกันกับที่ต้องเดินทางแบบปุบปับแล้วยังต้องไปอยู่เมืองนอกนานเป็นปี เธอไม่มั่นใจเลยว่าชีวิตในภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอคงต้องลุยสถานเดียว

“ผมจะพยายามติดต่อท่านประธาน แล้วนี่ซิมโทรศัพท์ของที่นั่น ท่านประทานให้คนส่งมาให้โดยเฉพาะ คุณใช้เบอร์นี้ เผื่อจำเป็นต้องโทรหาใคร ท่านจะดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณเอง ฉะนั้นมันน่าจะรวมค่ามือถือเบอร์นี้ด้วย” ริชาร์ดจัดการเรื่องทุกอย่างให้เธอเสร็จสรรพ ขณะยื่นซิมโทรศัพท์และสมาร์ตโฟนโลโก้ผลไม้ที่ท่านประธานส่งตรงมาให้เธอ

“‘น่าจะ’ งั้นเหรอคะ?” อัญญ์มาลีทวนถาม ถ้าริชาร์ดใช้คำว่า ‘น่าจะ’ ก็หมายความว่าเขาเองก็ยังไม่แน่ใจน่ะสิ วิญญาณผีขี้งกเข้าสิงสมองน้อยๆ ของหญิงสาว ก็เงินมันหาง่ายที่ไหน แต่ละบาทก็น้ำพักน้ำแรงทั้งนั้น แล้วมันผิดไหมที่อัญญ์มาลีจะงก!

“ครับ” เขาตอบ

“แล้วถ้าไม่...” อัญญ์มาลีกำลังจะย้อนถามเพราะความกังวล ‘ถ้าเขาไม่จ่ายให้ล่ะ ไม่กลายเป็นทำงานใช้หนี้ที่เพิ่มขึ้นหรือยังไงกัน’ หญิงสาวคิดสารตะ ก็ไม่อยากจ่ายสิ่งที่มันเกินความจำเป็นนี่นา ไปทำงานแลกเงิน ไม่ได้ไปทำงานเพื่อเพิ่มหนี้สินนะ คิดถึงตรงนี้อัญญ์มาลีเริ่มหน้าหงิกน้อยๆ จนริชาร์ดเจ้านายหนุ่มสัมผัสได้

“อย่าคิดมากสิ” ริชาร์ดบอกให้ลูกน้องสาวรู้สึกสบายใจ “ท่านประธานอุตส่าห์ส่งมันมาให้คุณเชียวนะ” เขาบอก อันที่จริงดานิเอล เจ้านายที่เขารู้จักนั้นใจสปอร์ตจะตายไป เรื่องแค่นี้เขายินดีจ่ายแน่นอน

“ฉันว่า ไม่ใช้ดีกว่านะคะ” อัญญ์มาลีสรุปเองพร้อมยื่นซิมเจ้าปัญหาคืนเขาไป เธอไม่อยากให้มันมีปัญหาวุ่นวายนั่นเอง ใครจะว่าเธองกก็ช่าง หญิงสาวออกตัวเพื่อตัดปัญหาไว้ก่อนน่าจะดีกว่า

“ไม่ต้องกังวลหรอก ท่านประธานบอกแล้วเขาต้องทำตามคำพูด” ริชาร์ดบอกเธอ อัญญ์มาลีสบประสานดวงตาคู่ตี่ยาวเรียวที่เคยลุ่มหลง แต่โชคดีของชีวิตอัญญ์มาลีที่ดึงตัวเองหลุดรอดออกมาจากเสน่ห์ร้ายเหลือของริชาร์ด เพราะดูๆ แล้ว คงเป็นรักที่ไม่สนุกนัก เพราะเขาเข้าขั้นผู้บริหารเพลบอยชนิดหาตัวจับยากอีกคนของวงการ

แต่ถึงแม้ว่าจะเคยตกหลุมรักเจ้านายตัวเอง แต่เอาเข้าจริง เธอเลือกจะเป็นลูกน้องผู้ภักดีมากกว่า เพราะเขานั้นมีเสน่ห์เหลือล้น พฤติกรรมไม่ห่างไกลความเจ้าชู้เพล์บอยสักเท่าใดนัก

เธอเคยเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้ริชาร์ดออกจะบ่อย นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจได้ว่า ถ้าไม่อยากเสียใจอย่าคิดรักผู้ชายคนไหนที่มีลักษณะแบบริชาร์ดเป็นอันขาด สับรางเป็นว่าเล่น ไม่ใช่แค่กลัวว่ารถไฟจะชนกันเท่านั้น แต่ระดับริชาร์ดแล้ว แม้เครื่องบินอยู่บนฟ้าก็อาจจะชนประสานงากับขบวนรถไฟเอาได้ ถ้าเขาสับรางไม่ทันละก็...

มันเป็นธรรมดาของสังคมที่ชายเป็นใหญ่ ใครใช้ให้เธอเกิดเป็นผู้หญิงล่ะ

สำหรับการมาทำงานไกลถึงต่างประเทศของอัญญ์มาลีในครั้งนี้นั้น ริชาร์ดก็เสียดายผู้ช่วยคนเก่งอย่างอัญญ์มาลีอยู่ไม่น้อย เขายอมรับว่า อัญญ์มาลีเป็นผู้ช่วยที่รู้ใจ รู้งาน และเก่งรอบด้าน จะเรียกว่าฉลาดเฉลียวก็ไม่ผิด แล้วเขายังพบอีกว่า อัญญ์มาลีนั้นเจ้าเล่ห์ไม่น้อย คุณสมบัติเหล่านี้ล่ะที่ทำให้เธอใช้มันช่วยงานเขามาตลอดรอดฝั่งจนได้สามขวบปี ก่อนหน้านั้นเขาเปลี่ยนผู้ช่วยบ่อยจะตายไป

เขาไม่อยากให้อัญญ์มาลีกังวล จริงอยู่ว่าไปทำงานครั้งนี้ มันเป็นงานตามสัญญาจ้างของดานิเอล แต่เขาก็คิดว่า เธอไปทำงานให้บริษัทเหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถือเป็นการช่วยเขาในการควานหาตัวหญิงสาวที่มีคุณสมบัติครบทั้ง 5 ประการตามที่ดานิเอลต้องการ

ฉะนั้นตราบใดที่อัญญ์มาลีเป็นพนักงานของเขา ในฐานะนายจ้างก็ต้องดูแลเธออยู่นั่นเอง ต่อให้เธอไปทำหน้าที่ต่างประเทศก็ตาม สำหรับเขาที่นั่นคือสำนักงานใหญ่ของ แอล. กรุ๊ป ไม่มีผิดเพี้ยน

ริชาร์ดไม่ลืมกำชับว่าหากเกิดอะไรที่ทำให้อัญญ์มาลีเกิดความไม่สบายใจ เธอสามารถโทรศัพท์หาเขาได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องสนใจว่าเวลาที่กรุงปรากและที่เมืองไทยจะต่างกันกี่ชั่วโมง เขาจะรับสายเธอทุกครั้งอย่างไม่มีเงื่อนไข แม้ยามหลับเขาก็จะลุกขึ้นมาคุย

อัญญ์มาลีนึกถึงบทสนทนาของเธอกับริชาร์ด ระหว่างหยุดยืนรอด้วยใจจดจ่อ มันเป็นเวลานานพอสมควรที่เธอรอตรงนี้ กระทั่งเมื่อย นึกเปลี่ยนใจจะไปนั่งรอที่ห้องรับรองผู้โดยสาร ตอนนี้เธอเริ่มหิวมากแล้ว

อัญญ์มาลีคิดว่าที่เธอรอนานอาจจะเป็นเพราะนายจ้างคนใหม่หาเธอไม่เจอ มันอาจจะเป็นเรื่องลำบากพอสมควรสำหรับคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน

สายตาของอัญญ์มาลีมองสำรวจทั่วสนามบิน ที่แม้ว่าจะเป็นสนามบินนานาชาติ แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก เพราะชาวยุโรปนิยมเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูงและรถรางที่สะดวกสบายและมีระบบขนส่งกระจายอยู่ทั่วจุดหัวเมืองสำคัญไปหมดแล้วนั่นเอง

‘ทำไม... ทำไมนานขนาดนี้นะ?’ หญิงสาวบ่นในใจ

เฮอร์เมสแห่งมหานครปราก

ดวงตาคู่คมของซีอีโอหนุ่มมองหาหญิงสาวที่เขารอคอย... เธอผู้มาจากประเทศโลกที่สาม ที่จะมารับ ‘หน้าที่’ อันหนักอึ้งนี้ เขาเองใช้ความพยายามอย่างมากที่จะหาตัวเธอเพื่อมารับตำแหน่งนี้

