姜音รู้สึกถึงมือของชายหนุ่มที่โอบรอบเอวเธอ ความอบอุ่นจากเขาทำให้เธออ่อนแรง
“เป่ยจิ่งชวน ข้อตกลงระหว่างเราได้จบลงแล้ว
...” เขายึดคางของเธออย่างหยาบคาย เสียงทุ้มกระซิบใกล้ริมฝีปาก
“ยังไม่จบจนกว่าจะรุ่งเช้า ตอนนี้เธอยังเป็นของฉัน ”
姜音ขมวดคิ้ว
เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงกลับมาพัวพันกับเขาอีก
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัญญา ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมง เธอมาที่นี่เพื่อเก็บของเตรียมจากไป
แต่เป่ยจิ่งชวน ชายหนุ่มคนนี้ เมื่อเข้ามาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าทันที ไม่ให้เธอมีโอกาสพูดอะไร เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาที่เขาบุกเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
สามปีที่ผ่านมานั้นไม่ยาวไม่สั้นสำหรับความสัมพันธ์
ร่างกายที่เคยใสซื่อของเธอกลายเป็นที่คุ้นเคยกับเขา เธอไม่สามารถต้านทานได้
ความรู้สึกที่คลุมเครือเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตู้เก็บเหล้าด้านหลังถูกกระแทกจนแกว่งไปมา
姜音พูดเบาๆ “พรุ่งนี้ฉันมีธุระ อย่าให้มีรอยนะ” ชายหนุ่มหยุดแล้วหัวเราะเยาะ
จากนั้นก็บุกเข้ามาอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
姜音ออกมาหลังจากอาบน้ำ มองดูตัวเองในกระจก พบว่าไม่มีที่ไหนบนร่างกายที่ดีเลย เป่ยจิ่งชวนสูบบุหรี่หลังจากเหตุการณ์ เขาพิงตัวอย่างเกียจคร้าน มองเธอจากเบื้องบน “เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่ต่อสัญญา?”
姜音หยุดคิด
ความคิดของเธอย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนเธออายุ 22 ปี ครอบครัวล้มละลาย พ่อของเธอตกลงมาจากตึก แม่ของเธอป่วยหนัก ค่ารักษาพยาบาลสูงลิ่ว และถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ เธอต้องหลบหนี จนถึงขั้นต้องนอนใต้สะพานในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด
เมื่อไม่มีทางออก เธอเคยคิดที่จะจากโลกนี้ไปพร้อมแม่
การพบกับเป่ยจิ่งชวนเป็นโชคดีที่ไม่คาดฝัน สัญญา 3 ปีที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์
เป่ยจิ่งชวนควรจะเป็นผู้สนับสนุนที่ดีที่สุด เขาไม่เล่นเกมบนเตียงและใจกว้างกับเธอเสมอ นอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลของแม่แล้ว เขายังไม่เคยให้เธอขาดสิ่งใดในชีวิต
แต่โชคร้ายที่เธอเกิดความรู้สึกกับเขา ร่างกายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกในตอนนั้น ใจของเธอก็ถูกครอบครองด้วย
ยังจะต่อสัญญาไหม? คำถามนี้เป็นเหมือนกับดักที่ล่อให้เธอเข้าสู่ความทุกข์
เสียงน้ำไหลช่วยกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจของ姜音 “ไม่ต่อแล้ว แม่ของฉันดีขึ้น อยากให้ฉันมีลูกเร็วๆ”
เป่ยจิ่งชวนเข้ามาข้างหลังเธอ
กลิ่นบุหรี่ของเขาหอมและเย็น เขาแนบตัวกับเธอ ถามด้วยเสียงที่คลุมเครือ “เจอคนที่เหมาะสมแล้วหรือ?”
“อืม”
“เร็วจริงๆ ได้ลองศึกษาดูไหม?”
“ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ไม่ต่างกัน ความรู้สึกนั้นค่อยๆ เติบโต”
“อ้อ? แล้วขนาดล่ะ?”
姜音หน้าแดง “ยังเด็ก ฉันไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็กลับมาจริงจัง “เป่ยจิ่งชวน ฉันจริงจังนะ”
คำพูดสั้นๆ ฟังดูเหมือนเธอจะบอกให้เขาเลิกเล่น แต่อีกด้านก็ดูเหมือนจะลองเชิง
แต่การลองเชิงของเธอไม่มีทางชนะ เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบาๆ “ทำไมไม่คิดจะแต่งงานกับฉันบ้าง?”
