กรงรักราชาโจร

ตอนที่ 2

(คนระยำ)

"เอาตัวเข้าไป!" เสียงเข้มออกคำสั่ง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้ากระโจมไป

"ครับ!" เสียงอันฮึกเหิมตอบรับคำสั่ง

"จะพาฉันไปไหน ไอ้พวกบ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปะ..."

แขนสองข้างของจัสซีเนียถูกมัดแน่น แววตาที่ฉายแววเคียดแค้นจ้องมองตามหลังของจาห์มาล์อย่างเอาเรื่อง เธอถูกหิ้วปีกให้เดินไป พยายามรั้งการก้าวเดินให้เชื่องช้า พร้อมวาจาที่ขึงขังด่าทออย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เพี๊ย! เพี๊ย!

ทว่าเสียงอันน่ารำคาญเป็นต้องหยุดชะงัก เมื่อฝ่ามือหนักกระแทกลงใบหน้าจนหันไปตามแรงถึงสองครั้งสองครา ทำเอาน้ำตาของจัสซีเนียถึงกับร่วง เธอเจ็บชาตรงใบหน้า ปากคงจะแตกเป็นแน่ เพราะเธอได้กลิ่นคาวเลือดเตะเข้าจมูก

"หุบปากและเสียงอันน่ารำคาญของเธอซะ!" เสียงกร้าวอันน่ากลัว

"ไอ้คนระยำ! ไอ้คนชั่วสารเลว!...ถุย!!"

เพี๊ย!! เพียงสิ้นคำด่าทอที่มาพร้อมน้ำลาย คนที่ยืนตรงหน้าก็ไม่รีรอแต่อย่างใด ประเคนฝ่ามือใหญ่ฟาดลงแก้มที่มีรอยแดงเป็นทุนเดิม ที่หนักเพิ่มขึ้นมาคือการที่จัสซีเนียไม่สามารถหยัดยืนได้ไหว เข่าของเธออ่อนแรงทันตา ใบหน้าตอนนี้เจ็บชาด้วยแรงตบ การถูกหญิงหยามศักดิ์ศรีด้วยการถ่มน้ำลาย ทำให้จาห์มาล์ไม่อาจทานทนได้ไหว ราชาโจรผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกกล่าวขาน ถูกหญิงที่เสมือนเชลยกระทำ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น

"อ๊ะ! แกมันชั่ว!" ใบหน้าที่เริ่มแดงช้ำ ผมยาวสลวยถูกกำจนตึงจนหน้าของจัสซีเนียเชิดเงย แววตาที่ดูไร้ความเกรงกลัว เพ่งพิศไม่วางตาไปยังจาล์มาล์ที่ตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก

"นี่แค่เตือน! แล้วอย่ามากล้าที่นี่!! จำไว้! หญิงร้ายชั่วช้ามันคือเธอ...เอาไปขังในกรงสัตว์!" เขาสบตามองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลนั้นอย่างอาฆาต แววตาคมดุมีความพยาบาทเคียดแค้น โดยที่จัสซีเนียไม่รับรู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เขาที่เหมือนถูกทำร้ายจำฝังใจไม่เคยลืม

"ครับ!"

จากที่ต้องการจับเธอมัดในกระโจมใหญ่ เขาแปรเปลี่ยนใจในทันที สั่งการเหล่าลูกน้องให้เปลี่ยนทิศทาง พาจัสซีเนียไปขังในกรงคับแคบ

"แกจะต้องชดใช้! ไอ้คนชั่วช้าสามาน ปล่อยฉันสิวะ!" จัสซีเนียไม่วายหันหน้ามาต่อว่า ทั้งที่ถูกกระชากลากถูอย่างโหดร้าย ความเป็นหญิงไม่ได้มีผลต่อความอ่อนไหวของเหล่าโจร เธอโดนกระทำอย่างกับไม่ใช่อิสสตรีผู้บอบบาง

"แค่นี้มันยังน้อยไป นังผู้หญิงแพศยา เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ โปรดจงจำไว้ว่านี่มันคือการเริ่มต้นเท่านั้น เธอมันโง่ที่เดินเข้ามาในฝูงฮายีน่าของฉันเอง " จาห์มาล์กำมือแน่น ส่งสายตาโกรธแค้นมองตามหลังจัสซีเนียอย่างมาดร้าย

เสียงที่ดังโวยวายของจัสซีเนียค่อย ๆ เบาลง เมื่อเธอถูกลากออกไปไกลเรื่อย ๆ ยังกรงขังสัตว์ที่อยู่กลางแดดจ้าบนผืนทะเลทรายที่ร้อนระอุดั่งเตาเผา และนับจากนี้เขาจะมอบความเจ็บปวดให้แก่เธออย่างสาสม!

กรงรักราชาโจร

ตอนที่ 3

(จุดไฟเผา)

"ริฎวาน เตรียมรถให้ที วันนี้จะกลับคฤหาสน์ใหญ่"

"ได้ครับ,..แล้วจะให้จัดการกับนางยังไง"

"ขังไว้ก่อน เดี๋ยวเราจะกลับมาจัดการเอง"

"ครับ"

สิ้นสุดการพูดคุยสนทนา คนสนิทก็เดินจากไป เพื่อจัดการตามคำสั่งที่ผู้เป็นนายต้องการ หญิงที่ถูกกล่าวขาน ทำให้สีหน้าของจาห์มาล์เปลี่ยนไปทันที เจ้าตัวที่ไม่รู้แน่ถึงความโกรธในใจเขา เรื่องราวอะไรที่เป็นต้นตอ แต่สำหรับเขา จาร์มาล์ มันฝังลึกในใจแทบไม่อาจลืมเลือน

"ฮึ! น่าสมเพชสิ้นดี...แค่นี้ยังน้อยไปกับที่เธอทำไว้"

เสียงเหี้ยมดังขึ้น สบถอย่างดูแคลน เขายืนจ้องมองผู้หญิงในกรงขังสัตว์อย่างพึงพอใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือ มันทำให้เขายิ้มเยาะร้ายแสดงออกถึงความสมเพชในตัวของเธอตอนนี้เต็มประดา ใบหน้าที่เขาจดจำไม่เคยลืม คนที่เคยทำเขาแทบระบมปางตาย จนได้ผันกลายมาทำเรื่องเลวระยำ สำหรับผู้อื่นลับหลังของบิดาและมารดา แต่ที่ทำล้วนมีที่มาด้วยกันทั้งนั้น หวังว่าสักวันจะต้องได้พบกับคนที่ปรารถนา และแล้ววันนี้ก็มาถึง ทั้งที่พยายามออกตามล่ามานานนม สุดท้ายคนที่ต้องการก็คลานเข้ามาหาเสียเอง

"ปล่อยฉัน! ถ้าฉันหลุดไปได้ บอกไว้ตรงนี้เลยว่าจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง"

สายตากร้าวจ้องมองไปยังจาร์มาล์อย่างเคียดแค้น แขนที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกแน่นหนา แต่ทว่าเธอก็พยายามออกแรงบิดข้อมือหวังให้เชือกหลุด ยิ่งได้มองเห็นใบหน้าของจาร์มาล์ ดวงตาเข้มกลมโตก็เปล่งประกายยิ่งกว่าดวงไฟที่กำลังลุกโชน ความโกรธกำลังครอบงำเธอเพียงแค่เห็นหน้าของคนที่เธอเกลียดชัง

"ก็แค่เชลยไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาสั่งคนอย่างเรา" จาร์มาล์ส่งสัญญาณให้บริวารปลดกุญแจ จากนั้นจึงนำพาร่างกำยำเข้าไปในกรงขังสัตว์นั้น ใช้มือบีบพวงแก้มของเธอจนยู่ย่น ดวงตาเข้มดำขลับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเช่นกันอย่างไม่ยอมปรน

"แต่ฉันก็มีหัวใจนะ...ฉันมีความรู้สึกและเจ็บปวดเป็น แล้วที่ตัวเองทำไว้มันดีแล้วหรือไง!!"

จัสซีเนียไร้ซึ่งความกลัว เธอกล่าวเสียงแข็งต่อหน้า แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกบีบแก้มก็ไม่ปริปากออกมาแต่อย่างใด ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนตรงหน้าได้เห็น

"เป็นเช่นนั้นรึ? ฮึ! ความรู้สึกของเธอไม่ได้มีผลสำหรับเรา.,.เจ็บปวดงั้นรึ เจ็บเป็นคนเดียวหรือไง! แล้วตัวของเธอเองมันก็ไม่ได้มีดี เป็นกาลกิณีต่ำช้า รวมหัวกับพ่อของเธอทำเลวกับเราเหมือนกัน!!"

ยิ่งย้อนไปในสิ่งที่ทำให้เจ็บแค้น ก็ยิ่งเหมือนกับเติมน้ำมันเชื้อเพลิงลงกองไฟ มันทำให้จาร์มาล์นั้นแทบสติหลุด ออกแรงบีบปากของจัสซีเนียเต็มแรง จนเธอนั้นน้ำตาไหลพราก แต่ไม่ยอมปริปากร้องขอต่อสิ่งที่เขากระทำ จ้องมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมกัน

"อะไร! ฉันไม่เข้าใจ แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย" เธอพยายามเปล่งเสียงพูดออกมาให้ชัดเจนที่สุด มันงุนงงกับสิ่งที่เขากล่าวหา เธอไม่กระจ่างในวาจาที่เขาเปล่งออกมาแม้แต่น้อย

"ตอแหล!!"

เพี๊ยะ! เขาสะบัดมือแรงกระทบแก้มเนียน จนใบหน้าของจัสซีเนียกระแทกเข้ากับกรงขัง ความแรงของกำลังชายชาตรี ทำเอาปากของหญิงสาวมีเลือดซึมออกมา เจ็บแสบไปทั้งหน้า แต่ทว่าก็ยังไม่ยอมอ้อนวอนร้องขอชีวิต ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเอาคืนชายผู้นี้ที่ลงมือปลิดชีพพ่อของเธออย่างเหี้ยมโหด

"ระยำหยาบช้าสิ้นดี!" เธอรุกสู้ด้วยคำพูดด่าทอ จ้องมองหน้าจาร์มาล์ด้วยพลังแค้นที่มันสุมอก

"เทียบเทียมไม่ได้สักนิดกับสิ่งคาว ๆ ที่พ่อเธอทำ....ใครกันแน่ที่ระยำกว่ากัน!" เขาเหมือนกับสัตว์ดุร้าย ปรี่ประชิดกายของจัสซีเนียเร็วพลัน เมื่อคำหยามหลุดออกมาจากปากของเธอ คำพูดที่เหมือนปลุกพลังความโหดร้ายออกมา ทำให้จัสซีเนียเจ็บกายอีกครา เพราะมือหนาบีบแน่นตรงหัวไหล่ของเธอ

"พวกแกมันระยำที่สุด! ถุย!" คำถ่าทอที่เปล่งออกมา พร้อมกับถุยน้ำลายใส่หน้าของคนตัวใหญ่ เธอไม่เกรงกลัวแม้ความตาย หากมันจะทำลายและแก้แค้นให้พ่อของเธอได้

"เราทำได้มากกว่าจุดไฟเผาทั้งเป็นเสียอีก....หรือเธออยากจะลองเหมือนกับพ่อและพี่ชายของเธอ"