มายา POV:

วิธีแก้ปัญหาทุกอย่างของเลียมคือการใช้เงินทุ่มลงไป สร้างภาพลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่จนทำให้คุณตาบอดต่อความจริง ดังนั้น เขาจึงใช้อภิสิทธิ์ของอัลฟ่าเหมาศิลาวดี รีสอร์ทสุดหรูบนเกาะส่วนตัวทั้งวัน แค่เพื่อฉันคนเดียว รีสอร์ททั้งแห่ง ว่างเปล่า รอคอย มันเป็นการแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่และโรแมนติกที่สามารถทำให้ผู้หญิงทุกคนเคลิบเคลิ้มได้

เมื่อสองปีก่อน มันคงจะได้ผลกับฉัน

แต่วันนี้ หัวใจของฉันเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งในอก ฉันยิ้ม ฉันหัวเราะ ฉันปล่อยให้เขาจับมือขณะที่เราเดินผ่านถนนที่ว่างเปล่าในหมู่บ้านจำลองสไตล์ยุโรป มันคือการแสดงทั้งหมด ฉากสุดท้าย ในใจฉันกำลังทบทวนรายการตรวจสอบสำหรับโปรเจกต์ฟีนิกซ์: ตัวตนใหม่พร้อมแล้ว โอนเงินเรียบร้อย ยืนยันเส้นทางหลบหนีแล้ว

"เห็นไหม แบบนี้ดีกว่าไม่ใช่เหรอ" เขากระซิบ เสียงทุ้มอุ่นข้างหูฉัน "แค่เธอกับฉัน ไม่มีเรื่องฝูง ไม่มีสิ่งรบกวน"

คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่ง กลิ่นของพวกเขาบอกฉันว่าเป็นหมาป่าจากฝูงเล็กๆ ในเครือ เดินเข้ามาหาเราอย่างระมัดระวัง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความยำเกรง

"อัลฟ่ากิตติวงศ์? ลูน่ามายา?" ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก "ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่... เราขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ? เรื่องราวของคุณ... มันทำให้เราทุกคนมีความหวัง เป็นข้อพิสูจน์ว่าเทพีทรงทำงานในรูปแบบที่ลึกลับ"

ฉันรู้สึกถึงแขนของเลียมที่กระชับรอบเอวฉัน ดึงฉันเข้าไปกอดเพื่อถ่ายรูป ฉันฝืนยิ้มขณะที่หมาป่าสาวคนนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมา แต่สิ่งที่ฉันสนใจได้มีเพียงอย่างเดียวคือกลิ่น ภายใต้กลิ่นอายอัลฟ่าที่โดดเด่นของเลียมซึ่งเป็นกลิ่นสนและอากาศหนาวเย็นบนภูเขา คือกลิ่นหอมหวานจนเลี่ยนของเอวา มันยังล้างออกไม่หมด มันอยู่ในเส้นใยของเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์ราคาแพงของเขา เป็นดั่งเงาของการทรยศที่แนบชิดแก้มฉัน แทนที่จะเป็นความอบอุ่นที่คุ้นเคยและลึกซึ้งซึ่งความใกล้ชิดของเขาควรจะจุดประกายขึ้นมา กลับมีคลื่นความคลื่นไส้พัดผ่านเข้ามาในตัวฉัน มันคือความผิดเพี้ยนของอาการฮีท เป็นความเย็นยะเยือกในที่ที่ความอบอุ่นของคู่แท้ควรจะทำให้เลือดฉันพลุ่งพล่าน ฉันรู้สึกป่วย

"แน่นอน" เลียมพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลสำหรับสาธารณชน เขาคืออัลฟ่าที่สมบูรณ์แบบและใจดี

ขณะที่เราเดินต่อไป ฉันสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาเหม่อลอย เขาแตะขมับตัวเองอยู่เรื่อยๆ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเขากำลังใช้กระแสจิต กระแสจิตคือการสนทนาทางโทรจิตส่วนตัวระหว่างหมาป่า สำหรับอัลฟ่าและลูน่าที่เขาเลือก มันควรจะเป็นประตูที่เปิดกว้าง เป็นพื้นที่แห่งความคิดที่แบ่งปันกัน แต่สำหรับฉันมาหลายเดือนแล้วที่ของเขาล็อกอยู่

"มีอะไรรึเปล่าคะ" ฉันถาม สวมบทบาทของตัวเองต่อไป

"แค่มาร์ครายงานเข้ามา" เขาส่งกลับมาผ่านกระแสจิตของเรา ความคิดนั้นสั้นและเป็นทางการ น้ำเสียงของเขาคือการละเมิด คือการใช้ช่องทางศักดิ์สิทธิ์ที่มีไว้สำหรับความใกล้ชิดลึกซึ้งทางจิตวิญญาณเพื่อส่งบันทึกธุรกิจ "เรื่องหน่วยลาดตระเวนชายแดน ไม่มีอะไรให้เธอต้องกังวลหรอกนะคนสวย"

คำโกหก ฉันเห็นมันในเงาสะท้อนของแว่นกันแดดแบรนด์เนมของเขา เขาไม่ได้สนใจชายแดนที่ห่างไกล เขาแค่กำลังเลื่อนดูฟีดบนโทรศัพท์ของเขา หน้าอินสตาแกรมของเอวา สินธุชัย

"ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะ" ฉันพูด พลางดึงมือออกจากเขา "เดี๋ยวกลับมาค่ะ"

ฉันไม่ได้ไปห้องน้ำ ฉันหลบเข้าไปในร้านขายของที่ระลึกที่ว่างเปล่า หยิบโทรศัพท์เครื่องลับออกมา และเปิดแอปเดียวกัน เอวากำลังไลฟ์สดอยู่ จากในรีสอร์ท

"พวกเธอจะไม่มีทางเชื่อเลย" เธอกำลังพูด พลางแพนกล้องไปรอบๆ เลานจ์วีไอพีที่หรูหราและว่างเปล่า ที่เดียวกับที่เลียมกับฉันเคยอยู่เมื่อชั่วโมงที่แล้ว "อัลฟ่าลึกลับของฉันนี่สุดยอดที่สุดเลย เขาจองประสบการณ์วีไอพีทั้งหมดให้ฉันวันนี้ เขาตามใจฉันมากเลย"

นิ้วของฉันสั่นเทา เขากำลังสับรางเรา ในรีสอร์ทเดียวกัน ในวันเดียวกัน ความโอหังของเขามันเกินกว่าจะหาคำมาบรรยายได้

ของขวัญเสมือนจริงหลั่งไหลเข้ามาที่หน้าจอของเธอ ชื่อหนึ่งโดดเด่นขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า EmpireWolf เขากำลังส่งของขวัญให้เธอขณะที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน

จากนั้น หมัดสุดท้ายก็มาถึง ความคิดเห็นหนึ่งปรากฏขึ้นในไลฟ์แชท จากบัญชีที่ยืนยันตัวตนของ EmpireWolf ให้ผู้ติดตามหลายพันคนของเธอได้เห็น

"มีเพียงราชินีของผมเท่านั้นที่คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด"

โทรศัพท์แทบจะหลุดจากมือฉัน โลกทั้งใบแคบลงเหลือเพียงคำไม่กี่คำนั้น ไม่ใช่ความลับ ไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่เป็นการประกาศต่อสาธารณะ สำหรับเธอ ราชินีของผม คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในร้านที่เงียบสงบและว่างเปล่า เป็นดั่งคำตัดสินประหารชีวิตสำหรับเด็กสาวที่ฉันเคยเป็น และลึกเข้าไปข้างใน ความโกรธแค้นอันเยือกเย็นและเก่าแก่ของสายเลือดที่เก่าแก่และทรงพลังกว่าของเขามากนักก็เริ่มปะทุขึ้น

มายา POV:

เมื่อเลียมมาเจอฉัน ฉันกำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางฉากจำลองหมู่บ้านยุโรปที่ว่างเปล่า เขาสวมกอดฉันจากด้านหลัง คางของเขาวางอยู่บนไหล่ฉัน

"อยู่นี่เอง" เขากระซิบ เสียงทุ้มลึกสั่นสะเทือนผ่านตัวฉัน เขาซบหน้าลงกับคอฉัน กลิ่นอัลฟ่าอันทรงพลังของเขา ซึ่งเป็นส่วนผสมของอากาศฤดูหนาวและต้นสน มีไว้เพื่อปลอบโยนและแสดงความเป็นเจ้าของ แต่มันแปดเปื้อน "เธอเกร็งๆ นะ รู้สึกไม่สบายใจรึเปล่า"

การที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไปนั้นมันน่าตกตะลึง ฉันหันกลับไปในอ้อมแขนของเขาเพื่อเผชิญหน้า พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นกลาง

"ฉันแค่กำลังคิด" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฉันตัดสินใจทดสอบเขาเป็นครั้งสุดท้าย "เลียม เทพีจันทราจะทำอะไรกับอัลฟ่าที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อคู่แท้ของตัวเอง"

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแข็งกระด้างขึ้น ดวงตาสีทองของเขา ซึ่งเป็นเครื่องหมายของสายเลือดอัลฟ่า ส่องประกายด้วยความโกรธแค้นอย่างชอบธรรม

"ไอ้เดนคนนั้นจะต้องถูกสาป" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "หมาป่าของมันจะหันมาทำร้ายตัวมันเอง มันจะกัดกินจิตวิญญาณของมันจากข้างในเพราะทรยศต่อของขวัญที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเทพี สายสัมพันธ์นั้นจะกลายเป็นท่อส่งความเจ็บปวด ไม่ใช่ความสุข มันคือการทรยศที่ร้ายแรงที่สุดต่อเผ่าพันธุ์ของเรา"

ความหน้าซื่อใจคดนั้นลึกซึ้งและสมบูรณ์แบบจนความสงบเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน เขาไม่ใช่แค่คนโกหก เขาคือปีศาจที่เชื่อในความชอบธรรมของตัวเอง

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ กระแสจิต สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากการอุทิศตนจอมปลอมไปเป็นความเร่งด่วนอย่างแท้จริง

"ฉันขอโทษนะที่รัก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "นั่นมาร์ค มีหมาป่าพเนจรที่ทรงพลังถูกพบที่ชายขอบอาณาเขตของเราพอดี ฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้"

เขาจูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นคำสัญญาถึงอนาคตที่ฉันรู้ว่าจะไม่มีวันมาถึงสำหรับเรา เขาวิ่งจากไป ขาที่ยาวของเขาก้าวยาวๆ ไปบนทางเท้า เป็นภาพของอัลฟ่าที่สมบูรณ์แบบซึ่งรีบร้อนไปปกป้องฝูงของเขา

แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังจะไปไหน

ฉันไม่ได้กลับไปที่รถรับส่งของฝูง ฉันเดินออกจากทางเข้าหลักของรีสอร์ท โบกแท็กซี่ของมนุษย์ แล้วพูดว่า "ตามรถ SUV กันกระสุนสีดำคันนั้นไปค่ะ"

คนขับมองฉันแปลกๆ แต่ก็ทำตามที่ฉันขอ รถของเลียมไม่ได้มุ่งหน้าไปยังชายแดนอาณาเขต มันขับตรงเข้าสู่ใจกลางเมือง ไปจอดที่อาคารอพาร์ตเมนต์ทันสมัยแห่งหนึ่ง—ทรัพย์สินที่ฉันรู้ว่าเป็นของพอร์ตอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ของฝูงพยัคฆ์สุวรรณ

ฉันบอกให้คนขับจอดรถฝั่งตรงข้ามแล้วรอ ฉันไม่ต้องรอนาน

สิบนาทีต่อมา เลียมกับเอวาก็เดินออกมาจากอาคาร พวกเขากำลังหัวเราะ เขาโอบแขนรอบไหล่เธออย่างสบายๆ เธอมองเขา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยชัยชนะ

เขาดันเธอพิงกับข้างรถของเขา บังจากถนนสายหลักแต่ฉันเห็นได้เต็มตา มือของเขาขยำผมของเธอ แล้วเขาก็จูบเธอ มันไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยนหรือเปี่ยมด้วยความรัก มันลึกซึ้ง ครอบครอง และหิวกระหาย เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของในที่สาธารณะ

จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในเบาะหลังของรถ SUV หน้าต่างติดฟิล์มกรองแสงบดบังพวกเขาจากสายตา แต่แล้วรถก็เริ่มโคลงเคลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอและชัดเจน

ฉันนั่งอยู่ที่นั่น ในเบาะหลังของแท็กซี่สีเหลือง มองดูสัญลักษณ์ของการแต่งงานของฉัน อัลฟ่าเลียมผู้ทรงพลัง กำลังเสพสุขกับเมียน้อยที่ตั้งท้องของเขาในตอนกลางวันแสกๆ พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ที่เราได้ปฏิญาณจิตวิญญาณต่อกันนั้นรู้สึกเหมือนความฝันที่ห่างไกลและน่าหัวเราะ หมาป่าในตัวฉัน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งสัญชาตญาณและความภักดีอย่างแท้จริง กำลังคำราม เป็นเสียงต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความอาฆาตในใจ มันอยากจะถูกปล่อยออกมา มันอยากจะฉีกกระชาก

คนขับแท็กซี่ ชายมนุษย์ใจดีที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคู่แท้ อัลฟ่า หรือคำสาบานที่แตกสลาย ยื่นกล่องทิชชู่มาให้ที่เบาะหลังอย่างเงียบๆ แต่ฉันไม่ร้องไห้ หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนกลายเป็นหินไปแล้ว