สิบห้าปีที่ฉันยอมทิ้งความฝันที่จะเป็นแม่เพื่อสามีของฉัน เขาคือทายาทอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน และเขาก็แบกรับคำสาปประจำตระกูลเอาไว้...ผู้หญิงที่พวกเขารักจะต้องตายตอนคลอดลูก ฉันยอมรับมัน...เพื่อเขา

แต่แล้ว คุณปู่ของเขาที่กำลังจะตายกลับเรียกร้องทายาท เพื่อรักษามรดกและ "ปกป้อง" ฉัน เขาจึงจ้างผู้อุ้มบุญ ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนฉันในเวอร์ชันที่สาวกว่าราวกับแกะ คนที่เขาสัญญาว่าเป็นแค่เรื่องทางธุรกิจล้วนๆ

คำโกหกเริ่มต้นขึ้นทันที เขาเริ่มไปค้างคืนกับหล่อนทุกคืน อ้างว่าหล่อนต้องการ "การดูแลด้านอารมณ์" เขาพลาดวันครบรอบของเรา เขาลืมวันเกิดฉัน

บทที่ 1

สิบห้าปีเต็มที่กล้องของเกศรา เจนเซ่น ได้บันทึกเรื่องราวความรักที่สมบูรณ์แบบของพวกเขาในกรุงเทพฯ ไว้ทุกแง่มุม...ยกเว้นเพียงมุมเดียวที่เธอถูกห้ามไม่ให้สร้างมันขึ้นมา

ภัทร วชิรวงศ์ไพศาล สามีของเธอ ทายาทหนุ่มรูปงามแห่งอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน รักเธอมากเกินกว่าจะเสี่ยง

เขาอธิบายว่าตระกูลของเขาต้องคำสาป เป็นมรดกอันน่าเศร้าที่ผู้หญิงที่พวกเขารัก ไม่ว่าจะเป็นแม่ของเขา หรือย่าของเขา ต่างก็เสียชีวิตระหว่างคลอดลูก มันคือเงาดำเพียงหนึ่งเดียวในเพนต์เฮาส์สุดหรูที่มองเห็นวิวสวนลุมพินี และเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครเอ่ยถึงว่าทำไมห้องนอนหลายห้องถึงยังว่างเปล่า

“ผมเสียคุณไปไม่ได้นะเกศ” เขาเคยพูด เสียงของเขาสั่นเครือ มือบีบมือเธอไว้แน่น “ผมไม่ยอม”

และตลอดหลายปีที่ผ่านมา เกศราก็ยอมรับมัน เธอรักเขามากพอที่จะเสียสละความปรารถนาลึกๆ ที่อยากจะมีครอบครัวของตัวเอง เธอทุ่มเทสัญชาตญาณสร้างสรรค์ทั้งหมดให้กับการถ่ายภาพ เฝ้าฟูมฟักตัวแบบและเรื่องราวของพวกเขาผ่านเลนส์ของเธอ

แล้วคำขาดก็มาถึง

คุณปู่ของภัทร ประมุขผู้น่าเกรงขามแห่งราชวงศ์วชิรวงศ์ไพศาล กำลังจะสิ้นใจ จากเตียงในโรงพยาบาลที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นของเงินเก่า ท่านได้ออกคำสั่งสุดท้าย พ่อของเขา ชายหน้าตาเคร่งขรึมที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ ยืนอยู่ข้างๆ คอยย้ำทุกคำพูดของผู้เป็นประมุขที่กำลังจะจากไป

“ปู่ต้องการทายาทนะภัทร สายเลือดวชิรวงศ์ไพศาลจะมาสิ้นสุดที่แกไม่ได้ จัดการซะ ไม่งั้นบริษัทจะตกเป็นของลูกพี่ลูกน้องแก” พ่อของเขาคว้าแขนลูกชายไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างสิ้นหวัง “อย่าให้ตระกูลนี้ต้องตายไปพร้อมกับพวกเราเลยนะภัทร พ่อทนไม่ได้จริงๆ”

แรงกดดันนั้นเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง คืนนั้นภัทรมาหาเกศรา ใบหน้าของเขาเจ็บปวดราวกับสวมหน้ากาก เขาบอกเธอว่าเขายอมสละทรัพย์สมบัติทั้งหมดของวชิรวงศ์ไพศาล ดีกว่าต้องเสี่ยงชีวิตเธอ หัวใจของเกศราเจ็บปวดร้าวด้วยความรักที่มีต่อเขา

แต่เย็นวันต่อมา พ่อของเขาก็มาถึง ขอบตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือราวกับคนใกล้เสียสติ เขาพูดถึงหน้าที่ ถึงมรดก ถึงความอัปยศของสายเลือดที่ไร้ทายาท การแสดงของเขาจบลงด้วยการขู่เป็นนัยว่าจะฆ่าตัวตายถ้าภัทรปล่อยให้ชื่อเสียงของตระกูลต้องมลายไป

ภัทรที่ติดกับและใจสลาย ในที่สุดก็ยอมจำนน

“อุ้มบุญ” เขาบอกเกศราในเวลาต่อมา เสียงของเขาเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง “มันเป็นทางเดียว”

เกศราซึ่งหมดหวังไปนานแล้ว รู้สึกถึงประกายความหวังเล็กๆ ที่จุดขึ้นมา “อุ้มบุญเหรอคะ? จริงๆ เหรอ?”

