บทที่ 2
หลังจากลงจากรถเมล์แล้ว อลินดาก็ต้องเดินเข้าซอยมาเกือบสามร้อยเมตร จึงจะถึงบ้านพักของตนเอง บ้านไม้หลังใหญ่สองชั้นที่มีรั้วรอบขอบชิด
รถสปอร์ตราคาแพงสีดำคันคุ้นตาของแซคคารีย์ยังคงจอดอยู่ หล่อนถอนใจแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปหยุดที่ประตูรั้วไม้สีขาว และผลักมันให้เปิดกว้างออก หล่อนแทรกตัวเข้าไปภายในอาณาเขตของบ้าน ก้าวเท้าจะเดินเข้าบ้าน แต่สายตาก็ไปสะดุดที่ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งเสียก่อน
พี่สาวของหล่อนกับแซคคารีย์...
หล่อนระบายยิ้มเล็กน้อย เมื่อพี่สาวฝาแฝดที่มีหน้าตาเหมือนกับหล่อนราวกับคนๆ เดียวกัน จะต่างกันบ้างก็ตรงที่หล่อนจะมีร่างกายที่อวบอัดมากกว่า ซึ่งก็เป็นเพราะหล่อนเป็นผู้หญิงที่มีความสุขกับการกินมาก ในขณะที่นารีรัตน์เป็นผู้หญิงที่รักสวยรักงาม และรักสุขภาพมาก หุ่นจึงไม่ต่างจากนางแบบแม้แต่น้อย
ตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ หล่อนมักจะถูกเปรียบเทียบกับพี่สาวที่เกิดนำหน้าหล่อนเพียงแค่ไม่กี่นาทีเสมอ ทั้งเรื่องการเรียน และการวางตัว
นารีรัตน์สร้างความภาคภูมิใจให้กับครอบครัวเสมอ ไม่ว่าพี่สาวจะลงมือทำอะไรก็จะสำเร็จทั้งหมด ในขณะที่หล่อนเรียนปานกลาง หัวก็ไม่ดี กว่าจะเรียนจบมาได้ก็แทบแย่ แถมหน้าที่การงานก็เป็นได้แค่พนักงานบัญชีต๊อกต๋อย ส่วนนารีรัตน์เป็นถึงข้าราชการมีหน้ามีตาในสังคม
แต่ถึงแม้หล่อนจะด้อยกว่าพี่สาวฝาแฝดทุกด้าน แต่หล่อนก็ไม่เคย... ไม่เคยเลยจริงๆ ที่จะริษยาในตัวของนารีรัตน์ หล่อนยินดีกับนารีรัตน์เสมอกับความสุขที่พี่สาวได้รับ นั่นก็รวมไปถึงการได้ครอบครองหัวใจของแซคคารีย์
สองเท้าหยุดยืนโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตที่หวานฉ่ำเพราะได้อิทธิพลมาจากแพขนตายาวและงอนจับจ้องไปยังร่างของแซคคารีย์และ นารีรัตน์ไม่วางตา แล้วสมองไม่รักดีก็อดที่จะนึกย้อนไปถึงอดีตไม่ได้ อดีตที่ไม่น่าจดจำนักสำหรับหล่อน
แปดปีที่แล้วครอบครัวของหล่อนกับครอบครัวของแซคคารีย์พบเจอกันโดยบังเอิญ และก็คงจะยังเป็นคนแปลกหน้าไม่รู้จักกันต่อไป หากพี่สาวของหล่อนไม่กระโดดน้ำลงไปช่วยมารดาของแซคคารีย์ที่กำลังเป็นตะคริวอยู่ในสระว่ายน้ำ
เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้สองครอบครัวสนิทสนมกัน และบิดามารดาของแซคคารีย์ ก็ได้ทำการสู่ขอนารีรัตน์ให้กับแซคคารีย์ลูกชายของตนเอง และให้คำมั่นสัญญาว่าจะให้แซคคารีย์มาแต่งงานกับนารีรัตน์ทันที เมื่อเรียนจบ
ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ทั้งสองครอบครัวมีความสุขและติดต่อกันเสมอมา แซคคารีย์กับนารีรัตน์สานความสัมพันธ์ที่มีต่อกันแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน ในขณะที่หล่อนก็ยินดีกับพี่สาวและแซคคารีย์มาตลอด จนกระทั่งเมื่อพี่สาวของหล่อนเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป
นารีรัตน์ได้เป็นดาวมหาวิทยาลัย และก็มีหนุ่มๆ เข้ามาขายขนมจีบทุกวี่ทุกวัน จนหล่อนต้องคอยกันท่าให้กับนารีรัตน์อยู่บ่อยๆ แต่ก็มีผู้ชายอยู่คนหนึ่งที่สามารถเข้าใกล้นารีรัตน์ได้ เพราะผู้ชายคนนี้เป็นสายเปย์ตัวจริง ตอนแรกๆ พี่สาวของหล่อนก็คิดจะแค่หลอกเล่นๆ แต่สุดท้ายก็คบหากันจริงจัง ทั้งๆ ที่มีแซคคารีย์อยู่แล้วทั้งคน
แม้หล่อนจะพยายามเตือนสตินารีรัตน์เท่าไหร่ แต่ความลุ่มหลงในรสเสน่หาทำให้นารีรัตน์เลือกที่จะทรยศแซคคารีย์ โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยสักนิด
หล่อนสงสารและเห็นใจแซคคารีย์มาก จึงได้สวมรอยเป็นพี่สาวติดต่อกับเขาเรื่อยมา และก็เป็นหล่อนอีกนั่นแหละที่ส่งของขวัญน่ารักๆ มากมายที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกไปให้เขาในวันพิเศษต่างๆ โดยที่นารีรัตน์ไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้เลย
เวลาผ่านไปเกือบห้าปี นารีรัตน์ก็ได้เลิกรากับแฟนหนุ่มสายเปย์ และก็ออกไปเที่ยวผับกลางคืน จนบิดามารดาต้องคอยห้ามปรามเพราะเป็นห่วง และช่วงปลายปีแซคคารีย์ก็บินลัดฟ้ามาเมืองไทยเพื่อมาเปิดโรงแรมสาขาใหม่ในเมืองไทย นารีรัตน์จึงได้มีโอกาสพบกับแซคคารีย์อีกครั้ง หลังจากที่เลิกสนใจไปนาน
ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่แนบแน่นขึ้นอีก แซคคารีย์มีความสุขอยู่กับนารีรัตน์พี่สาวของหล่อน ในขณะที่หล่อนผู้อยู่เบื้องหลังก็ยินดีกับความสุขของคนทั้งคู่ไปด้วย
แม้ว่าหล่อนจะตกลงไปในหลุมรักของแซคคารีย์แล้ว แต่หล่อนก็ไม่เคยคิดจะแย่งชิง หรือทำลายความสุขของคนทั้งคู่ ถ้าคนที่หล่อนรักทั้งสองคนมีความสุข หล่อนก็มีความสุขเช่นกัน แม้ว่าจะรู้สึกทรมานไม่น้อยก็ตาม
“ลินดา มานี่หน่อยสิ”
เสียงเรียกของนารีรัตน์ทำให้อลินดาสะดุ้งตื่นจากความหลังในอดีต หล่อนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง
“เอ่อ... พี่นารีมีอะไรกับฉันเหรอ”
นารีรัตน์เดินเข้ามาหาหล่อนเสียเอง และก็มีแซคคารีย์เดินตามติดมาด้วย
หล่อนช้อนตาขึ้นมองหน้าพี่สาว สลับกับจ้องมองใบหน้าเย็นชาของว่าที่พี่เขย
“ทำไมแกไม่กลับมากับคุณแซค”
“เอ่อ...คุณแซคบอกพี่นารีเหรอจ๊ะ”
หล่อนมองหน้าแซคคารีย์อย่างตัดพ้อ เพราะไม่คิดว่าเขาจะเอามาฟ้องพี่สาว
“ไม่ต้องไปโทษคุณแซคเลย เพราะถึงเขาไม่บอก ฉันก็รู้อยู่ดี”
พี่สาวของหล่อนมักจะเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตของหล่อนเสมอ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
“คือว่าฉันมารถเมล์สะดวกกว่าน่ะพี่นารี”
“แล้วแกจะไปโหนรถเมล์ให้เมื่อยทำไม ยังไงซะคุณแซคก็ต้องมาหาฉันที่บ้านอยู่ดี แกนี่มันดื้อนักนะ”
คนถูกตำหนิน้ำตาซึม พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ฉันขอโทษก็แล้วกันค่ะ ขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ”
“นี่อย่ามาประชดประชันฉันนะ แกนี่วันๆ ขยันหาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันเสียจริงๆ”
