ปังง!! ปังง!!
เสียงปืนดังสองนัดซ้อนกันทำให้เท้าหลายคู่ที่วิ่งตามหาผู้ร้ายนั้นต้องหยุดชะงัก สิงขรหันขวับมองหน้าลูกน้องที่พยักหน้าให้เขามองฝ่าความมืดไปข้างหน้า แล้วฟังเสียงครางดังอยู่ด้านมุมตึกข้างขวา
“นายตามไอ้พวกถ่อยสวะนั่นไป ส่วนนายสามคนตามไอ้เสี่ยไพรัตน์ไปอย่าให้คลาดสายตาว่ามันจะไปไหน เดี๋ยวฉันจะไปดูเสียงร้องนั้นเองว่าเป็นใคร” สิงขรสีหน้าเคร่งเครียดสั่งลูกน้องเสียงดัง ดวงตาลุกเป็นไฟเมื่อมองท้ายรถสีดำที่วิ่งผ่านหน้าไป
“เดี๋ยวผมไปดูเองครับว่าเสียงใคร คุณสิงห์รีบไปตามเสี่ย
ไพรัตน์เถอะครับ ขืนปล่อยให้พวกนั้นตามมีหวังไม่ทันแน่”
‘วัลลภ’ ชายหนุ่มรุ่นน้องอายุสามสิบปีเอ่ยขึ้น เขาเป็นลูกน้องที่สิงขรไว้ใจและสนิทมากที่สุด
“โอเค ฉันฝากนายจัดการทางนี้ด้วยนะ” สิงขรพยักหน้าให้ลูกน้อง และยังไม่ทันได้ก้าวออกไปไหนไกลก็ต้องหยุดเดินทันที
“โอ๊ย! คุณสิงห์ ชะ ช่วยด้วย ช่วยพวกเราด้วย”
เสียงร้องครวญครางเหมือนคนกำลังสิ้นใจทำให้ชายหนุ่มหันไปมองตามเสียงที่ดังอยู่ในความมืด
“ลุงจันทร์! ป้าสาย!”
เมื่อวัลลภส่องไฟฉายตรงจุดของเสียง สิงขรรีบสาวเท้าเข้าไปหาร่างชายชราที่มีเลือดท่วมตัวนอนกอดภรรยา ซึ่งป้าสายก็มีเลือดไหลออกจากสีข้างไม่ยอมหยุด
“คุ คุณสิงห์ ชะ ช่วยนังสายของผมด้วยครับ” นายจันทร์มองเมียรักที่นอนหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าเหี่ยวไร้สีเลือดเงยขึ้นมองหน้าสิงขร วิงวอนขอร้องให้ชายหนุ่มช่วยชีวิตของนางสาย
“เฮ้ย! ลภ นายจะยืนเซ่อทำไมวะ! เข้ามาอุ้มลุงจันทร์สิ เดี๋ยวฉันจะอุ้มป้าสายเอง”
เมื่อตื่นจากภวังค์ สิงขรก็เรียกลูกน้องให้ช่วยกัน ไม่นึกเลยว่าพวกไอ้เสี่ยไพรัตน์จะทำร้ายลุงจันทร์และป้าสายได้ขนาดนี้ ชายหนุ่มเข้าไปนั่งข้างลุงจันทร์ เขาอุ้มป้าสายมานอนพิงหน้าอกของตัวเอง
“คะ ครับ” วัลลภที่ยืนงงก็ทำตามคำสั่งของเจ้านาย รีบเข้าไปนั่งข้างลุงจันทร์ พยุงให้ชายชราลุกนั่งหลังพิงหน้าอกของตน
“อย่าห่วงผมเลยครับ ผมคงไม่รอดแน่” ลุงจันทร์พูดเสียงติดขัดและนิ่วหน้าเพราะเริ่มทนพิษบาดแผลไม่ไหว ชายชราก้มมองมือชุ่มเลือดที่กุมแผลถูกยิงตรงหน้าท้อง
ด้านวัลลภก็น้ำตาซึมด้วยสงสารสองผัวเมีย ถึงเขาจะไม่รู้จักสองผัวเมีย แต่เมื่อได้เห็นสภาพสะบักสะบอมเพราะถูกคนของเสี่ย
ไพรัตน์ซ้อมและยิงจนเลือดท่วมตัว มันช่างโหดร้ายผิดมนุษย์มนานัก
“ผมจะพาไปโรงพยาบาลนะครับ ป้าสายลุงจันทร์ทำใจดีๆ ไว้นะครับ” สิงขรพูดให้กำลังใจสองผัวเมียพร้อมทั้งฉีกแขนเสื้อเชิ้ตของตัวเองแล้วเอาไปพันแผลที่ถูกยิงตรงสีข้างของป้าสาย เขากระซิบเสียงสั่นเทาบอกให้หญิงชราใช้มือกดปากแผลไว้แน่นๆ
“คุ...คุณสิงห์ ช่วยนังหนูของฉันด้วย”
ป้าสายส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ยอมให้สิงขรอุ้ม ไม่ต้องการให้ชายหนุ่มรุ่นลูกต้องมาเสียเวลากับนางที่รู้ตัวดีว่าคงไปไม่ถึงโรงพยาบาลแน่
“ดาวเรืองทำไมหรือครับ?” สิงขรถามทั้งที่นางสายยังพูดไม่จบประโยค ทำไมชื่อนี้ช่างมีอิทธิพลต่อจิตใจของเขาเหลือเกิน
“เสี่ยไพรัตน์เอาตัวนังหนูไปค่ะ คุณสิงห์ช่วยนังหนูของฉันด้วยค่ะ” ป้าสายน้ำตาไหลอาบหางตาแล้วยื่นมือไปจับมือของสามี นางรู้สึกผิดที่ยอมขายหลานสาวให้เสี่ยไพรัตน์
“เป็นความผิดของพวกเราเองครับ พวกเราเป็นหนี้เสี่ย
ไพรัตน์” ลุงจันทร์กัดฟันพูดเพราะความแค้นที่ถูกเสี่ยไพรัตน์หลอกลวง ชายชรามองมือของตัวเองที่กุมมือเมียคู่ทุกข์คู่ยากแล้วถอนหายใจติดขัดยาวๆ พร้อมทั้งเล่าเรื่องทั้งหมดให้สิงขรฟังว่า
“ผีการพนันทำให้พวกผมเป็นแบบนี้ ผมพานังสายเดินเข้าออกที่บ่อนของเสี่ยไพรันต์จนที่นั่นเป็นบ้านหลังที่สอง ผมเล่นพนันจนเป็นหนี้พวกเล่นการพนันด้วยกัน และเสี่ยไพรัตน์ก็ให้ยืมเงินโดยมีขอแม้ว่า ผมกับนังสายต้องทำสัญญายกนังหนูให้กับมัน ผมไม่มีเงินไปใช้หนี้ตามกำหนดเสี่ยไพรัตน์เลยส่งคนมาทำร้ายผมกับนังสาย แล้วจับตัวนังหนูไปครับ” ลุงจันทร์พูดจบก็รีบหายใจแรงๆ จนเลือดที่ซึมออกมาจากทางปากนั้นกระเด็นเต็มใบหน้า
“มะ มันพาดาวเรืองไปที่ไหน ป้าสายรู้ไหมครับ” สิงขรมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้ฟังเรื่องราวต่างๆ ในตอนนี้ เขารู้สึกเป็นห่วงดาวเรืองขึ้นมาทันที ชายหนุ่มพยายามข่มใจให้เย็นลงแล้วค่อยๆ เช็ดเลือดที่ไหลไม่ยอมหยุดออกจากปากของนางสายอย่างเบามือ
“ช่วยนังหนูด้วยนะคุณสิงห์ ช่วยดูแลคุ้มครองหลานสาวของพวกเราด้วยนะคะ” ป้าสายมองวัลลภที่อุ้มสามีขึ้น ส่วนตัวนางนั้นไม่ยอมให้สิงขรอุ้ม
“ป้าสายทำใจดีๆ ไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะพาไปหาหมอครับ”
ในเวลานี้ สิงขรครุ่นคิดว่าไอ้เสี่ยไพรัตน์มันพาดาวเรืองไปที่ไหน บ้านของมันหรือว่าบ่อนของมัน
“คุณสิงห์รับปากฉันสิคะ ว่าต่อไปนี้จะทำหน้าที่แทนฉันกับตาจันทร์ ช่วยเป็นผู้ปกครองของยัยหนูแทนพวกฉันได้ไหม” ป้าสายพูดขอร้องเมื่อไม่มีคำตอบจากชายหนุ่มรุ่นลูก “ถ้าฉันกับตาจันทร์ตายไปแล้ว นังหนูของฉันก็ไม่มีใครแล้วนอกจากคุณ คุณคนเดียวที่จะคุ้มครองนังหนูได้”
หญิงชราจับมือของสิงขรไว้แน่นเพราะต้องการคำมั่นสัญญาจากชายหนุ่ม
“ผมรับปากครับ ผมจะเป็นผู้ปกครองของดาวเรืองเองครับ”
สิงขรสะเทือนใจมากกับภาพที่เห็น เขาพยักหน้ารับปากป้าสายเมื่อได้สบสายตาวิงวอนขอร้องของนาง
“ฉันขอบใจคุณสิงห์มากที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องหนี้สินที่พวกฉันก่อไว้ ฉันคงไม่มีโอกาสหาเงินจำนวนมากมายขนาดนั้นมาใช้หนี้คุณ” ป้าสายน้ำตาไหล ทว่ายิ้มจนเห็นฟันสีขาวกลายเป็นสีเลือด
“เรื่องนั้น ผมยินดีช่วยเองครับ ป้าสายหยุดพูดเถอะครับ” เลือดไหลไม่ยอมหยุดจนร่างกายของนางสายซีด สิงขรจึงอยากให้หยุดพูด
“ฉันฝากบอกนังหนูด้วยนะว่า ฉันและตาจันทร์รักแกมาก และฝากบอกนังหนูด้วยว่า ฉันขอโทษ...”
“อย่าห่วงเรื่องของดาวเรืองเลยครับ ผมจะดูแลเธอเองครับ”
ป้าสายยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อได้รับคำตอบจากชายหนุ่ม นางก็ปล่อยตัวปล่อยใจนอนหายใจโรยริน ซึ่งอาการย่ำแย่ของป้าสายทำให้สิงขรรีบอุ้มหญิงชราไปที่รถและบอกให้วัลลภพาทั้งคู่ไปโรงพยาบาล
“ฮืออ คุณมันผู้ชายสารเลว หนูเกลียดและขยะแขยงคุณที่สุด!” ดาวเรืองร้องไห้โฮเมื่อรู้สึกถึงรอยสัมผัสน่าขยะแขยงของเสี่ยไพรัตน์ มือที่จับปลายผ้าห่มก็ถูเช็ดไปตามผิวขาวผ่องจนแดงเถือก
ซึ่งเสียงสะอื้นไห้ของเด็กน้อยทำให้คนที่ยืนเท้าสะเอวเป็นเด็กแรกเกิดอยู่ตรงปลายเตียงนั้นตื่นจากความฝันที่เป็นจริง สิงขรหน้าแดงก่ำโกรธเด็กน้อยที่บังอาจเช็ดรอยสำผัสที่เขาทำไว้บนตัวเธอ ร่างโตจึงรีบก้าวขึ้นเตียงคลานตามไป มือใหญ่คว้าหมับกำกระชับแน่นที่ข้อเท้าน้อย พร้อมออกแรงกระชากดึงให้คนตัวเบาเข้ามาปะทะแผ่นอก
“กรี๊ดดด! ไอ้คนชั่ว! คนเลว ! ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ!” ถึงจะเจ็บระบมไปทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ดาวเรืองก็ไม่ต้องการให้เขาแตะต้อง แม้จะมีแรงเพียงน้อยนิด แต่ก็ปกป้องตัวเองโดยการใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบตีคนใจโฉดอย่างบ้าคลั่ง
“ปากดี ด่าเก่งนักนะ อย่างนี้มันต้องโดนอีกสักสามสี่รอบ หรือว่าจะทั้งคืนเลยดีไหม?”
สิงขรอุ้มเด็กน้อยให้เข้ามานั่งอยู่บนตัก ซึ่งทำให้ดวงหน้าของคนทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน มือหนาสอดเข้าท้ายทอยฉุดเบาๆ ให้ดวงหน้างามแหงนขึ้นเพื่อรองรับคำขู่จากปากหยักที่บดขยี้กลีบปากบวมเจ่อ และเมื่อได้ชิมความหอมหวานในโพรงปากนุ่มพอใจแล้ว เขาก็ตวัดอุ้มร่างน้อยขึ้นพาดบ่า ฝ่ามือใหญ่กางออกแล้วฟาดลงบนสะโพกกลมงอนเสียงดังเผียะๆ พร้อมทั้งก้าวลงเตียงเดินดุ่มๆ พาหญิงสาวเข้าห้องน้ำ
“ปล่อยหนูนะ โอ๊ยย! ไอ้ลุงแก่ชอบรังแกเด็ก! ฮืออ” เสียงใสครางปนเสียงสะอื้นเมื่อถูกปล่อยให้เท้าแตะพื้น ขาเรียวสวยสั่นระริกไม่มีแรงยืนด้วยตัวเองจึงทรุดลงไปนั่งบนพื้นห้องน้ำ
“ก็ไอ้ลุงแก่คนนี้ไม่ไช่เหรอที่ทำให้เธอพ้นจากไอ้แก่พุงโย้ตัณหากลับนั้น” สิงขรไม่ชอบใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวมักเรียกเขาว่าลุง ดวงตาสีนิลเริ่มแดงก่ำจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคลานหนีไปนั่งขดตัวเป็นกิ้งกืออยู่ข้างชักโครก
“คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเสี่ยไพรัตน์เลยสักนิดที่ชอบล่อลวงเด็กสาวพาไปทำมิดีมิร้ายเหมือนกัน”
ดาวเรืองร้องไห้โฮเมื่อนึกถึงภาพของไอ้เสี่ยแก่รุ่นตาพุงก็โย้ น่าเกลียดที่สุด ไอ้ตาแก่นั่นกำลังย่ำยีเธอ แต่แปรเปลี่ยนเป็นภาพของสิงขรที่เป็นคนทำร้ายพรากความบริสุทธิ์ไปโดยที่ไม่ได้ยินยอมสักนิด หญิงสาวนั่งกอดเข่าใบหน้าเขลอะน้ำตาก็แนบชิดมือของตัวเองที่วางอยู่บนหัวเข่า เรียวปากบวมเจ่อก็กระซิบเสียงแผ่วเบาหวังให้ได้ยินเพียงคนเดียว
“ยัยเด็กบ้าเอ๊ย! เธอกล้าเปรียบฉันเป็นไอ้เฒ่าไพรัตน์หัวงูนั่นได้ไงฮะ? แล้วถ้าฉันไม่รักษาด้วยร่างกายของฉัน ป่านนี้ เธอก็คงจะขาดใจตายไปนานแล้ว และตอนนี้ มันก็อยากจะเข้าไปในตัวเธอเพื่อทดสอบดูว่าหายจากอาการสยิวซ่านหรือยัง” คำพูดดูหมิ่นของเด็กน้อยทำให้สิงขรโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาเอาแต่พูดเรื่องใต้สะดือให้เธอฟัง
‘เฮอะ! ทำเป็นหน้าแดง อายละสิที่เห็นตัวตนของฉัน’ สิงขรคำรามพูดอยู่ในใจ
“อ๊ายย! ไอ้คนทุเรศ! อย่าคิดเอาไอ้หนอนเน่าน่าเกลียดนั่นเข้ามาใกล้หนูเด็ดขาด” ดวงตากลมโตคลอน้ำตาเบิกโพลงเมื่อเห็นความใหญ่โตตรงหว่างขาของเขา ซึ่งมันผงกหัวเบ่งกล้ามจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวปูดใส่เธออย่างที่ว่าจริงๆ