“ใช่” เขายืนยัน “เป็นเรื่องทางคลินิกล้วนๆ ตัวอ่อนของเรา มดลูกของเธอ คุณจะเป็นแม่ในทุกๆ ทางที่สำคัญ เราแค่เลี่ยงความเสี่ยงที่จะเกิดกับคุณ”

เขารับรองกับเธอว่าจะจัดการทุกอย่างเอง หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เขาแนะนำให้เธอรู้จักกับอารยา ดิแอซ

ความคล้ายคลึงนั้นเห็นได้ชัดเจนในทันทีและน่าอึดอัดใจ อารยามีผมสีดำหยักศกเหมือนเกศรา มีโหนกแก้มสูงเหมือนกัน และมีดวงตาสีเขียวมรกตเฉดเดียวกัน เธอสาวกว่า อาจจะสักสิบปีได้ มีความสวยแบบดิบๆ ที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน ซึ่งตัดกับความสง่างามแบบผู้ดีของเกศราอย่างสิ้นเชิง

“เธอสมบูรณ์แบบใช่ไหมล่ะ?” ภัทรพูด แววตาของเขาเปล่งประกายแปลกๆ “เอเจนซี่บอกว่าโปรไฟล์ของเธอเข้ากันได้ดีเยี่ยมเลย”

อารยาเป็นคนเงียบๆ ดูขี้อาย เธอเอาแต่ก้มหน้า ตอบคำถามเสียงแผ่วเบา ดูเหมือนเธอจะประหม่ากับความหรูหราของอพาร์ตเมนต์ของพวกเขา และประหม่ากับพวกเขาด้วย

“เธอเป็นแค่ภาชนะนะเกศ” ภัทรมากระซิบกับเธอในคืนนั้น ดึงเธอเข้าไปกอด “เป็นแค่เครื่องมือเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย เป้าหมายของเรา คุณกับผม เราคือพ่อแม่ นี่มันเพื่อเรานะ”

เกศรามองสามีของเธอ ผู้ชายที่เธอรักมานานกว่าครึ่งชีวิต และเธอเลือกที่จะเชื่อเขา เธอต้องเชื่อ มันเป็นหนทางเดียวที่จะได้ครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด

แต่คำโกหกเริ่มต้นขึ้นแทบจะในทันที

"กระบวนการทำเด็กหลอดแก้ว" ทำให้ภัทรต้องไปอยู่ที่คลินิก เขาเริ่มไม่กลับมากินข้าวเย็น แล้วก็หายไปทั้งคืน

“แค่ไปให้กำลังใจอารยาน่ะ” เขาจะพูดแบบนั้น พร้อมกับส่งข้อความคุยกันจนดึกดื่น “ฮอร์โมนทำให้เธออารมณ์แปรปรวน หมอบอกว่ามันสำคัญมากที่คนอุ้มบุญต้องรู้สึกมั่นคง”

เกศราพยายามทำความเข้าใจ เธอยึดติดกับคำอธิบายเหล่านั้นราวกับเชือกเส้นสุดท้าย ปฏิเสธที่จะมองความจริงที่กำลังกัดกร่อนชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเธอให้รุ่ยลง

วันครบรอบแต่งงานของพวกเขามาถึง หลายปีที่ผ่านมา พวกเขามีธรรมเนียมที่ทำกันเป็นประจำ คือการไปเที่ยวกันสองคน ไปเมืองใหม่ๆ เพื่อหลงทางและถ่ายรูปด้วยกัน แต่เขากลับยกเลิกในนาทีสุดท้าย

“อารยาแพ้ยาหนักมาก” เขาพูดผ่านโทรศัพท์ เสียงรีบร้อน “ผมต้องอยู่ที่นี่ ผมขอโทษจริงๆ นะเกศ เดี๋ยวผมจะชดเชยให้”

เขาลืม เขาลืมคำสัญญาเพียงข้อเดียวที่เคยสาบานว่าจะรักษามันไว้เสมอ เธอใช้เวลาในวันครบรอบเพียงลำพัง ความเงียบของเพนต์เฮาส์ดังสนั่นจนหูอื้อ

