• ACTION •
หลังจากที่ครอบครัวของเรามีข่าวดีเรื่องที่นิเฌอกำลังจะมีหลานให้ฉัน มันก็ทำให้ฉันสบายใจมากขึ้น หมดห่วงกับเรื่องครอบครัวของลูกชายคนโตไปหนึ่ง ส่วนโจไซก็ไม่น่าเป็นห่วงอะไร เพราะเขาเป็นผู้ชายที่น่ารักอ่อนโยนเดี๋ยวก็หาแฟนได้ไม่ยาก แต่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คงเป็นเจ้าโจอิลูกชายคนเล็กของฉันนี่แหละ ที่นับวันยิ่งโตก็ยิ่งดื้อ และดูไม่มีทีท่าว่าจะหาเมียเลย เอาแต่ต่อยตีสร้างเรื่องไปวันๆ ทั้งที่ตอนนี้เขาก็อายุใกล้จะสามสิบแล้ว...
“จะออกไปไหนครับคุณฮารุ?” โจอิเอ่ยถามผู้เป็นแม่ ที่เดินถือกระเป๋าทำท่าจะขึ้นรถออกจากบ้านไปไหนสักที่
“แม่จะไปเยี่ยมยูมิที่บ้านน่ะ” หลังจากที่เจอหน้ายูมิครั้งล่าสุด เธอก็เก็บตัวเงียบอยู่ที่บ้านเช่นเดิมไม่ได้ออกไปไหน จนคุณฮารุอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าตอนนี้เธอเบาความเศร้าใจเรื่องพ่อที่จากไปได้แล้วอย่างที่เธอเคยพูดบอกเมื่อครั้งที่เจอกันล่าสุด
“ผมไปด้วย” พอรู้ว่าแม่ของเขาจะไปไหน โจอิก็เกิดอยากตามไปด้วยเพื่อหาเรื่องสนุกๆ ทำแก้เบื่อ และคาดว่าที่บ้านของยูมิน่าจะมีอะไรให้เขาทำเพื่อผ่อนคลายความเบื่อหน่ายที่เป็นอยู่ลงไปได้บ้าง
“อยากไปก็ไปสิ...” แม้จะรู้สึกแปลกใจที่โจอิอยากตามไปด้วย เธอก็ไม่ได้ขัดอะไร
บ้านยูมิ...
เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงที่บ้าน ก็มีเพียงแค่แม่บ้านที่ออกมาต้อนรับเท่านั้น “ยูมิล่ะ?”
“คุณหนูเธอไปมหาลัยยังไม่กลับเลยค่ะ...” แม่บ้านพูดตอบ
“งั้นเรากลับกันเลยดีไหมครับ”
“นั่นรถยูมิหรือเปล่า” คุณฮารุเอ่ยถามแม่บ้าน เมื่อเห็นว่ามีรถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามา
ทว่ารถคันนั้นกลับคุ้นตาโจอิเป็นอย่างมาก ราวกับเคยเห็นมันมาก่อนที่ไหน และเมื่อประตูทั้งสองข้างเปิดออก ก็เห็นว่าคนที่ลงมาจากฝั่งคนขับคือโยชิ เพื่อนเก่าสุดแค้นของเขา ส่วนอีกคนที่ลงจากรถก็เป็นน้องสาวที่เขากับแม่เดินทางมาหา
“ขอบคุณนะคะพี่โยชิ” ยูมิเอ่ยขอบคุณโยชิที่ใจดีขับรถมาส่งเธอที่บ้าน
“ครับ^^” โยชิยิ้มรับคำขอบคุณของสาวสวย ก่อนจะหันมาทำความเคารพผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงนั้น นั่นก็คือคุณฮารุแม่ของโจอิ “สวัสดีครับคุณป้า”
“...” โจอิกัดกรามคมด้วยความไม่ชอบใจกับภาพที่เห็น เพราะดูเหมือนว่าโยชิจะกำลังเข้าหายูมิน้องสาวของเขา ที่เป็นมากกว่าแค่น้องสาว
ดูเหมือนว่าผมกับไอโยชิ จะต้องมีคนใดคนหนึ่งตายกันไปข้างแล้วล่ะ...
“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณป้า...พี่กลับก่อนนะยูมิ” โยชิขอตัวลาคุณนายฮารุเสร็จ ก็หันมาบอกลาสาวสวยคนที่เขาขับรถมาส่ง
“คุณป้าจะมาทำไมไม่โทรหายูมิก่อนล่ะคะ ยูมิจะได้รีบกลับ...”
“แม่บอกให้เรียกว่าแม่ไง ตอนนี้ยูมิเป็นลูกสาวแม่แล้วนะ” คุณนายฮารุทักท้วงถึงสถานะของเธอและสาวสวยที่เวลานี้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
“ค่ะคุณแม่ ว่าแต่มาหายูมิมีอะไรเหรอคะ?”
“แม่อยากมาทานข้าวเย็นกับยูมิน่ะ ว่าจะทำของชอบให้ยูมิทานด้วย” เธอจำได้ว่ายูมิชอบทานอะไรจากคำบอกเล่าของพ่อเธอที่เพิ่งเสียไป
“คุณแม่จะเข้าครัวเองเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ”
แม้จะรู้สึกไม่อยากรับแขกเท่าไหร่ แต่พอเห็นถึงความตั้งใจของคุณนายฮารุแล้ว ยูมิก็ไม่อาจปฏิเสธได้ “งั้นยูมิขอเป็นลูกมือช่วยในครัวนะคะ^^”
“งั้นคืนนี้เรานอนค้างที่นี่ดีไหมครับคุณฮารุ ทานข้าวเสร็จแล้วก็อยู่ค้างที่นี่เป็นเพื่อนน้องสักคืน เผื่อว่าน้องจะเหงา...”
“...”
“ต้องถามน้องก่อนสิอยู่ๆ จะมานอนเลยได้ยังไงล่ะ...” คุณนายฮารุพูดดุลูกชายไร้มารยาทของเธอที่คิดจะทำอะไรตามอำเภอใจ
“ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมจะนอนไม่ได้ล่ะ หรือว่ายูมิไม่อยากให้พี่กับแม่นอนที่นี่เหรอ?”
“คือ... เราเข้าครัวกันดีกว่านะคะคุณแม่” ยูมิเปลี่ยนเรื่องพูดเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ ก่อนจะเกี่ยวแขนคุณนายฮารุเดินเข้าบ้านด้วยใบหน้าปั้นยิ้มให้คุณแม่คนใจดีของเธอสบายใจ
ส่วนโจอินั้นก็มองตามหลังยูมิจนเธอเดินหายเข้าบ้านไปจนลับสายตา “เธอเป็นของฉันยูมิ ของฉันคนเดียว...”
โจอิพูดคำนั้นออกมา เพราะรู้สึกว่าเวลานี้ไม่ใช่แค่เขาที่สนใจตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ว่างอยู่ของตระกูลยูมิ แต่เพื่อนชั่วคู่แค้นของเขาอย่างโยชิ ก็ดูจะอยากได้เธอด้วยเช่นกัน ซึ่งเขายอมไม่ได้หากว่าโยชิจะได้ยูมิรวมถึงครอบครองแก๊งมาเฟียของตระกูลเธอ
เพราะนี่เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊ง และเดินตามรอยโจดินพี่ชายคนโตของเขา ซึ่งเขาก็คิดว่าตนเองมีสิทธิ์ในตัวยูมิมากกว่าใคร เพราะเคยได้เธอมาเป็นของเขาแล้ว แม้ว่าจะเป็นการขืนใจก็ตาม...
ภายในห้องครัว...
หลังจากที่โจอิเดินสำรวจรอบบ้านอยู่สักพัก เขาก็เดินเข้ามาที่ครัวเพื่อจะมาวอแวน้องสาวของเขา ซึ่งเวลานี้เธอกำลังยืนล้างผักอยู่ที่ซิงค์ล้างจานคนเดียว โดยไร้เงาแม่ของเขาอยู่บริเวณนั้น
ฟอด~ แก้มใสของยูมิถูกฟัด โดยพี่ชายชั่วที่โผล่เข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังในตอนที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัวรับ
“อี๋~ สกปรก!” คนหน้าหวานยกไหล่ขึ้นและใช้ไหล่สวยถูไถไปกับแก้มข้างที่เธอโดนโจอิใช้จมูกโด่งหอมฟัดเมื่อครู่ ด้วยท่าทางขยะแขยงคนพี่
“จูบก็เคยจูบแล้ว *ก็เคยแล้ว ยังจะมารังเกียจอยู่อีก” โจอิพูดพร้อมกับแสดงกิริยาท่าทางหยาบโลนใส่ยูมิ ที่กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยสายตารังเกียจขยะแขยง
“ฉันจะฟ้องแม่”
“เอาสิฟ้องเลย บอกแม่ว่าเราเป็นพี่น้องกันไม่ได้เพราะว่ายูมิโดนพี่*ไปแล้ว จะบอกเรื่องที่พี่ขืนใจยูมิด้วยก็ได้นะ เดี๋ยวพี่จะรับผิดชอบยูมิเอง...” โจอิพูดด้วยหน้าตากวนๆ แถมยกยิ้มร้ายอย่างไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาเคยทำไว้กับคนไม่มีทางสู้อย่างยูมิ
“ไอ้ชั่ว!”
เปรี๊ยะ!
คนตัวเล็กสะบัดฝ่ามือน้อยลงที่แก้มของคนพี่เต็มแรง ด้วยความโมโหในคำพูดหยาบโลนของเขาและกิริยาชั่วๆ ที่แสดงต่อเธอราวกับเกิดมาจากขุมนรก
“นี่!” โจอิง้างมือใส่คนตัวเล็ก ทว่าเขาต้องลดมือลงและระงับอารมณ์โกรธไว้ เพราะการใหญ่ที่คิดจะทำอยู่ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีหากว่าเขาลงไม้ลงมือกับเธอตอนนี้
“รอเป็นเมียกูเต็มตัวก่อนเถอะมึง...”
หมับ!
“อ๊ะ!” คนตัวเล็กร้องออกมาด้วยความเจ็บที่ถูกมือหนาขนาดใหญ่ของคนพี่ บีบระบายความโกรธลงที่ข้อมือเล็ก
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดใจ • คอมเมนท์ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ~
“ตาโจอิ! ทำอะไรน้อง...” คุณนายฮารุถามกับลูกชายของเธอเสียงดุ เมื่อเห็นว่าเขายืนบีบข้อมือลูกสาวคนสวยของเธออยู่ด้วยใบหน้าร้ายๆ
“…เปล่าครับ ผมแค่จะช่วยน้องล้างผัก”
“ยูมิทำเองได้ค่ะไม่ต้องช่วยหรอก พี่โจอิออกไปข้างนอกเถอะนะคะ อยู่ตรงนี้ก็เกะกะเปล่าๆ” เธอพูดเน้นคำว่า ‘เกะกะ’ เพราะอยากให้เขาถอยออกห่าง
“ก็คนอยากช่วย จะไล่ทำไม”
คุณฮารุได้แต่ถอนหายใจกับลูกชายคนเล็กของเธอ ที่แสดงท่าทางไม่อ่อนโยนกับน้องสาวเลยสักนิด “...ออกไปรอข้างนอกตาโจอิ แล้วอย่าให้แม่เห็นว่าแกทำแบบนั้นกับน้องอีก”
“ผมก็แค่หยอกน้องเล่นเฉยๆ เอง...”
โจอิพูดจบเขาก็ยอมเดินถอยออกไปแต่โดยดี เพราะคิดว่ายังไงแม่ก็คือแม่เถียงไปก็มีแต่จะทำให้คุณฮารุยิ่งหงุดหงิด และถึงโจอิจะเป็นคนที่ เลว! หยาบโลน! ปากหมา! สันดานเสีย! ไม่น่าคบ! แต่เขาก็รักแม่ของเขามากๆ
“ยูมิล้างคะน้าไว้ให้แล้วนะคะ”
“หมายถึงอันนี้เหรอลูก” คุณฮารุถามถึงสิ่งที่เธอยกมาวางไว้กลางเคาน์เตอร์ครัว
“ใช่ค่ะ คุณแม่จะทำอะไรทานเหรอคะ?”
“เอ่อ...อันนี้เขาเรียกกวางตุ้งนะยูมิ แม่ว่าจะทำผัดกวางตุ้งน้ำมันหอยน่ะ”
“นี่ไม่ใช่คะน้าเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าแปลกใจ และรีบหยิบผักชนิดที่ว่าขึ้นมาตรวจเช็คให้แน่ใจ ซึ่งเธอก็มั่นใจมาตลอดว่ามันคือคะน้า
“มันคือกวางตุ้งจ้ะ”
“...งั้นเหรอคะ”
“^^” คุณฮารุยิ้มตามเด็กสาว เมื่อเห็นสีหน้าของเธอตอนรู้ว่าชื่อเรียกของผักที่แท้จริง ที่เธอเรียกผิดมาตั้งแต่เด็กจนโต
“กวางตุ้งนี่เอง ฮ่าๆ^^”
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอเมื่อครู่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ และนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายอาทิตย์ที่เธอได้หัวเราะกับเรื่องเล็กๆ เช่นนี้...
ห้องทานข้าว...
เมื่อมื้ออาหารเริ่มขึ้นก็ทำยูมิอึดอัดใจอีกครั้ง ที่ต้องนั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับผู้ชายที่เธอเกลียดหน้าเป็นที่สุด และดูเหมือนว่าเขากำลังจะคิดหาเรื่องแกล้งเธออยู่ตลอดไม่เว้นช่วงให้เธอหายหงุดหงิด
ในขณะที่นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกันนั้น โจอิก็เอนหลังพิงเก้าอี้เพื่อที่จะวาดสายตามองไปที่ใต้โต๊ะหาบางสิ่ง ก่อนจะยืดขายาวของเขาออกและใช้มันลูบไปที่เป้าหมาย ‘ขาเรียวเล็กของยูมิ’ จนทำคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจและรีบถอยขาหนีเท้าน่ารังเกียจนั่น...
“เรื่องค้างคืนที่นี่...ไว้แม่ค่อยมานอนกับยูมิวันที่ยูมิไม่มีเรียนดีไหมคะ ถ้าเป็นวันหยุดเราจะได้หาอะไรทำกันด้วย” ยูมิคิดหาคำปฏิเสธที่ฟังแล้วถนอมน้ำใจคุณหญิงฮารุมากที่สุด เพื่อไม่ให้ทำลายความหวังดีของผู้เป็นแม่
“ก็ดีเหมือนกันนะ เอาเป็นวันหยุดแม่ค่อยมานอนกับยูมิแล้วกัน”
“งั้นคุณฮารุกลับบ้านไปเลยนะครับ เดี๋ยวผมนอนค้างที่นี่เอง ผมให้แม่บ้านเตรียมห้องไว้ให้แล้วด้วย”
“โจอิ! มีมารยาทหน่อยสิ” คุณฮารุพูดดุลูกชายของเธอ ที่ทำอะไรตามอำเภอใจตลอด ราวกับคนไม่เคยถูกพ่อแม่สั่งสอน ทั้งที่เธอพูดสอนจนปากแฉะแต่กลับไม่เข้าหัวของเขาเลย
“ก็คุณฮารุบอกเองหนิครับ ว่าให้ผมทำตัวเป็นพี่ชายที่ดีของน้อง ถ้าเราห่างเหินกันแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ยูมิกับครอบครัวเราจะสนิทกันล่ะครับ” เขายกเรื่องพี่ชายที่แสนดีของเธอขึ้นมาอ้าง เพราะต้องการใช้ข้ออ้างนั้นเพื่อเข้าหาเธอผู้เป็นน้องสาว
“แต่ยังไงก็ต้องให้น้องอนุญาตก่อนสิ จะทำตามใจตัวเองได้ยังไง ตาลูกคนนี้...”
“งั้น...คืนนี้พี่ขอค้างที่นี่ได้หรือเปล่า พรุ่งนี้พี่ว่าจะไปส่งยูมิที่มหาลัย...” โจอิพูดขอกับสาวสวยผู้เป็นเจ้าบ้าน ต่อหน้าแม่ของเขา เพราะคิดว่าเธอคงไม่กล้าปฏิเสธคำขอนั้น
“...ถ้าพี่โจอิอยากนอนก็นอนเถอะค่ะ ส่วนคุณแม่ก็อยู่ค้างที่นี่ด้วยกันเถอะนะคะ เดี๋ยวยูมิให้แม่บ้านเตรียมห้องนอนให้”
“ยูมิไม่อึดอัดใช่ไหมลูก”
“ไม่เลยค่ะ” เธอส่ายหัวปฏิเสธแม้ลึกๆ จะรู้สึกเช่นนั้น “แม่บ้านคะ จัดการเตรียมห้องให้คุณแม่ด้วยนะคะ”
“ค่ะคุณหนู”
“แล้วทำไมวันนี้ ถึงกลับมากับไอโยชิ?” โจอิเอ่ยถามยูมิเสร็จ ก็วางช้อนและส้อมลงในจาน ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากเพื่อตั้งใจรอฟังคำตอบของน้องสาวเกี่ยวกับเรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิด
“นั่นสิลูก ยูมิรู้จักกับโยชิด้วยเหรอ?”
“ยูมิบังเอิญเจอพี่เขาที่คาเฟ่หน้ามหาลัยช่วงใกล้เลิกเรียนน่ะค่ะ เราพูดคุยกันจนยูมิจำได้ว่าเคยเจอพี่เขาที่งานศพของคุณพ่อ พี่โยชิเลยอาสามาส่งที่บ้านน่ะค่ะ...”
“ต่อไปห้ามกลับบ้านพร้อมมันอีก เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอกลับบ้านเอง”
“พี่โจอิไม่มีงานมีการทำเหรอคะ” เธอพูดเชิงประชด ทว่าเขากลับไม่รู้สึกรู้สา
“ไม่มี ฉันว่างทั้งวัน ให้ไปนั่งเฝ้าเธอที่มหาลัยยังได้เลย...”
“...” เธอหมดคำจะพูดกับโจอิ กับท่าทางกวนๆ ของคนเกเรที่เธอไม่อาจต่อกรได้ เพราะทุกครั้งที่เธอตั้งท่าสู้กลับ เขาก็จะบ้ากลับเป็นร้อยเท่าจนเธอต้านทานความชั่วนั้นไม่ไหว
“งั้นก็ตามใจค่ะ จะไปส่งหรือจะไปนั่งเฝ้าก็แล้วแต่พี่โจอิ...” ยูมิพูดบอกคนเอาแต่ใจไปแบบนั้น เพราะคิดว่าเธอคงห้ามเขาไม่ได้หากว่าเขาต้องการจะทำ
“ดี แล้วก็อย่าลืมที่ฉันบอกล่ะ ห้ามไปไหนมาไหนกับไอโยชิเด็ดขาด...”
“เฮ้อ ตาลูกคนนี้”
คุณนายฮารุถอนหายใจออกมาเสียงดัง แต่เธอก็ไม่ได้คิดเอะใจอะไรกับเรื่องที่โจอิสั่งห้ามน้องสาวไปไหนมาไหนกับโยชิ เพราะเธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเกลียดเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคนนี้มากแค่ไหน มากชนิดที่ว่าคงไม่เดินทางไปเหยียบงานศพหากว่าอีกฝ่ายจากโลกนี้ไป...
