…แดนเนรมิต…ที่ถูกเนรมิตขึ้นมาให้เป็นโลกแห่งความสุขสำหรับครอบครัวและคนทุกเพศทุกวัย ได้มาพักผ่อนในวันหยุด ซึ่งเป็นการพักผ่อนไปกับบรรยากาศที่สดใส และในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ ก็เป็นอีกวันที่สวนสนุกใจกลางเมืองหลวงของจีนแผ่นดินใหญ่ คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย เดินสวนกันไปมาอย่างมีชีวิตชีวา เสียงจอแจพูดคุยของผู้คนดังอยู่รอบทิศ โดยเฉพาะเสียงของเด็ก ๆ บรรยากาศครื้นเครงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน
หนึ่งในครอบครัวหลายครอบครัวในที่นี่ ก็มีครอบครัวแสนอบอุ่นครอบครัวหนึ่ง ที่มีพ่อชื่อว่าเถียนฟง แม่ชื่อว่าเหนียงไป๋ และลูกสาวชื่อว่าถิงถิง ซึ่งเถียนฟงและเหนียงไป๋ก็ได้พาถิงถิงมาเที่ยวสวนสนุกในวันหยุดเหมือนกับครอบครัวอื่นทั่ว ๆ ไป
“บรึ๋น บรึ๋น บรึ๋น” เสียงของคุณพ่อผู้แสนใจดีและอบอุ่นกำลังขับเครื่องบิน หยอกล้อกับลูกสาวผู้น่ารัก ซึ่งเครื่องบินที่นั่งอยู่นี้ เป็นเครื่องเล่นสำหรับครอบครัว พ่อแม่ลูกนั่งในตัวเรือบินที่กำลังลอยล่องขึ้นลงโดยอัตโนมัติ ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ “ฮ่า ๆ”
เมื่อครบเวลาของเครื่องเล่น ทุกคนก็ลงมาจากเครื่องเล่นเครื่องบินลำน้อยด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม และดูเหมือนว่าถิงถิงจะติดใจกับเครื่องเล่นของที่นี่เข้าให้แล้ว “แม่คะพ่อคะ ถิงถิงอยากขึ้นอันนั้นด้วยค่ะ” เด็กน้อยหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตปานไข่ห่าน ใบหน้าอ้วนกลมเหมือนซาลาเปา พวงแก้มปริแตกจนเห็นสีชมพูอ่อน รูปร่างอ้วนฉุพุงพลุ้ยชี้นิ้วสั้น ๆ กลม ๆ ไปที่รถไฟทรงโบราณ ที่ขึ้นนั่งได้ทั้งครอบครัวเช่นเคย แต่เครื่องเล่นนี้เป็นเครื่องเล่นที่เอาไว้นั่งชมบรรยากาศที่สวยงามและร่มรื่นของพฤกษานานาพันธุ์ พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วพยักหน้าตกลงทั้งสองฝ่าย ก่อนจะจูงมือน้อย ๆ ของลูกสาวคนละข้างไปยังเครื่องเล่นรถไฟโบราณ
ทุกอย่างรอบข้างที่ถูกจัดไว้นั้นสวยงาม และน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเด็กน้อยเป็นอย่างมาก พ่อกับแม่ชี้นั่นชี้นี่ให้ลูกได้ดู เป็นภาพความทรงจำที่ดีมาก ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของทุ่งดอกไม้ตามฤดูกาลโชยเข้ามาแตะปลายจมูกของคนทั้งสาม เด็กน้อยตัวกลมยิ้มร่ามีความสุข สายลมพัดผ่านทำให้ผมเส้นบางปลิวไสวปิดดวงตาโต คุณพ่อผู้แสนดีก็ปัดออกให้อย่างอ่อนโยน ทั้งยังปัดเส้นผมที่ปกคลุมใบหน้ารูปไข่ของคุณแม่คนสวยออกให้ด้วยเช่นกัน
ครอบครัวนี้ถือว่าเป็นครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกัน ทั้งยังอบอุ่นและแน่นแฟ้น มีความสัมพันธ์ภายในครอบครัวระหว่างพ่อแม่ลูกที่เกิดร่วมกันอย่างลึกซึ้ง พ่อกับแม่มีเวลาให้ลูกน้อยเสมอ ทั้งเถียนฟงและเหนียงไป๋ให้ความสำคัญกับลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง ออกไปท่องเที่ยวด้วยกันในทุก ๆ วันหยุด ทั้งสามคนจึงผูกพันและสนิทสนมกันมาก และทุก ๆ ที่ที่ไปด้วยกัน ก็มักจะเป็นภาพทรงจำที่ดีของครอบครัวนี้เสมอ
เมื่อครบเวลาของเครื่องเล่นรถไฟโบราณชมเมือง ทุกครอบครัวก็ลงมาจากเครื่องเล่นพร้อมกัน ๆ “อึ๊บ” คุณพ่อที่ตัวใหญ่และแข็งแรงกว่ามีหน้าที่อุ้มลูกสาวที่เริ่มอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเพราะพลังงานเริ่มหมดออกจากเครื่องเล่น ลูกสาวเมื่อถูกอุ้มก็ซบไหล่ผู้เป็นพ่อในทันที คล้ายกำลังจะหลับ “ตัวแสบง่วงนอนแล้วใช่ไหมเนี่ย” ผู้เป็นพ่อถามลูกน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะกดริมฝีปากไปที่แก้มป่องหนัก ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว
“หิวน้ำไหมลูก” เหนียงไป๋ถามลูกสาว แต่สิ่งที่ได้กลับมาจากลูกน้อยนั้นเป็นแค่เพียงการส่ายหน้าเบา ๆ บนหัวไหล่กว้างของผู้เป็นพ่อ
“ลูกคงง่วงแย่แล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเลยดีไหม” เถียนฟงหันหน้าไปขอความเห็นจากภรรยาคนสวย และแน่นอนว่าเหนียงไป๋ต้องพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “อื้ม ดีเหมือนกัน”
“โอเค” เสียงทุ้มตอบตกลงภรรยาพร้อมกับยื่นมือหนาไปให้เธอจับกุมเอาไว้ เถียนฟงเสมอต้นเสมอปลายกับเหนียงไป๋เสมอ ตั้งแต่วันแรกที่ตกหลุมรักกันจนถึงวันนี้ คำสัญญาที่เถียนฟงให้ไว้กับเหนียงไป๋ว่าจะปกป้องทั้งร่างกายและความรู้สึกของเธอนั้น เถียนฟงไม่เคยผิดสัญญาเลยสักครั้ง เหนียงไป๋รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากที่ได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้ และได้เป็นแม่ของลูกเขา
