มือเรียวบางเคลื่อนต่ำ ผ่านหน้าท้องอุดมด้วยลอนซิกซ์แพ็กน่าหลงใหล เจ้าความร้ายกาจตัวดีที่อยู่ต่ำลงไป ดีดดิ้นผงกหัวบอกการรับรู้เริงร่า คล้ายว่ามันกำลังรั้งรอการบำบัดความทรมานให้บรรเทาเบาบางจากมือนั้น
สุ้มเสียงห้าวแหบดังคลอในลำคอหนา เสียงกระซิบต่ำแตกคล้ายระฆังเร่งเร้าให้ผู้พิพากษาสาวหยุดทรมานเขาเสียที
เสียงหวานหัวเราะคิกคัก ยังวนมือเย้าหยอกล้อเล่นกับต้นขาแกร่งกำยำต่อไปไม่หยุดอีกหลายนาที เพิ่มเร้าอารมณ์รุ่มร้อนให้คุคลั่งในร่างแกร่ง เสมือนสุมฟืนใส่กองไฟเล็กๆ ให้มันลุกโชติ ร่างกายที่อุดมไปด้วยเลือดเนื้อแสนสวยงามไร้ไขมันส่วนเกินผ่าวร้อน คลับคล้ายอุณหภูมิในห้องพุ่งสูง ความกดอากาศลดต่ำฉับพลันจากการกระทำแสนร้ายกาจไร้ปรานีของสาวงาม การเคลื่อนไหวของเธอละมุนละไมทว่าแสนเชื่องช้า ช้าที่สุดในความรู้สึกของคนรอที่เฝ้าแต่ฮึดฮัดขัดใจในลำคอ ดวงหน้าสวยคมบาดตานั้นกลับเต็มไปด้วยความระริกรื่น แววตาหยาดเยิ้มยั่วเย้าขี้เล่นช้อนสบตาคมอย่างไม่หวั่นเกรงขณะลงทัณฑ์จำเลยใต้ฝ่ามือน้อย กระทั่งเสียงห้าวสะดุด ลมหายใจติดขัดรุนแรง
นั่นเอง! เธอถึงส่งปลายนิ้วเข้าแตะต้องความร้อนผ่าวที่ตระหง่านตั้ง อย่างรอคอย...
ปัง! ผัวะ!
“โอ๊ย!”
มนสิชาสะดุ้งเฮือก อารมณ์บรรเจิดลื่นไหลปลิวหายไปกับขวัญของเธอเรียบร้อย
เฮ้อ...
ร่างอวบอิ่มแบบที่เจ้าตัวส่องกระจกมองตัวเองทีไรก็คิดว่าอ้วนเกินไป จำใจลุกจากเก้าอี้หน้าคอมฯ ที่นั่งจ้องมาครึ่งค่อนวัน เพื่อไปหาต้นเหตุ คนที่พังอารมณ์สุนทรีย์ของเธอหมดสิ้น
“พี่ธันย์ เมามาอีกแล้ว”
เสียงหวานทักเบาๆ น้ำเสียงอ่อนใจเต็มที ธันย์ภพที่ก้มตัวคลำมือนวดเท้าตัวเองป้อยๆ หลังจากเดินเซ เท้าไปเตะขาโซฟาซึ่งเป็นเหล็กเข้าอย่างจัง ใบหน้าแดงก่ำจากการดื่มเหล้ามาพอควรเงยขึ้นยิ้มเฝื่อน
“อ้อ มน... ทำงานอยู่เหรอ พี่นึกว่าเรานอนแล้ว”
มนสิชาสั่นหน้าเบาๆ ในเชิงระอาใจกับพฤติกรรมของธันย์ภพ แต่ร่างอิ่มก็เดินเข้ามาประคองคนตัวสูงใหญ่เพื่อพาขึ้นบันไดไปห้องนอนชั้นสอง
คอนโดห้องนี้เป็นห้องสูทที่มีความกว้างขวางสมราคาหลายล้าน มีห้องนอนสองห้อง ห้องใหญ่นั้นกั้นพื้นที่ทำไว้อีกชั้น ต้องเดินขึ้นบันไดไป มนสิชาไม่ค่อยชอบที่พักเท่าไหร่ แต่เพราะมันตั้งอยู่กลางเมือง สะดวกในการเดินทางไปทำงาน ธันย์ภพจึงเลือกซื้อคอนโดทำเลนี้
