สามปีเต็มที่ฉันเป็นลูน่าของอัลฟ่าคีเลนผู้ทรงอำนาจ เขาทุ่มเทของขวัญให้ฉันมากมาย แต่ไม่เคยให้ความรักเลย ทุกครั้งที่เขาสัมผัสฉัน สายตาของเขามองทะลุผ่านตัวฉัน ราวกับกำลังมองหาใครอีกคน...ใครสักคนที่ฉันมองไม่เห็น

ตอนที่พ่อผู้เป็นมนุษย์ของฉันกำลังจะสิ้นใจ ฉันพยายามติดต่อเขาผ่านกระแสจิตศักดิ์สิทธิ์ของเรา ฉันร้องขอความอบอุ่นจากคู่แท้ของฉัน แต่เขากลับตัดขาดฉัน

ฉันเรียกหาเขาเก้าสิบเก้าครั้งขณะที่พ่อของฉันสิ้นใจอย่างเดียวดาย สองวันต่อมา เบต้าของเราส่งภาพนิมิตมาให้ฉัน เป็นภาพคีเลนอยู่ที่ปารีส เขากำลังกอดไลรา ป้าของฉัน ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อเขากลับมา เขาโกหกได้อย่างเลือดเย็น โทษว่าระยะทางทำให้กระแสจิตของเราขาดหายไป

ฉันค้นพบความจริงในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ของเขา มันคือแท่นบูชาที่สร้างขึ้นเพื่อป้าของฉัน ไดอารี่ของเขาเปิดโปงทุกสิ่ง การพบกันครั้งแรกของเรา การโจมตีของหมาป่าเร่ร่อนที่เขาช่วยฉันไว้...ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกที่จัดฉากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้มีตัวแทนของผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง

ฉันเป็นเพียงภาชนะสำหรับสายเลือดของเธอ และลูกหมาป่าที่ฉันอุ้มท้องอยู่ก็ถือกำเนิดขึ้นจากคำโกหกนั้น ฉันจึงหลอกให้เขาเซ็นชื่อบนม้วนคัมภีร์สองฉบับ ฉบับแรกคือพิธีกรรมที่จะซ่อนการตั้งครรภ์ของฉันด้วยเวทมนตร์ ส่วนฉบับที่สองคือแบบฟอร์มการปฏิเสธคู่ที่ว่างเปล่า ซึ่งฉันได้เซ็นชื่อและยื่นต่อสภาผู้อาวุโส ก่อนจะก้าวขึ้นเรือที่มุ่งหน้าสู่ทวีปใหม่ ลบตัวเองออกจากโลกของเขาไปตลอดกาล

บทที่ 1

เอลาร่า POV:

สามปีเต็มที่ฉันดำรงตำแหน่งลูน่าของอัลฟ่าคีเลน

ฝูงจันทราทมิฬของเราคืออาณาจักรธุรกิจขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบของครอบครัวที่แผ่ไพศาล และเขาคือซีอีโอ คือราชา คืออัลฟ่าของที่นี่ สำหรับโลกภายนอก เขาคือนักธุรกิจผู้เหี้ยมโหด สำหรับคนของเรา เขาคือผู้นำที่เกิดจากความแข็งแกร่งและสายเลือดโบราณ

สำหรับฉัน เขาคือคู่แท้ของฉัน คนที่เทพีแห่งดวงจันทร์ควรจะสร้างขึ้นมาเพื่อจิตวิญญาณของฉันโดยเฉพาะ

เขาทุ่มเทของขวัญให้ฉันมากมาย เพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ฉันไม่เคยใส่ รถสปอร์ตที่ฉันไม่เคยขับ เขาให้ทุกอย่างที่หมาป่าตัวเมียจะปรารถนาได้ ยกเว้นสิ่งเดียวที่ฉันโหยหา...ตัวเขา