จุดหมายปลายทางอันแสนยาวไกล ความเหนื่อยล้าและลมเย็น ๆ จากเครื่องปรับอากาศของรถยนต์ ทำให้เหนียงไป๋ที่ตั้งใจว่าจะนั่งคุยเป็นเพื่อนสามีตลอดทางนั้น เผลอหลับใหลไปพร้อมกับแก้วตาดวงใจตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่ในคาร์ซีทเบาะหลัง…รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงเจื้อยของถิงถิงพูดขึ้น “คุณแม่คะ คุณแม่คะ” คนเป็นแม่ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน เมื่อได้ยินเสียงของลูกก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นในทันที “อ้าว....ตื่นแล้วเหรอลูก”
“หนูหิวข้าวค่ะ” เด็กตัวน้อยบนคาร์ซีทที่พึ่งตื่นจากการหลับลึก ก็ตาใสไม่งอแงเลยสักนิด ทั้งยังพูดจาเจื้อยแจ้วออดอ้อนพ่อกับแม่ให้พาแวะห้างสรรพสินค้าที่กำลังจะถึงข้างหน้า เด็กน้อยจำได้เพราะพ่อกับแม่เคยพามาบ่อย ๆ เป็นห้างสรรพสินค้าที่ใกล้บ้านมากที่สุด
ความจริงเถียนฟงมองถิงถิงในกระจกมองหลังอยู่ตลอด ตั้งแต่ได้ยินเสียงลูกขยับตัวแล้ว เมื่อลูกสาวขยับปากน้อยเพื่อเปล่งเสียงเล็กออกมา ก็ทำให้ผู้เป็นพ่อหลุดขำเบา ๆ ออกมาในทันที “หึหึ” เพราะลูกสาวชอบแวะห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มาก ยังแอบคิดอยู่ในใจเลยว่าถิงถิงต้องตื่นตอนที่ใกล้ถึงห้างเป็นแน่ และแน่นอนว่าเมื่อลูกเอ่ยขอ คุณพ่อผู้ใจดีและตามใจลูกสาวตัวน้อยตลอดจะไม่ขัด “เดี๋ยวพ่อพาแวะกินข้าวที่ห้างสรรพสินค้าข้างหน้านะลูก”
“เย้ ๆ พ่อใจดีที่สุดในโลกเลย”
“ฮ่า ๆ”
…ภายในห้างสรรพสินค้า วันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ แน่นอนว่าต้องเต็มไปด้วยครอบครัวและกลุ่มวัยรุ่นเดินสวนกันไปมาอย่างคับคั่ง ด้วยความหิว ครอบครัวนี้จึงพากันเดินตรงไปขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปยังชั้นสอง ที่เป็นชั้นของศูนย์รวมร้านอาหาร ซึ่งมีทั้งร้านอาหารไทย จีน ฝรั่ง ญี่ปุ่น และเกาหลี แต่กลิ่นอาหารหอม ๆ ที่มีให้เลือกหลากหลายจากฟู้ดส์คอร์สเรียกความสนใจจากผู้เป็นแม่ของครอบครัวนี้ได้มากกว่าร้านอาหารอื่น ๆ “เราไปกินที่ฟู้ดส์คอร์สกันดีไหม มีอาหารให้เลือกเยอะ ราคาประหยัดอีกด้วย”
“ฮ่า ๆ สมกับที่เป็นแม่จริง ๆ” เถียนฟงหลุดขำภรรยาคนสวยออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะตั้งแต่ที่เขาแต่งงานกับเหนียงไป๋ เธอก็เปลี่ยนเป็นคุณแม่จอมงก ที่มักจะคำนวณทุกอย่างก่อนจะใช้จ่าย
คำพูดสองแง่สองง่ามของสามี ทำให้ผู้เป็นภรรยาช้อนตาเขียวใส่ทันที ก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มสากแรง ๆ หนึ่งที “จะว่าฉันขี้งกเหรอ เดี๋ยวเถอะ ๆ”
“อะ โอ๊ย ผมไม่ได้พูดเลยนะ” สามีภรรยาคู่นี้มักจะหยอกล้อกันแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แต่สิ่งนี้ก็ทำให้ทั้งสองรักกันอย่างเหนียวแน่นมากขึ้น
“แม่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เลือกที่นั่งไว้รอก่อนได้เลย”
“อื้ม…”
ระหว่างที่เหนียงไป๋กำลังเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากฟู้ดส์คอร์สมากนัก อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงโวกเหวกโวยวายด้วยความหวาดผวาดังขึ้น
“ว๊าย!”
“กรี๊ด!”
ก่อนที่ผู้คนจะเริ่มวิ่งเบียดเสียดกันมาจากทางฟู้ดส์คอร์ส เหนียงไป๋เริ่มใจคอไม่ดีจะเดินกลับไปหาสามีและลูกสาว แต่ทว่าเธอกลับถูกเบียดจากผู้คนที่หลั่งไหลวิ่งมาเข้าไปในห้องน้ำ “อ๊ะ!” หลายคนวิ่งเข้ามาในห้องน้ำด้วยเช่นกัน ก่อนที่ประตูใหญ่จะมีใครบางคนปิดและใส่กลอน
เหนียงไป๋ตกใจมาก จึงเอ่ยถามคนข้าง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น “กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” แต่อีกฝ่ายกลับเอานิ้วชี้ทาบปาก เป็นสัญญาณบอกให้เงียบก่อน แทนการเปล่งเสียงพูด บรรยากาศในตอนนี้มันเย็นยะเยือกสร้างความหวาดหวั่นเสียวสันหลังกระจายไปยังทุกคนในห้อง
ปัง! ปัง! ตอนที่เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นคล้ายเสียงปืนนั้น เหนียงไป๋สะดุ้งเฮือกใหญ่ หันขวับมองคนรอบข้างนึกว่าหูตัวเองฟังผิดไป พลันหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง ตระหนกวาบขึ้นมาในใจ รู้สึกหวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พอจะเริ่มรู้แล้วว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น เพราะได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจประกาศเกลี่ยกล่อมให้คนร้ายใจเย็นและหยุดการกระทำ
เหนียงไป๋เริ่มวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เป็นห่วงสามีกับลูกสาวที่อยู่ด้านนอก ทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกคนข้าง ๆ ดึงแขนเอาไว้ เธอจึงจำต้องนั่งลงที่เดิมอย่างฝืนใจ ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นเรื่อย ๆ และมีเสียงรถพยาบาลจากข้างนอกตัวห้างดังระงม
ช่องด้านล่างประตูที่แสงลอดผ่านเข้ามาได้ ทำให้ทุกคนในห้องน้ำต่างเห็นเงาร่างของยมทูตเดินผ่านไปผ่านมา ความเย็นยะเยือกขนลุกซุ่พลันจู่โจม ใบหน้าของทุกคนแข็งทื่อ เอามือปิดปากของตัวเองไม่ให้กรีดร้อง จนกระทั่งเงาดำหน้าประตูเคลื่อนไปทางอื่น
แต่ทว่า…แกร๊ก!