กลิ่นเหล้า เคล้ากลิ่นน้ำหอม แบบที่เธอรู้ว่า มันเป็นน้ำหอมของผู้หญิงมากกว่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมของเขา
“พี่ธันย์เมาทุกวัน ดื่มเยอะแบบนี้ ไม่ดีกับสุขภาพนะคะ”
ธันย์ภพหัวเราะเบาๆ กลิ่นเหล้าที่กรุ่นกำจายจากลมหายใจและปากเข้มทำหญิงสาวเบ้หน้า ย่นจมูก เขาเห็น แต่ในอารมณ์ที่ปะปนฤทธิ์เมรัยจึงไม่ได้สนใจ
“วันเกิดน้องที่ออฟฟิศน่ะ”
“เกิดกันครบทุกคนหรือยังคะปีนี้”
หญิงสาวถามประชด เปิดประตูห้องอย่างทุลักทุเล เมื่อคนเมาเทน้ำหนักมาที่เธอเกินพอดี เกินจำเป็น...
“หึหึ เกือบแล้ว”
“ค่ะ ตัวพี่ธันย์ ไม่รักตัวเองก็ตามใจพี่แล้วกัน”
มนสิชาพาคนตัวใหญ่มาส่งที่เตียงสำเร็จ ไม่คิดจะดูแลอะไรไปมากกว่านี้ เมื่อปล่อยร่างหนาลงนอนเค้เก้บนที่นอนแล้ว เธอหมุนตัวจะออกจากห้อง
“ถ้าอ้วกเลอะบ้าน ทำความสะอาดเองนะคะ”
ทว่า... คนเมากลับเด้งตัวลุกมาคว้าเอวบางดึงเข้าหาตัวเขา แรงรวบรั้งดึงกลับรวดเร็ว เป็นผลให้กายอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือและเต็มกอดถลาลงไปบนเตียงด้วย
“พี่ธันย์ ทำอะไร!”
ธันย์ภพพลิกร่างนุ่มลงข้างล่าง กักเธอเอาไว้ด้วยกายใหญ่หนาของตัวเอง ตาคมเรื่อแดง อ่อนเยิ้ม กวาดไปทั่วดวงหน้าผุดผ่อง
ตาเรียวงามตื่นตระหนก มองสบอย่างไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจ เขาไล้นิ้วกับนวลแก้มขาวช้าๆ
“เราแต่งงานกันมากี่ปีแล้วนะมน”
เขาจะถามเรื่องนี้ทำไมตอนนี้นะ
มนสิชาหน้าร้อน ผู้ชายที่กำลังชะโงกเงื้อมเหนือตัวเธอได้ชื่อว่าเป็นสามีก็จริง แต่การสนิทชิดเชื้อแบบนี้เธอไม่คุ้นชินกับมันเลย
“สะ...สามปีแล้ว พี่ธันย์ลุกค่ะ มนจะไปปิดคอมฯ”
มือเล็กๆ ดันแผงอกกระด้างเป็นสัญญาณให้เขาถอยออกห่างเสียที การใกล้ชิดแบบนี้ ทำให้เธอเหม็นกลิ่นเหล้ากับกลิ่นน้ำหอมจนมึนหัวแล้ว
ใช่ว่าเธอไม่ดื่ม เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เคยดื่มมาหลายอย่างหลายยี่ห้อ แต่ไม่ได้กินเป็นเทน้ำทิ้งเทอาบเหมือนที่ธันย์ภพทำ...
“สามเหรอ หึหึ... นานเหมือนกันนะ นานเกินจนเกือบลืมไป...”
