ท้องฟ้ามืดแล้ว เยี่ยนลี่หานออกมาจากห้องทำงาน ซ่งเซียงลุกขึ้นตาม รอบๆ มีเลขานั่งอยู่ต่างก้มหน้าก้มตาแสดงถึงความเห็นใจเล็กน้อย
เมื่อขึ้นรถ เยี่ยนลี่หานหลับตาพักผ่อน แล้วพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า "ฝ่ายบุคคลบอกว่าคุณไปตรวจสอบสัญญาเข้าทำงานเมื่อสองวันก่อน ?"
ซ่งเซียงในใจสะดุ้ง แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง "ลืมเวลาที่เข้าทำงานที่แน่นอน เลยอยากดูว่าเมื่อไหร่จะสามารถย้ายทะเบียนบ้านได้"
เยี่ยนลี่หานลืมตา มองด้านข้างของเธอด้วยความสนใจเหมือนจะยิ้ม "ผมนึกว่าคุณไม่ชอบบริษัทเยี่ยน คิดจะหนีซะอีก"
"คุณพูดเกินไป การได้เป็นเลขาของคุณถือว่าเป็นโชคของฉันแล้ว"
ซ่งเซียงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ในหัวกลับสับสนไปหมด
เยี่ยนลี่หานไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ใจของเธอกลับเต้นเร็วไม่หยุด
เธอวางแผนจะลาออกไป เพราะเยี่ยนลี่หานช่วงนี้เอาใจยาก เธอคิดว่าถ้าออกไปก่อนก็คงจะดีกว่า
ความฝันที่จะเป็นภรรยาของเยี่ยนลี่หานเคยมีเมื่อห้าปีก่อน แต่ตอนนี้เธอตื่นจากความฝันนั้นแล้ว
"คุณเยี่ยน ถึงแล้วครับ"
ซ่งเซียงที่ยังสับสนในความคิด รถก็จอดแล้วที่หน้าโรงแรมหรู
ผู้จัดการโรงแรมเตรียมคนออกมาต้อนรับ โค้งคำนับทักทายเยี่ยนลี่หาน
ซ่งเซียงรวบรวมความคิดตามหลังเยี่ยนลี่หานไปยังชั้นบนสุด จากหน้าต่างบานใหญ่สามารถเห็นวิวแม่น้ำยามค่ำคืน
เมื่อประตูลิฟต์เปิด กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ก็ลอยมา
ชายชาวตะวันตกผมทองตาฟ้าอายุสี่สิบในเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอ เดินเข้ามาหาเยี่ยนลี่หาน
เยี่ยนลี่หานหลบไปด้านข้างอย่างไม่สนใจ
พอดี หลุยส์ชนเข้ากับซ่งเซียงที่ยืนอยู่ข้างๆ
ชายคนนั้นตาเป็นประกาย คว้ามือซ่งเซียงไว้ "เยี่ยน สาวสวยคนนี้ข้างคุณช่างงามจริงๆ"
พูดไม่ทันขาดคำ มือก็เลื่อนขึ้นไปตามแขนของซ่งเซียง
ซ่งเซียงกัดฟันแน่น อดทนกับความรู้สึกไม่ดี ไม่ยอมถอย
ด้านหลัง เยี่ยนลี่หานเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทำเหมือนไม่เห็น ปล่อยซ่งเซียงไว้แล้วเดินเข้าไป
หลุยส์เห็นดังนั้นก็ยิ่งกล้าทำมากขึ้น กอดซ่งเซียงเข้ามาในอ้อมแขน
ซ่งเซียงยิ้มและหาทางหลบหนี แต่ไม่เจอช่องว่าง
เธอมองไปที่เยี่ยนลี่หานหลายครั้ง แต่เขากลับดูเฉยเมย ฟังคำพูดยกยอจากผู้บริหารที่มาด้วยกันบ้างเป็นบางครั้ง
เมื่อทุกคนนั่งลง หลุยส์กอดซ่งเซียงนั่งตรงข้ามเยี่ยนลี่หาน แล้วถามอย่างท้าทาย "เยี่ยน สาวเลขาของคุณคนนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะยอมให้ผม ?"
บรรยากาศดูแปลกๆ ผู้บริหารบนโต๊ะต่างจับตามองสีหน้าของเยี่ยนลี่หาน กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ
ซ่งเซียงจับที่วางแขนของเก้าอี้ รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
"เธอหรือ?" เยี่ยนลี่หานยกคิ้วขึ้น มองซ่งเซียงด้วยความสนใจ ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย "อยู่กับผมห้าปีแล้ว เงินเล็กน้อยคงไม่ทำให้เธอหวั่นไหว"
เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็เข้าใจทันที
คนที่มีตำแหน่งสูงขนาดนี้ ใครจะเล่นกับผู้หญิงคนหนึ่งได้ถึงห้าปี คงเบื่อแล้วแน่นอน
เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกและถ้อยคำแซวหยาบคายดังขึ้น
ซ่งเซียงสูดลมหายใจลึก มองสบตาเยี่ยนลี่หานที่ไม่มีอารมณ์ใดๆ อดทนกับหลุยส์ที่พยายามจะจูบเธอ
เธอเบี่ยงตัวหลบจากจูบของหลุยส์
ตรงข้าม เยี่ยนลี่หานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"คุณหลุยส์ ฉันขอให้คุณ"
ซ่งเซียงยิ้ม ยื่นแก้วไวน์แดงให้ถึงริมฝีปากของหลุยส์ "ขอบคุณที่คุณสนใจฉันนะคะ"
รอบๆ มีเสียงโห่ร้อง
หลุยส์ดีใจมาก ดื่มไวน์จากมือของสาวงาม "ที่รัก คุณนี่ช่างน่ารักจริงๆ"
ซ่งเซียงรู้สึกถึงสายตาที่ร้อนแรงจากอีกฝั่ง เธอยิ้มกว้างขึ้นอีก แล้วรินไวน์ให้หลุยส์อีกแก้ว ยื่นให้ถึงริมฝีปากของเขา
"ดื่มอีกสักแก้วนะคะ"
ชายรอบๆ ส่งเสียงเชียร์ หลุยส์ที่กำลังครุ่นคิดย่อมต้องดื่ม
ซ่งเซียงเอียงมือไวน์หกใส่หน้าอกของหลุยส์ไปครึ่งแก้ว
"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ...ขอโทษค่ะ..."
เธอแสดงท่าทีตกใจเหมือนกระต่ายน้อยที่หลงทาง ขอโทษไม่หยุด
หลุยส์กลับไม่โกรธเลย คว้ามือเธอไว้ "ที่รัก ไม่ต้องกลัว แค่เสื้อผ้าเอง เราไปห้องพักไปเปลี่ยนกันเถอะ"
ซ่งเซียงตั้งใจให้เขาหาเรื่องทำ แต่ไม่คิดว่าเขาจะลากเธอไปห้องพักเลย
ไปห้องพักกับหลุยส์ก็ไม่ต่างจากไปเปิดห้องที่โรงแรม
เธอเริ่มกังวล มองไปทางอีกฝั่งอย่างไม่ตั้งใจ
"ต้องขออนุญาตเจ้านายก่อนหรือไง ?" หลุยส์จับคางของซ่งเซียงเล่น มองเยี่ยนลี่หานด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
เยี่ยนลี่หานพิงเก้าอี้อย่างหยิ่งยโส ไม่แม้แต่จะมองซ่งเซียง ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเบาๆ
"คุณทำเสื้อผ้าเลอะ ก็ต้องทำความสะอาดเอง"
เสียงของเขาเหมือนเครื่องจักร ไม่มีความลังเลเลย
ซ่งเซียงแทบกัดฟันจนแตก
เธอไม่มีเวลามองสีหน้าของเยี่ยนลี่หาน คนก็ถูกหลุยส์พาออกจากที่นั่ง
รอบๆ มีแต่ผู้ชาย สายตาล้อเลียนกันอย่างรู้กัน ไม่มีใครคิดจะช่วยเธอเลย
ซ่งเซียงรู้สึกเย็นชาไปทั้งใจ ร่างกายถูกพาไปโดยไม่สามารถควบคุมได้
“คนสวย อย่ากลัวเลย ฉันจะอ่อนโยนกับคนสวยอย่างเธอเสมอ ”
หลุยส์รู้สึกถึงการต่อต้านของซ่งเซียง มือที่วางอยู่บนเอวของเธอก็ยิ่งแน่นขึ้น เขาลากเธอไปตลอดทาง
บริเวณห้องพักมีความเป็นส่วนตัวสูง พนักงานเสิร์ฟที่เห็นพวกเขาเดินเข้าไปก็ปิดประตูและออกไปทันที
ทันทีที่เปิดประตูห้อง ซ่งเซียงก็ถูกผลักไปที่ประตูด้วยแรงมหาศาลจากหลุยส์ บรรยากาศที่น่ารังเกียจก็เข้ามาใกล้
ซ่งเซียงหันหน้าหนี แต่จูบก็ตกลงบนแก้มของเธอแล้วเลื่อนไปที่อื่น
แรงของผู้ชายมันมาก หลุยส์ก็เชี่ยวชาญ เขาจับมือซ่งเซียงไว้ได้ง่ายดาย แล้วก็พยายามจะล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ
“คนสวย เธอทำให้ฉันต้องการจริงๆ”
ซ่งเซียงกัดฟันแน่น พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ยังถูกชายคนนั้นลวนลาม
“หยุด...ที่นี่เป็นห้องพัก...”
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครมารบกวนเราแน่นอน ”
หลุยส์หัวเราะเบาๆ คำพูดของเขาเป็นทั้งคำเตือนและการหยอกล้อ ลิ้นที่น่ารังเกียจของเขาเลื้อยผ่านคอของเธอเบาๆ
ซ่งเซียงเงยหน้าหลบจูบ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด “เหยียนลี่ฮาน
นายเก่งนักนะ ทิ้งฉันไว้แบบนี้”
เสียงดังขึ้น!
ซ่งเซียงเบิกตากว้าง รู้สึกถึงมือเย็นๆ ของชายคนนั้นที่เปิดตะขอบราเธออย่างง่ายดาย
“เด็กดี ให้ฉันดูแลเธออย่างดีเถอะ”
ไม่ได้นะ! ไม่มีทาง!
ซ่งเซียงกรีดร้องออกมา ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน กัดลงบนไหล่ของหลุยส์!
หลุยส์ตกตะลึง ปล่อยเธอทันทีและถอยกลับไป ด่าภาษาอังกฤษออกมาเป็นชุด
“แกมันบ้า!”
เขาตั้งสติได้แล้ว เอามือจับไหล่แล้วเตรียมจะเตะซ่งเซียง
ซ่งเซียงนั่งลงบนพื้น แต่ไม่ได้หลบ เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เหยียนเจินเจิน...”
หลุยส์หยุดการกระทำ ขมวดตาและย่อตัวลงจับคอเธอดึงมาใกล้ๆ
“เธอพูดอะไรนะ?”
“หลุยส์ชอบคุณเหยียนเจินเจินใช่ไหม?” ซ่งเซียงกลืนน้ำลาย มือสั่นเล็กน้อยจัดผมที่ยุ่งเหยิงแล้วยิ้มให้ชายที่น่ารังเกียจตรงหน้า
หลุยส์เลียฟันแล้วหัวเราะ จับคอของซ่งเซียงแน่นขึ้นแล้วพูดเย็นๆ “ชอบแล้วไง เธอก็เหมือนกันไม่รู้จักเจียมตัว ต้องสั่งสอนให้ดี”
ซ่งเซียงยิ้มเบาๆ เงยหน้ามองหลุยส์ น้ำตาเอ่อในดวงตา “การแต่งงานหรือความรักต้องการความรู้สึก แต่การคบหากันชั่วคราวไม่จำเป็นต้องชอบใช่ไหม
?” หลุยส์ตาเป็นประกาย เดินตามคำแนะนำของเธอ “เธอช่วยฉันได้ไหม?”
ซ่งเซียงริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “คุณเหยียนกำลังจะกลับไปที่เมืองหลวงเร็วๆ นี้ ฉันสามารถขอเป็นคนต้อนรับเธอได้ ”
“ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง ?” หลุยส์มีสีหน้าสงสัย
“คุณเหยียนเจินเจินเป็นน้องสาวของท่านประธานเหยียน เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเหยียน เป็นดวงใจของคุณเหยียน” ซ่งเซียงยิ้มเบาๆ จัดคอเสื้อของตัวเอง “ไม่คุ้มค่าที่คุณจะเสี่ยงเชื่อฉันสักครั้งเหรอ ?”
“เธอช่วยฉันจัดการกับน้องสาวของเหยียนลี่ฮาน ไม่กลัวตายเหรอ ?” หลุยส์มองหน้าซ่งเซียงอย่างพิจารณา
ซ่งเซียงขมวดคิ้ว หน้าไม่มีอารมณ์ “ถ้าไม่ใช่ท่านประธานเหยียน ฉันคงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่ ”
หลุยส์มีสีหน้าเล่นสนุก หัวเราะออกมา
“ดี! ฉันจะปล่อยเธอครั้งนี้!”
ซ่งเซียงถอนหายใจโล่ง
ชายคนนั้นดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง เสียงที่เหมือนงูพิษกระซิบที่ข้างหู
“ถ้าเธอหลอกฉัน ฉันรับรองว่าจะทำให้เธอเจ็บปวด
” ...
ภายในรถธุรกิจสีดำ
คนขับมองผ่านกระจกไปด้านหลัง เหยียนลี่ฮานดื่มเหล้าเยอะ กำลังหลับตาอยู่ หน้าผากขมวดเป็นเส้น ใบหน้ามีอารมณ์กดดัน
“ท่านประธานเหยียน คุณซ่ง...”
เหยียนลี่ฮานลืมตา ดวงตาที่ดำสนิทเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ริมฝีปากกดลง “เธอจะไม่ออกมาแล้ว”
“แล้วเราจะ...”
“ขับรถ” เสียงชายคนนั้นหนักขึ้น เสียงมีความเย็นชา
คนขับไม่กล้าขัดใจ กำลังจะสตาร์ทรถ แต่ทันใดนั้นเห็นร่างที่บอบบางออกมาจากโรงแรม
“ท่านประธานเหยียน นั่นคือคุณซ่ง”
เหยียนลี่ฮานขมวดคิ้ว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว จับภาพเงาที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในแสงไฟ
