มุมมองของเอลิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ดัสตินเอื้อมมือข้ามเตียงมาหาฉัน ตั้งใจจะโอบสะโพกฉัน ฉันสะดุ้งถอยโดยไม่ทันได้ห้ามตัวเอง มันเป็นการเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่หมาป่าในตัวเขาสังเกตเห็น เสียงคำรามต่ำๆ ด้วยความสับสนและไม่พอใจดังขึ้นในอกของเขา เป็นเสียงที่ฉันสัมผัสได้มากกว่าได้ยิน
*เป็นอะไรรึเปล่า ที่รัก?* เสียงของเขาก้องอยู่ในหัวฉันผ่านกระแสจิต
ฉันยังคงหันหลังให้เขา *แค่ฝันร้ายค่ะ*
เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่กลับซบหน้าลงกับคอฉัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและโน้มน้าว “คืนนี้ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณ ไปร้านอาหารริมผากันนะ ร้านที่เราเจอกันครั้งแรก” เขาหยุด ปล่อยให้ความทรงจำนั้นลอยอยู่กลางอากาศระหว่างเรา “ผมอยากให้มันเป็นคืนที่พิเศษ”
รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากฉัน “ฟังดูดีมากเลยค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ว่างเปล่า “ฉันก็มีเซอร์ไพรส์ให้คุณเหมือนกัน” ก้อนมูนสโตนที่หลอมละลายถูกห่ออยู่ในกล่องเล็กๆ เรียบๆ ในกระเป๋าถือของฉันแล้ว
ความคิดของฉันล่องลอยไปถึงสัปดาห์ที่แล้ว วันเกิดของฉัน ดัสตินลืม เขากล่าวอ้างว่ามีเรื่องด่วนของฝูง มีหมาป่าจรจัดโจมตีใกล้ชายแดนทางเหนือซึ่งต้องการให้เขาไปจัดการทันที เขาหายไปทั้งคืน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า “หมาป่าจรจัด” ตัวไหนที่เขาไป “จัดการ”
ความขมขื่นเป็นรสชาติที่สัมผัสได้ในปากของฉัน
เย็นวันนั้น ขณะที่เราขับรถไปยังร้านอาหารในรถสปอร์ตสีดำเงาของเขา สายตาของฉันเหลือบไปเห็นบางอย่างบนพรมวางเท้าฝั่งผู้โดยสาร เส้นผมสีบลอนด์ฟอกขาวยาวเส้นหนึ่ง ของเจมี่
ฉันไม่ได้พูดอะไร
ร้านอาหารตั้งอยู่บนหน้าผาที่มองเห็นมหาสมุทร คลื่นซัดกระทบโขดหินเบื้องล่าง มันสวยงาม โรแมนติก และเป็นสถานที่ที่เขาเคยสัญญากับฉันว่าจะให้โลกทั้งใบ ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่จะจบมัน
ระหว่างที่เรากำลังทานอาหารเรียกน้ำย่อย ดัสตินก็ขมวดคิ้ว “บ้าจริง” เขาพึมพำ พลางแตะขมับ “เครือข่ายกระแสจิตมีปัญหาอีกแล้ว เหมือนจะมีปัญหากับเซิร์ฟเวอร์ฟาร์มในควอแดรนท์ที่สี่ ผมต้องโทรหาแกมม่าแป๊บนึง เดี๋ยวกลับมา”
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องโกหก ไม่มีเซิร์ฟเวอร์ฟาร์มอะไรทั้งนั้น “เครือข่ายกระแสจิต” เป็นข้ออ้างที่สะดวกสบายที่เขาใช้สำหรับเรื่องธุรกิจของฝูง และตอนนี้ สำหรับเรื่องชู้สาวของเขา
ทันทีที่เขาจากไป ฉันก็เคลื่อนไหว ฉันเดินกลับไปที่รถ ส้นสูงของฉันกระทบกับพื้นทางเดิน โทรศัพท์สำรองของเขา เครื่องที่เขาคิดว่าฉันไม่รู้ว่ามี อยู่ในช่องเก็บของหน้ารถ ฉันรู้รหัสผ่าน วันเกิดของเจมี่
หน้าจอสว่างขึ้น เผยให้เห็นข้อความหยาบโลนต่อเนื่อง
เจมี่: *อยู่กับยัยนั่นเหรอคะ? น่าเบื่อเหมือนที่อัลฟ่าบอกรึเปล่า?*
ดัสติน: *น่าเบื่อสุดๆ เดี๋ยวผมจะไปหาเร็วๆ นี้ ใส่ชุดสีแดงนะ ชุดที่ผมชอบ*
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นขณะที่ฉันกำลังมองอยู่ มันเป็นรูปภาพจากเจมี่ หล่อนกำลังโพสท่าอยู่หน้ากระจก ถือกล่องสีฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ขนาดเล็ก กล่องทิฟฟานี่ คำบรรยายเขียนว่า: *คืนนี้แทบรอไม่ไหวแล้วที่จะให้อัลฟ่าสวมนี่ให้เจมี่นะคะ*
ท้องของฉันปั่นป่วน ความรู้สึกขยะแขยงทางกายภาพรุนแรงมากจนฉันรู้สึกเหมือนจะอาเจียน มันไม่ใช่แค่ความหึงหวง แต่มันคือจิตวิญญาณของฉัน หมาป่าของฉัน กำลังปฏิเสธการลบหลู่สายใยอันศักดิ์สิทธิ์ของเรา
เมื่อดัสตินกลับมาที่โต๊ะ ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งเสน่ห์ที่สงบนิ่ง “เรียบร้อยแล้ว” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
ฉันมองเขา มองเขาจริงๆ และเห็นคนแปลกหน้า ความคลื่นไส้ตีขึ้นมาที่คอของฉัน ร้อนและเป็นกรด
“คุณไม่เป็นไรนะ?” เขาถาม คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยสิ่งที่ดูเหมือนความกังวล “หน้าซีดจัง”
“สงสัยจะเป็นเพราะหอยเชลล์ค่ะ” ฉันโกหก พลางเลื่อนเก้าอี้ถอยหลัง “ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
ฉันวิ่งไปที่ห้องน้ำและอาเจียนสิ่งที่อยู่ในท้องของฉันลงในโถส้วมสีขาวสะอาด ร่างกายของฉันกระตุกด้วยพิษแห่งการทรยศของเขา
มุมมองของเอลิน
ระหว่างทางกลับบ้าน ความสงบที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวได้แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน อาการคลื่นไส้อย่างรุนแรงบรรเทาลง ถูกแทนที่ด้วยความชัดเจนที่เยือกเย็น หมาป่าในตัวฉันซึ่งเคยคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด บัดนี้เงียบลง ราวกับว่ามันเองก็เข้าใจเช่นกัน เวลาแห่งความเจ็บปวดได้สิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้คือเวลาแห่งการกระทำ
ขณะที่เราเลี้ยวเข้าโรงรถของคฤหาสน์ที่โอ่อ่าแต่ไร้ชีวิตชีวาของเรา ฉันหันไปหาเขา
“ดัสติน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ช่วงนี้ฉันรู้สึกห่างเหินจากคุณจังเลย พรุ่งนี้คุณอยู่บ้านได้ไหมคะ? ได้โปรด แค่เพื่อฉัน ไม่ต้องทำงาน ไม่มีธุระของฝูง แค่เราสองคน”
ฉันเฝ้าดูความขัดแย้งที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ความหงุดหงิดในทันทีที่แผนการของเขาถูกขัดขวาง ถูกบดบังอย่างรวดเร็วด้วยความกังวลจอมปลอมของคู่แท้ที่ทุ่มเท เขามีกำหนดจะไปเจอเจมี่ในวันพรุ่งนี้ ฉันรู้