เวลาที่เขาสัมผัสฉัน มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่ไม่ใช่เพื่อฉัน มือของเขาจะบีบไหล่ฉันแน่น สายตาของเขาจะมองทะลุผ่านตัวฉัน และกลิ่นกายของเขา...กลิ่นสนผสมกับไอเหมันต์อันทรงพลังจะโอบล้อมฉันไว้ มันไม่ใช่ความรัก แต่เหมือนการพิชิต ราวกับว่าเขากำลังพยายามครอบครองวิญญาณของใครบางคนด้วยการกอดฉันไว้

ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงธรรมชาติของอัลฟ่า ทรงพลัง ครอบงำ และเหนือกว่าใคร ฉันคือหมาป่าตัวเมียที่โชคดีที่สุดในฝูง เป็นที่อิจฉาของทุกคน

ฉันมันโง่สิ้นดี

ความจริงเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากฉัน พ่อผู้เป็นมนุษย์ของฉันกำลังจะตาย เขาไม่ใช่คนในฝูง แต่เขาคือสายเลือดของฉัน ฉันเอื้อมมือหาคีเลนผ่านกระแสจิต เส้นใยที่มองไม่เห็นซึ่งเชื่อมต่อคู่แท้กับอัลฟ่าของเธอ เป็นสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ควรมีวันขาดสะบั้น

"คีเลน ได้โปรด ฉันต้องการคุณ พ่อของฉัน...เขากำลังจะไปแล้ว"

ความเงียบ

ฉันส่งข้อความไปอีกครั้ง เป็นคำวิงวอนที่สิ้นหวังและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คีเลน!"

กำแพงเย็นเยียบกระแทกเข้ามาในหัวของฉัน มันคือเกราะป้องกันที่แข็งกระด้าง เขาตัดขาดฉัน การกระทำที่โหดร้ายและเด็ดขาดนั้นให้ความรู้สึกเหมือนถูกชกเข้าที่ท้องจนหายใจไม่ออก

ฉันเรียกหาเขาเก้าสิบเก้าครั้ง แต่ละครั้งเสียงเรียกของฉันก็กระทบกำแพงเงียบงันนั้นแล้วสลายไป

พ่อของฉันสิ้นใจอย่างเดียวดาย ฉันโศกเศร้าเพียงลำพัง

ในวันที่สองของความทุกข์ทรมานอันเงียบงัน ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจฉัน มันไม่ได้มาจากคีเลน แต่มาจากมาร์คัส เบต้าของเรา เขาเป็นมือขวาของคีเลน ภักดีอย่างไม่มีข้อกังขา แต่ความภักดีของเขาคือเพื่อฝูงเป็นอันดับแรก ฉันรู้มาตลอดว่ามาร์คัสกังวลว่าความเย็นชาของคีเลนคือจุดอ่อน คือเนื้อร้ายที่อาจคุกคามเราทุกคนจากบนลงล่าง ภาพที่เขาส่งมาไม่ใช่แค่ความสงสาร แต่มันคือคำเตือน คือการกระตุ้นให้ฉันลงมือทำอะไรสักอย่าง

คีเลนกำลังยืนอยู่บนถนนที่เปียกชุ่มในปารีส แขนของเขาโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ เขากอดเธอด้วยความอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยได้สัมผัส ใบหน้าของเขาซุกลงที่ซอกคอของเธอราวกับกำลังสูดดมจิตวิญญาณของเธอเข้าไป

จิตวิญญาณของฉันเองดิ่งลงสู่ห้วงน้ำแข็ง ฉันรู้จักผู้หญิงคนนั้น ฉันรู้จักเงาร่างของเธอ ท่าทางการเชิดหน้าของเธอ

นั่นคือป้าไลรา น้องสาวของแม่ฉันเอง

สามวันต่อมา คีเลนกลับมา เขาเดินเข้ามาในบ้านที่เงียบเชียบและปลอดเชื้อของเรา ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากของความเหนื่อยล้าและห่วงใย

"ฉันต้องไปจัดการเรื่องฉุกเฉินกับสาขาในยุโรป" เขาพูด น้ำเสียงราบเรียบเหมือนหินขัด "กระแสจิตมันไม่เสถียรเวลาอยู่ข้ามทวีป ฉันขอโทษที่ไม่ได้อยู่ที่นี่"

คำโกหกนั้นช่างง่ายดายและแนบเนียนเหลือเกิน

ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่กรีดร้อง ฉันแค่จ้องมองเขา หัวใจของฉันกลายเป็นหินที่เย็นเยียบอยู่ในอก

"ฉันคิดถึงคุณ" ฉันพูดเสียงกลวง "เพื่อเป็นการไถ่โทษ มีคัมภีร์สองม้วนที่ฉันอยากให้คุณเซ็น เป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของฝูงเวลาที่อัลฟ่าไม่อยู่ในช่วงเวลาที่ต้องการ"

ความรู้สึกผิดวูบไหวในดวงตาสีเข้มของเขา เขาจะทำทุกอย่างเพื่อแสดงบทบาทคู่แท้ที่เอาใจใส่

"แน่นอน ที่รัก อะไรก็ได้"

เขาเดินตามฉันไปที่โต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ฉันวางม้วนกระดาษโบราณสองม้วนลง เขาแทบไม่มองมันก่อนจะกดนิ้วหัวแม่มือลงบนตราประทับขี้ผึ้ง สัญลักษณ์อัลฟ่าของเขาประทับลงเป็นสีแดงเลือด

เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป

ม้วนแรกคือ "พิธีกรรมตัดขาดสายใยชีวิตลูกหมาป่า" เป็นข้อตกลงของนักสมุนไพรที่คลุมเครือซึ่งจะบดบังสัญญาณชีวิตของทารกในครรภ์ ทำให้ดูเหมือนว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่

ม้วนที่สองคือแบบฟอร์มยอมรับการปฏิเสธคู่ที่ว่างเปล่า ซึ่งมีลายเซ็นของฉันอยู่แล้ว สิ่งที่ต้องมีก็แค่หลักฐานการปฏิเสธของเขาเพื่อทำให้มันมีผลผูกพัน

คืนนั้น ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยกล้าทำมาก่อน ฉันเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ถ้ำของอัลฟ่า เขาเคยบอกเสมอว่ามันมีไว้สำหรับเรื่องงานของฝูงเท่านั้น

ไม่มีแฟ้มงานใดๆ ทั้งสิ้น

ห้องนั้นคือแท่นบูชา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของลาเวนเดอร์และวานิลลาที่ติดอยู่บนเก้าอี้หนังและผ้าม่านหนาทึบ ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดของเธอ ไลรากำลังหัวเราะ ไลรากำลังอ่านหนังสือ ไลราในร่างหมาป่า

บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนัง เขียนด้วยภาษาหมาป่าโบราณ มันคือไดอารี่ของเขา เรื่องราวความรักสิบปีที่เขามีต่อเธอ

และที่นั่น บนหน้าสุดท้ายที่เขาเขียน คือความจริงที่บดขยี้เศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจฉัน การพบกันของเรา "การโจมตีของหมาป่าเร่ร่อน" ที่เขาช่วยฉันไว้ ช่วงเวลาที่ฉันคิดว่าเทพีแห่งดวงจันทร์ได้ส่งวีรบุรุษของฉันมาให้...มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เขาจัดฉากมันขึ้นมา

เขาเลือกฉันเพราะฉันหน้าเหมือนเธอ เขาประทับตราฉันเพราะฉันมีสายเลือดของเธอ

ความรักใคร่ทั้งหมดของเขา การสัมผัสทั้งหมดของเขา ของขวัญทั้งหมดของเขา...มันเป็นเพียงภาพสะท้อนที่เกิดจากผู้ชายที่กำลังจ้องมองวิญญาณของผู้หญิงอีกคน

ฉันเดินออกจากห้องนั้นพร้อมกับไดอารี่ในมือ ฉันไปหาผู้เยียวยาแห่งความมืดของฝูง หมาป่าตัวเมียชราที่เชี่ยวชาญเรื่องความลับและสมุนไพรต้องห้าม

ถึงเวลาเริ่มพิธีกรรมแล้ว ลูกหมาป่าตัวนี้ที่ถือกำเนิดจากคำโกหก จะไม่เกิดมาในโลกที่ไม่มีใครต้องการอย่างแท้จริง เขาจะแค่...หายไป

และฉันก็จะหายไปด้วยเช่นกัน

---

เอลาร่า POV:

ยาต้มมีรสชาติขมปร่าของรากไม้และดินเย็นๆ ผู้เยียวยามองฉันด้วยสายตาที่รู้ทันขณะที่ฉันดื่มมันลงไป ผลของมันเกิดขึ้นทันที ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากมดลูกของฉัน ซึมลึกเข้าไปในกระดูก มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความว่างเปล่า ความรู้สึกกลวงโบ๋ สัญญาณชีวิตอันอบอุ่นที่ริบหรี่อยู่ภายในตัวฉันถูกดับลง ซ่อนอยู่หลังม่านเวทมนตร์

ฉันใช้เวลาที่เหลือของวันอยู่บนเตียง รู้สึกเหมือนรอดชีวิตจากอาการป่วยหนัก เมื่อฉันลุกขึ้นในที่สุด ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกก็ดูซีดเซียวและน่ากลัวเหมือนคนแปลกหน้า ฉันซ่อนรอยคล้ำใต้ตาด้วยเครื่องสำอาง สวมชุดเดรสเรียบๆ และสั่งให้พวกโอเมก้าเก็บเครื่องประดับทุกชิ้น เสื้อโค้ทขนสัตว์ทุกตัว และชุดแบรนด์เนมทุกชุดที่คีเลนเคยให้ฉัน

"เอาไปบริจาค" ฉันพูดเสียงเรียบ "ให้กับหมาป่าตัวเมียที่ยังไม่มีคู่ในฝูง"

คีเลนกลับมาบ้านและพบว่าพวกโอเมก้ากำลังขนกล่องที่บรรจุชีวิตในอดีตของฉันออกไป เขาขมวดคิ้ว รัศมีอันทรงพลังของเขาแผ่กระจายไปทั่วห้อง "นี่มันอะไรกัน เอลาร่า?"

"คำอธิษฐาน" ฉันโกหกอย่างแนบเนียน วางมือลงบนท้องที่ตอนนี้เย็นเฉียบของฉัน "เพื่อลูกของเรา เป็นเครื่องบูชาแด่เทพีแห่งดวงจันทร์เพื่อขอพรจากพระองค์"

สีหน้าของเขาอ่อนลง เทพีแห่งดวงจันทร์เป็นนามที่ไม่มีหมาป่าตนใดกล้าลบหลู่ เขาเอื้อมมือมาจะสัมผัสท้องของฉัน เพื่อสัมผัสพลังชีวิตที่เขาเชื่อว่ากำลังเติบโตอยู่ ฉันจับมือเขาเบาๆ สอดนิ้วประสานกับเขา

"ฉันเหนื่อย คีเลน" ฉันพูด "ให้เทพีได้รับเครื่องบูชาของพระองค์เถอะ"

เขาลดมือลง แต่ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ ฉันรู้ ความอ่อนแอในกลิ่นกายของฉัน การขาดพลังชีวิตที่สดใสซึ่งควรจะแผ่ออกมาจากลูน่าที่ตั้งครรภ์

ก่อนที่เขาจะทันได้ซักถาม กระแสจิตของเขาก็ดังขึ้น เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง "อัลฟ่า ลูน่า เรากำลังจัดงานเลี้ยงต้อนรับไลรา เธอกลับมาที่ฝูงแล้ว เราคาดหวังให้ท่านทั้งสองมาในคืนนี้"