“เกือบเหรอคะ พี่ธันย์ลืมไปแล้ว ถึงมาถามมนว่าเราแต่งงานกันมากี่ปี แต่ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้พี่ลุกขึ้นสิ มนหนัก มนจะไปปิดคอมข้างล่าง น้ำก็ยังไม่ได้อาบเลย”
“อืม... หอมแบบนี้ ไม่อาบก็ได้ พี่อยากกอดมนนอน”
ว่าแล้ว ใบหน้าคมเข้มกดลงมาคล้ายจะหอมแก้ม เขาสูดความหอมข้างแก้มเนียนใสเข้าปอดแรงๆ
มนสิชาผวา ใจเต้นระรัว รีบยกมือมาดันหน้าคมออกห่าง
“ไม่ค่ะ พี่ธันย์เหม็นเหล้าไปทั้งตัว มนมึนหัวไปหมดแล้ว”
ร่างอวบอิ่มเต็มมือของภรรยาดิ้นขลุกขลัก ขณะที่ธันย์ภพกระชับอ้อมแขนกอดร่างนุ่มแน่นขึ้น คลุกเคล้าใบหน้าคมลงดอมดมความหอมอ่อนๆ ของพวงแก้มสาว
“ไม่ พี่ธันย์ หยุดนะ อย่าทำแบบนี้”
“ทำไมล่ะมน เราเป็นผัวเมียกันนะ ทำไมพี่จะทำไม่ได้”
เสียงอู้อี้ห้าวแหบสวนกลับ ปากอุ่นอ้าวทาบดูดต้นคอขาว ความนุ่มละมุนหอมกรุ่นทำให้ไม่อยากปล่อย อารมณ์รัญจวนประดามีประเดประดังโถมทับธันย์ภพรุนแรง เขาต้องการปลดเปลื้องอารมณ์ที่กลุ้มรุมสุมร่างตอนนี้! เวลานี้!
ความต้องการที่ว่า พุ่งไปส่วนล่าง ให้แข็งขืนตื่นตัว...
มนสิชาหน้าตื่น ความแกร่งตึงที่เบียดสีแถวหน้าขาพาใจเต้นกระหน่ำ
เธอไม่ต้องการแบบนี้!
ไม่ต้องการ! ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หรือทำอะไรเธอทั้งนั้น!
“ไม่ค่ะ! ปล่อยมน!”
“ปล่อยทำไม มนเป็นเมียพี่นะ พี่จะนอนกับเมียผิดตรงไหน”
“ไม่ผิด แต่มนไม่ต้องการค่ะ ไม่ต้องการแบบนี้”
หญิงสาวตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น แกะมือที่ยุบยับไปตามเนื้อตัว การเล้าโลมที่ฝ่ายสามีหนุ่มเริ่มขึ้น ลูบไล้ นวดคลึง จับบีบเนื้อตัวนุ่มอุ่นไปทั่ว มันควรจะสร้างความกระสันรัญจวนให้ทุรนทุรายหาปฏิบัติการของการเสพสมขั้นต่อไป ทว่า... มันไม่ใช่สำหรับเธอ
ร่างกายอาจจะวูบวาม หากจิตใจเธอนั้นไม่ได้มีจิตเสน่หาในเวลานี้เลย
“มน!”
ธันย์ภพไม่ตามไปคว้าตัวเมียสาว แต่ส่งเสียงพร้อมขึงตาดุอย่างขัดใจ
มนสิชาหอบแรง สบตาเอาเรื่องอย่างไม่กริ่งเกรงเช่นกัน
“พี่ธันย์มีผู้หญิงมากมาย เลือกสักคนที่ถูกใจเถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับมน ครั้งนี้มนจะถือว่าพี่เมามาก ทำไปแบบไม่รู้ตัวก็แล้วกัน คืนนี้ ฝันดีนะคะ”
“มน...”
ร่างหนากระแทกลมหายใจอย่างหัวเสีย ทิ้งตัวลงนอนหงายบนที่นอน เสียงปิดประตูพร้อมร่างอิ่มที่ลับจากห้องไป สร้างความหนักอึ้งในใจไม่น้อย เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ พักหนึ่งกายแกร่งดีดตัวจากที่นอน พร้อมสบถกับตัวเองอย่างหัวเสียขณะพาตัวเองเข้าห้องน้ำ
“จะนอนกับเมียสักที ทำไมมันยากเย็นแบบนี้วะ เซ็งโว้ย!”
