ตอนที่ 1
ตำแหน่งท่านประธาน
“ตกลงคุณจะไม่ปฏิเสธ”
อาทิตย์รองประธานหนุ่มตัดสินใจเดินทางมาหาว่าที่ภรรยาขัดดอกของเขาเพราะหวังว่าจะสามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจและช่วยเขาพูดทุกอย่างเพื่อให้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นถูกยกเลิก
“ฉันไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะปฏิเสธได้ในเมื่อพ่อของคุณคือเจ้าหนี้ส่วนพ่อของฉันก็คือลูกหนี้ที่ต้องทดแทนบุญคุณ...ถ้าคุณไม่อยากที่จะรับฉันเป็นเมียก็ควรจะไปพูดกับพ่อของคุณไม่ใช่มาพูดที่นี่”
ปลายฟ้าไม่ได้อยากที่จะเป็นภรรยาขัดดอกให้ใครแต่ด้วยหนี้สินจำนวนมากที่พ่อไปกู้ยืมเงินธนาพ่อของอาทิตย์ทำให้เธอรู้ว่าคงไม่มีปัญญาที่จะหาเงินจำนวนมากมาใช้หนี้ได้ วิธีนี้จึงเป็นทางเลือกสุดท้ายเมื่อธนาเป็นคนยื่นข้อเสนอมาเอง
“แล้วคุณจะต้องเสียใจที่ยังดึงดันยอมทำตามในสิ่งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต้องการในเมื่อผมมาบอกคุณถึงที่นี่มาขอร้องและคุณยังยืนยันคำเดิม”
“ฉันไม่กลัวหรอกค่ะไม่มีอะไรที่คนอย่างฉันจะต้องเสียใจไปมากกว่านี้....”
ท่านรองประธานหนุ่มสองมือล้วงกระเป๋าเดินออกจาก ร้านกาแฟที่เป็นที่นัดหมายของคนทั้งคู่ทันที อาทิตย์ไม่คิดเลยว่า การที่เขาลงทุนมาพูดกับปลายฟ้าถึงที่นี่สุดท้ายทุกอย่างจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ผู้ชายที่กำลังได้ชื่อว่าจะได้เป็นสามีของเธอเร็วๆนี้เดินออกไปแล้วไม่มีประโยชน์อะไรที่ปลายฟ้าจะต้องทำท่าว่าเข้มแข็งเพราะหัวใจจริง ๆ ก็อ่อนแอไม่แพ้เขา ชีวิตของเธอไม่มีทางเลือกทำได้แค่ทำตามทุกอย่างที่เจ้าหนี้ต้องการ
“วีระทุกอย่างจะเป็นไปตามสัญญาทันทีที่ลูกสาวนายแต่งงานกับอาทิตย์”
ธนาเดินทางมาหาเพื่อนถึงต่างจังหวัดซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเองเพื่อต้องการยืนยันข้อตกลงในสัญญาที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่กี่วันนี้
“ทุกอย่างก็แล้วแต่นายเลยแค่นี้เราก็เป็นหนี้บุญคุณจะแย่อยู่แล้วถ้าไม่ได้เงินจำนวนนั้นมาป่านนี้ที่ดินผืนสุดท้ายของเราก็คงจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแล้ว”
วีระนั่งลงกับเถียงนาพร้อมกับเสียมคู่ใจในมือ แววตาของเขาช่างแสนเศร้าใครจะคาดคิดเจ้าของที่ดินจำนวนมากท้ายที่สุดแล้วกลับต้องติดหนี้เป็นจำนวนมหาศาลซึ่งเขาเองก็ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาชดใช้สุดท้ายต้องตัดสินใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อรักษาที่ดินที่เป็นมรดกและในส่วนที่เขากับภรรยาเก็บหอมรอมริบซื้อมาด้วยกันตลอดทั้งชีวิตไว้ให้ได้
“ในเมื่อปลายฟ้าไม่ได้มีปัญหาลูกชายเราก็ไม่กล้ามีปัญหาอยู่แล้วถึงเวลานัดหมายก็พาลูกสาวไปส่งที่บ้านเราได้เลยไม่ต้องห่วงเราสัญญาว่าจะดูแลปลายฟ้าให้เหมือนกับลูกสาวแท้ๆของเราคนนึง”
สองคนเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปีพูดคุยกันอยู่สักพักก่อนที่ธนาจะตัดสินใจเดินทางกลับเพราะมีธุระอีกหลายอย่างที่เขาจะต้องจัดการโดยเฉพาะเรื่องของลูกชายที่ถึงทุกวันนี้ก็ยังดู ไม่เต็มใจที่จะทำในสิ่งที่เขาขอร้อง ธนาตัดสินใจว่าคงต้องใช้ ความเด็ดขาดกับอาทิตย์ในครั้งนี้
ธนาย้อนคิดถึงอดีตของตัวเองที่เคยเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มบ้านนอกอาศัยอยู่ที่วัดเพราะเขาเกิดมาได้ไม่นานก็ต้องกำพร้า บรรดาญาติ ๆ ต่างก็รังเกียจด้วยความที่ครอบครัวของเขาไม่มีทรัพย์สมบัติใด ๆ ก็ได้พ่อแม่ของวีระที่คอยจุนเจือส่งให้เขาได้เรียนหนังสือในโรงเรียนวัดใกล้ ๆ บ้านความทรงจำครั้งเก่าทำให้ธนาอดที่จะยิ้มภูมิใจกับตัวเองไม่ได้ที่วันนั้นเขาฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างจนมีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่มีครอบครัวที่สมบูรณ์แตกต่างจากวีระซึ่งเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนแท้และเพื่อนตายเพียงคนเดียวกลับกำลังย่ำแย่
คนเป็นพ่อเลือกที่จะไม่เล่าความจริงให้อาทิตย์ได้รับรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เขาต้องการให้ปลายฟ้าเข้ามาเป็นภรรยาของลูกชายถึงแม้ในสัญญาจะบอกว่าเป็นแค่เพียงเมียขัดดอกไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางกฎหมายใดๆทั้งสิ้นแต่ตัวเขาเองรู้ดีว่าต้องการอะไรจากสัญญาฉบับนี้ความลับนี้แม้แต่ภรรยาของเขาที่จากไปแล้วก็ยังไม่รู้เพราะธนาไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าอดีตเขาเคยเป็นเพียงแค่เด็กวัด
คนเป็นพ่อเลือกที่จะไม่เล่าความจริงให้อาทิตย์ได้รับรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เขาต้องการให้ปลายฟ้าเข้ามาเป็นภรรยาของลูกชายถึงแม้ในสัญญาจะบอกว่าเป็นแค่เพียงเมียขัดดอกไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางกฎหมายใดๆทั้งสิ้นแต่ตัวเขาเองรู้ดีว่าต้องการอะไรจากสัญญาฉบับนี้ความลับนี้แม้แต่ภรรยาของเขาที่จากไปแล้วก็ยังไม่รู้เพราะธนาไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าอดีตเขาเคยเป็นเพียงแค่เด็กวัด
“สัปดาห์หน้าปลายฟ้าก็จะเข้ามาอยู่บ้านของเราแล้วหวังว่าลูกคงไม่ทำให้พ่อผิดหวัง”
นักธุรกิจวัยใกล้จะเกษียณนั่งรอลูกชายอยู่ที่ห้องรับแขกเพราะรู้ว่าอาทิตย์พยายามหลบหน้าด้วยการกลับบ้านดึก ทุกวันถ้าเขาไม่เลือกที่จะนั่งดักรอแบบนี้ก็คงไม่มีโอกาสคุยเรื่องที่ค้างคาใจให้จบสักที
“คุณพ่อผมว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับผมเลยนะเรื่องนี้ ในเมื่อเขาเป็นหนี้ก็ควรจะต้องหาเงินมาใช้ไม่ใช่เอาลูกสาวมาขัดดอก แบบนี้มีแต่ได้กับได้หนี้ก็หายไปส่วนหนึ่งแล้วก็ยังจะได้เอาลูกสาวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราอีก”