วันเกิดของเธอยิ่งเลวร้ายกว่า เธอรอเขาที่ร้านอาหารที่เขาจองไว้นานหลายชั่วโมง มีเพียงเทียนเล่มเดียวที่ริบหรี่อยู่บนเค้กชิ้นเล็กๆ ที่บริกรนำมาให้ด้วยความสงสาร เขาไม่มาเลย

ข้อความปรากฏขึ้นหลังเที่ยงคืน

【มีเรื่องด่วนที่คลินิก ไม่ต้องรอนะ】

เธอเดินกลับบ้าน รู้สึกหลงทางและพ่ายแพ้อย่างที่สุด ปล่อยให้สายฝนที่หนาวเย็นและชุ่มโชกสาดซัดจนเสื้อโค้ทเปียกโชก แต่ละหยดที่เย็นเยียบคือความสิ้นหวังระลอกใหม่ที่ซัดเข้ามา

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับไข้ขึ้นสูง เธอโทรหาภัทร โทรศัพท์ดังแล้วดังเล่า ก่อนจะตัดเข้าวอยซ์เมล เธอเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล...คนเดียว

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านในอีกสองวันต่อมา ในสภาพอ่อนแอและหมดแรง อพาร์ตเมนต์ยังคงอยู่ในสภาพเดิมเหมือนตอนที่เธอจากไป เขาไม่ได้กลับบ้าน เขาไม่ได้โทรมาดูด้วยซ้ำว่าเธอเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ขณะที่เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือของเธอก็เลื่อนเข้าไปใต้เบาะรองนั่งและสัมผัสกับบางอย่างที่นุ่มและไม่คุ้นเคย มันคือชุดชั้นใน ชิ้นส่วนลูกไม้สีดำราคาถูก มันไม่ใช่ของเธอ

ในตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงของเขาดังมาจากระเบียง เสียงทุ้มต่ำและสนิทสนม เขากำลังคุยโทรศัพท์

เธอตัวแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบ แล้วเธอก็ได้ยิน

“ผมกำลังวางแผนจัดงานแต่งงานให้คุณที่ยุโรปหลังคลอดนะ” ภัทรพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหลงใหลที่เธอไม่ได้ยินมานานหลายปี “งานแต่งลับๆ ที่ทะเลสาบโคโม่ เราจะสั่งดอกไม้โปรดของคุณมาจากฮอลแลนด์เลย มันจะใช้งบเป็นพันล้าน อลังการกว่างานแรกของผมร้อยเท่า คุณคู่ควรกับมัน คุณคู่ควรกับทุกสิ่งทุกอย่าง”

ความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมา เธอโซซัดโซเซถอยหลังไปชนกรอบรูปบนโต๊ะข้างหล่นลงมา มันแตกกระจายบนพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น

บทสนทนาที่ระเบียงหยุดลง ประตูเปิดผางออก และภัทรก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นเธอ

“เกศรา! คุณมาทำอะไรตรงนี้!”

เกศราค่อยๆ ยืนตัวตรง ความตกตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี เธอสบตาสามีของเธอ ผู้ชายที่กำลังวางแผนแต่งงานลับๆ กับแม่อุ้มบุญของเธอ แล้วเธอก็บังคับตัวเองให้ยิ้ม

“ฉันเพิ่งกลับมาถึงบ้านค่ะ” เธอพูด เสียงมั่นคง

เธอชูชิ้นส่วนลูกไม้สีดำขึ้น “ฉันเจอเจ้านี่ในโซฟา สงสัยว่ามันเป็นของใคร”

ชั่วแวบหนึ่ง เขาดูเหมือนจนมุม จากนั้นหน้ากากที่เรียบเนียนและซักซ้อมมาอย่างดีก็ฉาบทับใบหน้าของเขา “ก็ต้องเป็นของคุณสิเกศ” เขาพูด น้ำเสียงเจือความห่วงใยจอมปลอม “คุณขี้ลืมจะตาย”

คำโกหกนั้นโจ่งแจ้งและดูถูกเหยียดหยามจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอตั้งกฎไว้ข้อหนึ่งเมื่อเรื่องทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้น: อารยาห้ามย่างเท้าเข้ามาในบ้านของพวกเขาเด็ดขาด เขาเคยสาบานต่อหน้าหลุมศพพ่อของเขาว่าจะรักษาสัญญานี้

ทันใดนั้น แท็บเล็ตของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟก็สว่างขึ้น ข้อความใหม่จากอารยา

【ฉันใส่ชุดตัวจิ๋วที่คุณชอบมากอยู่นะคะ ตัวที่คุณแทบจะถอดออกจากตัวฉันไม่ทันเมื่อคืนนี้ รีบกลับมานะคะ】

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขามองไปที่หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรและใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้น “ที่ออฟฟิศน่ะ” เขาโกหก พลางเดินไปที่ประตูแล้ว “มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับการควบรวมกิจการใหม่ ผมต้องไป”

เขาเดินออกไป ทิ้งเธอไว้ตามลำพังกับเศษแก้วที่แตกกระจายและความจริงที่แหลกสลาย

เธอเดินเข้าไปในสตูดิโอของเธอ สถานที่เดียวที่ยังคงเป็นของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเบอร์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ เบอร์ที่เธอไม่ได้โทรหามานานหลายปี

“อมรา” เธอพูด เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ “นี่เกศรานะ ฉันต้องการให้เธอช่วยทำให้ฉันหายตัวไปที”

การยืนยันมาถึงในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผ่านช่องทางที่ปลอดภัยและเข้ารหัส มันมาจากอมรา เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของเธอ ซึ่งตอนนี้เป็นหุ้นส่วนอาวุโสของบริษัท แบล็ควู้ด ไพรเวซี่ โซลูชั่นส์

【เฟสหนึ่งพร้อมแล้ว ชีวิตใหม่ของคุณกำลังรออยู่】

ความโล่งใจระลอกใหญ่ซัดเข้ามา รุนแรงจนรู้สึกเหมือนร่างกายได้รับการปลดปล่อย เธอไม่ใช่แค่เหยื่ออีกต่อไปแล้ว เธอคือสถาปนิกผู้ออกแบบการหลบหนีของตัวเอง

ปารีส คำๆ นี้ดังก้องอยู่ในใจ ไม่ใช่ปารีสที่เธอรู้จักกับภัทร ปารีสของโรงแรมห้าดาวและร้านอาหารมิชลินสตาร์ แต่นี่จะเป็นปารีสของเธอ สตูดิโอถ่ายภาพเล็กๆ ในย่านเลอ มาเร่ส์ ชีวิตที่เงียบสงบ โลกที่สร้างขึ้นด้วยเงื่อนไขของเธอเอง ชีวิตที่ไม่มีใครรู้จักชื่อวชิรวงศ์ไพศาล

เธอเริ่มกระบวนการที่เชื่องช้าและเจ็บปวดในการรื้อถอนชีวิตของเธอ เธอเคลื่อนไหวไปทั่วเพนต์เฮาส์ราวกับวิญญาณ คัดแยกความทรงจำร่วมกันตลอดสิบห้าปี

ซุกซ่อนอยู่ในกล่องกำมะหยี่ที่ด้านหลังตู้เสื้อผ้าคือสร้อยคอเพชรเส้นหนึ่ง มันไม่ใช่ของตกทอดของตระกูล แต่เป็นเส้นที่เขาทำขึ้นเองในคลาสทำเครื่องประดับที่เขาแอบไปเรียนหลังจากที่พวกเขาเรียนจบ เธอจำรอยบาดและรอยไหม้บนมือของเขาได้ จำได้ว่าเธอดุเขาที่ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น เขาก็แค่ยิ้ม ดวงตาของเขาจริงใจ “มีแต่ของที่ผมทำด้วยมือตัวเองเท่านั้น ถึงจะเก็บความรักทั้งหมดที่ผมมีให้คุณได้”

ตลอดไป คำๆ นี้ช่างเป็นเรื่องตลกที่ขมขื่น เธอมองดูเพชรที่เย็นเยียบและส่องประกาย พวกมันไม่ใช่สัญลักษณ์ของอนาคต แต่เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่สามารถคัดลอกและวางซ้ำได้

ทันใดนั้น แท็บเล็ตที่ภัทรทิ้งไว้ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เป็นรูปถ่ายจากอารยา เธอกำลังโพสท่าอยู่หน้ากล้อง รอยยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยปรากฏบนใบหน้า รอบคอของเธอมีสร้อยคอเพชรที่เหมือนกันทุกประการ

【ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะที่รัก! มันเป็นสิ่งที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย!】

【สำหรับคุณแล้ว อะไรก็ได้ทั้งนั้น】 ข้อความตอบกลับของภัทรปรากฏขึ้นทันที

หัวใจของเกศรากลายเป็นหิน เธอพินิจดูสร้อยคอในมืออย่างละเอียด มองดูตัวเรือนที่ไม่สมบูรณ์แบบเล็กน้อยซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันช่างน่ารักน่าเอ็นดู จากนั้นเธอก็มองไปที่รูปถ่าย มองดูสร้อยที่ไร้ที่ติและสร้างขึ้นอย่างมืออาชีพรอบคอของอารยา

สร้อยของเธอคือของเลียนแบบ ของทดลอง ความรักของเขา ท่าทีโรแมนติกที่ยิ่งใหญ่ของเขา เป็นเพียงคำโกหกที่เขาฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบกับเธอก่อนที่จะมอบของจริงให้กับคนอื่น

คืนนั้น เธอรวบรวมรูปถ่ายทั้งหมดของพวกเขาไปที่เตาผิงขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่น ทีละใบ เธอป้อนชีวิตของพวกเขาให้กับเปลวไฟ เธอเฝ้ามองใบหน้าของพวกเขาที่ถูกบันทึกไว้ในห้วงเวลาแห่งความสุขจอมปลอมค่อยๆ ม้วนงอ ดำเป็นตอตะโก และกลายเป็นเถ้าถ่าน สุดท้าย เธอโยนสร้อยคอของปลอมเข้าไปในกองไฟ เปลวเพลิงเผาผลาญอดีตของพวกเขา เป็นเชิงตะกอนสำหรับความรักที่เป็นเพียงคำลวง

ภัทรกลับมาจาก "ทริปธุรกิจ" ในวันรุ่งขึ้น เขากำลังฮัมเพลงที่เธอไม่รู้จัก เขาสังเกตเห็นพื้นที่ว่างบนหิ้งเหนือเตาผิงที่เคยมีรูปแต่งงานของพวกเขาวางอยู่

“รูปของเราไปไหนแล้วเกศ?” เขาถาม คิ้วขมวดด้วยความสับสนเล็กน้อย

“ฉันส่งไปเข้ากรอบใหม่ค่ะ” เธอโกหกอย่างราบรื่น “กระจกมันร้าว”

เขายอมรับคำอธิบายโดยไม่คิดสงสัย เขาหมกมุ่นอยู่กับชีวิตลับๆ ของเขามากเกินไป เธอได้กลิ่นมันจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมดอกไม้อ่อนๆ ที่ไม่ใช่ของเธอ เธอเห็นเส้นผมยาวสีเข้มเส้นหนึ่งบนปกเสื้อโค้ทแคชเมียร์ของเขา หลักฐานมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่เขาก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในบ้านของพวกเขาด้วยความไม่รู้เดียงสาอย่างมีความสุขของชายที่เชื่อว่าเขากำลังลอยนวล

“ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณ” เขาประกาศในอีกไม่กี่วันต่อมา แขนของเขาวาดโอบรอบเอวเธอ “งานปาร์ตี้ สำหรับวันเกิดคุณ เพื่อชดเชยที่ผมไม่อยู่ ผมเชิญทุกคนเลย”

วันเกิดจริงๆ ของเธอคือเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน วันที่เธอใช้เวลาอยู่คนเดียว รอคอยท่ามกลางสายฝน งานปาร์ตี้นี้ไม่ใช่เพื่อเธอ มันเพื่อเขา เป็นการแสดงสำหรับแวดวงสังคมของพวกเขา เป็นวิธีรักษาภาพลักษณ์ของคู่รักที่สมบูรณ์แบบ

“ช่าง...คิดดีจังเลยนะคะ” เธอพูด เสียงของเธอไร้ซึ่งอารมณ์

งานเลี้ยงจัดขึ้นในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นพื้นที่กลางที่เขาคงเลือกเพื่อหลีกเลี่ยงการค้นพบที่น่าอึดอัดใจที่บ้านอีก เธอไปร่วมงานในชุดเดรสสีดำเรียบง่าย ซึ่งตัดกับชุดราตรีระยิบระยับของหญิงสาวคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ในงานประหารชีวิตของตัวเอง ห้องบอลรูมเต็มไปด้วยดอกไม้ แชมเปญถูกรินอย่างไม่ขาดสาย และวงสตริงควอเต็ตกำลังบรรเลงเพลงอยู่ตรงมุมห้อง มันเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบของความหรูหราและความสุข

แล้วเธอก็เห็นหล่อน

อารยา ดิแอซ ยืนอยู่ใกล้แกรนด์เปียโน สวมชุดที่แทบจะลอกเลียนแบบชุดที่เกศราเคยใส่ไปงานกาลาเมื่อปีที่แล้ว ดูหลงทางและไม่เข้าที่เข้าทาง

แขกคนหนึ่ง เป็นหญิงสูงวัยที่ประดับประดาด้วยเพชรพลอย เดินผ่านเกศราไป “คืนนี้คุณสวยจังเลยที่รัก” หญิงคนนั้นพูด ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปที่อารยา “ชุดนั้นเป็นตัวเลือกที่กล้าหาญมากสำหรับคุณนะ!”

หญิงคนนั้นตบแขนเกศราเบาๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้เกศรายืนตัวแข็งทื่อ พวกเขาคิดว่าอารยาคือเธอ ตัวแทนที่โจ่งแจ้งและชัดเจนจนผู้คนสับสนระหว่างของลอกเลียนแบบกับของจริง

ภัทร ซึ่งเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมเสมอ ทำทีเป็นแนะนำอารยาให้ฝูงชนรู้จักอย่างยิ่งใหญ่ “ทุกท่านครับ” เขาประกาศ เสียงดังกระหึ่มด้วยความร่าเริงจอมปลอม “นี่คือคุณอารยา ดิแอซ เพื่อนสนิทของครอบครัวเราครับ”

แต่เกศราเฝ้าดูเขาตลอดทั้งคืน เธอเห็นสายตาของเขาที่จับจ้องไปที่อารยา วิธีที่เขาค่อยๆ นำเธอออกจากผู้ชายโสดคนใดก็ตามที่แสดงความสนใจ แววตาที่ฉายแววหึงหวงอย่างดิบเถื่อนและต้องการเป็นเจ้าของ เขากำลังสวมบทบาทสามีที่รักใคร่ต่อเกศรา แต่หัวใจของเขา สัญชาตญาณของเขา ทั้งหมดอยู่กับอารยา เขากำลังปกป้องรางวัลชิ้นใหม่ของเขา

เธอฝืนตัวเองให้เข้าไปทักทายผู้คน ยิ้ม และรับคำชมเกี่ยวกับ "งานปาร์ตี้ที่น่ารัก" แต่สายตาของเธอก็ยังคงวนเวียนกลับไปที่พวกเขาสองคน

ผู้หญิงสองคน เพื่อนของเธอจากคณะกรรมการพิพิธภัณฑ์ กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่หลังแก้วแชมเปญ

“เชื่อได้เลยเหรอว่ากล้าขนาดนี้?” คนหนึ่งพูด “พาเมียน้อยมางานวันเกิดเมียหลวงเนี่ยนะ?”

“ฉันเห็นพวกเขา” อีกคนกระซิบตอบ ดวงตาเบิกกว้าง “เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่คลินิกรักษาผู้มีบุตรยากของหมอเอแวนส์ พวกเขากำลังจับมือกันอยู่ในห้องรอ ทุกคนมองกันใหญ่เลย”

หมอเอแวนส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านการเจริญพันธุ์ที่พิเศษและแพงที่สุดในเมือง คนที่ภัทรอ้างว่า "นัดคิวยากจนเป็นไปไม่ได้"

ชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์คลิกเข้าที่ ก่อตัวเป็นภาพของการทรยศที่กว้างใหญ่และซับซ้อนจนน่าทึ่ง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวที่เพิ่งเกิดขึ้น นี่คือการหลอกลวงที่วางแผนมาอย่างยาวนานและคำนวณมาอย่างดี ชีวิตสองหน้าที่ดำเนินไปต่อหน้าต่อตา การแต่งงานที่สมบูรณ์แบบของเธอไม่ได้แค่ร้าว แต่มันเป็นเพียงเปลือกกลวงๆ มาตั้งแต่ต้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเกศรารู้สึกเหมือนหน้ากากปูนปลาสเตอร์ที่กำลังแตกร้าวที่ขอบ เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก และเสียงพูดคุยจอแจของแขกในงานก็ค่อยๆ เลือนหายไปกลายเป็นเสียงหึ่งๆ ทึบๆ เธอต้องหนีไปจากที่นี่

เธอพึมพำขอตัวแล้วรีบหนีไปที่ห้องน้ำหญิง วอลเปเปอร์สีทองอร่ามดูเหมือนจะบีบเข้ามาใกล้เธอ เธอมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกหรูหรา ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาของเธอหลอกหลอน นี่ไม่ใช่เกศรา เจนเซ่น ที่มั่นใจและสง่างามที่ทุกคนรู้จัก นี่คือคนแปลกหน้า ผู้หญิงที่กลวงโบ๋ด้วยความโศกเศร้า

ขณะที่เธอกำลังเช็ดหน้า เธอได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากห้องนั่งเล่นที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นห้องที่ไม่ค่อยมีใครใช้ระหว่างงานเลี้ยง เสียงหัวเราะคิกคัก ตามด้วยเสียงพึมพำต่ำๆ

หัวใจของเธอหยุดเต้น เธอจำเสียงพึมพำนั้นได้

เธอแง้มประตูออกเล็กน้อย ห้องนั่งเล่นมีแสงสลัว แต่เธอก็เห็นพวกเขาได้ชัดเจน ภัทรกำลังกดอารยาติดกับชั้นหนังสือ ปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากของหล่อน มันหิวกระหายและต้องการเป็นเจ้าของ

“สร้อยเส้นนั้น” อารยาหายใจหอบ นิ้วของเธอไล้ไปตามเพชรที่คอของตัวเอง “ถ้าคุณเกศรารู้ว่ามันเป็นของปลอมล่ะคะ? เส้นที่คุณให้เธอไปน่ะ”

ภัทรหัวเราะ เสียงทุ้มต่ำและหยิ่งยโส “ไม่ต้องห่วงหรอก” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ “หล่อนไม่รู้หรอก หล่อนเชื่อทุกคำที่ผมพูด ต่อให้รู้ ผมก็แค่บอกว่าส่งไปซ่อม หล่อนจะทำอะไรได้? จะมาซักไซ้ผมเหรอ?”

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนคมมีดอาบยาพิษที่บิดคว้านอยู่ในท้องของเกศรา มันไม่ใช่แค่การทรยศ แต่มันคือความดูถูก เขาเห็นเธอเป็นคนโง่ ว่านอนสอนง่าย เชื่อคนง่าย และหลอกง่าย ความรักที่เธอมีให้เขาถูกใช้เป็นอาวุธ กลายเป็นเครื่องมือสำหรับความอัปยศอดสูของเธอเอง

เธอถอยกลับเข้าไปในห้องน้ำหญิง หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก ผู้ชายที่เธอรักไม่เคารพเธอ เขาไม่ได้มองเธอเป็นคนเท่าเทียมกันด้วยซ้ำ รากฐานชีวิตทั้งหมดของพวกเขาถูกสร้างขึ้นบนการรับรู้ของเขาว่าเธออ่อนแอ

เธอกลับออกไปสู่งานเลี้ยงที่ระยิบระยับได้อย่างน่าอัศจรรย์ หน้ากากของเจ้าภาพที่สมบูรณ์แบบเลื่อนกลับเข้าที่

เธอเห็นอารยาอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำอย่างผู้มีชัย อารยาสบตาเธอ และที่น่าตกใจคือหล่อนเดินตรงมาหาเธอ ถือจานเล็กๆ ที่มีเค้กวันเกิดชิ้นหนึ่งอยู่

“สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณเกศรา” หล่อนพูด น้ำเสียงหวานหยดย้อย เค้กนั้นเป็นมูสมะม่วงที่สวยงาม ตกแต่งด้วยชิ้นมะม่วงสด มะม่วง สิ่งเดียวที่เกศราแพ้อย่างรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้

“อารยาคิดว่าคุณน่าจะชอบ” ภัทรพูด ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอราวกับนัดกันไว้ รอยยิ้มของเขาฝืดเฝื่อน เป็นคำสั่งที่ปลอมตัวมาในรูปแบบของความน่าพอใจ “หล่อนอุตส่าห์ไปหามาให้เลยนะ”

ภายในท้องของเกศราบิดเป็นเกลียวด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอมองไปที่ใบหน้าใสซื่อจอมปลอมของอารยา มองไปที่ใบหน้าคาดหวังของภัทร และความคิดอันน่าสยดสยองก็ผุดขึ้นมาในหัว เย็นเยียบและแหลมคมกว่าการทรยศใดๆ ที่เคยผ่านมา: เขาลืมไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาพยายามจะฆ่าเธออย่างจงใจ มันเลวร้ายกว่านั้น เขาลืมไปแล้วจริงๆ ลืมการเข้าโรงพยาบาลอย่างฉุกเฉิน ลืมปากกาอิพิเพน ลืมคืนที่เขาเฝ้ามองเธอหายใจเพื่อให้แน่ใจ ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับชีวิตและความตายของเธอถูกเขียนทับ ถูกลบออกไปเพื่อสร้างพื้นที่ให้กับทุกความต้องการของอารยา ทุกอาการปวดท้องปลอมๆ ทุกหยดน้ำตาที่คำนวณมาอย่างดี

เธอผลักจานออกไป “ไม่ล่ะ ขอบคุณ”

“อย่าเสียมารยาทสิเกศ” เสียงของภัทรลดต่ำลง มีความแข็งกร้าวขึ้นมา “ก็แค่เค้กชิ้นเดียว อย่าทำเสียบรรยากาศแล้วก็อย่าทำให้น้องสาวคุณเสียใจสิ”

น้องสาว คำๆ นี้คือการลดตำแหน่งในที่สาธารณะ ใบหน้าของอารยาบิดเบี้ยวอย่างละคร “โอ้ เป็นความผิดของฉันเองค่ะ” หล่อนสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า “ฉันแค่อยากจะทำอะไรดีๆ ให้พี่สาว ฉันขอโทษค่ะ”

สีหน้าของภัทรอ่อนลงเมื่อมองไปที่อารยา แล้วก็แข็งกร้าวขึ้นอีกครั้งเมื่อหันกลับมาหาเกศรา เขาหยิบส้อมขึ้นมา ตัดเค้กชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ “กินซะ” เขาสั่ง เสียงทุ้มต่ำและน่ากลัว

เวลาดูเหมือนจะหยุดลง เกศราจ้องมองไปที่ส้อม มองไปที่ผลไม้สีส้มสดใส เธอจำได้ตอนอายุสิบเก้า อยู่บนเตียงในโรงพยาบาล หายใจหอบหลังจากเผลอกินขนมที่มีเนื้อมะม่วงเข้าไป เธอจำภัทรได้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว คุกเข่าอยู่ข้างๆ เธอ ตบหน้าตัวเองด้วยความหงุดหงิด “ผมสาบานเลยเกศ” เขาร้องไห้ “ผมจะไม่มีวันยอมให้มีอะไรมาทำร้ายคุณอีกเด็ดขาด”

ตอนนี้ เขากำลังถือยาพิษนั้นด้วยตัวเอง สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของเมียน้อยจนไม่มีที่ว่างเหลือสำหรับความเป็นความตายของภรรยา

ความสงบเยือกเย็นค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วตัวเธอ เธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา หยิบส้อมมาจากมือของเขา และค่อยๆ กินเค้กชิ้นนั้นอย่างใจเย็นและจงใจ เธอกลืนความหวานมรณะนั้นลงไปราวกับศีลมหาสนิทครั้งสุดท้าย เป็นการรับส่วนร่วมกับความตายของความรักของพวกเขา

ภัทรเฝ้ามองเธอ แววตาประหลาดใจเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็วกลายเป็นความพึงพอใจ เขาชนะแล้ว เขาหันไปหาอารยา เสียงของเขานุ่มนวลอีกครั้ง “เห็นไหม? ไม่มีอะไร”

ดวงตาของอารยาที่เปล่งประกายแห่งชัยชนะ สบตากับเกศราข้ามไหล่ของภัทรไป จากนั้นหล่อนก็กุมท้อง “โอ๊ย! ปวดท้อง” หล่อนร้องเสียงหลง

ทันทีทันใด ภัทรก็แสดงความกังวลอย่างเต็มที่ เขารีบช้อนตัวหล่อนขึ้นมาในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเพื่อลูกที่ไม่มีอยู่จริง “ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล” เขาประกาศ พลางรีบวิ่งผ่านเกศราไปโดยไม่ชายตามอง

เกศรายืนอยู่คนเดียวกลางห้องบอลรูม ขณะที่อาการแพ้อย่างรุนแรงระลอกแรกเริ่มโจมตี ลำคอของเธอเริ่มตีบตัน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ไม่มีใครสังเกตเห็นขณะที่เธอหันหลังและเดินออกไป ก้าวเดินของเธอมั่นคงและจงใจ ทิ้งงานเลี้ยงและชีวิตเก่าของเธอไว้เบื้องหลัง

เธอเรียกแท็กซี่ไปที่ห้องฉุกเฉินที่ใกล้ที่สุด

“มาคนเดียวเหรอคะคุณผู้หญิง?” พยาบาลคัดกรองถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสารอย่างมืออาชีพเมื่อเห็นผื่นแดงที่กำลังลามขึ้นมาบนคอของเกศรา

“ค่ะ” เกศราตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา “ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ”

จากเตียงที่มีม่านกั้น ขณะที่หมอกำลังฉีดอะดรีนาลีนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรัว เธอก็เห็นพวกเขา ภัทรพาอารยามาที่โรงพยาบาลเดียวกัน ไปที่ห้องส่วนตัวที่อยู่สุดทางเดิน เขากำลังวุ่นวายอยู่กับหล่อน ห่มผ้าห่มให้ ใบหน้าของเขาแสดงความห่วงใยอย่างอ่อนโยน

เขาลูบแก้มของอารยา นิ้วโป้งของเขาค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกไป “ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะ” เขาพึมพำ เสียงของเขาดังแว่วมาตามทางเดินที่เงียบสงบ “ผมจะดูแลทุกอย่างเอง”

มันเป็นเสียงสะท้อนที่เจ็บปวดของคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ พยาบาลในแผนกกำลังกระซิบกระซาบกัน ชื่นชมว่าเขาช่างทุ่มเทเหลือเกิน ดูเป็นคู่รักที่น่ารักขนาดไหน

เกศราเฝ้ามองพวกเขา เป็นผู้ชมของชีวิตที่ควรจะเป็นของเธอ เธอเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้วในตอนนี้: ผู้ชายที่ไม่ใช่แค่ต้องการตัวแทน แต่เขาได้แทนที่เธอไปแล้ว เขาไม่ได้แค่ลืมสัญญาที่จะปกป้องเธอ เขากลายเป็นภัยคุกคามเสียเอง

และในห้องโรงพยาบาลที่เย็นเยียบและปลอดเชื้อแห่งนั้น เกศรารู้ว่าเธอต้องทำให้มันเป็นทางการ เธอต้องหายตัวไป...ตลอดกาล