姜音ได้ยินเขาล้อเลียนแบบนี้
เธอก็รู้ว่าตัวเองแพ้พนัน เธอหันหน้า สองคนใกล้ชิดกันจนริมฝีปากสัมผัสกัน เป่ยจิ่งชวนหรี่ตา เกิดความต้องการง่ายๆ แล้วก้มลงจูบเธอ
姜音หลบแล้วชี้ไปที่เวลา เสียงของเธอยังมีความอ่อนหวานหลังจากเหตุการณ์ แต่ก็ไร้ความรู้สึก “หลังเที่ยงคืนแล้ว สัญญาของเราจบลงแล้ว”
การทำอีกครั้งจะไม่สุภาพ เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบาๆ เขาจูบหูเธอ “ชอบความมีเหตุผลของเธอนะ”
“ถ้าขาดเงินก็กลับมาหาฉัน ฉันรอเธอเสมอ”
“แล้วเจอกันใหม่ 音音”
เขาเป็นแบบนี้ตลอด ใช้คำพูดที่อ่อนโยนจนเกือบเย็นชา พูดสิ่งที่ทำร้ายจิตใจ
ระยะทางที่ห่างออกไป บรรยากาศรอบๆ ก็เย็นลง นี่เป็นสัญญาณของการสิ้นสุด
จนกระทั่งเสียงประตูปิดลง เธอถึงจะกล้าผ่อนคลายไหล่ ปล่อยให้ดวงตาของเธอบวมขึ้น
“เป่ยจิ่งชวน แล้วไม่พบกันอีกดีกว่า”
ในวันรุ่งขึ้น เจียงอินได้ปิดบังรอยที่คอของเธอ แล้วออกไปทำเรื่องให้แม่ออกจากโรงพยาบาล
เมื่อเธอเปิดประตูห้องผู้ป่วยก็เห็นเจ้านายของเธอกำลังช่วยจัดการเรื่องต่างๆ เธอหยุดเดิน หายใจลึกๆ แล้วเดินไปข้างหน้าพูดว่า “คุณกู้ ไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ”
เธอพูดอย่างสุภาพ จนทำให้บรรยากาศดูห่างเหินและน่าอึดอัด กู้เยี่ยนโจวดูเศร้าหมอง “เสี่ยวอิน เธอยังโกรธฉันอยู่เหรอ?”
เจียงอินชะงัก แล้วส่ายหัว
ก่อนที่ครอบครัวเจียงจะล้มละลาย พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัว ทั้งสองครอบครัวเคยล้อเล่นเรื่องการหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก และพวกเขาก็เคยเป็นคู่รักที่คนรอบข้างพูดถึงว่าเหมือนคู่รักในฝัน
ในวันที่พ่อของเธอกระโดดลงจากตึก เธอโทรหากู้เยี่ยนโจวครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนแรกยังสามารถติดต่อได้ แต่หลังจากนั้นก็มีเพียงเสียงเตือนว่าหมายเลขนี้ไม่สามารถติดต่อได้
เมื่อพ่อถูกฝัง เจียงอินที่ยังไม่ยอมแพ้ก็เคยไปหากู้ที่บ้านครั้งหนึ่ง แต่เธอถูกห้ามไม่ให้เข้าไปในบ้าน เพียงแค่พี่เลี้ยงที่ไม่แยแสส่งซองสีขาวมาให้เธอ ข้างในมีเงิน 2000 บาท
ตั้งแต่นั้นมา กู้เยี่ยนโจวก็ถูกตัดออกจากชีวิตของเธอโดยสิ้นเชิง
และตอนนี้พวกเขากลายเป็นเจ้านายและลูกน้อง
ก็เป็นเรื่องบังเอิญเมื่อเดือนที่แล้วบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ผู้นำใหม่ที่มาจากต่างประเทศเข้ามาในแผนกที่เจียงอินทำงานอยู่ ก็คือกู้เยี่ยนโจว
