ตอนที่2 เรียกเท่าไรก็ได้
“ผมไม่ได้ดูถูกนะ คุณเรียกเท่าไหร่ก็ได้ เพราะมันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน”
“มันจะเป็นแค่การแลกเปลี่ยนใช่มั้ยคะ”
“ใช่ และมันจะเป็นความลับ”
พิยดาหลับตาพริ้มเมื่อเขาบรรจงจูบเธออีกครั้ง จูบที่หลอกให้กระต่ายน้อยอย่างเธอนึกย่ามใจว่าเสือตัวนี้ช่างมอบสัมผัสที่อ่อนโยนแก่เธอเหลือเกิน
ทั้งสองส่งเรียวลิ้นเข้าแลกลิ้มรสกันและกันจนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวเสียให้ได้ และหัวใจของหญิงสาวร่างบอบบางแทบจะร้อนเป็นไฟเมื่อหน้าอกอวบของเธอถูกมือของเขาบีบขยำอย่างไม่เบานัก
“ของจริงหรือเปล่า”
“บอส...”
“คุณต้องตอบผม ไม่งั้นสิลิโคนแตกผมไม่รู้ด้วยนะ”
“ขะ.. ของจริงค่ะ”
“หืม?”
เขาครางในลำคอเหมือนไม่เชื่อที่เธอบอกพร้อมกับดึงชุดเกาะอกของเธอลงจึงได้เห็นว่าเธอไม่ได้ยัดฟองน้ำอย่างที่เขาคิด
“ตัวคุณเล็กนิดเดียว ทำไมนมใหญ่จัง”
“บอส... พายอายค่ะ”
ชายหนุ่มไม่สนใจใบหน้าแดงกล่ำของเลขาคนสวย เขานวดเฟ้นหน้าอกของเธอเพื่อคลายความสงสัยและเขาก็ได้รู้ว่าที่บีบอยู่นี้คือของจริง
“ผมไม่ได้เอาถุงยางติดตัวมา คุณปลอดภัยหรือเปล่า”
“ยะ.. ยังไงหรอคะ”
“กับคนอื่นคุณป้องกันหรือเปล่า”
“บอส... พายยังไม่เคยนอนกับใครเลยค่ะ”
“จริงหรอ?”
หญิงสาวพยักหน้าไม่กล้าสบตาเขาด้วยเหตุใดเขาก็ไม่ทราบ เธออายุยี่สิบหกเท่าเขาแต่บอกว่าไม่เคย... 'จะอัพราคาหรือเปล่าคุณเลขาคนเก่ง'
“ถ้าคุณไม่เคยจริง ๆ สำหรับคืนนี้ของเราผมให้สองแสน”
“...”
“แต่ถ้าคุณโกหกผมจะลดเงินเดือนคุณ”
“คิดว่าพายหลอกบอสเหรอคะ”
“มันเชื่อยากหนิ คุณอายุยี่สิบหกแถมยังไม่ใช่คนขี้เหร่”
“เพราะพายเลือกหรอกค่ะ”
“ถ้างั้นวันนี้คุณต้องเลือกผมแล้วล่ะ”
มือที่นวดเฟ้นอกอวบอย่างถูกใจเปลี่ยนไปลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนที่มันล่อสายตาของเขามาสักพัก ผิวขาวสะอาดของพิยดาทำให้ร่างสูงจินตนาการไปไกลว่าถ้าได้ละเลียดชิมที่ผิวของเธอคงนุ่มละมุนลิ้นน่าดู
“อื้อออ บอสคะ”
“ถ้าจะจริง แค่สัมผัสก็ครางแล้ว”
พิยดาไม่กล้าสู้สายตาคมกริบเจือประกายระยิบระยับนั่น เธอก้มหน้าลงที่เท้ามองมือของเขาปลดพันธนาการของเธออกจนเหลือเพียงชั้นใน 'น่าอายจัง ไม่เอาแล้วดีกว่า'
“บอสคะ พายว่าหยุดเถอะค่ะ”
“คุณต้องบอกผมตั้งแต่จูบ ไม่ใช่ตอนที่ผมเห็นของคุณแล้ว”
“แต่ก็ไม่ทั้งหมดนี่คะ”
มือนุ่มนิ่มยื้อชุดตัวเองที่เขากำลังดึงลงไว้ แต่เมื่อสายตาคมช้อนมองมาที่ใบหน้าของเธอกลับทำให้มือไร้แรงต้านเขาเสียอย่างนั้น
“บอสคะ...”