ทางด้านมนสิชา ซอยเท้าลงบันไดเร็วๆ จนแทบจะเป็นวิ่ง หัวใจเต้นระทึก วิ่งเข้าห้องทำงาน ปิดประตูรวดเร็ว กายอวบอิ่มยืนพิงบานประตูระงับความตื่นตระหนกของตัวเอง ไม่กี่นาทีต่อมาก็ต้องสะดุ้งเฮือกกับเสียงบานประตูที่กระแทกรดหัวจากชั้นบน
“พี่ธันย์บ้า ทำตกใจหมด”
ร้อยวันพันปีไม่มีจะเฉียดเข้าใกล้ วันนี้สงสัยเมามากถึงออกอาการหื่นไม่เลือกหน้ากับเธอแบบนี้ บ้าจริง!
หญิงสาวพาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอมืดดำดับไปเพราะทิ้งช่วงการใช้งาน เธอมองแล้วคิดสะท้อนในใจ มันช่างเหมือนชีวิตแต่งงานของเธอเสียจริง
มืดมน... ทางออกนั้นมี แต่เธอยังไม่อยากไปถึงจุดนั้น
ทว่า... ร่างกายที่วูบๆ วาบๆ จากสัมผัสของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าสามีทำให้ร่างอิ่มสะท้อนสะท้านในหัวใจ
ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตแต่งงานที่ปกติสุข มีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม มีสามีที่เป็นทุกอย่าง เพื่อนคู่คิด มิตรชิดใกล้ ตระกองกอดแนบนอนบนเตียงทุกค่ำคืน มีลูกชายหญิงเป็นโซ่ทองคล้องใจ ชีวิตครอบครัวอาจมีปัญหาบ้าง เหนื่อยหนักบ้าง เธอไม่คิดว่าจะเป็นปัญหา เพราะสุดท้ายแล้ว มันจะลงท้ายด้วยคำว่าแฮปปี้เอนดิงเหมือนในนิยายที่เธอแปลที่อ่านทุกเมื่อเชื่อวัน
เฮ้อ...
มนสิชาทอดถอนใจแรง ข่มอารมณ์บางอย่างที่ปะทุในร่างกายไว้ มองหน้าจอคอมฯ ที่สว่างอีกครั้ง แต่เธอไม่มีจิตใจอยากทำงานต่อ เลยปิดเครื่องคอมฯ
ในห้องทำงานห้องเล็กๆ นี้ติดกับห้องทำงานของธันย์ภพ เธอทำให้มันเป็นกึ่งๆ ห้องนอน มีเตียงขนาดเล็กตั้งอยู่ชิดมุมอีกด้าน มีตู้หนังสือชิดผนังห้องข้างประตู มีห้องน้ำในตัว มนสิชาจึงเอาเสื้อผ้าบางส่วนมาไว้ที่ห้องนี้ เธอชอบทำงานจนดึกดื่นเสร็จแล้วก็อาบน้ำนอนในห้องนี้เลย
ในห้องคอนโดนี้ มีห้องนอนอีกห้องที่เธอยึดไว้นอน ห้องโถงนั่งเล่น คั่นส่วนครัวด้วยบาร์เครื่องดื่ม เป็นห้องที่ราคาแพงเอาการแต่ก็มีความลงตัวเหมือนบ้านหลังหนึ่ง
ร่างอิ่มเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ คืนนี้เธอคงต้องนอนที่ห้องนี้แล้ว
“ใช้ไม่ได้เลย”
เสียงโทรศัพท์ที่ดังมาตามสาย สร้างความผิดหวังให้กับมนสิชาอย่างแรง เมื่องานที่ส่งไป ไม่ผ่าน