เจียงอินมองที่งานไม่ใช่คน งานกับอดีต แน่นอนว่างานสำคัญกว่า กู้เยี่ยนโจวซ่อนความรู้สึก ทำเป็นสบายๆ “เธอปรับสภาพหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปทานอาหาร เจอลูกค้าที่สำคัญมากคนหนึ่ง”
“ค่ะ”
ครึ่งเดือนต่อมา
เมื่อพบลูกค้า เจียงอินเปลี่ยนเป็นชุดเดรสที่เหมาะสม
เธอนั่งรถของกู้เยี่ยนโจวมาถึงหน้าประตูโรงแรม
เมื่อเปิดประตูรถลงไป สายตาเจียงอินก็สะดุด
เป็นรถแลนด์โรเวอร์สีดำที่เธอคุ้นเคยที่สุด
เพ่ยจิ่งชวนชอบขับแลนด์โรเวอร์มากที่สุด เรียบง่ายและมั่นคง รถคันนั้นเคยขับไปยังพื้นที่ห่างไกล ในคืนที่เงียบสงบ พระจันทร์ส่องแสง เธอนอนอยู่บนหลังคารถแลนด์โรเวอร์ ถูกเพ่ยจิ่งชวนทำให้ยุ่งเหยิงจนเช้า
ความทรงจำและความเป็นจริงซ้อนทับกัน ประตูรถแลนด์โรเวอร์เปิดออก
เพ่ยจิ่งชวนก้าวขาลงมาในชุดดำ ดูสงบและมีเกียรติ เจียงอินหัวใจหดตัว เธอบังคับตัวเองไม่ให้มอง
ดึงสายตากลับมาอย่างแรง
แต่กู้เยี่ยนโจวที่อยู่ข้างๆ กลับโบกมือไปทางนั้น “จิ่งชวน”
เจียงอินชะงัก
เพื่อนที่เขาพูดถึงคือเพ่ยจิ่งชวนเหรอ?
เพ่ยจิ่งชวนเดินเข้ามาทางนี้ ยืนยันความคาดเดาของเธอ เขาเข้าใกล้ทีละนิด ราวกับไม่เคยรู้จักเจียงอิน ล้อเลียนว่า “เยี่ยนโจว นี่แฟนเธอเหรอ ?”
กู้เยี่ยนโจวยิ้มบางๆ “อย่าล้อเล่นเลย เสี่ยวอิน ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก นี่คือคุณเพ่ย ประธานของบริษัทไห่โจวกรุ๊ป ครั้งนี้เราต้องออกแบบชุดหมั้นให้กับคู่หมั้นของคุณเพ่ย คิดไปคิดมา บริษัทก็มีเธอที่เหมาะสมที่สุด”
คู่หมั้น...
สามคำนี้เหมือนหินหนักพันกิโลทับลงบนหัวใจของเจียงอิน ความเจ็บปวดถี่ๆ รัดเธอไว้แน่น
เจียงอินมองไปที่เขา เขายืนต้านแสง ร่างใหญ่โตบดบังเธอ ราวกับกรงที่มองไม่เห็น เธอไม่เคยหลบหนีไปได้เลย
เขาจับมือเธออย่างสุภาพ อุณหภูมิที่คุ้นเคย รัดเธอไว้แน่น “ยินดีที่ได้รู้จัก คุณเพ่ยจิ่งชวน” เสียงทุ้มมีเสน่ห์ มีความอบอุ่นที่เธอเท่านั้นที่เข้าใจ
เจียงอินไม่แสดงความรู้สึก ร่วมแสดง “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจียงอิน”
เพ่ยจิ่งชวนยิ้มเยาะ ตั้งใจพูดว่า “เจียงอิน? ชื่อเพราะจัง ฝากคุณเจียงช่วยออกแบบชุดหมั้นนะครับ”
เจียงอินหายใจถี่
พวกเขาเพิ่งรู้จักกันในคืนนั้นก็ไปโรงแรมด้วยกัน เขาครอบครองเธอ แล้วถามอย่างไม่รู้ตัวว่า “คุณชื่ออะไร?”
“เจียง……อิน”
“เจียงอิน? ชื่อเพราะจัง”
......
ความทรงจำที่ชัดเจน ตีเธออย่างไร้ความปรานี
ทำให้เจียงอินรู้สึกเหมือนอยู่ในทะเลลึกและไฟร้อน
เธอรู้ว่าเพ่ยจิ่งชวนตั้งใจทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ เขาชอบที่สุดที่จะควบคุมความรู้สึกของเธอและทำตามใจตัวเอง
เจียงอินไม่อยากเสียความสงบต่อหน้าเขา ยิ้มเย็นๆ ไม่พูดอะไร
บนโต๊ะอาหาร เจียงอินเป็นเพียงคนประกอบ เพ่ยจิ่งชวนกับกู้เยี่ยนโจวคุยกัน พูดถึงคู่หมั้นของเขา กู้เยี่ยนโจวหัวเราะอย่างมีความหมาย “ยังเป็นเธออยู่เหรอ ?”
สามคำนี้กระตุ้นเส้นประสาทของเจียงอิน ราวกับเป็นภาพหลอน เธอรู้สึกว่าเพ่ยจิ่งชวนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็เลื่อนสายตาออกไป ตอบเบาๆ ว่า “อืม”
กู้เยี่ยนโจวแซว “เธอนี่ช่างซื่อสัตย์จริงๆ ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ก็มีแค่เธอคนเดียว วันหมั้นกำหนดหรือยัง?”
“รอให้วันเกิดเธอผ่านไปก่อน
” ......
อาหารมื้อนี้ เจียงอินกินอย่างยากลำบากมาก
เมื่อจบมื้อ เวลาล่วงเลยไปจนดึก ข้างนอกฝนตกลงมาเบาๆ
กู้เยี่ยนโจวได้รับโทรศัพท์จากบ้าน ต้องกลับไป
ลมหนาวพัดมา กู้เยี่ยนโจวถอดเสื้อคลุมของเขาคลุมไหล่เธอ “เวลามันดึกแล้ว ฉันจะให้จิ่งชวนไปส่งเธอกลับบ้าน ถึงบ้านแล้วส่งข้อความให้ฉันด้วยนะ”
แล้วเขาก็เหมือนเป็นสมาชิกครอบครัว พูดกับเพ่ยจิ่งชวนว่า “รบกวนด้วยนะจิ่งชวน”
เพ่ยจิ่งชวนมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ไม่มีการตอบกลับ ไม่มีอารมณ์
แต่เจียงอินรู้ดี ว่าความสงบของเขาในตอนนี้ เป็นสัญญาณก่อนพายุจะมา
เจียงอินขึ้นรถด้วยความรู้สึกสับสน
ลายหนังบนเบาะรถสัมผัสกับผิวของเธอ คุ้นเคยและฝังแน่นในใจ เป่ยจิ่งชวนไม่รีบสตาร์ทรถ
แต่กลับหยิบบุหรี่มาหนึ่งมวนและถือไว้ที่ปลายนิ้ว "อินอิน จุดไฟให้บุหรี่หน่อย" เขามองไปที่เธอ เจียงอินกลืนน้ำลายลงคอ
แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว แต่ก็เหมือนมีแรงผลักดันให้เธอหยิบไฟแช็กขึ้นมา
เสียงไฟแช็กดังขึ้น เปลวไฟส่องสว่างครึ่งหนึ่งของใบหน้าเขา เป่ยจิ่งชวนสูบบุหรี่และพ่นควันออกไปเบา ๆ ที่ใบหน้าเจียงอิน เจียงอินไม่หลบ
ทำให้ควันบุหรี่แสบตาเธอจนตาแดง
เป่ยจิ่งชวนจ้องมองเธอ สามปีที่แล้วเธอวิ่งวุ่นไปทั่วจนผอมแห้ง
แต่ตอนนี้เธอค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกาย แต่ไม่นานหลังจากที่แยกกัน เธอก็กลับมาแย่ลงอีก หน้าที่ขาวซีดและไร้เครื่องสำอางทำให้คนสงสาร
แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูด เป่ยจิ่งชวนพยายามควบคุมอารมณ์ มองไปที่ปลายนิ้วของเธอ "บาดเจ็บยังไง?" เจียงอินอึ้งไปเล็กน้อย มองไปที่บาดแผลที่เกือบจะหายดีแล้วและดึงมือกลับ "เรื่องเล็กน้อย ขอบคุณที่คุณเป่ยสนใจ" เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบา ๆ "คุณเป่ย?" เขาล้อเลียน "มีคนใหม่แล้วสินะ ถึงได้รีบตัดสัมพันธ์กับผมแบบนี้" เจียงอินยิ้มแห้ง ๆ "คุณกำลังจะแต่งงาน เราพูดเรื่องนี้มันไม่เหมาะสม" "หึงเหรอ?" เจียงอินสะดุ้ง "ไม่ใช่!" เธอแสดงไม่เก่งนัก
แต่กลับทำให้เป่ยจิ่งชวนพอใจจนเขาอดไม่ได้ที่จะขอจูบ เจียงอินใจเต้นแรง
ในขณะที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน เธอก็หันหน้าหลบ เป่ยจิ่งชวนเห็นเสื้อโค้ทผู้ชายบนตัวเธอ ความอยากหายไปทันที
เขายื่นมือไปโยนเสื้อไปข้าง ๆ มองเธอด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจ "กู่เยี่ยนโจวทำกับเธอดีมาก ไปคบกับเขาแล้วเหรอ
?" เจียงอินผลักหน้าอกเขา "ไม่ใช่ เขาเป็นเจ้านายของฉัน" "ยิ่งดีใหญ่ ใกล้ชิดกันมากขึ้น" เป่ยจิ่งชวนพูดกึ่งจริงกึ่งล้อเล่น "เงื่อนไขเขาดี เธอไม่เสียหาย" "..." เจียงอินรับไม่ได้กับการถูกกดดันแบบนี้ เธอต้องการหลุดออกมาและพูดอย่างตั้งใจ "ดูสถานการณ์ไป แม่ฉันชอบเขามาก" เป่ยจิ่งชวนนั่งตัวตรงอย่างไร้อารมณ์ สตาร์ทรถโดยไม่คาดคิด เจียงอินไม่ทันเตรียมตัว
ร่างกายเธอโยนไปข้างหน้าจนหัวชน เธอทั้งโกรธทั้งไม่พอใจ
กำหมัดแน่นและมองเขา ไม่เอา ไม่อยากมีเรื่องกับเขา!
รถมาถึงหน้าตึก
เป่ยจิ่งชวนมองไปที่อาคารเก่า ๆ ข้างหน้า ขมวดคิ้ว "ทำไมเธอไม่ใช้ห้องนั้นล่ะ?" เจียงอินพูดเบา ๆ "มันไม่ใช่ของฉัน อยู่แล้วไม่สบายใจ" "ชื่อเธอเป็นเจ้าของ ทำไมไม่ใช่ของเธอ" "คุณเป่ยเตือนฉันได้ดี มีเวลาคุณโอนห้องมาให้ฉันด้วยนะ"
คำพูดมาถึงตรงนี้ เป่ยจิ่งชวนไม่พูดต่อ มันไม่มีประโยชน์ เขาลงจากรถ "ผมไปส่งเธอขึ้นไป" เจียงอินไม่กล้า
หลังจากที่แยกกันแล้ว เธอไม่อยากกลับไปติดใจอีก ตึกมีเจ็ดชั้น ไม่มีลิฟต์ เจียงอินเดินขึ้นไปแต่ละชั้น เปิดไฟทีละดวง
เมื่อยืนอยู่หน้าประตูบ้าน เจียงอินหายใจไม่ทั่วท้อง หันไปมองลงไป
เป่ยจิ่งชวนยังอยู่ เขายืนอยู่ที่หน้ารถ มองขึ้นมาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย
เจียงอินรู้สึกขมขื่น เธอเปิดประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง กลิ่นแปลก ๆ ทำให้เธอตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไป ก๊าซรั่ว
แม่เธอหมดสติอยู่บนพื้น "แม่!" เจียงอินร้องเรียกและอุ้มแม่ขึ้น ใบหน้าแม่ขาวซีด เธอกังวลจนแทบไม่มีสติ สั่นเทา หยิบมือถือขึ้นมาขอความช่วยเหลือ หมายเลขที่ตั้งไว้คือเป่ยจิ่งชวน เธอหยุดชั่วครู่และเลื่อนผ่านไป
กดโทร 120 …
รถพยาบาลยังไม่มา เป่ยจิ่งชวนมาถึง เจียงอินนั่งคุกเข่ากับพื้น มองดูเขาเหมือนเป็นผู้ช่วยชีวิต อุ้มแม่ที่หมดสติขึ้นมา