“เรียกผมว่าเหมก็พอ ตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน”
เพียงไม่กี่วินาทีร่างบางก็เปลือยเปล่าต่อหน้าของเขา และเธอก็ทำให้ส่วนนั้นของเขาแข็งตัวจนปวดหนึบภายใต้กางเกงที่สวมอยู่
“ว๊ายยย”
เหมันต์นึกรำคาญหญิงสาวที่เอาแต่บดเบียดเนื้อตัวกับร่างของเขาเพราะไม่อยากให้มองเธอ อาการมึนอันน้อยนิดก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้งและแทนที่ด้วยความกระสันอยากแทน
แกร่ก เข็ดขัดราคาแพงถูกถอดออกและวางข้างกายพิยดาอย่างเป็นระเบียบ แต่เขากลับโยนเสื้อผ้าออกไปอย่างไร้ทิศทาง เขาเอาเข็มขัดวางไว้ตรงนี้ทำไม...
“บอส...”
“ชู่ว... ไม่เจ็บหรอก”
พิยดาถูกเข็มขัดหนังของเขารัดที่ข้อมือทั้งสองข้างแน่น ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหญิงสาวพลางนึกด่าทอตัวเองว่าปล่อยให้เขามัดตัวเองทำไมกัน
“บอสคะพายกลัว”
“นี่ไม่ใช่เวลางาน”
“คุณเหม ปล่อยมือพายออกได้มั้ยคะ”
“กลัวผมทำไม”
“...”
เธอก็ตอบไม่ได้ว่ากลัวเขาทำไม รู้เพียงแค่ตอนนี้เธออยากเปลี่ยนใจมาก ๆ
เรียวขาทั้งสองถูกเหมันต์จับแยกออกจากกันจนดอกไม้ที่ปิดสนิทเด่นหราต่อหน้าอย่างท้าทาย เหมันต์ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอหากไม่ใช่คนที่แต่งเป็นเมียเขาจะไม่ทำให้เด็ดขาด
“อื้ออ เจ็บค่ะ”
นิ้วมือเรียงยาวของเหมันต์ขยับเข้าออกในร่องรักจนความฝืดเคืองถูกแทนที่ด้วยน้ำสีใส ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าหาเต้าอวบที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เขาคิดอยากจับเลขาของตัวเองกินขึ้นมา ปกติเธอใส่แต่เสื้อเชิ้ตติดกระดุมถึงลำคอ ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะมีดีถึงเพียงนี้
“อ๊าาาส์”
“ผมจะเข้าไปแล้วนะ”
“อื้ออออ เจ็บค่ะ”
“ทนนิดเดียว เข้าไปได้ก็ไม่น่าเจ็บแล้ว”
“อื้อ กรี๊ดดดด!”
ตอนที่3ต้องรับให้ไหว
เหมันต์รู้สึกว่าถูกเธอตอดรัดจนตัวเองก็ปวดหนึบ หากว่าไม่ขยับสักทีเขาเองก็แย่
“อย่าขยับนะคะ”
“ไม่ขยับจะเสร็จได้ไงคุณ”
ร่างสูงจัดการจับมือที่ถูกมัดของเธอตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาเหนือศีรษะ และมันทำให้อกคู่สวยตรงหน้าเด่นขึ้นเหมือนท้าทายให้เขาชิมมันอีก
“ผมเป็นคนที่ชอบความรุนแรงมาก ๆ คุณต้องรับให้ไหว”
“บอส... คะ”
พิยดาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก 'ครั้งแรกของเธอก็เจอคนแบบนี้เลยหรือ'
ปึก
“โอ๊ยยย อื้อออ เจ็บ”
“อ่าส์ ซี๊ดดด”
“ช่วยเบากับพายกว่านี้หน่อยได้มั้ยคะ”
“ไม่รับปาก”
ถึงจะพูดอย่างนั้นออกไปแต่กระนั้นสะโพกสอบก็ไม่ได้ตะบี้ตะบันกระแทกเข้าไปอย่างทีแรก เขายั้งแรงไว้เกือบครึ่ง
ปึก ๆ ร่างสูงตัดสินใจดันตัวตนเข้าในร่องรักบริสุทธิ์ทีเดียวมิดลำ จะเบาหรือแรงเธอก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว
“ร้องไห้เลยเหรอคุณ”
“ฮือ ลองมาโดนทำบ้างมั้ยล่ะคะ”
“เป็นความคิดที่ดี”
พรึ่บ เพียงเสี้ยววินาทีร่างบอบบางก็ถูกพลิกขึ้นมาอยู่ด้านบนแทน พิยดาหน้าตาเหรอหราอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อริมฝีปากของเขางับเข้าที่ยอดอกของเธออย่างพอดิบพอดีพอดี แล้วเธอควรทำอะไรต่อในเมื่อส่วนนั้นยังเจ็บไม่น้อยลงเลย
เหมันต์ใช้มือประคองสะโพกของหญิงสาวให้ขยับเขยื้อนบนลำกายของตัวเองอย่างเอาแต่ใจแม้ว่าเธอจะร้องบอกว่าเจ็บจนแทบจะทนไม่ได้ก็ไม่ได้ทำให้เขาปราณี
ตับ ๆ ๆ ๆ
“อ๊ะส์ อื้อออ”
“ซี๊ดดด อ่าส์ อื้มมม”
มัวแต่เพลิดเพลินกับหน้าอกคู่สวยเลยทำให้เหมันต์ลืมที่จะเอาแก่นกายออกมาพ่นน้ำรักด้านนอกของหญิงสาว พอได้สติก็ปล่อยหมดทุกหยาดหยดเสียแล้ว
“ผมปล่อยใน”
“คะ?”
“ผมปล่อยใน คุณต้องกินยาคุมฉุกเฉิน”
“ตะ..แต่ตอนนี้จะตีสองแล้วนะคะ จะไปหาได้จากที่ไหน”
ร่างสูงเงียบไปครู่หนึ่งพิยดาจึงพลิกตัวลงนอนข้างๆเขา เธอมองข้อมือของตัวเองที่แดงแจ๋เพราะถูกเข็มขัดรัดไว้ก่อนจะยู่หน้าออกมาปกปิดความอาย
“แกะออกให้พายด้วยค่ะ”
“ผมว่าจะทำต่ออีกสักรอบ”
“ไม่เอาแล้วนะคะ พายเจ็บ”
ดวงตาของเธออ้อนวอนที่มองมาเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ ทำให้เหมันต์ยอมปลดมันออกให้เธอในที่สุด และเมื่อเป็นอิสระเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายทันที
“ดึกแล้ว ทำไมไม่นอนกับผม”
“คือ...”
“อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ยังทัน”
“คะ?”
“ยาคุมกินตอนเช้าก็ทัน เช้าค่อยกลับ”
.....
คนที่ข่มตาลงนอนได้คงเป็นเขาเพียงคนเดียว พิยดาเผลอตัวทำเรื่องที่ไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่งเพราะเขาเป็นเจ้านาย เธอไม่เคยคิดให้เกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเจ้านายเลยสักนิด ร่างบางมองดูเวลาที่หน้าจอมือถือตอนนี้ก็เป็นเวลาตีห้าเข้าไปแล้ว เธอรีบไปก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมสติดีกว่า
.....
“ยัยพาย เพิ่งกลับหรอ”
สองเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าห้องหยุดชะงัก ถ้าเธอเดินเร็วกว่านี้อีกนิดเดียวคงไม่ต้องเจอพี่ชายจอมสอบสวน
“ค่ะ พี่จะไปไหนแต่เช้าคะ”
“จะลงไปทำอาหารไว้รอแกนั่นแหละ แล้วกลับยังไงเจ้านายแกมาส่งหรือเปล่า”
“ชะ.. ใช่ค่ะ คุณเหมันต์มาส่ง ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
ร่างบางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อปลีกตัวออกมาจากสายตาของพี่ชายได้ เขาดุมาก ๆ และก็รักเธอมาก ๆ ด้วย เปรียบเสมือนแม่คนหนึ่งก็ว่าได้
พิยดาทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่จัดการทำความสะอาดร่างกายและแกะยาคุมฉุกเฉินกินเรียบร้อย ทุก ๆ สัมผัสของเขายังตรึงอยู่ในใจของหญิงสาว ผู้ชายคนแรกคือเจ้านายของตัวเองหรอกหรือนี่ แล้วตื่นมาเขาจะจำเรื่องเมื่อคืนได้ไหม