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดใจ • คอมเมนท์ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ~
ห้องนอนยูมิ เวลาสามทุ่มครึ่ง...
เมื่อถึงเวลาเข้านอน ยูมิก็เดินตรวจบริเวณรอบห้องให้แน่ใจว่าไม่มีกลอนประตูไหนที่เธอยังไม่ล็อก โดยเฉพาะกลอนประตูหน้าห้องนอนของเธอ
“ล็อก กลอน แล้ว ล็อก กลอน แล้ว โอเคยูมินอนได้...”
หลังจากที่คนตัวเล็กเจ้าของห้องพูดเน้นย้ำประโยคนั้นอยู่ถึงสองครั้งสองครา เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ลืมทำสิ่งสำคัญนั้นก่อนเข้านอน เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้ที่บ้านมีคนน่ากลัวนอนค้างคืนอยู่ที่นี่ด้วย จึงต้องระวังตัวเป็นอย่างมาก...
เมื่อแน่ใจว่าเธอรักษาความปลอดภัยทุกอย่างดีเยี่ยม ยูมิก็กลับขึ้นเตียงมานอน “หาว~”
ภายในห้องนอนของเธอเวลานี้ มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟที่หัวเตียงดวงเล็กๆ เท่านั้น แต่แสงนั้นก็ไม่ได้รบกวนการนอนของเธอเลย ผ้าห่มผืนหนานุ่มที่เธอห่มอยู่นั้นมันอุ่นซะจนทำให้คนตัวเล็กหลับสบายได้ในทุกคืน และในคืนนี้ก็เช่นเดียวกัน...
เวลาช่วงสี่ทุ่มครึ่ง หลังจากที่ยูมิหลับไปได้ไม่นาน...
แก๊ก!
เงาดำของคนร่างสูงค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง เธอประเมินความเจ้าเล่ห์ของเขาต่ำเกินไปเพราะการงัดประตูเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเขา...
“หลับแล้วเหรอ...”
เสียงทุ้มของโจอิที่ยืนอยู่ข้างเตียง พูดถามกับคนที่หลับอยู่ ซึ่งเธอไม่ได้ตอบกลับคำถามของเขาเพราะเวลานั้นเตียงนุ่มๆ แอร์เย็นๆ ทำให้เธอหลับไม่รู้เรื่องว่าตอนนี้มีผู้บุกลุกเข้ามาภายในห้องส่วนตัวของเธอ
พรึบ!
คนตัวสูงลากกางเกงนอนขายาวที่ใส่อยู่ลงไปกองที่พื้นห้อง ก่อนจะแสดงความน่ากลัวด้วยการจับชักลำโตของเขา เพื่อให้มันพร้อมใช้งานในทันทีที่เขาขึ้นเตียงไปขย้ำน้องสาวที่เวลานี้หลับปุ๋ยอยู่
เมื่อร่างสูงย้ายตัวขึ้นไปนอนบนที่นอนสำเร็จในท่าทางนอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของคนตัวเล็กที่เวลานี้นอนตะแคงหันหลังกอดหมอนข้าง เขาค่อยๆ ช้อนศีรษะของเธอขึ้นมานอนหนุนแขนข้างนึงของตนเอง เพื่อที่จะใช้มือของแขนข้างนั้นปิดปากเธอไว้ ไม่ให้ยูมิส่งเสียงโวยวายออกมาในตอนที่เขากำลังจะทำเรื่องชั่วกับเธอ ซึ่งสำหรับเขาแล้วแขนข้างเดียวก็เพียงพอที่จะหยุดร่างเล็กบอบบางนี้ไม่ให้ขัดขืน
แต่โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่เธอดันสะดุ้งตื่นขึ้นในตอนที่กางเกงในตัวจิ๋วหลุดออกจากที่ ๆ มันควรอยู่ “..!”
อุบ!
“อยู่นิ่งๆ นะน้องสาว” ประโยคน่ากลัวที่โจอิใช้พูดบอกยูมิที่ข้างใบหูของเธอ ทำให้เธอพยายามออกแรงดิ้นสุดตัว
“อือ! ปล่อยนะ!” คำพูดนั้นดังอยู่ในลำคอจนฟังไม่เป็นคำเพราะมือหนาของโจอิที่อุดปากเธอไว้แน่นไม่ขยับ ซึ่งโจอิก็พอเดาได้ว่าคำอู้อี้ที่ได้ยินนั้น น้องสาวกำลังจะสื่อสารอะไรกับเขา
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดทำเรื่องที่เธอกลัวอยู่เลย... โจอิใช้น้ำหล่อลื่นจากปากเป็นตัวช่วยในการทำให้กลีบดอกไม้ของยูมินั้นชุ่มแฉะ เพื่อที่ง่ายต่อการดันแกนชายแท่งใหญ่ของเขาเข้าช่องท้องของเธอ
สวบ!
“อ้อห์~ ซี๊ด” ทันทีที่แกนใหญ่ดันเข้ามาสุดลำยาว ไม่เพียงแค่ทำชายหนุ่มเจ้าเล่ห์เสียวจนหัวโล่ง แต่ยังทำสาวสวยร่างเล็กหลุดเสียงครางเบาๆ ออกมาอย่างไม่ตั้งใจอีกด้วย
“ถ้ายูมิร้องเสียงดังแล้วแม่เกิดมาได้ยินเข้า พี่คงต้องเปลี่ยนจากพี่ไปเป็นผัวของยูมิแน่ๆ แบบนั้นคงจะดีเนอะว่าไหม?” เขาพูดกระแนะกระแหนเธอเบาๆ ที่ข้างหูด้วยการเรียกชื่อเธอและแทนตัวเองว่าพี่ ในขณะที่เด้าความเป็นชายใส่เธอเป็นจังหวะเนิบๆ
“ถ้าไม่อยากให้แม่รู้เรื่องของเรา อย่าแหกปากเสียงดังเข้าใจหรือเปล่า...”
โจอิพูดคำขู่นั้น ก่อนจะค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากเล็กอยู่ออก ใบหน้าสวยแดงเป็นรอยมือเพราะถูกคนพี่ใช้แรงบีบแน่นจนทำเธอเกือบขาดอากาศหายใจ
“...”
พั่บๆๆ!
“อ่าส์ นั่นแหละ ต้องแบบนั้น” เขาพูดออกมาด้วยความพอใจเมื่อเห็นว่าน้องสาวนิ่งเงียบไม่ต่อต้านสิ่งชั่วที่เขาทำอยู่กับร่างกายของเธอ
แม้เวลานี้เขาจะเร่งความเร็วและเพิ่มแรงกระแทกมากขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องโวยวายออกมา เพราะเธอรับไม่ได้หากว่าใครจะรู้เรื่องชั่วที่เธอเจอ และรับไม่ได้หากว่าโจอิจะต้องมารับผิดชอบสิ่งที่เขาทำด้วยการผูกมัดเธอไว้ด้วยการเป็นแฟนหรือสามี
ร่างสูงชักแกนชายออกก่อนจะจับร่างเล็กนอนหงาย และย้ายตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาเรียวสองข้างของเธอเพื่อจะเสียบความเป็นชายเข้าช่องท้องแคบ ในท่าเบสิกที่สามารถมองหน้าสวยหวานแสนอ่อนแอของเธอได้ถนัดยิ่งขึ้น
ปึก! สวบ!
“อ๊ะ!”
โจอิแกล้งคนตัวเล็กด้วยการกระแทกแกนใหญ่เข้าช่องท้องของเธอลวดเดียวอย่างไม่ให้จังหวะ และไร้ซึ่งความถนอมกับช่องแคบนั้น
“รูโคตรแน่น อ่าส์~” โจอิครางเสียงออกมาอย่างไม่เก็บอารมณ์ คิ้วเข้มดกขมวดเป็นปมเจ้าเล่ห์ในตอนที่ความเป็นชายของเขาถูกรูแคบของยูมิตอดอย่างมูมมาม
“รูนี้ฉันเอาได้คนเดียว ห้ามให้ไอ้โยชิแตะต้องมันเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“ฉันไม่เคยคิดอยากทำเรื่องนั้นกับพี่โยชิเลย แต่ว่าตอนนี้เริ่มอยากลองดูแล้วสิ…” เธอพูดยั่วโมโหเพราะอยากเอาคืน ทว่าการกระทำเมื่อครู่เป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำเป็นอย่างยิ่ง
“มึงก็ลองดูสิ…” คนคลั่งพูดด้วยท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เพราะหงุดหงิดกับคำพูดท้าทายของน้องสาว ราวกับว่าเธออยากทดสอบความบ้าที่มีภายในสันดานของเขา
ปึกปึกๆๆ!! ปึกๆๆ!!
แรงโกรธมหาสารถูกส่งผ่านไปยังช่องท้องของคนตัวเล็ก จนเสียงหน้าอายนั้นดังสนั่นลั่นห้อง ร่างบอบบางดิ้นหนีทุรนทุรายเพราะทนรับความบ้าคลั่งนั้นไม่ไหว ทว่าแรงของเธอสู้แรงโกรธของโจอิไม่ได้เลยสักนิด
“มึงเป็นของกู กู*มึงได้คนเดียว”
“อ๊ะ! อ๊ะ! เจ็บ!”
ปึกปึกๆๆ!!
“ถ้ามึงกล้าให้ไอโยชิ* กูจะตามไปฆ่ามัน!”
ร่างหนาพูดขู่ร่างเล็กที่นอนทรมานรับความเสียวซ่านอยู่ใต้ล่าง ด้วยท่าทางดุร้ายดังปีศาจ เขาขู่เข็นให้เธอนั้นทำตามใจที่เขาต้องการ เพราะคิดว่าเธอคือสมบัติของเขา และเป็นของเขาได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น...
“ไอเลว!” เธอด่ากระแทกคำว่า ‘เลว’ ใส่หน้าโจอิเต็มเสียงเพราะความโกรธ
เจ้าของร่างหนาไม่ได้สนใจกับคำด่านั้นของเธอเลยแม้แต่น้อย และยังเดินหน้าซอยกระแทกรูของเธออยู่ไม่ยั้ง เพราะคำด่าที่ได้ยินยิ่งทำให้เขามีอารมณ์
ปึกปึกๆๆ!!
คนน่ากลัวเร่งความเร็วสะโพกใส่ช่องท้องของคนตัวเล็กอย่างไม่ปราณีกับร่างบอบบางของเธอ และถึงยูมิจะรู้สึกรังเกียจสิ่งนี้มากแค่ไหน แต่ว่าก็ไม่อาจต้านความเสียวซ่านที่โจอิมอบให้เธอได้
“ซี๊ดอ่าส์~ อย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียอีก เข้าใจไหม?”
ปึกปึกๆๆ!
เล็บคมของมือน้อยจิกระบายความโกรธลงที่แขนล่ำของคนพี่ ในตอนที่เขาทำเธอเสียวจนเกร็งตัวรับแทบจะไม่ไหว “อ๊ะ อ๊ะ! กูจะทำทุกอย่างที่มึงไม่ชอบ!”
“ก็ลองดู อึก!”
ปึก! พรวด~
เจ้าของคิ้วเข้มดวงตาคมดุจ้องตาโกรธใส่คนใต้ล่าง และตอบกลับเธอด้วยคำพูดสั้นๆ ในจังหวะที่งัดแกนชายใส่ช่องท้องของเธอเพื่อปล่อยน้ำกามข้นให้ไหลทะลักเข้าสู่ภายในรูอุ่น ที่เขาต้องการจะครอบครองไว้เพียงผู้เดียว…
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดใจ • คอมเมนท์ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ~
