1
พี่ชายข้างบ้าน
"แพรว ยายแพรว นี่ๆ ฉันมีกรุ๊ปไลน์คลิปเด็ด ฉันจะดึงแกเข้านะ รับรองตอบสนองความต้องการขอแกแน่"
เสียงเรียกจากเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งมาหาแพรวนลินที่นั่งกรอกข้อมูลลงระบบของมหาวิทยาลัยจำต้องหยุดลงและหันไปมองเพื่อนที่วิ่งมานั่งลงข้างๆ พร้อมยื่นโทรศัพท์ซึ่งปรากฏหน้าจอแอปพลิเคชันไลน์ก่อนจะกดเข้าไปในกรุ๊ปทันที
"กรุ๊ปอะไรของแก ไม่กรอกข้อมูลลงระบบที่จะไปฝึกงานเดือนหน้าเหรอ"
แพรวนลินกล่าวถาม แต่สายตาก็ยังคงให้ความสนใจสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า
"ยังอ่ะ รอแกกรอกเสร็จก่อน นี่ไง!"
ศิขรินกล่าวตอบพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนเจอสิ่งที่ต้องการให้แพรวนลินเห็นก่อนจะยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าของแพรวนลิน
"กรุ๊ปอะไรของแกเนี่ย!"
แพรวนลินร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อสิ่งที่เห็นเป็นคลิปมากมายที่เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของผู้ชายและผู้หญิง
"หยุด หยุด หยุดทำท่าเป็นผู้หญิงใสซื่อเลย แกควรมีผัวได้แล้วนะยะ ทั้งกลุ่มมีแค่แกคนเดียวที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใยอยู่แบบนี้"
ศิขรินทำสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นกิริยาของแพรวนลินก่อนจะหันมาดึงไลน์ของแพรวนลินเข้ากลุ่มพร้อมกับดึงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวมากดเข้าร่วมทันที
"แฟนก็พอ" แพรวนลินแย้งอย่างไม่จริงจัง
"ก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ เออใช่ ถ้าแกไม่ถูกใจหนุ่มที่มอก็คว้าเพื่อนพี่ชายที่อยู่ข้างบ้านมาทำผัวเลยสิ สนิทกันไม่ใช่เหรอ"
ศิขรินบอกปัดก่อนจะอุทานออกมาเมื่อนึกไปถึงเพื่อนพี่ชายของแพรวนลินที่อยู่ข้างบ้าน แม้อายุจะเข้าเลขสาวแต่ยังดูเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งเรียนจบไปมาดๆ แถมยังฮอตในหมู่สาวๆ เสียด้วย
"จะบ้าเหรอและฉันก็ไม่ได้สนิทด้วย แค่มักถูกพี่พสุทิ้งให้อยู่ในโอวาทเขาก็เท่านั้นเวลาบินไปต่างประเทศ"
แพรวนลินแก้ความเข้าใจของศิขรินใหม่
"ก็ตีสนิทสิ ออกจะหล่อล่ำขวัญใจสาวๆ ไม่ใช่เหรอ ลองไปกินพี่เขาให้กระชุ่มกระชวยหัวใจและน้องสาวที่มีใยแมงมุมเต็มไปหมด ควรให้พี่เขาช่วยทำความสะอาดให้ได้แล้วนะ"
"ฉันไม่..."