“ภาษาไม่สละสลวยเท่าไหร่ อ่านแล้วไม่ได้อารมณ์ การที่เราจะแปลออกมาให้คนอ่านหวิวตาม เราอ่านเองแปลเองก็ต้องหวิวก่อน พี่ให้มนลองไปอ่านทวนแก้ไขอีกครั้งนะ”
“ค่ะพี่กบ”
กบ หรือ กวิตา บก.สาวทรงเสน่ห์จากสำนักพิมพ์ที่เน้นขายนิยายแปลแห่งหนึ่งหัวเราะเบาๆ มาตามสาย เมื่อได้ยินเสียงอ่อนๆ ของนักแปลรุ่นน้อง
เธอรู้จักกับมนสิชาเพราะเป็นพี่สายรหัส อันที่จริงแล้วมนสิชาไม่ได้จบงานที่เกี่ยวกับการทำหนังสือแม้แต่น้อย กวิตาเองก็เช่นกัน ทว่าสำนักพิมพ์นี้เป็นกิจการของครอบครัว เมื่อที่บ้านมีเธอเป็นทายาทคนเดียวเลยต้องสานต่อ และพอรู้ว่ามนสิชาเป็นหนอนหนังสือ มีความสามารถด้านภาษาอังกฤษ จึงชวนมาทำงานด้วย
“มีปัญหาอะไรกับนายธันย์หรือเปล่า”
กวิตาก็ยังเป็นเพื่อนกับธันย์ภพด้วย
“เปล่าค่ะ”
“จริงอะ เมื่อก่อนสำนวนแปลของเราได้อารมณ์กว่านี้นะ รึว่าเดี๋ยวนี้หมอนั่นมันไม่ทำการบ้าน เห็นทีพี่ต้องไปว่ามันซะหน่อยแล้ว”
“อ๊ะ อย่านะคะพี่กบ”
มนสิชาร้องเสียงหลง อายจนหน้าร้อน แม้ไม่ได้อยู่ต่อหน้ากวิตา
บก.สาวหัวเราะลั่น เธอแค่แกล้งเย้าหยอกรุ่นน้องที่เธอให้ความเอ็นดูเหมือนน้องแท้ๆ
“พี่ล้อเล่นน่ะ ถ้ามีปัญหาอะไร บอกพี่เดี๋ยวจะไปตบกะโหลกไอ้ธันย์มันเอง โทษฐานที่มันทำให้มนไม่มีอารมณ์ทำงานให้พี่”
“สงสัยว่ามนคงยังไม่เก่งมากกว่าค่ะ” มนสิชาบอกเสียงอ่อย
“จะเก่งหรือเปล่าพี่ไม่รู้ แต่เรื่องนี้มันเป็นอีโรติกที่ค่อนข้างร้อนแรง เพราะงั้นเราต้องแปลให้มันฮอตๆ หน่อย ฮอตแต่อ่านแล้วฟิน ภาษาสวยๆ รึว่าไอ้ธันย์มันอ่อนหัดเหรอมน มนถึงเข้าไม่ถึงอารมณ์พวกนั้น”
“พี่กบน่ะ ไม่ต้องล้อเลย เอาเป็นว่ามนจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ”
มนสิชาบอกก่อนวางสาย หน้าร้อนๆ เพราะเขินคู่สนทนา มันเป็นเรื่องงานก็จริงอยู่... เธอผ่านผลงานมาหลายเรื่อง แต่พูดเรื่องใต้สะดือทีไรก็อดจะกระดากไม่ได้
วางโทรศัพท์จากกวิตาแล้ว มนสิชานั่งถอนใจเฮือกๆ งานไม่ผ่าน เรื่องส่วนตัวก็คาราคาซัง หญิงสาวนึกไปถึงเมื่อตอนเช้า เธอพบกับธันย์ภพอีกครั้งที่โต๊ะอาหาร
ชายหนุ่มเดินตบท้ายทอยตัวเองเบาๆ พร้อมบิดตัว บิดคอไปมา ไล่ความเมื่อยขบ
“สงสัยเมื่อคืนเมาหนักไปหน่อย นอนหัวตกหมอนแน่เลย คอปวดๆ วันนี้มีอะไรกินเหรอมน”
“ข้าวต้มกระดูกหมูค่ะ”
มนสิชาบอกพร้อมกับลุกไปตักข้าวต้มมาให้เขา
“อืม กลิ่นหอม น่ากิน พี่กินเลยนะจะได้รีบไปทำงาน”
ธันย์ภพบอกยิ้มๆ ลงมือทานข้าวต้มที่ควันฉุยอย่างอร่อย
“มนจะไปพักที่บ้านสักพักนะคะ ช่วงนี้งานเร่ง ต้องรีบส่งต้นฉบับให้พี่กบ”
คำบอกเล่าของภรรยาสาวทำให้ชายหนุ่มชะงักมือ
“อยู่ที่นี่ก็ทำได้นี่”
“มนต้องการสมาธิค่ะ”
เธอบอกเขาเบาๆ พลางก้มหน้าก้มตาอยู่กับถ้วยข้าวต้มของตัวเอง
ธันย์ภพมองดวงหน้าหวานแล้วพยักหน้า
“ไปกี่วัน”
“ยังไม่รู้เลยค่ะ”
“ไม่เป็นไร ช่วงนี้พี่เองก็งานเยอะ เดี๋ยวก็ต้องไปต่างจังหวัดอีก ที่จริงพี่ไม่อยู่มนก็ทำงานที่นี่ได้นะพี่ว่า” ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทานข้าวต้มต่อ...
ชายหนุ่มทำงานบริษัทผลิตและจัดจำหน่ายอุตสาหกรรมสินค้าสเตนเลส ซึ่งมีสินค้าหลายกลุ่ม เช่น พวกก๊อกน้ำ ฝักบัว สายชำระ ฉากกั้นห้องอาบน้ำ อุปกรณ์ฟิตติ้ง อุปกรณ์ในห้องน้ำ เช่นพวกราวจับกันลื่น ที่แขวนผ้า ที่ใส่กระดาษชำระ หรือในส่วนตะแกรงคว่ำจานสำหรับในครัวเรือน เป็นบริษัทใหญ่ มีสาขาจัดจำหน่ายอยู่ทุกภาคของประเทศ ทั้งยังส่งออกไปต่างประเทศด้วย
ธันย์ภพทำงานในส่วนของหัวหน้าฝ่ายขายต่างจังหวัด งานของเขาทำให้ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดทุกเดือน ด้วยอายุเพียงสามสิบห้า เขาคิดว่ามันเป็นการประสบความสำเร็จที่สำคัญ และเขาไม่พลาดขวนขวายหาความก้าวหน้าให้กับตัวเองและลูกทีมแน่ๆ เมื่อผลที่ตามมาคือค่าตอบแทนก้อนใหญ่ทั้งในส่วนเงินเดือนและโบนัสกับตำแหน่งที่เป็นหน้าเป็นตา
ธันย์ภพสนใจแต่งาน ยามว่างของเขาหมดไปกับปาร์ตี้และเพื่อนฝูง มนสิชาพยายามเข้าใจเขาให้มาก เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว แต่ในสถานะภรรยาที่เป็นอยู่ ข้าวของเงินทองหน้าตามันเทียบกับความสุขทางใจไม่ได้เลย
ถ้าเพียงแต่เขาจะให้เวลาและสนใจเธอมากกว่านี้สักนิด เธอคงมีชีวิตที่มีความสุขมากกว่านี้
มนสิชาถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่ายและน้อยใจในโชคชะตา
กำลังคิดๆ ไปเรื่อยเปื่อย เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้น หญิงสาวจึงเดินออกไปเปิดประตูให้ ไม่ได้แปลกใจเพราะเพื่อนรักอย่างพิชญธิดาโทร.มาเมื่อก่อนหน้าถามว่าเธออยู่ไหนและจะมาหา...
ทว่า...การมาพร้อมกับน้ำตานี่สิที่ทำให้ตกใจ
“ฉันจะเลิกกับเขา”
พิชญธิดาบอกเสียงจริงจัง ปาดน้ำตาป้อยๆ หลังสร่างซาอาการสะอื้นไห้
มนสิชากอดไหล่เพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ เพื่อนบังเอิญไปเห็นคู่หมั้นพาสาวนักศึกษาเข้าโรงแรม สาวมั่นอย่างพิชญธิดาไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนี้ได้
“แกตัดสินใจแน่แล้วเหรอพาย จะเลิกกับนายสนน่ะ”
มนสิชาย้ำถามอีกครั้งเมื่อเพื่อนซาสะอื้น
“แน่สิ ฉันร้องแค่วันนี้เท่านั้นแหละ พรุ่งนี้ฉันจะลืมให้หมด”
คนบอกจะลืมคว้าทิชชูมาซับน้ำตาที่ยังไหลพรูไม่หยุด
“ทำไมนะผู้ชาย แค่อดทนซื่อสัตย์กับแฟนนี่มันจะตายรึไง”
“พูดยากอะ ฉันเองยังเอาตัวไม่รอดเลย”
เธอเองก็มีเรื่องหนักใจ กลุ้มใจ ไม่รู้จะหาทางออกยังไงดี
“เออจริง ขอโทษทีนะมน ฉันเอาปัญหาของฉันมาให้แกรับรู้ไปด้วยอีก”
มนสิชายิ้มเฝื่อนฝืด เรื่องของเธอมันมาไกลกว่าพิชญธิดาหลายอย่าง การเลิกกันมันอาจจะง่าย ถ้าเพียงแต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากให้มันไปถึงจุดนั้น
“อย่าคิดมาก แกกับฉันเป็นเพื่อนกันนี่นา มีอะไรก็ต้องเล่าสู่กันฟังสิ มีทุกข์มีสุขต้องร่วมกันรับรู้ ถึงจะเรียกว่าเป็นเพื่อนรักกันจริง”
“งั้นวันนี้ไปเมากันดีกว่า แกว่างมั้ย”
พิชญธิดาเช็ดน้ำตาลวกๆ ร้องไห้จนเจ็บตาไปหมด อารมณ์เบื่อเซ็งแบบนี้มันต้องเอาดีกรีเข้าเส้นเลือดมั่ง
“ตอนแรกไม่ว่าง ตอนนี้ว่างแล้ว แกไปล้างหน้าล้างตา แต่งหน้าสวยๆ ยิ่งถูกทิ้งยิ่งต้องสวย เพลงเขาว่าไว้แกไม่เคยฟังเหรอ”
เธอเองก็รู้สึกอยากเมา เผื่อจะลืมเรื่องค้างคาใจไปได้สักพัก มนสิชายิ้มให้เพื่อน ก่อนจะโทรหาเพื่อนอีกสองคนไปเจอกันที่โรงเบียร์แห่งหนึ่ง
เธอเองก็รู้สึกอยากเมา เผื่อจะลืมเรื่องค้างคาใจไปได้สักพัก มนสิชายิ้มให้เพื่อน ก่อนจะโทรหาเพื่อนอีกสองคนไปเจอกันที่โรงเบียร์แห่งหนึ่ง
สมาชิกแก๊งสาววัยสามสิบสองมาครบทีมยังโรงเบียร์ชื่อดัง แก้วกนกกับขวัญฤดีมารอก่อนแล้ว เมื่อมนสิชากับพิชญธิดามาถึง ขวัญฤดีเอ่ยแซวทันที
“ได้ข่าวว่าแกโสดแล้ว ดีใจด้วยนะเพื่อน”
“ย่ะ ดูแกสองคนยินดีกับการโสดของฉันเหลือเกินนะ สั่งอาหารมาเสียเต็มโต๊ะ เบียร์ก็ล่อซะหลอดใหญ่ กะจะให้หัวทิ่มอยู่นี่ใช่มั้ยคืนนี้” พิชญธิดาแขวะให้เล็กๆ
แก้วกนกรีบดึงเพื่อนไปนั่งใกล้ๆ
“ไม่ต้องห่วงน่า งานนี้มีเจ้ามือ แกอยากเมา เมาไป”
“เจ้ามือที่ไหน อย่าบอกนะว่าแกนัดกิ๊กมาด้วย”
“อ๊ะ แน่นอนสิ เรื่องฉลองมันก็ต้องมีหนุ่มๆ ด้วยถึงจะมันส์”
ขวัญฤดียื่นหน้าข้ามโต๊ะมายิ้มยียวนแบบที่ชอบทำให้เพื่อนๆ หมั่นไส้เล่นๆ
“แกสองคนนี่โสดยังไง มีกิ๊กตลอด คนใหม่อีกสิ”
มนสิชาอดค้อนให้ไม่ได้ ก็เพื่อนทั้งสองดูมีชีวิตชีวาและสนุกสนานกับชีวิตเหลือเกิน
“ทายถูกนี่นา จะเศร้าสร้อยหงอยเหงาเป็นแมวป่วยไปทำไมเล่า โลกนี้มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจตั้งเยอะ อะ แก้วนี้ของแก”
แก้วกนกกดเบียร์จากหลอดใส่แก้วส่งให้เพื่อนทั้งสอง พูดพลางหัวเราะไปพร้อมกับขวัญฤดี สร้างความฉงนสงสัยแก่มนสิชาและพิชญธิดา
ทั้งสองคนก็รู้ หลังจากมองหน้ากันอย่างตัดสินใจแล้ว แก้วกนกหันมามองมนสิชาอย่างเอาจริงเอาจัง
“แก ทำงานแปลส่งสำนักพิมพ์ นิยายต่างประเทศที่แกแปลนี่ มันมีฉากอีโรติกใช่ปะ ถามจริงนะ พี่ธันย์สามีแก เขาร้อนแรงเหมือนสำนวนที่แกแปลหนังสือเปล่าอะมน”
“ห้ะ!”
มนสิชาเกือบสำลักเบียร์ ต้องรีบวางแก้วลง
“ถามอะไรบ้าๆ”
เรื่องบนเตียง แต่พวกนี้ดันมาคุยในร้านเบียร์ หน้าสวยของสาวที่ติดจะขี้อายร้อนวูบๆ วาบๆ ซึ่งเธอไม่มั่นใจว่า มันเกิดจากเบียร์หรือเรื่องที่คุย
“ส่วนแกยัยพาย สาวสวยเปรี้ยวจี๊ดแบบแก มีหนุ่มคนไหนเข้าถึงตัวแกแบบนายสนมั่ง แกจะเก็บซิงไว้ชิงโชคบ้านเหรอเพื่อน ถามจริงๆ เหอะ แกไม่อยากรู้เหรอ อารมณ์เวลามีเซ็กซ์ที่มันเตลิดสุดๆ พุ่งสุดๆ ที่เรียกว่าเสียวสุดๆ น่ะเป็นไง” ขวัญฤดีถาม
พิชญธิดาค้อนวงใหญ่ รีบสาดเบียร์สดลงคอ เธอชอบแต่งตัวเปรี้ยวก็จริง แต่ลึกๆ แล้ว เพื่อนทุกคนต่างรู้ดีว่า เธอไม่เคยปล่อยตัวกับผู้ชายคนไหน
“เรื่องอย่างว่า มันเป็นเรื่องธรรมชาติ แกสองคนดูพวกฉันสิ เคยแต่งงาน แรกๆ ก็รักกันปานจะกลืน นานไปทุกอย่างก็เปลี่ยน ขณะที่พวกผู้ชายหาใหม่ชื่นใจไปวันๆ ผู้หญิงแบบเราจะเหี่ยวแห้งเป็นแตงเถาตายอยู่ทำไม จริงมั้ย สิทธิมันเท่าเทียมกันแล้ว”
“แกสองคนจะบอกอะไร” พิชญธิดาหรี่ตาแคบ “เพราะเห็นชีวิตรักของพวกแกนี่ไง ฉันถึงไม่อยากมีใคร”
แก้วกนกสบตากับขวัญฤดีอีกครั้งอย่างตัดสินใจว่าควรจะบอกเพื่อนดีมั้ย
“ย่ะ โทษทีนะที่เป็นตัวอย่างไม่ดีของแก แต่พวกเราเองก็สามสิบกว่าแล้วนะ เรื่องเซ็กซ์มันเป็นเรื่องธรรมชาติ”