“แน่นอน ที่รัก” ในที่สุดเขาก็พูด ฝืนยิ้มอย่างอบอุ่น เขาจะสวมบทบาทอัลฟ่าที่เสียสละหน้าที่เพื่อคู่แท้คนสำคัญของเขา “ทุกอย่างเพื่อสมอใจของผม”
คืนนั้น ฉันรอจนกระทั่งเสียงหายใจลึกๆ สม่ำเสมอของเขาดังไปทั่วห้อง จากนั้นฉันก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงและไปที่ห้องทำงานของเขาที่บ้าน รหัสผ่านคอมพิวเตอร์ทำงานของเขาง่ายจนน่าสมเพช วันครบรอบของเรา วันที่เราเจอกันครั้งแรก
ฉันเข้าไปที่โฟลเดอร์ถังขยะ เขาหยิ่งยโส แต่ก็ไม่ฉลาดพอที่จะลบไฟล์อย่างถาวร มันอยู่ที่นั่น ไฟล์วิดีโอ
ฉันคลิกเล่น
วิดีโอแสดงภาพเจมี่ สวมเพียงเสื้อเชิ้ตของดัสติน นั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กขนาดใหญ่ของเขา โต๊ะของฉัน ในที่ที่เคยเป็นห้องทำงานร่วมกันของเรา
“เมื่อไหร่จะตีตราเจมี่สักทีคะ อัลฟ่า?” หล่อนพูดเสียงออดอ้อน พลางลูบไล้นิ้วที่ทาเล็บสีแดงไปตามเนคไทของเขา “เมื่อไหร่จะกำจัดยัยโอเมก้าแก่ๆ น่าเบื่อนั่น แล้วให้เจมี่เป็นลูน่าตัวจริงของคุณสักที?”
ฉันปิดแล็ปท็อป มือของฉันไม่สั่นแม้แต่น้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาอย่างร้อนรนของเจมี่เริ่มดังขึ้น ดัสตินลุกพรวดจากเตียง คว้าโทรศัพท์ของเขาและถอยเข้าไปในห้องน้ำใหญ่ ปิดประตูตามหลัง แต่เขาไม่สามารถปิดกั้นการได้ยินที่เฉียบคมของมนุษย์หมาป่าของฉันได้
“ไม่ได้หรอกเจมี่ วันนี้เธออยากให้ฉันอยู่บ้าน... ไม่ ฉันจะออกไปเฉยๆ ไม่ได้... เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้ สัญญา” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำที่แผ่วเบาและปลอบโยน
เขากลับออกมาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา แสร้งทำเป็นหาว เพื่อเป็นการขอโทษที่ “การนอนหลับของเขาถูกรบกวน” เขาทำอาหารเช้าสุดหรู ตักแพนเค้กและผลไม้ใส่จานของฉันจนพูน “เราควรจ้างพนักงานเพิ่มนะ” เขาพูด น้ำเสียงเจือไปด้วยความจริงใจจอมปลอม “คุณไม่ควรต้องยกนิ้วทำอะไรเลย ที่รัก”
ฉันมองเขาข้ามโต๊ะ เป็นคนแปลกหน้าที่สมบูรณ์แบบ “ดัสติน” ฉันเริ่มพูด น้ำเสียงจงใจให้เป็นปกติ “เราโอเคกันอยู่ไหมคะ? ในฐานะคู่แท้?”
เขาดูตกใจ จากนั้นใบหน้าของเขาก็อ่อนลงเป็นหน้ากากแห่งความทุ่มเทที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี เขากุมมือฉัน “เอลิน คุณคือโลกทั้งใบของผม สมอใจของผม ผมจะไม่มีวันทำอะไรให้คุณเจ็บปวดเด็ดขาด คุณก็รู้” คำโกหกนั้นราบรื่นและง่ายดายเหลือเกิน
ฉันดึงมือออกและจิบกาแฟ “ดีค่ะ” ฉันพูด “ว่าแต่ คุณซื้อของขวัญวันเกิดให้ฉันจากสัปดาห์ที่แล้วรึยังคะ? ฉันว่าฉันยังไม่ได้รับเลยนะ”
ผลที่ได้คือทันทีทันใด รอยยิ้มของเขาแข็งค้าง เลือดสูบฉีดออกจากใบหน้าของเขา ความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงแวบขึ้นมาในดวงตาของเขาก่อนที่เขาจะซ่อนมันได้ทัน เขาได้ลืมไปอย่างสิ้นเชิง