"อย่ามาปฏิเสธ ถามหน่อย แกก็อยากใช่ไหมล่ะ พูดความจริงนะ"
"เออ ก็อยาก"
แพรวนลินตอบออกไปด้วยความเขินอาย แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะของเพื่อนได้เป็นอย่างดี
"ฮ่าๆ เพื่อนฉันจะได้มีผัวสักที ฉันช่วยเอามั้ย พรุ่งนี้พี่พสุก็บินไปจีนไม่ใช่เหรอ ใช้โอกาสนี้รวบหัวรวบหางเลย"
"บ้าสิ ไม่เอาด้วยหรอก ต่อให้ฉันคิดอยากลองก็ตาม" แพรวนลินปฏิเสธทันควัน
"งั้นแกก็ดูคลิปเด็ดช่วยตัวเองไปก็แล้วกัน อุตส่าห์จะช่วย ไหน แกลงที่ฝึกงานที่ไหนไป ฉันว่าจะไปที่เดียวกับแก"
ศิขรินบอกปัดพลางดึงโน้ตบุ๊กของแพรวนลินให้อยู่ในระดับสายตาพลางเลื่อนมองข้อมูลที่ถูกกรอกไปแล้วเกือบเสร็จ
แพรวนลินมองเพื่อนก่อนจะหันมาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองเข้าไปที่กรุ๊ปไลน์คลิปเด็ดพลางนึกไปถึงพี่ชายข้างบ้านพวงตำแหน่งเพื่อนพี่ชายอย่างใช้ความคิดกับสิ่งที่เพื่อนพูดออกมา
แพรวนลินไม่ใช่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์แล้วต้องใสซื่อเหมือนผู้หญิงที่อยู่ในกรอบจนไม่เข้าใจในสิ่งที่ศิขรินพูดออกมา แต่เธอเองก็รู้สึกและมีความต้องการสูงเพียงแต่เธอยังไม่เจอคนที่พร้อมจะมอบความสาวให้ก็เท่านั้น จะเว้นก็แต่เพื่อนพี่ชายที่เธอรู้สึกอยากลองพลีกายให้
แต่เพราะคำว่าเพื่อนพี่ชายทำให้เธอต้องรักษาระยะห่างเอาไว้แม้จะแอบไปฝันถึงอยู่บ่อยครั้งที่ได้เห็นเพื่อนพี่ชายเดินถอดเสื้อมาหาพี่ชายถึงที่บ้านและบ่อยครั้งที่เธอจินตนาการถึงพี่ชายข้างบ้านอย่างดนัย สถาปนิกหนุ่มหล่อล่ำเพื่อช่วยตัวเองในทุกครั้ง หากให้ลองคิดทบทวนก็พบว่าตัวเธอคิดอกุศลกับดนัยตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายจนถึงตอนนี้ จนรู้สึกอยากลองสัมผัสแทนการจินตนาการอย่างที่ศิขรินแนะนำเสียแล้วสิ
เธอเองก็เริ่มอยากทำตามที่ศิขรินบอกขึ้นมาทันที ใช้โอกาสที่พี่ชายไม่อยู่รวบหัวรวบหางพี่ชายข้างบ้านเสียเลย
อ่อยเล็กน้อยมารยาหน่อยก็คงไม่ยาก
ยิ่งรู้มาว่าพี่ชายบินไปจีนนานเป็นเดือนแถมยังฝากเธอให้อยู่ในโอวาทเหมือนเดิม ถึงเวลาแล้วที่เธอจะพลีกายให้ผู้ชายที่เธอจินตนาการมานานหลายปี
แพรวนลินเดินผ่านหน้าบ้านของดนัยพลางแอบชำเลืองดูก็พบว่าชายหนุ่มอยู่บ้าน วันนี้เธอตัดสินใจเดินเข้าซอยบ้านแทนการเรียกวินมอเตอร์ไซต์เพื่อที่จะได้มองบ้านของชายหนุ่มพลางนึกไปถึงเมื่อตอนกลางวันที่คุยกับศิขรินก่อนจะเบนสายตาไปทางเสียงทุ้มของพี่ชายที่เดินออกมาเห็นเธอเขาพอดี
"แพรว ทำไมวันนี้เดินกลับ"
"อยากเดินบ้าง"
เธอกล่าวตอบพลางเดินเข้าบ้านเมื่อพี่ชายเปิดประตูให้กับเธอ
"พรุ่งนี้พี่บินแต่เช้า อย่าออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนละ ไอ้นัยมีงานให้ร่างแบบตึกคงไม่มีเวลามาคุมเธอหรอก"
"รู้แล้วน่า มีแต่จะออกไปหาข้าวกลางวันกินกับเพื่อนเท่านั้นแหละ"