ดานิเอลผู้ไม่ชอบออกสื่อ แต่ถูกช่างภาพตามรัวชัตเตอร์ชอตเด็ด พวกเขาทั้งหลายต่างก็อยากได้ภาพ เรื่องราวของเขาไปเขียนข่าวกันทั้งนั้น ก็ใครล่ะจะไม่สนใจนักธุรกิจหนุ่มหล่อที่ประสบความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยมในกลุ่มธุรกิจวางโครงข่ายโทรคมนาคมระดับโลกอย่าง ลิมเบอร์สกี คอมมิวนิเคชั่น กรุ๊ป หรือเรียกสั้นๆ ว่า ‘แอล กรุ๊ป’ จบการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านวิศวกรรมไฟฟ้า จากเดอะยูนิเวอร์ซิตี้ออฟแมสซานซูเซส แต่หลงใหลกีฬาท้าทายความเร็วทุกรูปแบบ

เป็นบุตรชายคนโตของวราติสลาฟ ลิมเบอร์สกี มหาเศรษฐีชาวเยอรมันเชื้อสายยิว เจ้าของธุรกิจกลุ่มเครือข่ายโทรคมนาคมที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดในยุโรปและติดท็อปทรีในระดับโลก ส่วนฝ่าย มาดามลีเวีย ผู้เป็นมารดานั้น เป็นสตรีที่โลกยกให้เธอเป็นต้นแบบของผู้หญิงยุคใหม่ที่ประสบความสำเร็จไม่แพ้สตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศใดๆ ทั้งสิ้น นางมีสายสกุลเก่าจากสังคมชั้นสูงของเยอรมนี แน่ทีเดียวว่าสายเลือดเผด็จการเขาได้รับมาเต็มๆ จากมารดา

การโลดแล่นอยู่ในธุรกิจจนก้าวสู่การเป็นผู้นำของธุรกิจสื่อสารและโทรคมนาคม ทำให้เขาได้รับฉายาว่าเป็น ‘เฮอร์เมสแห่งมหานครปราก’ ฉายานี้ที่ได้มา มันไม่ใช่เพียงเพราะเขาเป็นผู้นำของธุรกิจสื่อสารเท่านั้น เรื่องผู้หญิงก็เช่นกัน ตามตำนานกรีกโบราณ เทพเจ้าเฮอร์เมสคือนักรัก มากเสน่ห์และมิได้ยกย่องเทพีองค์ใดเป็นคู่ครองอันดับหนึ่ง จึงไม่มีสมญานามใดเหมาะกับความเป็นซีอีโอหนุ่มหล่อมากเสน่ห์อย่างเขาได้เท่านี้อีกแล้ว

แต่นั่นมันไม่น่าดึงดูดใจเท่ากับเสน่ห์ร้อนแรงที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมของเขาหรอกนะ เตียงเขามันร้อน... สิ่งนี้มันการันตีได้จากบรรดาสาวๆ ที่อยู่รายรอบเขานั่นล่ะ จะเอาอะไรล่ะ มีตั้งแต่ระดับพริตตี้ธรรมดาๆ ไล่ไปถึงนางฟ้าชุดชั้นในแบรนด์ดังระดับโลก นางเอกภาพยนตร์ฮอลลิวูด กระทั่งนางงาม... เขาสัมผัสหญิงสาวไฮโปรไฟล์เหล่านั้นมาไม่เคยอดอยาก เพียงแค่ปรารถนา ร่างงามๆ ของสาวๆ เหล่านั้นก็มาปรากฏบนเตียงร้อนๆ ของเขาอย่างไม่ยากเย็นอะไร เขาเนรมิตได้ถึงเพียงกระดิกนิ้ว คุณสมบัติเหล่านั้นอัญญ์มาลีรับรู้ได้จากข่าวต่างๆ ที่เธอเสพมันในช่วงเตรียมตัวก่อนบินมาที่นี่นั่นล่ะ

ในเมื่อชีวิตของนักธุรกิจหนุ่มมาดแบดบอยอย่างเขามันออกจะดูดีสมบูรณ์แบบไปทุกกระเบียดเสียขนาดนั้น แต่ทำไมในวันนี้ เขาจำต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อบึ่งรถซุปเปอร์คาร์คันโปรดมารับอาคันตุกะสาวจากประเทศไทยด้วยเล่า?

บ้าฉิบ!

ก็สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นหญิงสาวตามคุณสมบัติทั้งห้าที่ร้องขอไป จะบอกว่าเป็น ‘เบญจกัลยานีในแบบฉบับของดานิเอล’ นั้นก็คงไม่ผิดนักหรอก เขาให้ผู้ช่วยหนุ่มคนเก่งอย่างริชาร์ด ที่ประจำอยู่ที่สาขาภูมิเอเชียที่อยู่เมืองไทยช่วยจัดหาและส่งตัวเธอมาให้เขาน่ะสิ

มี ‘งาน’ สำคัญรอเธออยู่ที่นี่...

ไม่นานเกินรอ สายตาคมปราบก็มองเห็นร่างอันแบบบางเดินตรงมาที่เขา ภาพหญิงสาวเอเชีย ผิวขาวแบบชาวเอเชีย ดวงตากลมโตภายใต้แว่นสายตาแฟชั่นที่รับกับใบหน้ารูปไข่ ปากนิดจมูกหน่อย ผมยาวสลวยสีดำที่วันนี้ถูกรวบตึงเอาไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบ ส่วนสูงของเธอไม่น่าจะเกินหนึ่งร้อยหกสิบสามเซนติเมตร แต่ด้วยระยะห่างเขาเองคงกะไม่ได้ว่ารูปร่างส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอจะขนาดไหน เพราะเสื้อโค้ตสีครีมแบบมีฮูทขนมิ้ง ห่อเรือนร่างเธอเอาไว้ แต่นั่นมันไม่ใช่สาระสำคัญ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด สมกับเม็ดเงินที่เขาลงทุนไปแล้ว

ชายหนุ่มกำลังชั่งวัดด้วยสายตาอันร้ายกาจตามประสาผู้ชายว่า ‘การลงทุน’ ของเขากับการลงทุนของมารดา การลงทุนของใครจะชนะในเกม และคุ้มค่ากับการลงทุนมากกว่ากัน

เขายังคงตรึงดวงตาอยู่ที่ร่างหญิงสาวเป้าหมาย ภาพนั้นมันไม่ก่อเกิดความรู้สึกประทับใจได้เลยสักนิด แต่เขาไม่อยากเชื่อสักนิดว่า ผู้หญิงแสนธรรมดาจะมีอานุภาพทำให้เคมีในร่างกายเขารู้สึกปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้ แต่ยากอธิบายได้ว่าเป็นเพราะอะไร

‘แม่ตัวแสบ เจอครั้งแรกก็เล่นทำฮอร์โมนวุ่นวายปั่นป่วน... ริชาร์ดได้ตัวเธอมาจากไหนกัน?’ ดานิเอลฉุกคิด ขณะใช้สายตาโจมตีเธอใต้กรอบแว่นสีดำสนิท ที่ต่อให้เขาจ้องเธออย่างไร เธอก็ไม่มีทางรู้ว่าเขามองเธอด้วยสายตาลามเลียแค่ไหน พระเจ้า... นี่คงไม่ใช่การยื่นอ้อยเข้าปากช้างแบดบอยจอมหื่นหรอกนะ จริงไหม

สมองผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างเขาชักสับสน ว้าวุ่น เพียงหญิงสาวแปลกหน้า แค่เพียงแรกพบเท่านั้น นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเขา

“มิส!” เสียงผู้ช่วยหนุ่มเรียกเธอ ดวงหน้าเนียนหันมาสบสายตา แน่ทีเดียวว่าชายหนุ่มกลุ่มนั้นต้องเป็นนายจ้างที่มารอรับเธออย่างแน่นอน เธอสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้

“สวัสดีค่ะ คุณคือ... คนของมิสเตอร์ลิมเบอร์สกีใช่ไหมคะ?” เธอเอ่ยทักเขาด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงไพเราะราวกับว่าเป็นเจ้าของภาษาในทันทีที่มาถึง

‘เขาอาจจะเป็นคนของมิสเตอร์ลิมเบอร์สกี ตามที่ริชาร์ดเคยบอกไว้ แต่ทำไมดูเย็นชาหน้านิ่ง ขี้เต๊ะซะเต็มประดา นี่ขนาดลูกน้องยังเก๊กขนาดนี้ เจ้านายจะขนาดไหนกัน’ หญิงสาวเดาแกมเหน็บในใจอย่างนึกหมั่นไส้ พ่อหนุ่มที่ว่า มองแล้วอยากฟาดหน้าเขาด้วยกระเป๋าใบน้อยเสียจริง

เขาดูไม่ดีใจกับการมาถึงของเธอนักหรอก ท่าทางเขาคงมารอเธอนานพอสมควร สังเกตได้จากแววหงุดหงิดที่ก่อตัวเป็นปมขมวดเข้าหากันที่หัวคิ้ว... แต่โดยรวมแล้ว ยังคงเป็นใบหน้าของบุรุษผู้หล่อเหลา มากเสน่ห์ และช่าง... สมบูรณ์แบบ

‘คนที่นี่บ้าแบรนด์เหมือนกันนะ ลูกน้องยังใช้แว่นราคาแพง เสื้อก็แบรนด์ดัง สงสัยเงินเดือนจะดีสินะ’ หญิงสาวยังไม่หยุดคิดอย่างค่อนขอด สายตาเธอมองเขาอย่างสำรวจ มีสติไม่ค่อยเมาเวลาเท่าไหร่เพราะนอนบนเครื่องนานหลายชั่วโมง มาถึงก็เลยมีเวลา มีสติพอที่จะค่อนขอดผู้ชายขี้เก๊ก ก็เท่านั้นเอง

เขาเพียงมองเธออย่างแน่วนิ่ง ปราศจากคำพูดใดๆ หลังจากถอดแว่นกันแดดแบรนด์ดังออกมาเหน็บไว้ที่ปกคอเสื้อเชิ้ตอาร์มานี่สีฟ้าน้ำทะเลที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อโค้ทสีดำอีกชั้นที่กระดุมเสื้อเชิ้ตหรู ไล่ลงมาสองเม็ดถูกปลดออกแบบสบายๆ เผยให้เห็นไรขนสีน้ำตาลแดงประกายทองบนอกแกร่งชวนดึงดูดใจนั้นของเขา มันไม่ดกหนารุงรัง ราวกับว่าผ่านการแว็กซ์มาอย่างเรียบร้อย เป็นแนวสั้นไม่น่าจะเกินหนึ่งเซนติเมตรกำลังพอดีไม่รุงรังน่ากลัวเหมือนคิงคองหลงยุค

และนั่น... มันดึงดูดใจ ชวนฝัน ให้จินตนาการถึงความกระตุ้นเร้าเมื่อมันอยู่เหนือร่างน้อยในกิจกรรมทางเพศที่สมน้ำสมเนื้อ !

‘บ้าจริงยายอัญญ์ แกคิดบ้าอะไร’

หญิงสาวเอ็ดตัวเอง ถึงจินตนาการเพ้อเจ้อและเซ็กซี่ส่วนตัว โดยมีชายหนุ่มตรงหน้าเป็นดาราแสดงนำฝ่ายชาย มันต้องเป็นเรื่องบ้าบอแน่ๆ

สายตาคมสบประสาน กับดวงตากลมโตสีดำสนิทดุจฟ้าไร้ดาวในยามค่ำคืนของผู้หญิงที่ถูกจ้างตัวมาอย่างถี่ถ้วน แล้วพยักหน้ารับเล็กน้อย

เธอคือบุคคลที่เขาหมายถึง และเธอยิ้มตอบกลับมาอย่างยินดียิ่ง

แปลกที่มัน... เป็นรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวคนหนึ่ง สมองเขาประมวลผลด้วยความว่องไว

‘ยิ้มเดียวที่ตรึงใจ’ เขาหรี่ตาเพ่งที่หญิงสาว ซ่อนอาการต้องมนต์นั้นไว้เสียมิด ผู้ชายรักษาฟอร์มแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ

‘คุณสมบัติตรงเผงแล้วหนึ่งข้อ... ยิ้มสดใสราวดอกไม้บานต้องแสงพระอาทิตย์ในยามเช้า’ ชายหนุ่มคิดทว่าไร้รอยยิ้มหรือแสดงสีหน้าใดๆ เขาคงบุคลิกเรียบนิ่งและขรึม จนอัญญ์มาลีคิดว่า มาดเขาช่างสมกับเป็นท่านประธานสูงสุดแห่ง แอล กรุ๊ป เสียจริงๆ

“ผม ดานิเอล” เขาหยุดจ้องเธอแน่วนิ่ง คนถูกมองเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง “เรียกผมแดเนียลก็แล้วกัน ริชาร์ดบอกคุณมาว่ายังไงบ้าง?” เขาได้ฤกษ์เอ่ยคำยาวหนึ่งประโยค สิ้นเสียงเขา ทำเอาอัญญ์มาลีใบ้รับประธาน เพราะไม่คาดคิดว่าท่านประธานจะมารับเธอด้วยตัวเอง

‘นิ่งขรึม และดูเหมือนจะเย่อหยิ่งเล็กน้อย... เซ็กซี่ และถือดี’ หญิงสาวไล่สายตาเพื่อพิจารณาเขา และลอบถอนใจเล็กๆว่า เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับเขาคนนี้ หนึ่งปีเต็มๆ

“ริชาร์ดบอกว่าจะมีคนมารับ ไม่คิดว่าท่านประธานจะมาเอง” หญิงสาวตอบ “ยินดีและเป็นเกียรติอย่างมากที่คุณมารับดิฉันด้วยตัวเองที่นี่ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้น หลังหลุดออกจากภวังค์

“ยินดีเช่นกัน มิสอริยศักดากุล” น้ำเสียงเขาเรียบ นิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ แต่ทว่ากลับมีพลังดึงดูด... ชวนฟังและมันฟังดูเซ็กซี่

“เรียกฉันสั้นๆ ว่าอัญญ์ก็ได้ค่ะ มันคือชื่อเล่นของดิฉัน อัญญ์มาลีคือชื่อของฉันค่ะ”

“อัญญ์มาลี Annmarie?” เขาทวนชื่อเธออีกครั้ง คุ้นเคยกับชื่อนี้...

“ค่ะ” เธอตอบรับ รอยยิ้มน้อยๆ ถูกคลี่แย้มบนใบหน้าเธอ ช่างดูอ่อนหวาน

“ผมจะเรียกว่า แมรี่ก็แล้วกัน” ซีอีโอหนุ่มสรุป

“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้ม

จากสิ่งนั้นทำให้ดานิเอลโล่งใจไปเปราะหนึ่งว่าผู้หญิงที่ริชาร์ดจัดหามาให้นั้น มีคุณสมบัติถูกต้องตรงใจเขาแล้วหนึ่งข้อ ดูน่ารักดีทีเดียว ถ้าคุณสมบัติตรงทั้ง 5 ข้อก็จับทำสัญญาเลย แล้วถ้าต่อไปจะมีเหตุการณ์เร้าใจมากเกินหน้าที่ เขาจะคิดเสียว่าคืนกำไรให้สาวน้อยจากประเทศในดลกที่สามคนนี้ก็แล้วกัน!

“ไม่ผิดหรอก” เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง “เอาล่ะอย่าเสียเวลาเลย เรากลับที่พักก่อนดีกว่า” เขาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นิ่งสนิทพร้อมหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม อากาศในปลายฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีแสงแดด เพียงอ่อนหวาน ไม่มีหิมะให้ความรู้สึกเหมือนว่าปราฮากำลังอ้าแขนต้อนรับเธอ...

เขาดูลึกลับขึ้นมาทันทีในสายตาหญิงสาว แว่นกันแดดสีดำสนิท จะปกปิดดวงตาเขาเสมอแม้ว่ามันจะกำลังมองจ้องเธออย่างหิวกระหาย หรือชื่นชมบูชา

จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งให้บอดีการ์ดทั้งสองคนที่ติดตามมา เข้าไปช่วยเธอยกกระเป๋าและสัมภาระอื่นไว้ที่รถของผู้ติดตาม ชายหนุ่มแปลกใจว่าเธอช่างเป็นผู้หญิงที่กระเป๋าเล็กเสียเหลือเกินกับการมาใช้เวลาอยู่ที่นี่หนึ่งปีเต็ม

“พวกนายเอาสัมภาระของคุณผู้หญิงล่วงหน้าไปที่เพ้นท์เฮ้าส์ก่อนเลย” เขาสั่งแค่นั้น บอดีการ์ดไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งแต่หญิงสาวเดินตามเขามาก็ไม่มีใครพูดอะไรเลย สงสัยอยู่ว่าเขาจ้างคนแบบไหนกันมาทำหน้าที่การ์ด ใช้แต่กำลัง ไม่ต้องมีคำบรรยายหรือคำพูดใดๆ กระมัง

เมื่อทั้งสองมาถึงรถ จู่ๆ ร่างบางของผู้มาถึงก็ถูกคว้าหมับ แรงเหวี่ยงทำให้เธอหันหน้ามาประจันหน้าโดยอัตโนมัติ ดวงหน้าคมคร้ามโน้มลงมาใกล้และจุมพิตชนิดจู่โจมก็จัดการครอบครองเธอ ริมฝีปากหยักสวยที่นุ่มละมุนของเจ้านายคนใหม่ ทาบลงมาอย่างแผ่วเบาแต่ฉับไว จนแนบสนิทลงบนกลีบปากสีชมพูระเรื่อสวย แต่เขาหยุดเพียงแค่นั้นให้มันแนบชิดกันระหว่างเรียวปากสวยของคนทั้งสอง ไม่ส่งลิ้นร้อนฉ่าเข้ามากระตุ้นเร้าภายใน หญิงสาวตกใจหัวใจเต้นรัวระทึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อถูกประกบปากอย่างดูดดื่ม ความตื่นตระหนกโวยวายอยู่ใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นนั่น หญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ครอบครองใบหน้าตน นาทีนั้นจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ใช่ของเธออีกต่อไป...

‘ไม่รู้ว่า... จูบจริง จะเกิดกับคุณเมื่อไหร่’ ประโยคที่เธอคุ้นหูจากภาพยนตร์โฆษณายาสีฟันยี่ห้อหนึ่งลอยมาในมโนสำนึก เธอไม่คิดว่าจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์กระตุ้นเร้าแบบนี้เลยนะ

ไม่เคยเลย... และนี่มัน ‘จูบแรกของฉันเลยนะ!’ อัญญ์มาลีต่อต้านออกมาเป็นรังสีของความโกรธ ไอร้อนฉาบวูบส่งให้แก้มทั้งสองข้างร้อนไปจนถึงใบหูขนาดน่ารัก

“อื้อ...” หญิงสาวส่งเสียงประท้วงในลำคอ

เขาผละออกก่อนส่งปลายจมูกโด่งชนแก้มเธอก่อนคำราม เป็นคำสั่งชวนใจสะท้าน “เงียบ และอยู่นิ่งๆ ผมแค่ต้องการทำให้คนเชื่อเท่านั้น ว่าคุณ... เป็นคู่ควง” คำสั่งวนเวียนอยู่รอบแก้มเธอ

เสียงกระซิบแสนเซ็กซี่ของเขา พร้อมไอกรุ่นร้อน ถูกกลืนหายไปในอากาศ เมื่อเขาพูดจบก็จูบต่อ คราวนี้มันเร่าร้อนขึ้น หวานขึ้น ริมฝีปากสาวน้อยอ่อนประสบการณ์ถูกลูบไล้อย่างอ่อนละมุนด้วยกลีบปากหยักสวยของซีอีโอหนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง ลิ้มเลีย หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แม้จะเป็นเพียงแค่จูบแบบริมฝีปากชนกัน ลมหายใจเจือกลิ่นบุหรี่สเปียร์มิ้นท์อ่อนๆ ระบายโดยรอบจมูกจิ้มลิ้มแสนน่ารักของตน

‘เขา... สูบบุหรี่ด้วยเหรอเนี่ย อี๊... ฉันแพ้กลิ่นบุหรี่’ หญิงสาวโอด ด้วยความทรมานจากก้นบึ้งของหัวใจเลย

เหมือนตัวเองตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้านายคนใหม่โดยสิ้นเชิง และช่างแปลกที่เธอยอมจำนนราวต้องมนต์สะกด

ไม่นานจากนั้น จูบจัดฉากก็ผ่านไป...

ดานิเอลตัดใจละจากกลีบปากนุ่มหวานอย่างนึกเสียดาย เรียวนิ้วแกร่งประคองคางเล็กของหญิงสาวเชิดขึ้นมองสบประสานสายตาคม ที่มันช่างดูดุดัน และมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ

“มีคนตามดูเราอยู่...” เขาหยุดขณะตรึงสายตาคมบนใบหน้าสาว ตอนนี้มีแววตาตะลึงพรึงเพริดมองกลับมาใส่เขา “ผมจำเป็นต้องทำ” เขาบอก ขณะยืนค้ำแขนที่ประตูรถด้วยแขนอีกข้าง ดวงตากลมโตสั่นระริกอย่างงงงวย ก่อนเรียกสติคืนมา

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกใช่มั๊ยคะ” เสียงหวานถาม พยายามควบคุมอารมณ์และสติที่ยอมรับว่ากำลังโกรธ เพราะรู้ดีว่านับจากนี้เขาคือนายจ้างและเธออยากได้คำยืนยันจากเขาว่า จะไม่ถูกเอาเปรียบแบบนี้อีก

ชายหนุ่มไม่มีคำตอบคืนกลับมาสักนิด แต่กลับย้ายมือเรียวแกร่งจากคางนุ่มมาเป็นแผ่นหลังบอบบาง ก่อนเปิดใช้มืออีกข้างเปิดประตูแล้วดันร่างเล็กส่งเธอเข้าไปนั่งข้างใน ไม่นานเขาก็พาร่างสมบูรณ์แบบเข้ามานั่งในตำแหน่งคนขับ

‘เขาช่าง... ถือดีและกวนโมโหที่สุด คอยดูนะ แม่จะเอาคืนทุกเม็ดเลย!’ หญิงสาวชาวไทยคิดอย่างไม่ยอมแพ้

หญิงสาวยังคงหัวใจเต้นแรง ประหม่าจนเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพรายที่ไรผมบริเวณหน้าผากมน เธอแน่ใจเหลือเกินว่า หนึ่งปีจากนี้ เธออาจจะต้องรับมือกับสถานการณ์เร้าระทึกอีกนับครั้งไม่ถ้วนอย่างแน่นอน...

~$~

แรกราตรีที่ปราฮา...

ระหว่างเดินทางกลับอพาทเม้นท์ระดับเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวของดานิเอล หญิงสาวสังเกตว่าเขาเป็นผู้ชายที่สุขุม นิ่ง และมีพลังบางอย่างที่อยู่เหนือเธออย่างที่สุด มันคือพลังที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงและน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด ราวกับว่าเขาคือผู้ครอบครองจักรวาลของเธอ แน่ทีเดียวว่า เขาเป็นประธานสูงสุดของ แอล. กรุ๊ป ธุรกิจโครงข่ายโทรคมนาคมระดับโลก

ความสำคัญของเขานั้น เชื่อเหลือเกินว่าคนยุคใหม่ขาดธุรกิจของเขาไม่ได้เลย ตราบใดที่โลกนี้มีการติดต่อสื่อสารผ่านการใช้โทรศัพท์และเสพติดสื่อสังคมออนไลน์ ธุรกิจของเขาไม่ได้เป็นแค่ระดับโมบายโอเปอร์เรเตอร์ผู้ให้บริการเครือข่ายผู้ใช้โทรศัพท์มือถือเท่านั้น แต่ธุรกิจของเขาคือกลุ่มธุรกิจผู้วางรากฐานของโครงข่ายต่างๆ ให้สัญญาณมือถือเหล่านั้นทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ว่าโลกการสื่อสารจะก้าวหน้าไปในทิศทางไหน

แต่ทำไมนักธุรกิจผู้มั่งคั่งอย่างเขาจึงต้องเดือดร้อนกับการจ้างผู้หญิงสักคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประเทศโลกที่สามมาทำหน้าที่นี้ด้วยเล่า ก็เขาจะยังมีความสุขในบทบาทนักธุรกิจหนุ่มเจ้าสำราญไปได้อีกหลายปีถ้าไม่ติดตรงที่ มารดาของเขาอยากอุ้มหลานขึ้นมาและขอโทษเถอะ หลานที่จะเกิดมาต้องเกิดกับหญิงสาวที่นางจัดการให้อย่างเจ้ากี้เจ้าการ เพราะเขารู้ดีว่ามารดาเห็นเรื่องการแต่งงานของลูกๆ เป็นแค่ส่วนหนึ่งของ ‘การลงทุน’

ความลำบากจึงต้องตกที่เขาต้องแต่งงานตามใบสั่ง แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมง่ายๆ เขาไม่มีทางเห็นด้วยอย่างเด็ดขาดกับการที่มารดาเขาเห็นเรื่องการแต่งงานของลูกๆ เป็นเพียงแค่เรื่อง ‘การลงทุน’ ต่อให้ผู้หญิงที่แม่หาให้จะสวย งดงาม และเพอร์เฟ็คเย้ายวนใจมากแค่ไหน สำหรับเขามันก็ไร้ค่าอยู่ดี เหมือนกับที่เกิดขึ้นกับน้องสาวทั้งสองของเขานั่นเอง

แองเจลลิกา เป็นบุตรสาวของมหาเศรษฐีด้านบริษัทจัดการการลงทุนของยุโรป อธิบายง่ายๆ ก็คือบริษัทจัดหาทุนและดำเนินการทุกอย่างให้เรียบร้อย บริการให้บริษัทกิจการธรรมดาสามารถเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้นั่นเอง แน่ทีเดียวว่า หากซีอีโอหนุ่มอย่างดานิเอลตัดสินใจแต่งงานกับแองเจลลิกาตามที่มารดาลิขิตเอาไว้อย่างสุดแสนจะเผด็จการ เขาก็จะมีเม็ดเงินมากมายในการลงทุนขยายโอกาสทางธุรกิจคมนาคมของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และเงิน ไม่ใช่ปัญหาสำหรับธุรกิจอีกต่อไป แอล.กรุ๊ป จะอยู่เหนือคู่แข่งโดยไม่มีใครเทียบได้

แต่นั่นจะสำคัญตรงไหน

ในเมื่อเขาร่ำรวยมากมายมหาศาลอยู่แล้วกับการทำเงินในธุรกิจโครงข่ายการสื่อสารที่ตอนนี้เขาเป็นผู้นำในยุโรปและวางแผนจะขยายไปสู่เอเชียในขณะนี้

เรื่องการแต่งงานงี่เง่าแบบนั้นต้องไม่มีวันเกิดขึ้นกับเขา เหมือนก่อนหน้านี้ที่เกิดกับน้องสาวทั้งสองคนอย่างดานิเอลล่าและดาริน่า ที่ต้องแต่งงานกับมหาเศรษฐีตามบงการของมารดา เขารู้ว่าน้องสาวไม่มีความสุขนัก ต้องทนกับคู่ครองที่เย็นชา ทั้งที่เป็นพี่ชายคนโต ก็ไม่สามารถช่วยอะไรน้องๆ ได้เลย นั่นเองคือสาเหตุและเขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้น เกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน

เพราะเหตุนี้ การจัดฉากเพื่อเย้ยมารดาจึงเริ่มขึ้น !

ย้อนกลับเมื่อไม่นานนี้ ในวันที่กรุงปรากถูกโอบกอดด้วยแสงแดดอันร้อนแรง มันร้อนแรงพอกันกันอารมณ์ปรารถนาอันพลุ่งพล่านของซีอีโอหนุ่ม

“อึ้บฉันค่ะ!” หญิงสาวหน้าสวยจัด มารยากร้านโลกเอ่ยเชื้อชวนด้วยดวงตาที่แทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว หล่อนนั่งบนโต๊ะทำงานเขา ท้าทายด้วยการประจันหน้า

ใบหน้าหล่อคมคร้ามเหยียดยิ้ม ในยามบ่ายแบบนี้เขาน่าจะเคร่งเครียดในห้องประชุม แต่ตรงข้าม ความหฤหรรษ์มันแผ่กำจายไปทั่วห้องทำงานซีอีโอหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงเปลวเพลิงแห่งความต้องการที่ร้อนฉ่า

ชายหนุ่มอุ้มร่างระหงของสาวดีกรีร้อนจนกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโต๊ะทำงาน จังหวะเดียวกันกับที่เธอช่วยปลดเข็มขัดแบรนด์หรูอย่างรวดเร็ว ท่อนเนื้อทรงพลังดูอึดอัด ใต้เนื้อผ้าชั้นดีของกางเกงทำงานสุดเนี้ยบจนแม่สาวตาคมเซ็กซี่ถึงกับน้ำลายสอ

“เพื่อผม... ฮันนี่!” เขาสั่ง สิ้นเสียงห้าวลึกทรงพลัง หญิงสาวมาดร้อนฉ่าก็รับเอา ‘ตัวตน’ เขาเข้าสู่อุ้งปากอย่างละโมบ เธอกอบกุมท่อนเหล็กร้อนผ่าวประจำกายของเขาเอาไว้อย่างหวงแหนครอบครอง ก่อนปรนเปรอเขาเอาไว้ด้วยลิ้นร้อนฉ่าของเธออย่างเสน่หา ซีอีโอหนุ่มคำรามเสียงเข้มอย่างพึงใจ เธอแหงนสบตาเขา เพื่อรับความรู้สึกว่าเขากำลังสุขอย่างสุดๆ ภายใต้การปรนเปรอที่เธอบรรจงมอบให้ เสียงซูดปากคำรามอย่างเนือยๆ ส่งให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นเร้าได้เป็นอย่างดี

เขากำลังเพลิดเพลินกับเสือสาวที่กำลังมีความสุขกับเรือนร่างเขาอย่างกับว่าเป็นสารเสพติดชนิดหนึ่ง

อลิยา สาวร้อนในคราบนางฟ้าชุดชั้นในคอลเลคชั่นล่าสุดแบรนด์ดัง ที่เพิ่งเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ไปเมื่อไม่นานมานี้ เขาแทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย กับการได้เธอมาสะสมในคอลเล็คชั่น ‘ผู้หญิงรอบเอว’ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในตึกแอล กับเอเจนซี่ดังเพื่อประชุมรับมอบหมายงานพรีเซ็นเตอร์สินค้าชิ้นหนึ่งของอาณาจักรแอล. กรุ๊ป

แรกพบ ไม่มีใครที่พรากจากอารมณ์ตรึงตาตรึงใจจากผู้ชายหล่อเหลาสมบูรณ์แบบอย่างดานิเอลได้เลย นำไปสู่การหยิบยื่นสายสัมพันธ์ สะพานเล็กๆ ที่เธอทอดมาสู่เขา เมื่อข้อตกลงว่าทั้งคู่ยินดีที่จะเติมเต็มในสิ่งสุดยอดที่ต่างฝ่ายก็ต้องการอันปราศจากพันธะใดๆ ไม่มีความรัก ไม่มีข้อผูกมัด มีแต่เริ่มต้นและจุดสิ้นสุด จากนั้นไม่นานนัก การเรียกร้องบริการร้อนฉ่าแบบเร่งด่วนก็มาปรากฏตรงหน้าซีอีโอหนุ่มทุกครั้งที่เขาต้องการ

เซ็กส์... เพียงแค่นั้นจริงๆ

“ดีมาก” เขาขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสุขอย่างสุดยอดที่กำลังสัมผัสมันอย่างท่วมท้น เขารั้งร่างระหงเข้ามาแนบลำตัว ก่อนผลักดันตัวตนที่แท้จริงที่ระอุไปด้วยความต้องการ เท่านั้นเอง ท่อนเหล็กร้อนผ่าวประจำกายก็แทรกลึกเข้าสู่เรือนกายร่างระหงนั้น

จังหวะร้อนแรงที่ไม่แพ้พ่ายให้กับแสงแดดภายนอกตัวอาคารก็ขยับฉับไว้ เร่งเร้า รุนแรงเสียจนโต๊ะทำงานเขยื้อนเลื่อนลั่นแทบลุกเป็นไฟ กระทั่ง...

ตื้ดดด...

“ท่านประธานคะ มาดามลีเวียอยู่ด้านหน้าแล้วค่ะ” เลขาสาวหน้าห้องส่งสัญญาณมาตามเสียงอินเตอร์คอม ประโยคเตือนภัยจากสายในเมื่อครู่ ทำให้กิจกรรมทางเพศอันร้อนฉ่าถูกระงับลงอย่างขัดอารมณ์ !

นรกเถอะ!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” ซีอีโอหนุ่มสบถ พร้อมผละจากร่างระหงที่กระโปรงรั้งสูงขึ้นไปถึงเอว เปิดเปลือยจนแทบหมด ไปถึงไหนต่อไหน เขารูดซิป และรัดเข็ดขัดเสร็จก่อน ขยับเนคไทให้มันเข้าที่ เรียบร้อยในแบบฉบับซีอีโอผู้ต้องเลือกแต่สิ่งที่สมบูรณ์แบบ

“กลับไปก่อนอลิยา” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดุดัน และไม่ใส่ใจนัก

นางฟ้าชุดชั้นในกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมสวรรค์ไม่เคยเข้าข้างเธอนะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม มาดามก็ดันมาตอนนี้

“แดเนียลขา... จูบลาฉันทีได้ไหมคะ” เธอเว้าวอนอย่างมากจริต เขามองเธอข้ามไหล่ ราวกับว่าเธอไม่ควรค่าแก่การมองสบตาเสียอย่างนั้น

“กลับไป... แล้วผมจะชดเชยให้” น้ำเสียงแววเย็นชา ทำเอาร่างระหงของนางฟ้าเจ็บแปลบไปถึงกลางอก

นางฟ้าชุดชั้นในตะเกียกตะกายลงมายืนแน่วนิ่ง ด้วยส้นเข็มแหลมเปี๊ยบของรองเท้าแบรนด์ดัง ซ่อนความโกรธจัดขัดใจเอาไว้ใต้ก้นบึ้งของความรู้สึก หล่อนเลื่อนกระโปรงลงมาคลุมเข่า ก่อนคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินไปที่ประตูอย่างไม่หันหลัง โชคร้ายว่าประตูถูกเปิดออก ด้วยเลขาสาวก่อนที่มาดามลีเวียจะเพ่งมองเธอด้วยสายตาหมิ่นเกียรติ

สายตานั้นสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนปล่อยผ่านอย่างไม่ใส่ใจ เพราะนางรู้นิสัยธาตุแท้ของบุตรชายของตนดี

‘พวกผู้หญิงใช้แล้วทิ้ง...’ นางพบเจอออกจะบ่อย ดานิเอลใช้ผู้หญิงแบบนี้ซ้ำที่ไหนกัน เสียเวลาจะลดตัวเสวนาด้วย คงเจอกันครั้งนี้ครั้งเดียว นางมองตรงไปที่โต๊ะทำงานโอ่อ่ากว้างขวางของบุตรชายมาดแบดบอย เขาลุกขึ้นผายมือชวนเชิญมารดาไปนั่งที่มุมโซฟาที่ใช้สำหรับรับรองผู้มาเยือน

มารดามาพบเขาที่ห้องทำงานแบบนี้ไม่ได้บ่อยนัก นอกเสียจากว่าจะมีธุระสำคัญ สิ่งที่สำคัญสุดในตอนนี้คือการได้เห็นบุตรชายคนโตของตระกูลเป็นฝั่งเป็นฝา นั่นอาจจะเพราะเขาอายุย่างเข้า 36 แต่ไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานหรือสละชีวิตหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์สักที อีกเหตุผลที่นอกเหนือจากการลงทุนก็คือนางอยากอุ้มหลาน ในขณะที่สังคมสูงวัยของนางนั้น มีหลานๆตัวน้อยมาสร้างสีสันให้ชีวิตกันแทบทุกคน

นางนั่งเพ่งบุตรชายอย่างนึกเป็นกังวลอย่างที่สุด ก่อนบอกเจตนาที่มาถึงห้องทำงานลูกชายในวันนี้

“ว่าไงนะครับมาดาม?” เขาเอ่ยถามเสียงเข้มขรึม

“ก็แม่จะให้เธอแต่งงานกับหนูแองเจลลิกาน่ะสิ ทำไมล่ะ เราน่ะควรมีครอบครัวสักที” มารดาเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่จริงจังมาก

มารดาเขาขึ้นชื่อเหลือเกินว่านางนั้นเป็นจอมเผด็จการ ต่างกับบิดาที่ให้อิสระบุตรชายเต็มที่ อย่างไรก็ได้ไม่บังคับลูกๆ และออกจะตามใจดานิเอลและน้องสาวทั้งสองคนมาตั้งแต่วัยเด็ก ดูเหมือนบิดาจะไม่เจ้ากี้เจ้าการกับเรื่องการมีครอบครัวของลูก แต่ให้ความสำคัญกับความยิ่งใหญ่ไพศาลในกลุ่มบริษัทของธุรกิจในเครือมากกว่า

“ผมยังไม่คิดเรื่องนี้เลยสักครั้ง!” บุตรชายคนเดียวอันเป็นดั่งหัวแก้วหัวแหวนบ่ายเบี่ยง เขาน่ะรักชีวิตอิสระและหวงความโสดออกจากตายไป การมีครอบครัวก็เหมือนถูกเด็ดปีกอย่างไม่ต้องสงสัย มีหรือที่เขาจะยอม

“วันนี้ยังไม่คิด... แต่ต่อไปภายหน้าก็ต้องคิด” มาดามลีเวียเอ่ย

“ผมยังสนุกกับงาน” เขาเปรย

“และสนุกกับพวกสาวๆพวกนั้นของเราน่ะสิ” มารดาตวัดสายตาพูดเหน็บขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“แม่ครับ” นักธุรกิจหนุ่มผู้มุ่งมั่นอย่างเขา ไม่มีวันยอมตกอยู่ใต้อำนาจบงการของมารดาแน่ๆ

“นี่เราก็อายุมากแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องมีครอบครัว มีลูกสืบสกุล น้องสาวเราทั้งสองก็ออกเรือนไปกันหมดแล้ว นั่นแม่ก็ยังห่วงว่าเมื่อไหร่จะมีหลานสักที แม่จะหายห่วงอย่างสนิทใจ ถ้าแดเนียลแต่งงานมีครอบครัว” นางสรุป

“แล้วก็เจ้าสาวของผมคือน้องแองเจลลิกาใช่ไหม?” ดานิเอลถามมารดา สายตาเขาแน่วนิ่งอย่างดื้อรั้น ถ้าจะพูดถึงคุณสมบัติความดื้อรั้น หัวแข็งและจอมเผด็จการที่มีในสายเลือดเขา อย่าหาเอาอื่นไกล เขาสำเนาถูกต้องมาจากมารดาเต็มๆ

“ใช่!” มารดาตอบน้ำเสียงเยือกเย็น

“แต่ผมกับแองเจลลิกา... เราไม่ได้รักกัน” เขาเถียงอย่างไม่ยี่หระ สมองอันปราดเปรื่องไม่มีผู้หญิงที่ชื่อแองเจลลิกาในใจเลยสักเสี้ยวนิดเดียว และจะให้แต่งงานอย่างไรได้

‘มาดามกำลังคิดจะทำอะไร’

“ไม่จำเป็น!” นางตอบน้ำเสียงเปี่ยมแววเย็นชา อำมหิต อันที่จริงวัฒนธรรมการคลุมถุงชนในชนชั้นยุโรปก็มีมานานแล้ว มันไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาหรอก

“ผมไม่เห็นด้วย” ความจริงเขาไม่มีวันเห็นด้วย เขารู้ดีว่าสำหรับมารดา การแต่งงานของเขาไม่ต่างจากเรื่องการลงทุนเท่านั้น เพื่อความยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานของอาณาจักร แอล. กรุ๊ป

“แม่ไม่ชอบให้ลูกขัดใจ” นางหยุดเว้นช่วง เพ่งมองบุตรชายอย่างหงุดหงิด “เราก็รู้ดีนี่แดเนียล” มาดามลีเวีย เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“เรื่องอื่น... ผมยอมให้แม่ได้ แต่สำหรับเรื่องนี้” เขาหยุด ดวงตาคมจดจ้องมารดาอย่างเชือดเฉือน ไร้อ่อนข้อ “คงเป็นไปไม่ได้” เขาประกาศก้อง ก่อนที่จะตัดบทไปอย่างเรียบนิ่ง ทว่าเปี่ยมด้วยแววดุดันในน้ำเสียง

“ผมมีงานล้นมือ และในไม่กี่นาทีนี้ ผมจะต้องออกไปสัมมนาวิชาการงานวิจัยสื่อสารในโลกอนาคตแล้วครับมาดาม ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมขอตัว” เขาตัดบท ด้วยมีงานแทรกเข้ามา จนมารดาต้องถลึงตาใส่เขาอย่างตำหนิ กึ่งน้อยใจ

“เอาล่ะ วันนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่ยังไงก็ตาม” นางหยุดจ้องตาบุตรชายหัวดื้ออย่างขัดใจ “เราต้องแต่งงานกับหนูแองเจลลิกา เพื่อความเป็นปึกแผ่นของธุรกิจเราด้วย อย่าพยามยามเลี่ยง แม่ตามใจเรามาตลอด ทุกเรื่อง แต่สำหรับเรื่องนี้ เห็นทีจะตามใจไม่ได้ คิดเสียว่าแม่ขอร้องก็แล้วกัน” สิ้นเสียงเผด็จการ มารดาก็ลุกขึ้นผุนผลันก่อนเดินจากห้องทำงานเขาออกไปอย่างหงุดหงิด คนติดตามถือกระเป๋าและเปิดประตูให้นางอย่างนอบน้อม

ภาพเหตุการณ์วันปะทะคารมอันเชือดเฉือนของเขากับมารดาจอมเฮี๊ยบยังคงหลอกหลอนในมโนสำนึก ภาพนั้นช่างฉายชัดแทบจะแทรกเข้ามาบนท้องถนน นี่ถือเป็นสิ่งก่อกวนใจเขาระหว่างขับรถเสียเหลือเกิน

ระหว่างเดินทางกลับอพาทเม้นท์เพ้นท์เฮ้าส์ อัญญ์มาลีอดที่จะมองไปด้านคนขับบ่อยๆไม่ได้ ภายนอกที่ดูหล่อเหลา ทรงเสน่ห์ ทำให้เธอแน่ใจได้ว่า เขาช่างเป็นชายหนุ่มที่งดงาม สมบูรณ์แบบ และแสนอันตรายอย่างร้ายกาจ สายตาคมที่เขามองมาราวกับว่าเขารู้ทันเธอว่ากำลังแอบมองอยู่อย่างหลงใหล... มันมากพอที่จะกระตุ้นเร้าให้หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้น และประหม่าอาย เธอเริ่มไม่มั่นใจว่า การตัดสินใจรับงานนี้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องนัก เพราะเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าจะต้านทานเสน่ห์ดึงดูดนั้นของเขาได้อย่างไร เพียงแค่มอง ปราศจากการสนทนา เพื่อสร้างความสนิทสนมใดๆ ที่ริชาร์ดกำชับว่า เขาดุ ดูท่าจะจริง !

เอี๊ยดดด... !!

นาทีนั้น รถซุปเปอร์คาร์คันหรูเกิดเสียหลักตรงจุดลงทางด่วนที่ไซค์โค้งฉวัดเฉวียนในสภาพอากาศปลายฤดูหนาวที่ท้องถนนยังมีหิมะปกคลุมอยู่ประปรายในบางท้องที่ จนดูอันตราย ไอ้พวกน้ำแข็งที่ลื่นปราบนี่ล่ะมันคือตัวการใหญ่ทำให้รถที่สัญจรไปมาแทบจะไถลออกนอกเส้นทางหลายต่อหลายครั้ง บ้าฉิบ! นี่มันไม่ใช่ฤดูหนาวแล้วนะที่ไมยังมีหิมะหลงฤดูบนถนนอยู่อีก

สุดท้ายแจ็คพ็อตก็เกิดขึ้นกับซุปเปอร์คาร์สัญชาติเยอรมันแฉลบเข้าข้างทางอย่างไม่น่าเชื่อ

ใจเต้นระทึก!

มันน่าแปลกใจอย่างยิ่งว่า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับมหาเศรษฐีหนุ่มแบดบอยจอมซ่าส์อย่างเขาได้อย่างไรกัน ดานิเอลเป็นซีอีโอหนุ่มผู้คร่ำหวอดในโลกธุรกิจก็จริง แต่ใครๆก็รู้ว่างานอดิเรกที่เขาหลงใหลนั้น คือการแข่งรถฟอร์มูล่าวันในสนามแข่งรถยนต์ทางเรียบชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้อยู่นั่นเอง มันไม่ใช่แค่นั้น ความท้าทายของเขามันรวมถึงกีฬาจำพวกท้าทายความเร็วทุกรูปแบบ

อุบัติเหตุไม่คาดฝัน อาจจะเกิดเพราะเขามัวแต่คร่ำเคร่งกับการวางแผนการตบตามารดา เพื่อหนีการแต่งงานที่มีฉากหลังเป็นการลงทุนของมารดาก็เป็นได้

เขาอาจ ‘ใจลอย’ และ ‘เสียสมาธิ’ ในการขับรถมากจนเกินไป...

โครม !

บ้าฉิบ!

เขาไม่เคยดำเนินชีวิตอยู่ในความประมาทอย่างนี้มาก่อนเลย

ซุปเปอร์คาร์คันหรูถูกควบคุมให้หยุดความเร็ว ด้วยต้นไม้ใหญ่ ดานิเอลตัดสินใจบังคับพวงมาลัยรถแฉลบลงข้างทางอย่างฉุกเฉิน ยอมให้รถสุดหวงของตนเสียดสีด้านข้างฝั่งคนขับเอง เวลาเยี่ยงนี้เขายังปกป้องผู้หญิงที่มาด้วยด้วยเอาตัวเองเขากระแทกแทน รถแฉลบเข้ากับรั้วต้นไม้ข้างทางจนเป็นเหมือนการชะลอความเร็วลงจนกระทั่ง ใช้ไหวพริบและสติที่มี ตัดสินใจเทโค้งลงไปข้างทาง รถหมุนคว้างแต่เขาก็ควบคุมได้เป็นอย่างดีโดยใช้จังหวะที่รถหมุนส่วนท้ายเบี่ยงให้รถฟาดเข้ากับต้นไม้ ห้องโดยสารไม่ได้รับอันตราย แน่นอนนอกจากตัวเองแล้ว นาทีนี้เขามีอีกชีวิตหนึ่งที่ต้องปกป้องเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียง ‘คนรับจ้าง’ ก็ตาม

ความเร็วกระชากให้ท้ายรถสปอร์ตหรูถึงกับกระดอนขึ้นอย่างแรงจากผิวถนน ตัวถังรถโดยรอบที่ทำด้วยโลหะถึงกับฉีกขาด ด้วยแรงเสียดสี ฝากระโปรงหน้าหลุดกระเด็นด้วยแรงบีบอัด กระจกแตกกระจาย

บริเวณห้องเครื่องเกิดไอพวยพุ่ง ในส่วนห้องโดยสารไม่ได้แย่ยิ่งหย่อนกว่ากัน เข็มขัดนิรภัยรั้งร่างกายเขาและคนนั่งข้าง ไว้จากแรงกระชากไปข้างหน้า ชายหนุ่มรีบยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันใบหน้าจากแรงปะทะของถุงลมนิรภัยที่ทำงานอัตโนมัติ ขณะที่หญิงสาวก็มีสติพอกัน ใช้กระเป๋าสะพายบดบังอันตรายจากเศษกระจกที่สาดกระเด็นมาจากด้านหน้า

จากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีถุงลมช่วยชีวิตมันก็ยุบตัวลงอย่างช้าๆ ดานิเอลพยายามกระแทกเบาะ ท้ายรถตกกระแทกกับพื้นกระดอนอีกครั้งแล้วหยุดสนิท เขาตั้งสติอย่างยอดเยี่ยม

จมูกโด่งคมสันได้กลิ่นน้ำมัน... กลิ่นที่ระเหยออกมามันอาจจะรั่วออกมาจากส่วนหนึ่งส่วนใดของรถยนต์

ดานิเอลใช้มือสาวถุงลมนิรภัยที่ขวางตรงหน้าออก เขามองเห็นร่างบางหมดสติและเลือดไหลซึมลงข้างขมับ เขาเอื้อมมือไปปลดล็อคประตูฝั่งอัญญ์มาลี พยายามผลัก แต่ไม่สำเร็จ เขารวบรวมพละกำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เดินอ้อมมาด้านข้างคนขับ เปิดประตูที่เขาผลักดันออกมาก่อนหน้านี้ ก่อนอุ้มร่างบางของอัญญ์มาลีออกจากห้องโดยสารรถยนต์อย่างรวดเร็ว เพราะเขาได้กลิ่นน้ำมันระเหยออกมา โชคร้ายมันอาจจะระเบิด เขาจึงตัดสินใจอุ้มร่างเธอออกมาในระยะไกลพอสมควร ก่อนที่จะมีรถขับตามหลังมา แล้วก็เกิดการมุงเหตุการณ์บริเวณจุดเกิดเหตุขึ้น โชคดีที่มีพลเมืองดีช่วยโทรเรียกรถพยาบาลฉุกเฉิน

ความรู้สึกเจ็บจุกโอบกอดรอบร่างกายทรงพลังของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ แรงอัด แรงกระแทกอัดแน่น จู่โจม ช้ำในแต่ไร้รอยแผล มีเพียงรอยขีดข่วนคล้ายขนแมว นั่นอาจเกิดจากร่างกายถูกถุงลมนิรภัยปกป้องเอาไว้ชั้นหนึ่ง แต่เขายังไม่รู้ตัวว่าบริเวณคิ้วแตกมีเลือดไหลซิบ ดูเหมือนเขาจะมีเลือดกำเดาออกด้วย

ขณะที่อัญญ์มาลีมีเลือดไหลที่ศีรษะเหนือหน้าผากขวา อาจเพราะร่างกระแทกกับคอนโซลรถก่อนถุงลมทำงาน ชายหนุ่มจับจุดชีพจร ด้วยโล่งใจว่าเธอยังมีสัญญาณชีพ เขาเจ็บใจตัวเองที่ไม่น่าปล่อยให้เกิดเรื่องบ้าแบบนี้ขึ้น

บ้าฉิบ ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร!!

โชคยังดีที่เธอเพียงสลบไป...

ดวงตาคมมองแน่วนิ่งที่ร่างแบบบางของหญิงสาว ดวงหน้าซีดเผือดเริ่มได้สติ เขาเป็นห่วงเธอ... ‘ช่างเป็นแรกพบที่ไม่น่าประทับใจเลย’ เขาคิด

อัญญ์มาลีได้รับบาดเจ็บไม่น้อย... มีคราบเลือดไหลอาบลงมาจากศีรษะ

“แมรี่! แมรี่! คุณเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามอย่างร้อนรนและเรียกชื่อเธอโดยวิสาสะตั้งชื่อให้เธอเอาตามที่เขาสะดวก ทำไมเขาต้องรู้สึกไม่สบายใจแล้วร้อนรนมากมายขนาดนี้กับผู้หญิงที่เพิ่งพบกัน?

‘แมรี่ เป็นชื่อที่มีความหมายดี ในความคิดของดานิเอล Annmarie เขาคุ้นๆกับชื่อนี้เหลือเกิน มันมีความหมายที่ดีและสะกดได้สองภาษาทั้งไทยและอังกฤษ ในชีวิตแบดบอยอย่างเขา เคยรู้จักสาวน้อยคนหนึ่งชื่อ Annmarie…

เขาพร่ำเรียกชื่อเธอ “แมรี่! โอ... แมรี่ คุณโอเคหรือเปล่า” น้ำเสียงเขาแสดงความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยม

“แมรี่!” เขาเรียกชื่อเธอพร้อมประคองแก้มนุ่มอย่างระวัง “มองผม... ตื่นสิสาวน้อย!” เขาสั่งด้วยหัวใจที่เป็นห่วง

ไม่นานร่างบางก็ขยับ ดวงตาหรี่ปรือขึ้นอย่างช้าๆ ให้เขาได้หัวใจชื้น ทำไม... ทำไมเขาต้องกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป

“เรา... เราตายแล้วหรือคะ?” เธอเปล่งเสียงถามอย่างแผ่วเบา น้ำตาคลออันสะท้อนความเจ็บปวด ร้าวระบมของร่างกาย เลือดสีแดงสดไหลเลอะท่วมขมับน้อยๆ ของเธออย่างน่าสงสาร เขาสำรวจดูเธอมีแผลจากการกระแทกจุดเล็กๆ แต่ไม่แน่ใจว่าหญิงสาวมีโรคประจำตัวพวกอย่าง ฮีโมฟิเลียหรือเปล่า ทำไมเลือดถึงออกมากผิดปกติ ทั้งที่แผล ไม่น่าจะสาหัส เธอช่างดูบอบบางเสียจริง เขาคิด

“เรายังไม่ตาย รถพยาบาลกำลังมา” เขาหยุดจ้อง ดวงตาคมมีแววห่วงใยในนั้นอย่างเต็มเปี่ยม “คุณเจ็บตรงไหนบ้างแมรี่?” เขาถามอย่างกังวลกับอาการเจ็บของเธออย่างที่สุด

“ฉัน... ปวดหัว ปวดและเจ็บไปทั้งตัวค่ะ” หญิงสาวละล่ำละลักตอบ เธอชาไปหมดทั่วร่างกาย สารอะดรีนาลีนหลั่งซ่านไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ ตอนนี้ยังไม่หายกลัวเลย และเธอเจ็บร้าวไปหมดที่แขนขวา น่าจะเป็นจุดกระแทกอีกแห่ง

หวอออ !!!

เสียงไซเรนก็ดังกระหึ่มก้องมาแต่ไกล ระยะของเสียงก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดรถพยาบาลก็มาถึงจุดเกิดเหตุ ทั้งสองถูกนำตัวขึ้นรถ ขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ เก็บภาพหลักฐาน ที่เกิดเหตุรวมทั้งรถคู่กรณี ที่ตอนนี้คนขับรถเผ่นหนีไปเสียแล้ว มันเป็นรถขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาขวางจนดานิเอลต้องตัดสินใจหักหลบ รถเสียหลักลื่นแฉลบกอรปกับถนนลื่น จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุในที่สุด

อีกส่วนหนึ่งก็ตามมาสอบปากคำคนเจ็บที่โรงพยาบาลด้วย ดวงตาคมมองจ้องอัญญ์มาลีตลอดทาง เขาคิดว่าผู้หญิงที่ร่างบอบบางอย่างอัญญ์มาลีไม่ควรมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ในวันที่มารับหน้าที่สำคัญ มันช่างไม่ยุติธรรมเลย

ไม่น่าประทับใจอย่างแน่นอน เจอกันก็ต่างฝ่ายต่างเจ็บตัวเสียแล้ว

แบบนี้จะรอดไหมเนี่ย

เขาเองก็รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ผู้ชายอย่างเขา ไม่เคยแยแสผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

อัญญ์มาลีแขนหักแต่โชคดีที่มันไม่หนักมากไปกว่านี้ กระดูกเคลื่อน ขมับกระแทกมีรอยแผล คือคำรายงานอาการเจ็บของหญิงสาวหลังถูกนำตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล จะเรียกว่าเป็นความทรงจำไม่รู้ลืมกันเลยสินะ กับวันแรกที่ปราฮา หลังเท้าแตะลงพื้นดิน ไม่นานจากนั้นความความโชคดีชนิดปุบปับรับโชค(ร้าย)ก็ยัดเยียดชะตากรรมให้เธอ ให้ต้องนอนโรงพยาบาลเสียแล้วหรือนี่

ช่างน่าสมเพชจริง ไหนว่ากันว่า ปราฮาคือดินแดนงดงามดุจเมืองในเทพนิยาย...

ตรงไหนหรือ... เทพนิยายตรงไหน? อัญญ์มาลียังหาไม่เจอ!

แรกราตรีที่ปราฮา... กับการนิทราที่โรงพยาบาลเอกชน ในฐานะคนเจ็บ หลังผ่านเหตุการณ์อุบัติเหตุเฉียดตายอย่างไม่คาดฝัน!

โถ... ชีวิตน้อยๆ ของอัญญ์มาลี

พระเจ้าแกล้งเธอหรืออย่างไร... นี่ยังถือว่ายังพอมีโชคดีในโชคร้าย ที่พ่อหนุ่มข้างกาย จัดว่าเป็นผู้ชายประเภทหล่อ สมบูรณ์แบบ อย่างน้อย แม้ไม่ได้ครอบครอง ได้มองด้วยสายตาก็ยังดี... อัญญ์มาลีคิดเล่นๆ หลังจากรู้สึกตัวว่าปลอดภัยจากทุกสิ่งและมองแผลระบมบนร่างอย่างนึกขัน เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงสายหื่นหรอกนะ แต่ถ้าอาหารตามาวางอยู่ตรงหน้า มันก็ต้องมองบ้างเป็นธรรมดา จะยอมให้เสียศรัทธาได้อย่างไรไหว!

เขานอนเฝ้าเธอใกล้ๆแบบนี้... มันก็มากพอที่จะทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหวนะรู้ไหม

อีกด้านหนึ่ง คฤหาสน์หรูของตระกูลลิมเบอร์สกี

กรุงเบอร์ลิน, เยอรมนี

เรื่องที่เกิดขึ้นรู้ไปถึงหูทั้งสองที่มีอยู่รอบยุโรปราวจุดเชื่อมเรด้าของมาดามลีเวีย ผู้เป็นแม่ของนายจ้างอย่างไม่ต้องสงสัย นางสั่งลูกน้องคนสนิทให้ส่งนักสืบเอกชนตามดูบุตรชายจอมรั้นมาได้สักพักแล้ว นางเกิดติดใจสงสัยว่าเหตุใดบุตรชายจึงปฏิเสธการแต่งงานที่นางจัดการให้ ปฏิเสธมาโดยตลอด

“นี่แดเนียลเป็นอะไร ทำไมคนต้องไปโรงพยาบาล?” มารดาเขาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก “นอนอยู่นั่นทั้งคืนด้วยเรอะ!” น้ำเสียงมีแววฉุนเฉียว

“ท่านประธานเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ” แครี่เลขาหนุ่มสูงวัยที่รับใช้นางมานานปี รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ให้ความเคารพอย่างสูงสุด ขณะเดียวกันก็ส่งภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนให้มาดามดู แต่นั่นนางยังไม่สนใจที่จะดูพวกมันในตอนนี้

“เจ็บมากไหม? ลูกฉันอาการเป็นอย่างไรบ้าง?” มาดามใจไม่ดี เป็นห่วงบุตรชายเพียงคนเดียวเสียยิ่งกว่าอะไร

“ท่านดานิเอลไม่เป็นไรมาก” เขาหยุดมองดวงตาเข้มดุของมาดามแล้วพูดต่อไปเมื่อนางกำลังตั้งใจรอฟัง “แต่ภรรยา... เอ่อ...” ผู้ช่วยหนุ่มรายงานอย่างอ้ำอึ้งลังเลว่าจะเอ่ยถึงภรรยาฟ้าแล่บของท่านประธานดีไหม สายตานิ่งแน่วของมาดามลีเวียสั่งการว่า เขาต้องรายงานมันเสียให้หมด ถ้าอยากหายใจอยู่ “แขนหักครับ” ผู้ช่วยหนุ่มคนเดิมรายงาน

“ภรรยาอย่างนั้นหรือ?” นางต้องแปลกใจสุดขีดกับสิ่งที่ได้ยิน ลูกชายตัวแสบ มีภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน มันต้องเกิดความผิดปกติบางอย่างแน่นอน นางรู้นิสัยลูกชายดี

จำได้ว่าเพิ่งคุยกันเรื่องการแต่งงานของเขาเมื่อไม่นานมานี้ แล้วทำไมมาวันนี้ จู่ๆบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนถึงมีภรรยาโผล่มาแบบนี้ได้

‘มันงอกมาจากไหนกัน แม่ผู้หญิงนั่น’

แบบนี้นางคงทนนั่งใจเย็นเป็นทองไม่รู้รอนอีกต่อไปไม่ได้เด็ดขาด!

“ครับ” บริวารหนุ่มรับคำ พยักพเยิดไปที่ซองรูปถ่ายพวกนั้น “นักสืบได้ภาพที่ดานิเอลไปรับเธอที่สนามบินเมื่อบ่ายนี้ครับ” เขารายงาน

นางหยิบพวกมันขึ้นมา แต่ละภาพถูกสแกนด้วยสายตาดุดันราวพิโรธของมาดามแห่ง แอล. กรุ๊ป

“นี่ลูกชายคนเดียวของฉัน ไปคว้าผู้หญิงนี่มาจากโลกไหนกัน ไม่เข้าท่า” นางถามพร้อมติอย่างไม่สบอารมณ์ด้วยเสียงที่ฟังดูคล้ายเสียงคำรามของนางพญาสิงโตจอมดุดัน

“ครับ ท่านประธานไปรับเธอด้วยตนเองที่สนามบิน” ผู้ช่วยหนุ่มรายงาน เขาแทบไม่กล้าสบประสานสายตาที่เกรี้ยวกราดตลอดเวลาของมาดามลีเวียได้เลย นางเผด็จการและน่ากลัวเกินกว่าที่คิด “สืบทราบว่า เดินทางมาจากเมืองไทย”

“เมืองไทย? อยู่ตรงไหนบนแผนที่โลกงั้นเรอะ?”

“แถบเอเชียครับ ถ้าจากสิงคโปร์ก็เลยมาเลเชียขึ้นมาทางตอนเหนือ”

“โอ... พวกกลุ่มประเทศโลกที่สาม?”

“ครับ แต่ก็ไม่เชิง”

“ตัวซวย! แล้วเป็นไงล่ะ เมียที่พ่อแม่ไม่เห็นควรด้วย มันก็ไม่ต่างจากตัวซวยหรอก ดีนะที่แม่นั่นเป็นฝ่ายเจ็บ ไม่ใช่ลูกชายฉัน” มารดาเอ่ยพร้อมส่ายหัวอย่างระอา และนางจะไม่ยอมอยู่เฉยกับเรื่องนี้แน่ การแต่งงานของดานิเอลต้องเป็นไปตามที่นางบงการเท่านั้น !

เห็นทีว่านาง จะต้องหาเวลาไปดูหน้าเมียของลูกบ้างเสียแล้ว ว่าเป็นลูกสาวจากตระกูลมหาเศรษฐีบ้านไหน นางจะต้องสกรีนก่อน จึงจะอนุมัติให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ในสถานะไหนกับบุตรชายเพียงคนเดียว!

~$~