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นถี่รัวติดต่อกันหลายนัด ทุกคนในห้องน้ำต่างขวัญผวา ใบหน้าซีดเผือดไปตาม ๆ กัน
แต่แล้ว…เมื่อเสียงปืนสงบลง เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น “วิสามัญคนร้ายสำเร็จแล้ว” เหมือนกับว่าเสียงก่อนหน้านี้ จะเป็นการต่อสู้ระหว่างเจ้าหน้าที่กับคนร้าย และในที่สุดคนร้ายก็ถูกเจ้าหน้าที่วิสามัญเสียชีวิตก่อนที่คนร้ายจะเข้ามาในห้องน้ำได้
ประตูถูกเปิดออก ซึ่งเป็นฝีมือของตำรวจ ความรู้สึกปลอดภัยก็ทำให้เหนียงไป๋และทุกคนถอนหายใจได้อย่างโล่งอก ตอนนี้เป็นเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่มีเวลาเหลือพอให้ตั้งคำถามซ้ำสอง เมื่อเหนียงไป๋ออกมาจากห้องน้ำได้แล้ว เธอก็ไม่ยอมเดินตามคนอื่น ๆ ไปต่อ แต่กลับกวาดสายตามองซ้ายมองขวาก่อนจะเอ่ยถามเจ้าหน้าที่คนข้าง ๆ น้ำเสียงร้อนรน โดยที่ไม่สนใจศพของคนร้ายที่นอนคว่ำหน้าอยู่เลยสักนิด เวลานี้สามีกับลูกสำคัญที่สุด “คุณคะ สามีกับลูกสาวของฉันถูกช่วยเหลือออกไปแล้วใช่ไหมคะ”
“อย่างไรตอนนี้ออกไปจากห้างก่อนดีกว่าครับ ถ้าด้านนอกไม่มีสามีกับลูกของคุณ ค่อยแจ้งกับตำรวจด้านนอกนะครับ”
เจ้าหน้าที่ตอบได้เพียงเท่านั้นจริง ๆ ในเวลานี้ แต่ด้วยความร้อนใจ เหนียงไป๋จึงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมากดโทรหาสามี ปกตีสามีของเธอจะเปิดเสียงโทรศัพท์มือถือไว้ตลอดด้วยหน้าที่การงาน กริ๊ง! กริ๊ง! เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของสามีดังอยู่ไม่ไกล เหนียงไป๋ก็เริ่มใจคอไม่ดี เท้าเล็กก้าวไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ตามเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามของเจ้าหน้าที่ด้านหลัง
และแล้วเมื่อเดินมาถึง ภาพตรงหน้าก็ทำให้เหนียงไป๋เข่าทรุดลงกับพื้นในทันที โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นจากมือบางไปด้วย ภาพลูกสาวในอ้อมอกของสามีนอนจมกองเลือด ไร้ลมหายใจไปแล้วทั้งสองคน
การจากไปไม่มีวันกลับของสามีและลูก เหนียงไป๋ยอมรับความจริงไม่ได้ คิดว่านี่ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ “มะ ไม่จริง ไม่ใช่เรื่องจริง เถียนฟง ถิงถิง ตื่น ตื่นสิ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ”
จนกระทั่งร่างที่โชกเลือดถูกยกขึ้นมาด้วยฝีมือของเธอเอง แขนข้างซ้ายของสามีที่ห้อยลงมา สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายของสามี ความมืดมนเข้ามาปกคลุมในใจ มันเหมือนเวลานั้นโลกได้หยุดหมุน เวลาได้ถูกหยุดลง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด “ฮึก…ฮือ… ไม่จริง ฮือ…” ภาพเหนียงไป๋ที่กำลังร้องไห้โฮ กอดสามีกับลูกสาว ช่างเป็นภาพที่ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกสลดใจเป็นอย่างมาก
…เมื่อเรื่องที่สุดแสนเลวร้ายเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน งานไว้อาลัยและส่งผู้ที่ล่วงลับไปสู่สุคติก็ถูกจัดขึ้นด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า
หีบศพสองหีบถูกตั้งอยู่เบื้องหน้าไม้กางเขนอันใหญ่ หน้าหีบศพถูกประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวดำ พิธีเริ่มต้นด้วยการร้องเพลงนมัสการพระเจ้า กล่าวประวัติผู้วายชนม์ กล่าวคำอาลัย และต่อด้วยศาสนาจารย์แสดงธรรมเทศนา บรรยายธรรมในเรื่องหลังความตาย และบทเรียนชีวิตของผู้ที่ล่วงลับ
ตลอดการทำพิธี เหนียงไป๋ร้องไห้ไม่หยุด เกือบจะเป็นลมหลายรอบ เนื่องจากกินไม่ได้นอนไม่หลับ จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่ต้องจากกันไปตลอดกาล ผู้ที่มาร่วมงานและญาติมิตรต่างพากันมาวางดอกไม้แสดงความอาลัย ก่อนที่จะนำหีบศพทั้งสองกับไปฝังลงดินก็เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีตามศาสนา
เหนียงไป๋ในตอนนี้เหมือนร่างไร้วิญญาณ รอดชีวิตมาได้ก็เหมือนตายทั้งเป็น แม่ของเธอขับรถมาส่งเธอที่บ้าน ชวนเธอไปนอนด้วยเหนียงไป๋ก็ไม่ยอมไป ยืนยันที่จะนอนที่บ้านของตัวเอง เมื่อเหนียงไป๋ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ความเจ็บปวดก็ตีเข้าปะทะที่อกข้างซ้ายของเธอในทันที บ้านที่มีข้าวของประจำวันวางระเกะระกะ แม้จะไม่ได้เป็นระเบียบ แต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายการใช้ชีวิตครอบครัว
ความทรงจำของวันที่ผ่านไปท่วมท้นอยู่ในใจเหมือนอัลบั้มรูปเก่า ๆ สายตาของตุ๊กตาหมีของถิงถิงที่ทรุดโทรมทำให้รู้สึกเศร้าหมอง ภาพขาวดำเก่า ๆ ทำให้เธอยิ้มได้ นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขภายในใจ เมื่อเดินมาสักพักร่างบางก็ทรุดตัวล้มลง เธอไม่สามารถรับถึงความเจ็บปวดอันมากล้นได้อีก
ร่างบางนอนคดคู้ ไหล่สั่นสะท้าน นิ้วมือทั้งห้ากุมขมับแน่น น้ำตาหยดแรกไหลออกมาตามด้วยสายทางน้ำอุ่นไหลรินตามมาติด ๆ เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นพร้อมกับความโศกเศร้าไร้ที่สิ้นสุด มุมปากสั่นระริก เผชิญอยู่กับความเจ็บปวดรวดร้าวจิตใจแหลกสลาย
‘เถียนฟงฉันคิดถึงคุณ ถิงถิงแม่คิดถึงลูก แม่อยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ’
ความโศกเศร้าเป็นอย่างมากทำให้เหนียงไป๋ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่ควรทำ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกระปุกยา ก่อนที่จะลุกขึ้นไปหยิบมันมา…
‘เถียนฟง ถิงถิง รอแม่ก่อนนะ พระเจ้ากำลังจะพาแม่ไปหา’
พระองค์ มารับชีวิตของลูกไปด้วยเถิด อาเมน…
กลิ่นดินอ่อน ๆ ลอยมาตามสายลมบวกกับแสงแดงจ้าจากพระอาทิตย์ดวงใหญ่ ที่กำลังเปล่งประกายส่องลงมากระทบม่านตาหนักอึ้งของสตรีที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นดิน ทำให้นางค่อย ๆ ได้สติฟื้นคืนกลับมา
“ท่านแม่ ท่านแม่” ร่างกายที่กำลังสั่นคลอนจากการกระทำของใครบางคน เสียงเล็ก ๆ คล้ายกับเสียงของเด็กสาว ทำให้ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นอย่างช้า ๆ ได้เกือบเต็มตา มีความคาดหวังอยู่ลึก ๆ ในใจว่า ถ้านางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะได้เห็นลูกสาวตัวน้อยกับสามีของนางนั่งอยู่ข้าง ๆ และเรื่องราวอันเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ฝันไปเท่านั้น
แต่ภาพตรงหน้านั้นพร่ามัวมาก ร่างกายที่อ่อนล้าขยับเขยื้อนได้เพียงเล็กน้อยและเชื่องช้า ร่างบอบบางลุกขึ้นนั่งพร้อมกับอาการตาปรือ “ท่านแม่ฟื้นแล้ว ฮือ...ข้าคิดว่าท่านแม่จะทิ้งข้าไปเสียแล้ว” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของคนเป็นเด็ก ทำให้เหนียงไป๋มั่นใจแล้วว่าบุคคลด้านข้างต้องเป็นเด็กผู้หญิงอย่างแน่นอน
เปลือกตาบางถูกปิดลงอีกครั้งก่อนที่ใบหน้าเล็กจะส่ายไปมาแรง ๆ เพื่อปรับการมองของสายตาให้ชัดขึ้น เมื่อได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดแจ้งแล้ว ดวงตาของนางก็เบิกกว้างอย่างตกตะลึงในทันที “ท่านแม่” สาวน้อยสะกิดไหล่ของผู้ให้แม่ให้ตื่นจากภวังค์ พร้อมกับเปล่งเสียงตื้อ ๆ เนื่องจากกำลังร้องไห้ เอ่ยถามด้วยความห่วงใยอย่างฉลาดเฉลียวเกินอายุ “ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ฮึก...ท่านแม่คงหิวมากใช่หรือไม่ ฮือ...เป็นเพราะข้า ท่านแม่จึงเป็นเช่นนี้”
เมื่อตกอยู่ในภวังค์ เสียงทุกเสียงรอบตัวก็เงียบงัน มือเล็กของเด็กนาบไปยังหน้าผากกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของแม่ด้วยความเป็นห่วง แต่ตอนนี้เหนียงไป๋ไม่รับรู้อะไรไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนไปหมด จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ริมฝีปากรูปกระจับขยับเอ่ยถ้อยคำออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ถะ ถิงถิง ถิงถิงจริง ๆ ใช่ไหม” ดวงหน้าจิ้มลิ้มเอียงศีรษะเล็กน้อย งุนงงกับท่าทางของผู้เป็นแม่ ที่ทำเหมือนกับว่าไม่ได้พบหน้ากันมานาน
คนเป็นแม่ที่คิดถึงลูกมาก เมื่อได้พบลูกสาวที่จากไปไม่มีวันกลับอีกครั้ง ก็ทรุดตัวลงปล่อยโฮอย่างไม่คิดอายใคร ฝ่ามืออุ่นยกขึ้นกอบกุมใบหน้าของเด็กหญิงหน้ากลมที่รวบผมสูงสองฝั่งถักเปียมัดเป็นแกะน่ารัก “ท่านแม่ร้องไห้ทำไมเจ้าคะ” ปากน้อย ๆ เอ่ยถามเสียงสั่นคล้ายจะร้องไห้อีกครั้งตามมารดา มือน้อยปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มใสของผู้เป็นแม่อย่างอ่อนโยน การกระทำของเด็กหญิงตัวน้อย ยิ่งทำให้เหนียงไป๋บ่อน้ำตาแตกราวกับทำนบเขื่อนพัง
“ฮึก...ฮือ...ถิงถิงจริง ๆ ด้วย แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน หนูกลับมาหาแม่แล้วใช่ไหม ฮือ...”
“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทิ้งท่านไปที่ไหนเลยนะเจ้าคะ ข้าอยู่ที่นี่กับท่านตั้งแต่แรก แต่อยู่ดี ๆ ท่านก็ล้มลงไป ข้าเรียกท่านแม่อยู่เกือบสองเค่อ กว่าท่านจะตื่นขึ้น” เสียงเจื้อยของเด็กน้อยตากลมบอกกับท่านแม่ของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นเด็ก แต่สายตาของนางก็เต็มไปด้วยความสงสัยเหลือคณา
ในยามนี้ ไม่ใช่เพียงแค่เด็กน้อย เหนียงไป๋เองก็งงงันไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ดวงตาดูสับสนและพร่ามัวด้วยน้ำตาที่เอ่อค้าง พลางคิดในใจ พยายามทบทวนความเป็นไปได้ ไล่ตามจับต้นสายปลายเหตุ
‘ลูกของเราตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเราล่ะ? เราตายหรือยัง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่’
ใบหน้าสวยมองซ้ายขวา ก็เห็นว่ารอบข้างเป็นแปลงผักที่ยังไม่มีพืชผลใด ๆ ถัดไปอีกหน่อยเป็นเล้าไก่ที่สร้างจากโครงไม้ง่าย ๆ แต่ก็ยังไม่มีตัวไก่เช่นกัน และยังมีบ้านไม้ล้าสมัยสร้างด้วยไม้เก่าโทรมตั้งอยู่ไม่ไกลจากเล้าไก่มากนักอีกด้วย จากการประเมินทางสายตาแล้ว คิดว่าบ้านหลังนั้นน่าจะถูกสร้างมาเกินครึ่งศตวรรษ คล้ายเป็นบ้านที่ถูกทิ้งร้างให้โดดเดี่ยวมานาน ไม้บางส่วนสึกกร่อนจนหลุดล่อนประตูจะพังมิพังแหล่ หน้าต่างผุผังมีสนิมเกาะเป็นแถบ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งนั้นเรียกว่าบ้านได้จริง ๆ หรือไม่ ส่วนถนนหนทางก็เป็นถนนดินลูกรังคดเคี้ยวทอดข้ามเนินเขาปกคลุมด้วยต้นไม้สีเขียวชอุ่ม
‘ที่นี่คือที่ไหน ทำไมบรรยากาศรอบ ๆ แลดูแล้วไม่คุ้นตาเลยแม้แต่นิด’
เหนียงไป๋นางเริ่มไม่ไว้วางใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง สีหน้าเคร่งเครียดแสดงถึงความคิดอันยุ่งเหยิง แต่เสียงเล็กของเด็กผู้หญิงตาใส ทำให้เหนียงไป๋สลัดความคิดคลางแคลงใจทิ้งไปก่อนได้ “ท่านแม่”
เหนียงไป๋ตอบรับเด็กสาวตัวน้อยด้วยการสบสายตา แต่แล้ว…ความคิดใหม่ก็แล่นวาบเข้ามาในหัวของนางเสียดื้อ ๆ บุคคลที่จะไขข้อสงสัยให้นางได้นั้น ก็เห็นจะมีเพียงผู้เดียวนั่นก็คือ เด็กสาวเจ้าของลานแก้มสีชมพูเรื่อปานผลท้อสุกงามตรงหน้านั่นเอง
“จะ เจ้าหนูน้อย เจ้าชื่อว่าอะไรเหรอ”
“เอ่อ...ข้าชื่อถิงถิงเจ้าค่ะ”
“ละ แล้วแม่ล่ะ แม่ของเจ้าชื่อว่าอะไร”
“...แม่ของข้าชื่อว่าเหนียงไป๋เจ้าค่ะ” เมื่อได้คำตอบจากเด็กน้อยเรียบร้อยแล้ว เหนียงไป๋ก็กลับมาจมอยู่กับความคิดมากมายเพียงลำพังอีกครั้ง
‘นอกจากเจ้าก้อนซาลาเปาตรงหน้าจะหน้าตาเหมือนกับถิงถิง ลูกสาวเพียงคนเดียวของเรากับเถียนฟงแล้ว นางยังมีชื่อเรียกเหมือนกับลูกสาวของเราอีกด้วย ซ้ำไปกว่านั้นผู้หญิงที่เจ้าตัวน้อยเรียกว่าท่านแม่ ก็ยังมีชื่อเหนียงไป๋เหมือนกับตัวเราอีกด้วย...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่’
เมื่อยังคิดไม่ตก ทุกอย่างอลหม่านตีกันอยู่ในสมอง คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากัน เผื่อว่าจะดึงความทรงจำเก่า ๆ ของร่างนี้กลับมาได้ และจู่ ๆ ความทรงจำของร่างนี้ก็แวบขึ้นมาในหัวทั้งหมด ความรู้สึกวิงเวียนเข้าจู่โจมในหัว จนมือบางต้องกุมขมับเอาไว้ เพราะยิ่งความจำหลั่งใหลเข้ามา ศีรษะของนางก็จะยิ่งปวดตุบ ๆ
“เอาแต่กินไม่ทำงาน ตั้งแต่มีเจ้าเข้ามาอยู่ในบ้านของข้า ก็อับจนลงเรื่อย ๆ เจ้ามันตัวกาลกิณีจริง ๆ”
“ในเมื่อลูกของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ข้าก็ไม่อยากอยู่ร่วมเรือนกับเจ้า ไป! ไปอยู่บนเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ เอาลูกสาวของเจ้าไปด้วย มาอยู่เกาะกันแบบนี้ สักวันก็อดตายกันพอดี” แม่เฒ่าหลังค่อม ผมขาว ที่มีนามว่าซูเจิน เดินแทบจะไม่ไหวแต่ยังอุตส่าห์ยกไม้เท้าเคาะหัวลูกสะใภ้และหลานสาวคนละที สีหน้าและแววตามองมาอย่างเหยียดหยามคนทั้งสองเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งหลานสาวแท้ ๆ ก็ไม่ปรานี
ความจริงแม่เฒ่าท่านนี้ ไม่ชอบพอในตัวลูกสะใภ้ใหญ่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เนื่องจากเป็นลูกสาวของตระกูลยากจน ไม่มีหน้ามีตาให้กับลูกชายของตนได้
เมื่อแต่งเข้าเรือนมาปีแรก ประเทศจีนก็ประสบกับภัยแล้ง พืชพันธุ์ไม่ออกผล พืชผลที่เปราะบางก็แห้งเหี่ยว ทำให้ขาดแคลนอาหารการกินและเงินทองอย่างหนัก ไม่เพียงเท่านั้น เหนียงไป๋ยังตั้งครรภ์ในช่วงที่ครอบครัวกำลังลำบาก ทั้งยังคลอดออกมาเป็นบุตรสาว ไม่ใช่บุตรชาย ก็ยิ่งทำให้แม่สามีเกลียดชังในตัวของนางไปกันใหญ่ และคิดว่าที่บุตรชายของตนต้องไปเป็นทหารก็เพราะมีตัวกาลกิณีอย่างเหนียงไป๋เป็นภรรยา
เมื่อถูกไล่ สองแม่ลูกก็จำต้องเก็บข้าวของสัมภาระออกจากเรือนหลังนี้ไปยังภูเขาสูงชัน แต่ทว่า ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาออกไปถึงสิบก้าว ก็ถูกคู่สะใภ้ของตนนามว่าหนิงจินเรียกเอาไว้ก่อน
“นั่นเจ้าเอาอะไรไปด้วย”
“ของที่เจินเป่าทิ้งเอาไว้ให้ข้ากับลูก” เหนียงไป๋ตอบพร้อมกับพยายามเก็บซ่อนเสบียงที่ตั้งใจจะเอาไปกินบนเขากับลูกสาว แต่ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของคนที่มีนิสัยขี้เหนียวและชอบเอาเปรียบผู้อื่นอยู่เสมอไปได้
“เอาไปไม่ได้” หนิงจินเดินเข้ามาประชิดแล้วกระชากห่อผ้าห่อใหญ่ในมือของเหนียงไป๋อย่างแรง “อย่านะ” เหนียงไป๋ร้องห้ามแต่ก็ไม่เป็นผล
ทั้งคู่เริ่มยื้อยุดฉุดกระชากกัน มือน้อย ๆ เข้ามาทุบหลังของน้าสาวต่างสายเลือดแรง ๆ หลายทีเพื่อช่วยแม่ของตน “ว๊าย! อย่ามาตีข้านะ นังเด็กบ้า”
“หยุดตีกันเดี๋ยวนี้” ซู่ว! “ว๊าย!” เสียงหญิงแก่กล่าวเตือนให้หยุด ก่อนที่จะสาดโครม น้ำเย็น ๆ ในถังไม้ใส่คนทั้งสามจนหมด เสบียงหลายส่วนเปียกชุ่ม เหนียงไป๋เขาแทบทรุด สายตาของแม่สามีที่ทอดมองมานั้น ทำให้เหนียงไป๋รู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่สามารถนำเอาเสบียงเหล่านี้ไปด้วยได้แล้ว นางจึงทิ้งอาหารแห้งพวกนั้นไว้ แล้วรีบจูงมือลูกน้อยออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
สองแม่ลูกพากันเดินขึ้นเขาไปอย่างยากลำบาก กัดฟันทนหิวและร้อนเพื่อเดินไปให้ถึงยอดเขาก่อนตะวันจะตกดินให้ได้ และสิ่งที่เอาติดตัวมาได้นั้น มีเพียงของใช้จำเป็นไม่กี่ชิ้นและข้าวเก่าเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่งเท่านั้น
เหนียงไป๋เลือกให้ตัวเองอดแล้วลูกสาวได้กินก่อน จึงนำเอาข้าวสารเก่าไปต้มกับน้ำเปล่าเยอะ ๆ ทำเป็นข้าวต้มน้ำใสประทังชีวิตไปก่อน “อดทนก่อนนะลูก แม่จะปลูกพืชผล ต่อไปเราจะได้ไม่อดยากกันอีก”
“ข้าทนได้เจ้าค่ะท่านแม่”
“โถ่…ลูกรักของแม่” คำพูดของลูกสาว คล้ายสายน้ำเย็นชโลมใจที่อ่อนล้าของผู้ให้กำเนิดจนน้ำตาคลอ แม่ลูกปลอบประโลมกันและกันด้วยอ้อมกอดที่แนบแน่นและอบอุ่น
…เหนียงไป๋ออกจากบ้านผุพังมาขุดดินเพื่อเตรียมที่จะปลูกผักและทำการเกษตรเท่าที่จะทำได้ แต่ทว่าด้วยอากาศที่ร้อนจัด แสงแดดส่องแรงจ้าจนแสบตา คล้ายกำลังจะมีพายุ ไอน้ำในเมฆจะกลายเป็นฝนได้ ต้องคลายความร้อนออกมาเสียก่อน เหนียงไป๋ขุดดินได้ไม่กี่ทีเหงื่อก็ผุดพราวขึ้นเต็มใบหน้านวล
ความร้อนและความหิวเริ่มเล่นงาน ร่างเล็กโงนเงนทรงตัวไม่อยู่ ทั้งดวงตาและสมองเบลอไปหมด แก้มร้อนผ่าวราวไฟลวก จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดลงอย่างกะทันหัน จนสุดท้ายเหนียงไป๋ก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้นดิน จิตวิญญาณหลุดล่องลอยไปกับสายลม จนกระทั่งมีอีกหนึ่งวิญญาณเข้ามาแทนที่…
ทันทีที่เหนียงไป๋หลุดออกจากความทรงจำของร่างนี้ นางก็กุมขมับอีกครั้งพร้อมกับกล่าววาจาออกมาที่แสดงถึงความเจ็บปวด “อะ โอ๊ย ปวดหัวจัง” ภาพในความทรงจำที่เหนียงไป๋รำลึกได้ พบว่านอกจากชื่อแล้ว ร่างนี้ยังมีใบหน้าที่ละหม้ายคล้ายคลึงกับตนเองอีกด้วย
ถิงถิงตกใจกับท่าทีของมารดา จึงรีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้งหนึ่ง “ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรไปเหรอเจ้าคะ”
เหนียงไป๋ไม่ได้ตอบลูกสาว แต่ในใจยังคงตกค้างความรู้สึกอันเจ็บปวดรวดร้าวกับโชคชะตาของตัวเอง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่สามารถหาคำตอบของเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำไมหลุดมาอยู่ในยุคจีนโบราณได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจึงหยุดคิด
แต่เหนียงไป๋คนใหม่ก็มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ พร้อมสู้ชีวิตทุกอย่างเพื่อลูกสาวอันเป็นที่รักของตน และเพื่อความอยู่รอด นางก็ต้องรักษาตัวเองและลูกให้มีร่างกายที่แข็งแรงเอาไว้
‘พระเจ้าให้โอกาสเราได้เจอลูกสาวอีกครั้งแล้ว เราต้องใช้โอกาสนี้ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด’
‘ถ้าเราลงไปจากเขาได้ ข้างล่างต้องมียาขายเป็นแน่ แต่ปัญหาอยู่ที่เราไม่มีเงินนี่สิ แบบนี้จะทำเช่นไรดี’
ในระหว่างที่ใช้ความคิด สายตาของเหนียงไป๋ก็เหลือบไปเห็นเงาใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนมาจากแอ่งน้ำที่เกิดจากฝนที่ตกกระหน่ำไปเมื่อยามอิ๋น
เงาที่สะท้อนในแอ่งน้ำ ฉายให้เห็นดวงหน้าโสภา ด้านบนศีรษะมีปิ่นปักผมพู่ห้อยไข่มุกหยกแท้ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นสิ่งของที่มีค่าที่สุดที่เหนียงไป๋มีในตอนนี้ นางจึงดึงปิ่นหยกนี้ออกมาวางไว้ในมือ
“ท่านแม่ สิ่งนั้นคือปิ่นปักผมที่ท่านพ่อมอบให้ท่านตอนวันหมั้นใช่หรือไม่ ข้าจำได้ ท่านเคยบอกข้า” คำถามไร้เดียงสาของหนูน้อย เพราะทุกการกระทำของมารดาอยู่ในสายตาของนางตลอด แต่คำถามของลูกสาวนั้นทำให้เหนียงไป๋ได้รู้ว่าปิ่นปักผมอันนี้เป็นของขวัญที่สามีของนางในภพนี้มอบให้ในวันสำคัญ ตั้งแต่ยังไม่มีเจ้าหนูน้อยนางนี้
แต่ด้วยความที่เหนียงไป๋ไม่ได้รู้สึกผูกพันกับสามีในชาตินี้ ยิ่งได้รับรู้จากความทรงจำที่กลับมาของร่างนี้ ว่าสามีของนางชื่อเจินเป่า ไม่ใช่เถียนฟง ก็ยิ่งทำให้เหนียงไป๋คิดตัดใจได้ง่าย ๆ ที่จะนำเอาปิ่นปักผมหยกไปแลกกับยา เพื่อรักษาตัวเองกับลูก ให้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้
“พวกเราลงไปข้างล่างเพื่อนำเอาสิ่งนี้ไปแลกกับยาและอาหารกันเถอะ” เหนียงไป๋บอกกับบุตรสาวก่อนจะจับมือน้อยให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปตามทางข้างหน้าพร้อม ๆ กัน ถิงถิงผู้ไร้เดียงสาไม่ทักท้วง เนื่องจากยังไม่เข้าใจว่าปิ่นปักผมอันนั้น มีคุณค่าทางจิตใจอย่างไร และเดินไปกับผู้เป็นมารดาอย่างว่าง่าย
…จากท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งเมื่อหนึ่งก้านธูปที่ผ่านมา ในยามนี้เมฆกลายเป็นสีหม่นเข้ม ใต้เมฆเป็นสีคล้ำดำจาง ๆ ลมเย็นชื้นพัดนำมาก่อนที่เมฆดำเข้าปกคลุมท้องฟ้าจนมืดมิด กระแสลมเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้นเหมือนกับว่าพายุกำลังจะมาในไม่ช้า
เหนียงไป๋ตัดสินใจอุ้มบุตรสาวขึ้นมาอุ้ม หมายจะเดินลงจากเขาให้ทันก่อนที่ฝนจะตกลงมา แต่ทว่า…เดินต่อไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเม็ดฝนก็เริ่มโปรยปราย เปาะ! แปะ! ดังขึ้นเรื่อย ๆ ฝนที่โปรยปรายมองคล้ายม่านขาวปกคลุมทั่วท้องถนน สายฝนกระหน่ำแรงขึ้น เหนียงไป๋รีบเร่งฝีเท้าหาที่หลบฝนโดยเร็ว จนกระทั่งไปเจอเข้ากับสถานที่ที่คล้ายกับศาลเจ้า แต่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว เพราะทั้งเก่าและทรุดโทรม ขาดการบูรณะ
สตรีหม้ายรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนข้างในทันทีอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะวางเด็กน้อยที่อุ้มอยู่ลง ชายฝนเทลงมาจากชายคาเสียงดังลั่นจนหูอื้อ ฟ้าแลบแปลบปลาบก่อนฟ้าเสียงคำรามลั่นจะดังตามมาติด ๆ เด็กผู้หญิงตัวน้อยสะดุ้งโหยงด้วยความผวา และทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ มารดาผู้ให้กำเนิดจึงรีบก้มลงกอดลูกสาวเพื่อปลอบประโลม
สายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ ทำให้เกิดความรู้สึกคิดถึงและครุ่นคิด ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดปรากฏขึ้นอีกครั้งและอารมณ์ต่าง ๆ เริ่มปั่นป่วน ราวกับว่าเม็ดฝนมีน้ำหนักของอดีตอัดแน่นอย่างท่วมท้น เหนียงไป๋หลีกเลี่ยงความโศกเศร้าในใจของตัวเองไปไม่ได้ จึงปล่อยให้น้ำตาชะล้างไปกับสายฝน ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางคิดถึงใครอีกคนที่สำคัญมากในชีวิตของตัวเองเหมือนกัน
‘เถียนฟงฉันคิดถึงคุณ คิดถึงคุณเหลือเกิน ตอนนี้ฉันได้เจอลูกของเราแล้วนะ ฉันรอวันที่จะได้พบคุณอีกครั้งเช่นกัน’
…เมื่อฝนซาลง ความเงียบสงบก็เข้ามาแทนที่ เหนียงไป๋ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกจากคนตัวเล็ก ก่อนจะใช้หน้ามือเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับบุตรสาว และในขณะนั้นหางตาของนางก็เห็นอะไรแวบ ๆ เหมือนมีคนกำลังจ้องมองอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเต็มตาก็ต้องเป็นอันตกใจ เพราะตรงหน้ามีบุรุษแปลกหน้า รูปร่างสูงโปร่งราวแปดฉื่อในชุดจีนโบราณสีดำทึบ สวมหมวกไม้ไผ่สานปกคลุมใบหน้า แต่เค้าโครงนอกดูสมส่วนและกำยำ
“จะ เจ้าเป็นใคร” เหนียงไป๋ลุกขึ้นพรืดพร้อมกับเอ่ยถาม และใช้ตัวเองบังถิงถิงเอาไว้ เผื่อว่าบุรุษตรงหน้าเป็นผู้ร้าย นางจะได้ปกป้องลูกสาวได้ทัน
“ข้าชื่อเถียนฟง แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร”
“ถะ เถียนฟง!” เหนียงไป๋หน้าตาตื่นตกใจเมื่อได้ยินชื่อของอีกฝ่าย เพราะชื่อของบุรุษตรงหน้านั้นเหมือนกับชื่อสามีของเธอที่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว แต่ด้วยสีหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่รู้จักนางกับลูกมาก่อน จึงทำให้เหนียงไป๋ชั่งใจอยู่ว่า เถียนฟงผู้นี้ จะใช่สามีของเธอที่สวรรค์ส่งมาอีกคนหรือไม่
“ชื่อของข้าทำให้เจ้าตกใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
“อะ เอ่อ ข้าขอโทษที่เสียมารยาท ข้าชื่อว่าเหนียงไป๋ ส่วนบุตรสาวของข้าชื่อว่าถิงถิง พวกเราลงมาจากบนเขา จะไปซื้อยาและอาหาร” เหนียงไป๋ยอมแนะนำตัวเองบ้าง ถึงแม้ว่าจะยังมีความระแวงอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย
“อย่างนั้นเองเหรอ ข้าก็กำลังจะลงไปข้างล่างเช่นกัน ข้าเป็นพ่อค้าเมล็ดพันธุ์และพืชผลทางการเกษตร กำลังจะนำลงเขาเพื่อไปขายให้กับร้านค้าที่รับซื้อพอดี พวกเจ้าลงไปพร้อมกับข้าก็ได้นะ”
เหนียงไป๋มองไปที่รถลากของคันเล็กด้านหลังพ่อค้าขายเมล็ดพันธุ์ ก็ได้เห็นเมล็ดถั่วเขียวและผลผลิตทางการเกษตรอื่น ๆ อีกหลายอย่าง จึงเกิดความคิดว่าที่แปลงผักบริเวณบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่นั้น เป็นแปลงผักที่ว่างเปล่า อยากได้เมล็ดพันธุ์ถั่วเขียวไปปลูกบ้าง จึงตัดสินใจเอ่ยขอ
ในยามนี้ต้องละทิ้งความอายไปก่อนเพื่อความอยู่รอด แต่ระหว่างเอ่ยนั้นเหนียงไป๋ก็ตรวจดูสีหน้าของอีกฝ่ายไปด้วยว่าลำบากใจหรือไม่ “เอ่อ..ข้าขอแบ่งเมล็ดพันธุ์ถั่วเขียวสักเล็กน้อยได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าไม่มีเงิน แต่ว่าถ้าข้าเจอเจ้าอีก ข้าสัญญาว่าจะเอาเงินให้เจ้า”
“ได้สิ ข้าไม่เอาเงินของเจ้าหรอก” บุรุษหนุ่มผู้ใจดีตอบอย่างไม่ต้องคิด เดินไปหยิบเมล็ดพันธุ์ถั่วเขียวให้ตามคำขอ และแถมแป้งข้าวเหนียวพร้อมกับเมล็ดข้าวเหนียวให้ด้วย เพราะคิดว่าสองแม่ลูกที่ได้พบเจอนั้นต้องกำลังลำบากมากอยู่เป็นแน่ ด้วยร่างกายที่ซูบผอมทั้งคู่ และทั้งเนื้อตัวกับเสื้อผ้าเปราะเปื้อนไปด้วยคราบดำ จึงมอบให้โดยที่ไม่คิดเงิน
“นี่ของเจ้า ข้าให้แป้งข้าวเหนียวและเมล็ดข้าวเหนียวไปด้วย”
“ตะ แต่ว่า...” ของที่บุรุษหนุ่มตรงหน้ายื่นให้นั้นมากเกินไป เหนียงไป๋จึงเกิดความเกรงใจทั้งที่สิ่งนั้นมันมีค่ากับตัวเองและบุตรสาวมาก ในยามที่ลำบากแบบนี้ จึงไม่กล้าที่จะรับไว้
“ข้าไม่คิดเป็นบุญคุณหรอกน่า ที่ข้าให้ก็เพราะสงสารเจ้ากับบุตรสาวของเจ้าเพียงเท่านั้น แล้วสามีของเจ้าล่ะไปไหน ทำไมปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้”
“เอ่อ...ข้าเป็นหม้าย ไม่มีสามี”
“ขออภัย ข้าเสียมารยาทถามในสิ่งที่อาจทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจ เอาเป็นว่าพวกเจ้าลงเขาไปกับข้าเถิด จะได้ปลอดภัยจากสัตว์ป่าและโจรป่าด้วย”
“ทะ ที่นี่มีสัตวป่าและโจรป่าด้วยเหรอ” เมื่อได้ยินคำว่าโจร ประสบการณ์อันเลวร้ายก็แล่นวาบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ภาพที่สามีและลูกสาวของเธอนอนจมกองเลือดมันตามหลอกหลอนจนรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้อง กวาดตามองไปทั่วอย่างหวาดระแวง บรรยากาศรอบข้างทำเอารู้สึกหลอนจนต้องโก่งคออาเจียนด้วยความคลื่นเหียน “อะ อ้วก”
“ทะ ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรไปเจ้าคะ” บุตรสาวที่มีปัญญาดีเกินวัย รีบวิ่งเข้ามาดูอาการของมารดาด้วยความเป็นห่วง ส่วนบุรุษที่ถูกพบเจอโดยบังเอิญก็อดรู้สึกเป็นห่วงสตรีตรงหน้าไม่ได้เช่นกัน “เจ้าไหวหรือไม่”
“ขะ ข้าไหว” เหนียงไป๋ตัวงอเพราะกลัวว่าจะอ้วกอีกรอบ พลางตอบเสียงแผ่วเบา
“เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าลงไปหาหมอยาเอง ตามข้ามาเถิด”
บุรุษหนุ่มขายาวเอ่ยจบก็เดินไปเข็นรถลาก แล้วเดินนำทางสองแม่ลูกไปก่อน เหนียงไป๋จึงเอามือรองน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคามาเช็ดปาก ก่อนจะเอื้อมแขนไปคว้ามือน้อยของถิงถิงมาจับเอาไว้แล้วเดินตามเถียนฟงไปติด ๆ
…หลังจากที่เดินไปเรื่อย ๆ ไม่มีหยุดพัก เพราะกลัวว่าฝนจะตกลงมาอีกรอบ จึงทำให้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็เดินลงมาถึงล่างเขาได้แล้ว และบรรยากาศตรงหน้าก็ทำให้เหนียงไป๋ต้องชะงัก กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ นี่มันไม่ต่างจากตลาดเย็นของยุคสมัยใหม่เลยสักนิด
สองฝั่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาอย่างชีวิตชีวา มีร้านค้าและแผงลอยตั้งอยู่เต็มริมถนน รวมทั้งพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่อีกด้วย เสียงจอแจพูดคุยดังอยู่รอบทิศ ทั้งป้องปากเรียกลูกค้า ทั้งถามไถ่ถึงราคาสิ่งของ บรรยากาศครื้นเครงเต็มไปด้วยการค้าขาย ถนนหนทางเต็มไปด้วยความพลุกพล่านและแน่นแฟ้น
“อีกไม่ถึงสองจั้งก็จะถึงโรงหมอยาแล้วล่ะ”
เสียงของเถียนฟงทำให้เหนียงไป๋หลุดออกจากความตื่นเต้น ก่อนที่นางจะตอบรับคำอีกฝ่ายในลำคอ แล้วเดินตามเขาต่อไป “อะ อืม” ในมือของเหนียงไป๋ก็ยังคงมีมือน้อยของถิงถิงอยู่ตลอด
ทั้งสามเดินต่อไปพร้อม ๆ กัน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมที่มีป้ายตัวอักษรจีนด้านบนกลางทางเข้าว่าโรงเตี๊ยมหมอยา “ที่นี่แหละคือโรงหมอ เจ้าไม่มีเงิน เดี๋ยวข้าจะให้เงินเจ้า” เถียนฟงบอกกับเหนียงไป๋ก่อนจะทำท่าหยิบเงินในกระเป๋าออกมาให้ แต่เหนียงไป๋ร้องห้ามเอาไว้ทัน “ไม่เป็นไร ข้าขอบใจเจ้ามาก ข้ามีสิ่งนี้” เหนียงไป๋ยื่นปิ่นหยกให้เถียนฟงดู
“ข้าไม่มั่นใจว่าสิ่งนี้จะใช้แทนเงินได้หรือไม่”
“ไม่เป็นไร ข้าจะขอลองดูก่อน”
“ก็ได้ ตามใจเจ้า”
เหนียงไป๋เดินจูงมือลูกน้อยเข้าไปในโรงหมอ โดยที่เถียนฟงยืนรออยู่ที่ด้านนอกหน้าประตู ดูท่านหมอถามอาการของเหนียงไป๋และบุตรสาว ก่อนจะเจียดยาสมุนไพรห่อใส่กระดาษส่งให้ และยอมรับปิ่นหยกแทนเงินอีกด้วย
“ข้าได้มาแล้ว” เหนียงไป๋เดินออกมาจากโรงหมอ ก่อนจะชูห่อกระดาษในมือที่มีสมุนไพรที่ชื่อว่าเออเจียวและปาเป่าโจวที่ได้มาถึงหนึ่งจิน สำหรับนำมาต้มดื่มเพื่อบำรุงร่างกาย เถียนฟงก็อมยิ้มพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้กับสตรีสาวตรงหน้าอย่างชื่นชม
…ในตอนนี้เหนียงไป๋และถิงถิงกลับมาที่กระท่อมบนเขาเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนว่าเถียนฟงเดินขึ้นเขามาส่งนางกับบุตรสาวด้วย เหนียงไป๋รู้สึกเกรงใจไม่น้อย และก็อดแอบคิดไม่ได้ว่าบุรุษผู้นั้นจะใช่สามีของตัวเองในภพชาติอดีตหรือไม่ เพราะด้วยอุปนิสัยใจคอนั้น ละม้ายคล้ายคลึงกับสามีของนางในยุคปัจจุบันเป็นอย่างมาก
แต่ในยามนี้ สิ่งใดก็ไม่สำคัญเท่ากับชีวิตของนางกับลูก เหนียงไป๋ก่อไฟจากฟืนเศษไม้ เพื่อต้มยาให้ตัวเองกับลูกดื่ม ระหว่างที่กำลังต้มยาสมุนไพรอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นต้นแปะก๊วย จึงคิดถึงการทำขนมหวานขึ้นมา เพราะในยุคที่นางจากมานั้น ตัวเองเป็นแม่ค้าขายขนมหวาน
‘ทำขนมบัวลอยแปะก๊วยดีกว่า เป็นของหวานแก้หวัด เหมาะสำหรับฤดูกาลนี้ด้วย’ เหนียงไป๋เกิดความคิดที่มีประโยชน์ จึงเริ่มลงมือทำในทันทีหลังจากต้มยาดื่มเสร็จเรียบร้อย