"ก็ดี ไปเข้าบ้าน เย็นมาแล้ว ดูสิ กระโปรงก็สั้น เสื้อก็รัด เปลี่ยนได้แล้วนะ"
พสุธรบ่นน้องสาวพลางเดินตามหลังเข้าบ้านไป เสียงโวยวายที่ได้ยินไม่ชัดทำให้ดนัยที่กำลังนั่งร่างแบบตึกต้องลุกขึ้นมามองสองพี่น้องที่กำลังเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ทันสังเกต ดนัยมองน้องสาวเพื่อนอย่างสำรวจก็พบว่าเธอสวมใส่เสื้อนักศึกษาพอดีตัวจนออกจะรัดรูปเสียมากกว่า อีกทั้งกระโปรงทรงเอที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาคืบเดียวจนเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจนก่อนจะเดินกลับมานั่งทำงานของตัวเองต่อทันที
เมื่อเข้ามาในบ้านก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปชวนเพื่อนมาทานข้าวเย็นทันที ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าน้องสาวที่เดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์ดูแทนที่จะขึ้นไปเก็บกระเป๋าอาบน้ำเปลี่ยนชุด
"วันนี้ไอ้นัยจะมากินข้าวด้วย ขึ้นไปเก็บกระเป๋าแล้วอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะ อายไอ้นัยบ้าง"
"ไม่อายอ่ะ เห็นกันอยู่ตั้งหลายปี พี่นัยก็เหมือนพี่ชายแพรวอีกคนนั่นแหละ"
หญิงสาวแย้ง สายตาจับจ้องรายการยามเย็นโดยไม่หันมามองพสุธร
"ให้ตายสิ น้องสาวฉันเมื่อไหร่จะสำรวมกิริยามารยาทบ้าง"
"ก็ต่อเมื่อพี่แต่งงานมีครอบครัวนั่นแหละ"
แพรวนลินกล่าวสวนไปทันควัน แต่สายตาไม่ได้กลับไปมองพี่ชายที่มองมาด้วยสายตาหาเรื่องที่ถูกเธอเร่งให้เขารีบมีครอบครัว
"พี่คงต้องรออีกนาน พี่จะไปทำกับข้าวก่อน เสร็จแล้วจะเรียก"
"รับทราบค่ะ"
"เฮ่อ...อ้าว ทำไมมาเร็ววันนี้ งานเสร็จแล้วเหรอ"
พสุธรถอนหายใจก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินไปห้องครัวก็ต้องเอ่ยขึ้นมาด้วยความแปลกใจที่เห็นดนัยเดินเปิดประตูเข้าบ้านมา
"ใกล้แล้ว"
ดนัยกล่าวตอบพลางแอบเหลือบสายตาไปมอง แพรวนลินที่นอนตะแคงข้างดูรายงานโทรทัศน์โดยไม่รู้ตัวว่ากระโปรงทรงเอที่เธอใส่ร่นขึ้นไปเกือบเห็นแก้มก้นแต่ก็เผยให้เห็นต้นขาเรียวเล็กขาวใสก่อนจะเบนสายตามาที่พสุธร ซึ่งเดินไปทางห้องครัวพลางบ่นน้องสาวที่ไม่รู้สึกรู้สา
เมื่อดนัยก้าวเดินตามพสุธรไป แพรวนลินจึงหันมามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มพลางแอบยิ้มกรุ้มกริ่ม
แพรวนลินนั่งมองพี่ชายทั้งสองพลางตักข้าวเข้าปากหลังจากถูกเรียกให้เดินมาทานมื้อเย็นหลังจากกับข้าวทำเสร็จจนครบ เธอมองทั้งสองชายหนุ่มอย่างเงียบๆ ก่อนจะกล่าวหยอกเย้าพี่ชายทั้งสอง
"ถ้าแพรวไม่ใช้น้องพวกพี่ ก็คิดว่าพวกพี่เป็นแฟนกันนะ เรียกกินข้าวทุกวัน"
"คิดได้ไง ฉันมีสาวๆ ตรึม" พสุธรหันมาเขกศีรษะน้องสาวทันที
"น้องแกก็คิดอยู่ออกบ่อย ชินได้แล้วมั้ง" ดนัยเอ่ยขึ้นบ้าง
"ไม่ปฏิเสธ หรือพี่นัยชอบพี่พสุ!"
"คิดไปได้ มันมีแฟนแล้ว เหมือนคืนนี้จะมาค้างที่บ้านด้วยใช่มั้ย"
พสุธรเขกศีรษะแพรวนลินอีกครั้ง หญิงสาวยู่หน้าพลางยกมือลูกศีรษะเบาๆ แอบมองดนัยเพื่อรอคำตอบจากปากชายหนุ่ม
"เลิกกันแล้วเมื่อเช้า" ดนัยตอบ "แม่พี่ส่งคุกกี้มาให้ เธออยากกินหรือเปล่า" ก่อนจะหันมาถามแพรวนลิน
"เหงาหงอยอีกละสิ" พสุธรเย้าเพื่อน
"อยากกินสิคะ แพรวเข้าไปเอาได้เลยมั้ย" หญิงสาวรีบตักข้าวเข้าปากคำสุดท้ายพลางลุกขึ้น
"เข้าบ้านคนอื่นโดยไม่มีเจ้าบ้านได้ไง รอให้นัยกินอิ่มก่อนสิ" พสุธรปรามน้องสาว
"กินคาวไม่กินหวาน สันดานไพร่นะพี่พสุ" หญิงสาวกล่าวเย้าพี่ชายก่อนจะหันมามองดนัย "พี่นัยกินอิ่มก็เรียกแพรวนะ เดี๋ยวแพรวขึ้นไปเก็บของก่อน"
แพรวนลินพูดจบก็ลุกไปวางจานที่อ่างล้างก่อนจะเดินตรงไปหยิบกระเป๋าเดินขึ้นบ้านไปทันที ทิ้งให้พี่ชายนั่งคุยงานกันต่อ แพรวนลินวางกระเป๋าลงบนโต๊ะริมหน้าต่างซึ่งอยู่ฝั่งที่เห็นห้องของดนัยก่อนจะเดินมาล้มตัวลงนอนบนเตียงเล่นโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเป็นพอดีที่แชทกรูปไลน์เด้งขึ้นมา แพรวนลินจึงลองเปิดเข้าไปดูก็พบข้อความของคนในกรุปที่กำลังพูดถึงคลิปเด็ด หนึ่งในนั้นก็มีศิขลินและมาวิน เพื่อนร่วมสาขากำลังเร่งเร้าคนที่กำลังจะลงคลิป
แพรวนลินเลื่อนอ่านข้อความของคนอื่นๆ จนกระทั่งวิดีโอคลิปโหลดสำเร็จ ภายในเวลารวดเร็วมีคนอ่านเป็นยี่สิบคน เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบหูฟังซึ่งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาเสียบฟังทันที
แพรวนลินเปิดเข้าไปดูก็เริ่มต้นด้วยผู้ชายผู้หญิงนัวเนียกันอยู่บนโต๊ะอาหารในบ้าน ทำให้เธอนึกไปถึงโต๊ะอาหารบ้านของตัวเองที่เพิ่งจากออกมา เพียงเธอดูไปได้สิบนาทีความใคร่ในกายก็ปะทุขึ้น
หญิงสาวถกกระโปรงขึ้นมาถึงเอว ชันขาขึ้นและอ้าออกจนเป็นรูปตัวเอ็มก่อนจะวางมือนุ่มของตัวเล็กลูบไล้ผ่านกางเกงในเนื้อบ้างซึ่งเริ่มเปียกแฉะด้วยน้ำหวานที่ไหลออกมาตามอารมณ์ที่ปะทุขึ้น มือเล็กสอดเข้าไปภายใต้กางเกงใน ลูบไล้กลีบเนื้อนุ่มที่แฉะชื้นได้ที่และแหวะออกก่อนจะสอดนิ้วกลางและนิ้วนางเข้าโพรงคับแคบที่กำลังตอดรัดเมื่อนิ้วสอดเข้าไป หญิงสาวชักนิ้วเข้าออกไปตามท่วงทำนองอารมณ์ใคร่ ใช้นิ้วโป้งบดขยี้เม็ดเสียวของตัวเองอยู่สองสามทีเสียงครางแผ่วก็หลุดออกมา นานอยู่หลายนาทีที่แพรวนลินชักนิ้วเข้าออกรูสวาทของตนเอง
"อ่า..."
เรียวขาเล็กแนบเข้าหากันเมื่อเริ่มรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกาย นิ้วเล็กเร่งรูดเข้าออกถี่จนน้ำหวานไหลเยิ้มไปถึงร่องก้น เพียงชั่วอึดใจหญิงสาวก็ถึงจุดสุดยอดหลังจากช่วยตัวเองตอบสนองความใคร่ ขาที่ตั้งชันราบไปกับที่นอนนุ่มอย่างอ่อนแรง มือเล็กที่อยู่ภายใต้กางเกงในดึงออกวางลงบนโหนกเนินของตัวเองก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งไปเข้าห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงเรียกของพสุธร
"ไอ้นัยจะกลับแล้วแพรว จะไปเอาคุกกี้มั้ย"
"ไปค่ะไป"
หลังจากเข้าไปทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นและถอนกางเกงในทิ้งลงตะกร้า แพรวนลินก็จัดเสื้อนักศึกษาและกระโปรงให้เรียบร้อยโดยไม่ลืมที่จะหวีผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยรีบเดินออกจากห้องวิ่งลงบันไดลงไปชั้นล่างทันที แม้จะรู้สึกเย็นวาบที่ไม่ได้ใส่กางเกงใน เมื่อลงมาก็พบดนัยและพสุธรยืนรออยู่
"พี่ไม่ไปด้วยนะ จะรีบเก็บของ รีบไปก็รีบกลับละ" พสุธรกล่าวสั่ง
แพรวนลินพยักหน้ารับก่อนจะเดินตัวเกร็งตามดนัยมาที่บ้านของชายหนุ่มทันที เมื่อเข้ามาในบ้านชายหนุ่ม แพรวนลินก็สำรวจไปทั่วบ้านพลางเดินตามดนัยไปที่ห้องครัวก่อนจะสะดุดสายตาที่กรอบรูปสีขาว วางอยู่บนชั้นวางของซึ่งเป็นฉากกันระหว่างทางเดินและห้องครัว
"แฟนพี่นัยสวยมากเลย ไม่น่าจะเลิกกันนะคะ"
แพรวนลินเอ่ยพลางยืนจ้องรูปถ่ายคู่ดนัยและแฟนสาว
"ทำไม มันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ"
ดนัยเดินมาช้อนด้านหลังหญิงพลางกล่าวถาม
ด้วยความตกใจจึงเผลอถอยหลังออกห่างจากชั้นวางของไปชนเข้ากับดนัยที่ยืนอยู่ด้านหลัง เพื่อไม่ให้ล้มลงไปก้นจ้ำเบ้าด้วยกันทั้งคู่ ดนัยจึงรีบคว้าเอวหญิงสาวอีกมือคว้าจับชั้นวางของ ทว่าก้นกลมกลึงของเธอกลับกำลังสัมผัสโดนกายแกร่งที่อยู่ภายใต้กางเกงผ้าขายาวสีดำ
ยิ่งเธอขยับกายเล็กน้อยก็ยิ่งบดเบียดจนดนัยกำมือที่จับชั้นวางของแน่น ขบกรามข่มอารมณ์ที่พลุกพล่านเพียงหญิงสาวสัมผัสโดนร่างกายจนรู้สึกได้ว่ากายแกร่งของตัวเองเริ่มแข็งขึ้น ดนัยแอบสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและพ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะผละออกจากแพรวนลินที่เริ่มยืนทรงตัวได้
"แพรวขอโทษนะคะ คุกกี้อยู่ไหนเหรอคะ แพรวจะรีบไปเอาค่ะ พี่นัยจะได้ทำงานต่อ"
แพรวนลินขอโทษขอโพยดนัยพลางขยับออกห่าง สายตาสอดส่ายหาขนม
"อยู่ในครัว ตามมาสิ"
ดนัยควบคุมอารมณ์จนมั่นคงเดินนำมาที่ห้องครัว แพรวนลินแอบพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเดินตามเข้าห้องครัวไป ซึ่งพอดีกับที่ดนัยกำลังแบ่งคุกกี้ใส่ขวดโหลอีกขวด เธอจึงเดินเข้ามาไปยืนอยู่ข้างