คำพูดของอคินไม่ใช่แค่คำพูด มันคือเศษแก้วที่ฝังลึกลงไปในสมองของฉัน ความอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่เริ่มจากช่องท้องและแผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือด เปลี่ยนเลือดของฉันให้กลายเป็นน้ำแข็ง

ฉันโซซัดโซเซถอยหลัง ขาของฉันทรุดลง ฉันรูดตัวลงกับกำแพง กองอยู่บนพื้น น้ำตารินไหลอาบแก้ม ร้อนผ่าวและเงียบงัน เขาไม่ได้แค่นอกใจฉัน เขาอยู่กับเธอมาหลายเดือนแล้ว ในขณะที่เขาจูบหน้าผากฉันและบอกว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา เขาก็นอนกับนักกายภาพบำบัดของฉัน

และเรื่องยา... เขาจงใจทำให้ฉันอ่อนแอ ต้องพึ่งพาเขา เป็นนักโทษในร่างกายของตัวเอง ในบ้านที่เขาเรียกว่าบ้านของเรา

ฉันค่อยๆ คลานกลับไปที่รถเข็นอย่างเจ็บปวด การเคลื่อนไหวของฉันงุ่มง่ามและสิ้นหวัง บ้านของฉัน ฉันมองไปรอบๆ ห้อง มองไปที่ราวจับที่ติดตั้งไว้ตามผนัง สวิตช์ไฟที่ลดระดับลง และทางลาดสำหรับรถเข็นที่ทอดไปยังสวน เขาเคยนำเสนอการปรับปรุงแต่ละอย่างราวกับเป็นของขวัญแทนความรักที่ไม่วันตายของเขา เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความทุ่มเทของเขา

“ผมจะสร้างโลกที่คุณไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป เอวา” เขาเคยสาบาน แววตาของเขาจริงใจ

ตอนนี้ คำสัญญาของเขากลายเป็นเรื่องตลกขมขื่น นี่ไม่ใช่โลกที่สร้างขึ้นจากความรัก มันคือกรงที่สร้างขึ้นจากคำโกหก

ฉันเช็ดน้ำตาด้วยส้นมือแล้วเข็นรถกลับเข้าไปในห้องนอน เสียงมอเตอร์ที่นุ่มนวลเป็นเสียงเดียวในความเงียบที่น่าอึดอัด คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาจูบหน้าผากฉันก่อนไปทำงาน ริมฝีปากของเขารู้สึกเหมือนเหล็กร้อนๆ ที่นาบลงบนผิวหนังของฉัน “วันนี้ดาลินลาหยุด ผมเลยยกเลิกคลาสของคุณแล้ว พักผ่อนนะวันนี้ โอเคไหม? อย่าหักโหมเกินไปล่ะ”

ความอยากที่จะกรีดร้อง ที่จะข่วนใบหน้าหล่อเหลาจอมโกหกของเขา เป็นแรงผลักดันทางกายภาพอยู่ข้างใน แต่ฉันกล้ำกลืนมันลงไป พยักหน้าให้เขาอย่างอ่อนแรง “โอเค อคิน”

ทันทีที่ประตูหน้าปิดลง ฉันก็เข็นรถเข้าไปในห้องน้ำแล้วขัดหน้าผากตรงที่เขาจูบจนผิวหนังถลอกปอกเปิก

จากนั้น ฉันก็เจอกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ในกล่องเครื่องประดับของฉัน ข้างในเป็นสร้อยคอแพลตตินัมเส้นบางๆ ที่สั่งทำพิเศษซึ่งเขาให้ฉันในวันครบรอบปีแรกของเรา สลักพิกัดของหน้าผาที่เขาขอฉันแต่งงาน ฉันแพ็กมันใส่กล่องเล็กๆ จ่าหน้าซองถึงที่ทำงานของเขา แล้วเรียกแมสเซนเจอร์ หนึ่งชั่วโมงต่อมา มันก็หายไปแล้ว

ขาของฉันปวดร้าว แต่ฉันฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ฉันเดิน ทีละก้าวอย่างทรมาน ไปยังมุมห้องที่พ็อดเกม VR พิมานเมฆ โครนิเคิลส์ ตั้งอยู่ มันวาวและดูล้ำสมัย ที่หลบภัยของฉัน สิ่งประดิษฐ์ของเขา ความย้อนแย้งนี้เป็นเหมือนน้ำหนักที่ถ่วงอยู่ในอก

ฉันรัดตัวเองเข้าไป กลิ่นที่คุ้นเคยของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่สะอาดและอากาศรีไซเคิลเต็มปอด ขณะที่ระบบกำลังบูต จิตสำนึกของฉันเชื่อมต่อกับโลกเสมือนจริง ฉันนึกถึงวันที่เขาเปิดตัวมัน “เพื่อให้คุณรู้สึกเป็นอิสระได้เสมอ วาลคีรีของผม” เขาเคยกระซิบ

ในพิมานเมฆ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพิการที่นั่งรถเข็น ฉันคือวาลคีรี ผู้เล่นอันดับสูงสุดในเกม ตำนานที่ฝีมือดาบไม่มีใครเทียบได้ ร่างกายเสมือนจริงของฉันแข็งแกร่ง รวดเร็ว และสมบูรณ์ ชุดแฮปติกตอบสนองต่อแรงกระตุ้นทางประสาทของฉัน แปลความคิดเป็นการกระทำ ที่นี่ ฉันรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าจากการออกแรง ความตื่นเต้นของการปัดป้องที่สมบูรณ์แบบ และสายลมที่พัดผ่านขณะที่ฉันกระโดดข้ามเหวที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้

ขาจริงๆ ของฉันอาจจะอ่อนแอ แต่ในพิมานเมฆ ไซแนปส์ของฉันทำงานเร็วกว่าที่เคย ปฏิกิริยาตอบสนองของฉันดีขึ้น ประสาทสัมผัสของฉันเฉียบคมขึ้น เกมนี้กำลังเยียวยาฉันในแบบที่การบำบัดของดาลินไม่เคยทำได้ และอคินก็พยายามจะพรากสิ่งนั้นไปจากฉันด้วย

ฉันออกมาจากพ็อดในอีกหลายชั่วโมงต่อมา ร่างกายอ่อนล้าแต่จิตใจปลอดโปร่ง แผนการหนึ่งก่อตัวขึ้น คมชัดและแม่นยำ จะมีการแข่งขันอีสปอร์ตระดับประเทศของพิมานเมฆในอีกสองสัปดาห์ เป็นงานที่จัดแบบเจอตัวจริง มันคือโอกาสของฉัน ฉันจะชนะมัน และบนเวทีนั้น ต่อหน้าคนทั้งโลก ฉันจะตัดขาดทุกความสัมพันธ์กับอคิน วงศ์วิวัฒน์

ฉันใช้ทุกวินาทีที่ตื่นอยู่ในเกม ฝึกฝน ผลักดันขีดจำกัดของตัวเอง นิ้วของฉันรัวอยู่บนคอนโทรลเลอร์ จิตใจของฉันจดจ่ออยู่กับเป้าหมาย

ไม่กี่วันต่อมา โทรศัพท์ของฉันสั่นพร้อมกับการแจ้งเตือนสองครั้ง ครั้งแรกคือโพสต์อินสตาแกรมจากดาลิน เป็นรูปของเธอกับอคิน ศีรษะของพวกเขาชิดกัน ยิ้มให้กันในร้านอาหารหรู แขนของเขาโอบรอบตัวเธอ มือของเขาวางอยู่บนเอวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ คำบรรยายเป็นเพียงอีโมจิรูปหัวใจธรรมดาๆ

มือของฉันสั่นขณะที่ปัดไปยังการแจ้งเตือนที่สอง มันเป็นข้อความเสียงจากอคิน

“เฮ้ ที่รัก” น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและใกล้ชิด “แค่โทรมาเช็กน่ะ กินข้าวกลางวันหรือยัง? อย่าอดข้าวนะ โอเคไหม? ผมรักคุณนะ”

ความรู้สึกเหมือนโดนเหวี่ยงไปมาจนน่าคลื่นไส้ ฉันงุ่มง่ามกับโทรศัพท์ นิ้วของฉันเก้งก้าง จิ้มหน้าจอหลายครั้งกว่าจะปิดแอปได้ในที่สุด

คืนนั้นเขาไม่กลับบ้าน มีข้อความเข้ามาตอนเที่ยงคืน

ติดประชุมดึกกับนักลงทุน ไม่ต้องรอนะ แล้วก็ ได้โปรดจำที่ผมพูดไว้ด้วย อย่าหักโหมกับการออกกำลังกายของคุณ คุณต้องปล่อยให้ร่างกายได้พักฟื้นตามจังหวะของมัน

รอยยิ้มขมขื่นเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน เขาสามารถรักผู้หญิงสองคนพร้อมกันได้ เขาสามารถโกหกได้ทุกคำพูดและยังคงฟังดูเหมือนนักบุญ

หรือบางที เขาอาจไม่เคยรักฉันเลย

มุมมองของเอวา ศิริวัฒนา:

ฉันโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วดำดิ่งกลับเข้าไปในพิมานเมฆ โลกแห่งความจริงคือบึงแห่งการหลอกลวง แต่ที่นี่ กฎเกณฑ์นั้นเรียบง่าย แข็งแกร่งกว่า เร็วกว่า ฉลาดกว่า คุณจะชนะหรือแพ้ แผนการของฉันสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์คือเส้นชีวิตของฉัน สิ่งเดียวที่จับต้องได้ที่ฉันสามารถยึดเหนี่ยวไว้ได้ ในฐานะวาลคีรี ผู้เล่นอันดับสูงสุดของเกม กล่องจดหมายของฉันเต็มไปด้วยคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้เพื่อลงเรดระดับสูง ฉันเพิกเฉยต่อทั้งหมด เลือกที่จะฝึกฝนคนเดียว

จากนั้น การแจ้งเตือนที่ฉันไม่สามารถเพิกเฉยได้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า คุณถูกอัญเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้โดยบังคับ

อวตารเสมือนจริงของฉันปรากฏขึ้นในห้องหิน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนดิจิทัล ตรงข้ามกับฉันคือผู้เล่นในชุดเกราะสีชมพูระยิบระยับ ฉันจำเธอได้ทันที ดาลิน ชื่อในเกมของเธอคือ ‘ดาเลีย’ ช่างสร้างสรรค์เสียจริง

“วาลคีรี! ดีใจจังเลยที่คุณมาได้” เธอพูดเสียงแหลมหวานจนน่าคลื่นไส้ “พี่อคินเล่าเรื่องพี่ให้ฉันฟังเยอะเลยค่ะ เขาเป็นผู้ชายที่วิเศษที่สุดเลยใช่ไหมคะ”

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ ผู้เล่นอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอ เขาสวมชุดเกราะออบซิเดียนหายาก เข้าคู่กับชุดสีชมพูของดาลินอย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขายืนเคียงข้างกัน เป็นภาพล้อเลียนคู่รักทรงพลังในโลกแฟนตาซีที่น่าขยะแขยง ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น—วิธีที่เขาถ่ายน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปยังอีกข้างหนึ่ง—ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นเขา

มันคืออคิน

มือของฉันกำแน่นเป็นหมัด ฉันรีบดึงโปรไฟล์ผู้เล่นของเขาขึ้นมาดู ชื่อในเกมของเขาคือ ‘A’ ประวัติปาร์ตี้ของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาจับคู่กับ ‘ดาเลีย’ มาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา สามเดือน ตลอดเวลาที่เธอเป็นนักกายภาพบำบัดของฉัน ตลอดเวลาที่เขาโกหกฉันซึ่งๆ หน้า

มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบหัวใจของฉัน ทำให้หายใจลำบาก ฉันเลื่อนดูความสำเร็จร่วมกันของพวกเขา เป็นรายการทรมานตัวเองจากชีวิตลับๆ ของพวกเขา เขาทำเควสต์ ‘ก้าวกระโดดแห่งรัก’ กับเธอ ซึ่งเป็นเควสต์สำหรับคู่รักเท่านั้นที่ขึ้นชื่อว่ายากมาก และจะให้รางวัลเป็นแหวนคู่ ฉันจำได้ว่าเคยขอให้เขาทำเควสต์นี้กับฉัน แต่เขาก็มักจะอ้างว่ายุ่งกับงานเกินไป

ฉันอยากจะล็อกเอาต์ อยากจะกระชากเซ็นเซอร์ประสาทออกจากหัวแล้วกรีดร้อง แต่เสียงของดาลินหยุดฉันไว้

“เรากำลังจะลง ‘ถ้ำกอร์กอน’ กันค่ะ” เธอพูด น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความเป็นมิตรจอมปลอม “รางวัลสุดท้ายคือ ‘น้ำตาฟีนิกซ์’ พี่อคินบอกว่ามันสามารถเพิ่มการตอบสนองของระบบประสาท-แฮปติกของผู้เล่นได้อย่างถาวร ฉันคิดว่ามันอาจจะช่วยเรื่อง...อาการของคุณได้”

เธอกำลังเอาการฟื้นตัวของฉันมาล่อเหมือนแครอท น้ำตาฟีนิกซ์เป็นไอเทมในตำนาน ดรอปเพียงครั้งเดียว มันสามารถลดระยะเวลาการฟื้นฟูร่างกายของฉันได้หลายเดือน อาจจะถึงหนึ่งปี ฉันต้องการมัน

“ก็ได้” ฉันกัดฟันพูด “ไปกันเลย”

การลงเรดเริ่มต้นอย่างราบรื่น แต่เมื่อเราลึกลงไป ฉันสังเกตเห็นว่าอคินคอยปกป้องดาลินจากการโจมตีอยู่เสมอ ทำให้ฉันต้องรับการโจมตีแทน หางของกอร์กอนฟาดเข้าที่หลังของฉัน ความเจ็บปวดที่แท้จริงและแผดเผาแล่นปราดขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ชุดแฮปติกถูกปรับเทียบเพื่อให้การตอบสนองที่สมจริง ซึ่งเป็นค่าที่อคินเองยืนกรานให้ตั้งไว้ “เพื่อช่วยให้สมองของคุณสร้างเส้นทางประสาทขึ้นมาใหม่” เขาเคยอธิบาย ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนเป็นอาวุธที่เขาใช้กับฉัน

เราไปถึงบอสตัวสุดท้าย ฉันจำรูปแบบการโจมตีของมันได้ขึ้นใจ ฉันหลบการจ้องมองที่ทำให้กลายเป็นหิน ดาบของฉันเป็นเพียงเงาสีเงินพร่ามัว และเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งสุดท้าย กอร์กอนเหลือพลังชีวิตเพียงน้อยนิด นี่แหละ

ทันใดนั้น ตัวละครของฉันก็แข็งทื่อ กรงแสงระยิบระยับล้อมรอบตัวฉัน คาถา ‘พันธนาการศักดิ์สิทธิ์’ มีเพียงพาลาดินระดับสูงเท่านั้นที่สามารถร่ายได้ คลาสของอคิน

ฉันติดกับ ถูกบังคับให้ดูขณะที่กอร์กอนพุ่งเข้ามา เขี้ยวของมันฝังลึกลงไปในไหล่ของอวตารของฉัน ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัส ฉันรู้สึกได้ถึงการฉีกขาดของกล้ามเนื้อและเสียงกระดูกที่แตกละเอียดในจินตนาการ อคินไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ก้าวหลีกทาง เปิดทางให้ดาลิน

“จัดการมันเลย ที่รัก” เขาพูดเสียงนุ่มนวล

ดาลินหัวเราะคิกคักแล้วแทงกริชเรืองแสงอันบอบบางของเธอเข้าไปในหัวใจของกอร์กอน สัตว์ร้ายสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ทิ้งให้น้ำตาฟีนิกซ์ลอยอยู่ในอากาศ

อวตารของฉันกระอักเลือดเป็นพิกเซลสีแดงฉาน ในโลกแห่งความจริง ใบหน้าของฉันซีดเผือด ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

“ทำไม?” ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง ทั้งในเกมและในห้องนอนของฉัน

ดาลินเดินกรีดกรายเข้ามา หยิบน้ำตาฟีนิกซ์ขึ้นมา เธอมองลงมาที่ร่างที่คุกเข่าของฉัน สีหน้าของเธอเป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างความสงสารและชัยชนะ “โถ โง่จังเลย ไม่เห็นเหรอว่าเขารักฉัน เขาทำทุกอย่างเพื่อฉันได้” เธอเอื้อมมือออกมาเหมือนจะตบหัวฉัน

ฉันปัดมือเธอออก “เอาน้ำตาฟีนิกซ์มาให้ฉัน” ฉันพูดเสียงแหบพร่า ภาพตรงหน้าพร่ามัว “ฉันเป็นคนได้มันมา”

“ขอโทษด้วยนะ” เธอพูด โดยไม่ได้ฟังดูเสียใจเลย “มันผูกติดกับวิญญาณฉันไปแล้ว แลกเปลี่ยนไม่ได้หรอก”

คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันไออีกครั้ง เลือดไหลออกจากริมฝีปากเสมือนจริงของฉันมากขึ้น เสียงไซเรนเตือนดังขึ้นในหูจากระบบวินิจฉัยของพ็อด VR สัญญาณชีพของผู้ใช้อยู่ในภาวะวิกฤต บังคับล็อกเอาต์ฉุกเฉินใน 3… 2… 1…

ขณะที่จิตสำนึกของฉันถูกดึงออกจากเกม สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงที่น่ารังเกียจของดาลิน

“โอ้ อคินที่รักคะ? จำถ้วยรางวัลแชมป์ที่คุณได้เมื่อปีที่แล้วได้ไหมคะ? อันที่คุณบอกว่าออกแบบมาเพื่อวาลคีรีของคุณน่ะ ฉันว่ามันน่าจะดูดีกว่ามากถ้าอยู่บนหิ้งของฉันนะ”

และคำตอบของอคิน เป็นเหมือนการตอกย้ำความเจ็บปวดลงบนหัวใจที่แหลกสลายของฉันอยู่แล้ว

“แน่นอน ที่รักของผม อะไรก็ได้เพื่อคุณ”

เปลือกตาของฉันปิดลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลเป็นทางผ่านเหงื่อบนขมับขณะที่ฉันหมดสติไป