อาทิตย์เมื่อรู้ว่าไม่สามารถหลบหน้าบิดาได้เขาจึงเลือกที่จะหันหน้าพูดทุกอย่างตามแบบที่เขาคิดทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าเขาจะหาเหตุผลอะไรมาพูดก็ไม่สามารถทำให้คนเป็นพ่อเปลี่ยนใจได้
“ไม่ใช่แค่ครอบครัวนั้นที่จะได้แต่ลูกเองก็จะได้ด้วย ตำแหน่งท่านประธานจะเป็นของลูกทันทีหลังจากที่ลูกรับปลายฟ้ามาเป็นเมียจนครบสัญญา 2 ปี”
ลูกชายหันมองหน้าบิดาถึงแม้เขาจะรู้สึกดีกับข้อตกลงที่ได้แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกน้อยใจเพราะตำแหน่งท่านประธานคือสิ่งที่เขาฝันไว้แต่พ่อก็ไม่เคยไว้ใจแต่เพียงแค่ต้องการให้เขารับผู้หญิงที่ไม่รู้จักเข้ามาเป็นเมียพ่อกลับยอมยกตำแหน่งที่พ่อหวงมาโดยตลอด
“ผู้หญิงคนนี้คงมีความหมายกับพ่อมากเลยนะครับ ตำแหน่งท่านประธานตำแหน่งที่คุณพ่อหวงมาโดยตลอดเธอกลับทำให้พ่อคิดที่จะยอมสละตำแหน่งให้ผมเอาเป็นว่าผมยอมรับข้อตกลงที่คุณพ่อเสมอเวลาแค่ 2 ปีมันก็ไม่ได้ยาวนานมากนักและผมในฐานะที่เป็นผู้ชายก็มีแต่ได้และอย่ามาว่ากันทีหลังนะครับถ้าครบ 2 ปีแล้วผมจะเลิกกับเธอทันที”
อาทิตย์เดินขึ้นไปบนห้องนอนพร้อมด้วยรอยยิ้มที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ดีใจหรือกำลังสมเพชตัวเองกันแน่ทุกวันนี้เขาช่วยงานบริษัทของพ่ออย่างเต็มกำลังแต่พ่อกลับไม่เคยยอมยกตำแหน่งที่เขาอยากได้ให้แต่แค่เพียงเรื่องของการที่เขาจะรับผู้หญิงคนนึงมานอนด้วยในฐานะเมียขัดดอกกลับทำให้เขาได้ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่กลายเป็นว่าความสามารถของเขามีค่าน้อยกว่าสิ่งที่พ่อต้องการเสียอีก
ตอนที่ 2
ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ทุกคน
“เราฝากลูกสาวด้วยนะ”
วีระหันไปพูดกับเพื่อนด้วยใบหน้าที่แสนจะเศร้า แววตาของเขามีแต่ความรู้สึกผิดที่วันนี้สุดท้ายแล้วเขากลายเป็นพ่อที่กำลังจะขายลูกสาวกินเพื่อปลดหนี้
“ไม่ต้องกลัวครับ ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีในเมื่อ ปลายฟ้าเขายินดีที่จะมาเป็นเมียขัดดอก ผมก็จะใช้ให้คุ้มกับเงินต้นที่คุณพ่อต้องเสียไป”
อาทิตย์ทำหน้าที่ตอบแทนบิดาเขาต้องการให้วีระรู้ว่านับจากนี้ไปชีวิตของลูกสาวจะไม่มีทางได้มีความสุขในเมื่อ เขาให้โอกาสปลายฟ้าตัดสินใจที่จะไม่ทำตามข้อตกลงที่พ่อของเขาเสนอแล้วแต่เธอก็ยังยืนยันที่จะให้มีวันนี้
“ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของลูกชายเราหรอก ปลายฟ้าคือ ลูกสาวของเราอีกคน เราจะดูแลให้เป็นอย่างดีสิ่งที่นายควรจะกลับไปทำคือดูแลกิจการของนายให้มันยืนได้ด้วยตัวเองและวันที่นายกลับมายืนได้อย่างภูมิใจอีกครั้งวันนั้นจะเป็นวันที่เรามีความสุขที่สุด”
อาทิตย์มองสบตาคนเป็นพ่อด้วยความไม่พอใจในเมื่อครอบครัวของปลายฟ้าคือลูกหนี้ที่ไม่มีแม้กระทั่งปัญญาจะหาเงินต้นมาใช้ทำไมพ่อของเขาจึงต้องพูดให้กำลังใจทำเหมือนกลับว่าเป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน แววตาของธนาที่มองไปยังผู้ชายสูงอายุที่ใบหน้าเหี่ยวย่นมันมีแต่ความหวังดีสร้างความแปลกใจให้กับลูกชายเป็นอย่างมาก
“อาทิตย์พาน้องขึ้นไปเก็บของบนห้องนอนได้แล้ว”
ธนาหันมาสั่งลูกชายเพราะเวลานี้เขาต้องการคุยกับวีระเป็นการส่วนตัวเพราะเรื่องบางเรื่องเขาเองก็ไม่กล้าหาญพอที่จะให้ครอบครัวได้รู้ความจริง
“คุณจะทำอะไร”
อาทิตย์หันมาถามว่าที่เมียขัดดอกของเขาเมื่อเห็น หญิงสาววางหมอนกอดใบเล็กของเธอบนเตียงนอนด้วยท่าทางแสดงความไม่พอใจ
“ฉันติดหมอนกอดนี้มากก็เลยพกมาด้วยค่ะ”
“แล้วใครบอกว่าผมจะให้คุณนอนบนเตียง”
อาทิตย์ไม่ใช่แค่เพียงพูดแต่เขาเดินมาคว้าหมอนกอดใบเล็กเหวี่ยงไปที่โซฟาที่อยู่มุมห้องเพื่อเป็นคำตอบให้หญิงสาวรู้ว่าเขาจะให้เธอนอนที่ไหน
ปลายฟ้าถึงแม้จะรู้สึกเจ็บช้ำกับการกระทำของอีกฝ่ายที่ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอไม่มีคุณค่าราคาใดๆแต่ก็เลือกที่จะฝืนยิ้มทำเหมือนกับสิ่งที่เขากำลังแสดงมันไม่สามารถทำอะไรหัวใจเธอได้เลย
“คุณจะไม่พูดอะไรสักคำเลยใช่ไหม”
อาทิตย์เดินมาจับมือหญิงสาวที่กำลังเดินลากกระเป๋าไปยังโซฟาที่เขาเลือกให้เป็นที่นอนของเธอคืนนี้ด้วยความแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่คิดจะต่อรองเรื่องที่เขาไม่ให้นอนร่วมเตียง
“ฉันไม่มีอะไรจะพูดแต่ถ้าคุณมีก็พูดมาเลยค่ะ”
ปลายฟ้าหันมาสบตาชายหนุ่มที่จับแขนของเธอแน่นจนคล้ายกับกำลังจะบีบแขนน้อยให้แหลกคามือถึงแม้จะรู้สึกเจ็บแต่เวลานี้สำหรับหญิงสาวมันไม่มีอะไรเจ็บเท่ากับการถูกดูหมิ่น เหยียดหยามเกียรติแบบนี้อีกแล้ว
“ถึงคุณพ่อจะอยากให้คุณมาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของผมแต่จำไว้ว่าคุณก็เป็นเพียงแค่ผู้อาศัยในบ้านไม่มีสิทธิ์จะรู้สึกอะไรกับผมทั้งนั้น ห้ามถามว่าจะไปไหนห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวหรือแม้แต่จะมาหึงหวงถ้าผมจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น กรุณาอย่าล้ำเส้นข้อตกลงของเราด้วย”
คนพูดทำท่าทางจริงจังใส่อารมณ์กับทุกคำที่เปล่งวาจาออกมาแต่มันช่างแสนตรงข้ามกับคนฟังเพราะตอนนี้ปลายฟ้ากำลังยิ้มอย่างคนมีความสุขที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลัวเธอจะแสดงความเป็นเจ้าของเขาเกินกว่าข้อตกลง
“ฉันจะเป็นห่วงหรือหวงคุณเพื่ออะไรคะในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยฉันแค่รอเวลา 2 ปีที่จะได้ไปจากที่นี่ ฉันคิดแค่ว่าทนไปอย่างน้อยก็ได้อยู่บ้านดีๆใช้ชีวิตแบบคนรวยและฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ เราต่างแค่ทำตามหน้าที่กันเท่านั้น”