หล่อนมองหน้าพี่สาว และก็ปรายตามองหน้าผู้ชายอีกคนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างกายพี่สาวอย่างตัดพ้อ กลีบปากอิ่มที่เม้มแน่นสั่นระริกด้วยความน้อยใจ
“ฉันก็เป็นแบบนี้นั่นแหละ พี่นารียังไม่ชินอีกเหรอคะ”
อลินดาพูดจบก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา และวิ่งหนีเข้าไปในบ้านทันที
“นังน้องบ้า อย่าเดินหนีฉันนะ” นารีรัตน์จะวิ่งตามไปเอาเรื่อง แต่ถูกแซคคารีย์ห้ามเอาไว้เสียก่อน
“ช่างเถอะครับ นารี อย่าไปต่อความยาวสาวความยืดเลยครับ”
“แต่ถ้าไม่ดุไม่ว่าบ้างยายลินดาก็จะได้ใจนะคะ นี่นารีกับแม่ก็ปวดหัวกับยายลินดามาตั้งแต่เล็ก โตขึ้นนึกว่านิสัยจะเปลี่ยนดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยิ่งแย่ค่ะ”
แซคคารีย์ไม่ได้ออกความคิดเห็น เพราะเขาไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น และสำคัญเขาขยะแขยงอลินดาราวกับเศษขยะ ชื่อเสียงของเจ้าหล่อนฉาวโฉ่จนเหม็นฟุ้ง นักท่องราตรีน้อยคนนักที่จะไม่เคยขึ้นเตียงกับหล่อน
น่าขยะแขยงที่สุด!
“คุณแซคจำเรื่องคลิปหลุดเมื่อปีก่อนได้ไหมคะ ที่คุณแซค คิดว่าเป็นนารีน่ะค่ะ ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้วเป็นคลิปที่ประจานความสำส่อนของยายลินดา”
ทำไมเขาจะจำไม่ได้ล่ะ คลิปร่วมเพศนั่นถูกแชร์ว่อนภายในโลกอินเตอร์เน็ต และเขาก็ได้เห็นมันอย่างชัดเจน ครั้งแรกเขาคิดว่าเป็นนารีรัตน์ แต่ได้ยินเสียงผู้ชายในคลิปเรียกว่าลินดา เขาจึงรู้ดีว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงร่านคนนั้นก็คืออลินดานั่นเอง
“จำได้ครับ”
“นั่นไม่ใช่คลิปเดียวของยายลินดาที่หลุดนะคะ ยังมีอีกเยอะค่ะ แต่ครอบครัวเราใช้เงินอุดเอาไว้ ไม่งั้นคงอับอายมากกว่านี้แน่ๆ นารีเหนื่อยใจกับยายลินดาเหลือเกินค่ะ”
“ผมเข้าใจคุณนะนารี”
แซคคารีย์ยกมือขึ้นแตะที่แขนกลมกลึงของนารีรัตน์อย่างให้กำลังใจ
นารีรัตน์ระบายยิ้มให้กับแฟนหนุ่ม ก่อนจะเอียงหน้าซบกับแผ่นอกกว้างอย่างประจบประแจง
“ก็มีแต่คุณนี่แหละค่ะที่เข้าใจนารี”
“เรากำลังจะเป็นคนๆ เดียวกันแล้ว ผมรักคุณนะนารี”
“นารีก็รักคุณค่ะ คุณแซค”
สองหนุ่มสาวที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์หวานในอีกไม่กี่วันข้างหน้าสวมกอดกันด้วยความรัก ในขณะคนที่มองมาจากหน้าต่างและเห็นเข้าพอดีถึงกับเจ็บแปลบในอก
อลินดารีบดึงบานประตูหน้าต่างปิดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยืนนิ่งเพื่อบอกกับตัวเองว่าหยุดคิดอะไรกับแซคคารีย์ได้แล้ว เขาเป็นของนารีรัตน์ เป็นของพี่สาวของหล่อน แต่มันทำได้ยากนัก เมื่อหล่อนตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น และก็ยิ่งถลำลึกขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้สวมรอยเป็นพี่สาวเมื่อหลายปีก่อน
แต่หล่อนไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์... ท่องเอาไว้นะอลินดา!
บทที่ 3
ประตูห้องนอนถูกเขย่าแรงๆ ทำให้คนที่นอนซึมเศร้าอยู่บนเตียงต้องรีบป้ายน้ำตา และเอ่ยถาม
“แม่เหรอจ๊ะ”
“ฉันเอง เปิดประตูหน่อย เร็วเข้า”
เสียงของพี่สาวตอบกลับมา และก็ทำให้หล่อนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“พี่นารีมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ”
“มีสิ แล้วก็รีบเปิดประตูด้วย”
“แต่ฉันนอนแล้วนะ เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
หล่อนตัดบท เพราะไม่อยากจะทะเลาะกับพี่สาวฝาแฝด แต่ดูเหมือนว่านารีรัตน์จะไม่ยอม
“ถ้าแกไม่เปิด ฉันจะร้องโวยวายให้ลั่นเชียว พ่อกับแม่จะได้ตกใจเล่นๆ”
อลินดาถึงกับต้องถอนใจหายยาวเหยียด พี่สาวของหล่อนมักจะเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้เสมอ ต้องได้ดั่งใจต้องการทุกอย่าง โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย
“อย่านะพี่นารี ฉันไปเปิดประตูเดี๋ยวนี้แหละ”
คนเป็นน้องต้องกระโจนลงจากเตียง และวิ่งไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว
นารีรัตน์ยืนท้าวสะเอวอยู่หลังบานประตู ก่อนจะเดินแทรกเข้ามาภายในห้อง ทำราวกับตัวเองเป็นเจ้าของห้องไม่มีผิด อลินดาดันบานประตูปิดเบาๆ ก่อนจะเดินตามพี่สาวมา
“ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่”
“พี่นารีพูดอะไรคะ”
“อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลย”
นิ้วเรียวของนารีรัตน์ยกขึ้นจิ้มหน้าผากของน้องสาวแรงๆ อย่างหมั่นไส้
“สายตาที่แกใช้มองคุณแซคไงล่ะ แกคิดจะแย่งเขาไปจากฉันเหรอ”
อลินดาถอนใจอย่างเหนื่อยล้า หล่อนเม้มปากและเดินหนีไปนั่งบนเตียง
“ถ้าพี่นารีมีเรื่องจะพูดกับฉันแค่นี้ ฉันขอตัวนอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า”
“แกอย่ามาทำเป็นตัดบท ตอบมาก่อนว่าแกยังตัดใจจากคุณแซคไม่ได้ใช่ไหม”
พี่สาวกระชากแขนของหล่อนแรงๆ ก่อนจะบีบบังคับให้หันกลับไปเผชิญหน้า
อลินดาน้ำตาซึม ยิ่งเห็นสายตาเกลียดชังที่พี่สาวมองมาด้วยแล้ว ก็ยิ่งเสียใจ
“ความรู้สึกของฉันมันไม่สำคัญหรอกค่ะ สิ่งที่สำคัญก็คือความจริงใจของพี่นารีที่มีต่อคุณแซคต่างหาก”
“นี่แกว่าฉันเหรอ” นารีรัตน์ตวาดลั่นอย่างโมโห จ้องหน้าน้องสาว ฝาแฝดเขม็ง
“หรือมันไม่จริงล่ะพี่นารี พี่ก็รู้อยู่แก่ใจนี่ว่าอะไรเป็นอะไร อย่าให้ฉันต้องพูดมันออกมาเลย”
“อีน้องปากดี”
เพี๊ยะ
ใบหน้าของอลินดาสะบัดไปตามแรงปะทะจากฝ่ามือของพี่สาว ซีกแก้มที่ถูกตบชาดิกและแดงก่ำ
“มันจะเป็นครั้งสุดท้ายนะคะที่ฉันยอมให้พี่นารีทำร้ายร่างกายฉัน” หล่อนยกมือขึ้นกุมแก้มของตัวเอง และมองหน้านารีรัตน์ด้วยสายตาจริงจัง
“ทำไม แกจะทำไม”
“ฉันยอมพี่มาตลอดทั้งแต่เล็กจนโต แต่ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ยอมพี่อีกแล้ว ถ้าแรงมา ฉันจะแรงกลับ และคอยดูนะว่าฉันจะทำจริงๆ”
แทนที่นารีรัตน์จะรู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมาบ้าง แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย
“ถ้าแกทำอะไรฉัน ฉันก็จะไปฟ้องพ่อกับแม่ และแกก็คงรู้ใช่ไหมว่าพ่อกับแม่จะเข้าข้างใคร”
อลินดาทั้งเจ็บปวด ทั้งน้อยใจ แต่ก็จำต้องซ่อนน้ำตาเอาไว้อย่างสุดกำลัง
“ถึงพ่อกับแม่จะรักฉันน้อยกว่าพี่นารี แต่ท่านทั้งสองคนก็คงไม่ใจดำกับฉันซึ่งเป็นลูกสาว เหมือนกับที่พี่สาวอย่างพี่ทำกับน้องสาวอย่างฉันหรอก”
“อี... อีลินดา!”
“ฉันจะพักผ่อนแล้ว พี่นารีกลับไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเถอะ”
นารีรัตน์ยกมือขึ้นจะตบหน้าน้องสาวอีกครั้ง แต่คราวนี้คู่ต่อสู้ยกมือขึ้นบ้าง ทำให้หล่อนขลาดกลัว และต้องล่าถอย
“ถ้าแกยังไม่เลิกให้ท่าคุณแซค ฉันจะตบแกให้คว่ำ จำเอาไว้”
หล่อนทำได้แต่มองตามร่างของพี่สาวไปด้วยความเสียใจ
หล่อนดีขนาดนี้แล้ว นารีรัตน์ยังไม่พอใจอีกหรือไง
น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ร่วงหล่นออกมาตามแก้มนวล หลังมือเล็กยกขึ้นป้ายทิ้งก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง และซบหน้าลงกับหมอนร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ
ในขณะที่แฝดผู้น้องเสียใจร้องไห้ แต่แฝดผู้พี่ที่เพิ่งเดินออกไปก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่ถือติดตัวเอาไว้ขึ้นมากดรับสาย และก็ยิ้มระริกระรี้เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาหาว่าเป็นใคร
“คิดถึงคุณจังค่ะสตีฟ” คนพูดยิ้มหวานกับโทรศัพท์ “ว่าไงนะคะ จะนัดลินดาออกไปเที่ยวคืนนี้เลยเหรอคะ” ถามออกไปด้วยสุ่มเสียงแปลกใจ แต่ใบหน้ากับเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม “ได้สิคะ งั้นเจอกันที่ผับเดิมนะคะ ว่าไงนะคะ ให้ไปโรงแรมเลยเหรอคะ โอเคค่ะ ได้ค่ะ ลินดาไม่เกี่ยงอยู่แล้วค่ะ เพราะลินดาคิดถึงคุณ”
นารีรัตน์กดวางสาย ใบหน้าหวานยังคงมีรอยยิ้มมากมาย ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสะใจ
“ฉันจะใช้ชื่อแกคั่วผู้ชายต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ เพราะคนที่เสียชื่อเสียงต้องเป็นแกไม่ใช่ฉัน”