ปฏิกิริยาของคีเลนเกิดขึ้นทันที เขาไม่ปรึกษาฉัน เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาเข้าควบคุมกระแสจิต เสียงของเขาดังก้องด้วยพลังอำนาจของคำสั่งอัลฟ่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"เราจะไป"

ก่อนที่เราจะออกไป เขาหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมา ข้างในเป็นสร้อยคอ สร้อยเงินเส้นหนาพร้อมจี้ที่แกะสลักด้วยอักษรรูนโบราณแห่งการปกป้อง มันแพงอย่างเหลือเชื่อ

"ของขวัญต้อนรับกลับบ้านสำหรับป้าของเธอ" เขาพูด สายตาของเขาล่องลอย "เธอควรจะเป็นคนให้เธอ"

เขาต้องการให้ฉันสวมของขวัญจากเขาไว้รอบคอของเธอ ความโหดร้ายนั้นช่างเป็นเรื่องธรรมดาจนแทบจะเป็นศิลปะ

งานเลี้ยงจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ของบ้านประจำฝูง ไลรายืนอยู่ข้างเตาผิง ดูสวยงามเหมือนในภาพวาดของคีเลน เมื่อเธอเห็นฉันควงแขนคีเลน รอยยิ้มของเธอก็ชะงักไป ความตกใจ จากนั้นก็เป็นความไม่สบายใจอย่างลึกซึ้งปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ เธอไม่รู้ว่าคนรักเก่าของเธอได้จับคู่กับหลานสาวของตัวเอง

ฉันเดินตรงไปหาเธอ ยื่นกล่องให้ ฉันยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่สดใสแต่เปราะบาง "ของขวัญ จากคู่แท้ของฉัน" ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "รสนิยมของคีเลนเฉพาะตัวมากเสมอ"

ใบหน้าของเธอซีดเผือด

ตลอดมื้ออาหาร คีเลนเป็นคนละคน เขาดูมีชีวิตชีวา กระตือรือร้น ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับไลราเท่านั้น เขาลืมไปว่าฉันอยู่ที่นั่น เขาลืมไปว่าฉันกำลังตั้งท้อง เขาหัวเราะกับเรื่องเล่าของเธอและส่งอาหารจานโปรดให้เธอ

เขายังเลื่อนจานหอยเชลล์ย่างไปให้เธอ ซึ่งเป็นอาหารเลิศรสที่ปรุงบนตะแกรงเงิน เงินเป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์ของเรา แม้ว่าปริมาณเล็กน้อยในอาหารจะไม่ฆ่าหมาป่าที่แข็งแรงได้ แต่ก็เป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเด็ดขาดสำหรับหมาป่าตัวเมียที่ตั้งครรภ์ มันอาจเป็นอันตรายต่อลูกหมาป่าได้

เขาคงลืมไปแล้ว หรือบางที เขาอาจไม่เคยใส่ใจพอที่จะจำ

เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการรับใช้ผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง

---

เอลาร่า POV:

คืนนั้นคีเลนกลับมาที่ห้องสวีทของเราในสภาพเมาแอ๋ การที่มนุษย์หมาป่าจะเมาเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ระบบเผาผลาญของเราเผาผลาญแอลกอฮอล์เร็วเกินไป มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่ออยู่ภายใต้ความสับสนวุ่นวายทางอารมณ์อย่างรุนแรงเท่านั้น

หัวใจของฉัน...ไอ้สิ่งที่โง่เง่าและดื้อรั้น...มันเจ็บปวดเพื่อเขา ฉันช่วยเขาถอดเสื้อแจ็คเก็ต ประคองร่างหนักอึ้งของเขาไปยังเตียง

เขาทรุดตัวลงบนที่นอนแล้วดึงฉันลงไปด้วย หมาป่าในตัวเขาใกล้จะปรากฏออกมา เสียงคำรามต่ำๆ ดังอยู่ในอก เขาซบหน้าลงบนเส้นผมของฉัน มือของเขาบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก

"เธอกลับมาหาฉันใช่ไหม?" เขาพูดเสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความหวังอย่างสิ้นหวังที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน

ฉันพยายามดึงตัวออก ความหวาดกลัวเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "คีเลน คุณเมาแล้ว"

"เป็นเธอ ไลรา" เขาพึมพำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดผิวฉัน จิตใจของเขาสับสนมึนเมาด้วยแอลกอฮอล์และความหลงใหลจนแยกไม่ออกระหว่างคู่แท้กับภาพฝันของเขา "ต้องเป็นเธอเท่านั้น เป็นได้แค่เธอคนเดียว"

นั่นแหละ ความจริงสุดท้ายที่ถูกเอ่ยออกมา ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าทำไมเขาถึงดูสุขุมและควบคุมตัวเองอยู่เสมอ เขากลัวว่าแอลกอฮอล์เพียงหยดเดียวจะทำให้เขาหลุดปาก กลัวว่ากระแสจิตของเขาจะทรยศต่อความลับที่เขาปกป้องไว้อย่างแน่นหนา

ฉันผลักเขาออกไปสุดแรงแล้ววิ่งหนีไปที่ระเบียง หายใจเอาอากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นเข้าไปเต็มปอด แสงไฟของเมืองพร่ามัวผ่านม่านน้ำตา เมื่อฉันสงบสติอารมณ์ได้และกลับเข้าไปข้างใน เขาก็หายไปแล้ว

ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันจากระเบียงที่อยู่ติดกัน ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องสวีทที่ไลราพักอยู่ ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

คีเลนยืนอยู่ที่นั่น เงาร่างของเขาตัดกับแสงจันทร์ ท่าทางของเขาแข็งทื่อด้วยความโกรธเกรี้ยว "ทำไมเธอจะกลับไปยุโรป? เธอเพิ่งมาถึงเองนะ!"

"มันเป็นความผิดพลาด คีเลน" เสียงของไลราเคร่งเครียด "ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้"

"เพราะฉันเหรอ?" เขาถามเสียงสั่นเครือ จากนั้น คำสารภาพที่ฉันได้อ่านในไดอารี่ของเขาก็พรั่งพรูออกมาจากปากของเขาเอง เป็นกระแสความจริงที่ดิบเถื่อนและน่าเกลียด

"ฉันแต่งงานกับหล่อนก็เพราะหล่อนหน้าเหมือนเธอ!" เขาคำราม เสียงนั้นแหบพร่าและแตกสลาย "หล่อนเป็นสายเลือดของเธอ เป็นครอบครัวของเธอ มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะมีกลิ่นของเธออยู่ในบ้าน ในชีวิตของฉัน โดยที่ไม่ใช่การทรยศ! เป็นทางเดียวที่ฉันจะแสร้งทำเป็นได้!"

เขาสูดหายใจอย่างหนักหน่วง "ฉันบินไปปารีสแค่เพื่อไปเจอเธอ แค่เพื่อสูดอากาศเดียวกับเธอสักสองสามชั่วโมง นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดกระแสจิตของหล่อน ฉันไม่อยากให้หล่อนได้ยินว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน"

ไลราเงียบไป เธอตกใจจนพูดไม่ออก

"ฉันจะตั้งชื่อลูกของเราว่าไลเรน" เขาประกาศ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างบ้าคลั่ง "ส่วนเอลาร่า...หล่อนจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น หล่อนไม่กล้าทิ้งฉันไปหรอก หล่อนเป็นคู่แท้ของฉัน ฉันเป็นอัลฟ่าของหล่อน หล่อนเป็นของฉัน"

เขาคิดผิด

คู่แท้ของเขาจากไปแล้ว สถานะอัลฟ่าของเขาไม่มีความหมายกับฉันอีกต่อไป

ฉันไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว ฉันเป็นของตัวเอง และฉันกำลังจะจากไป

---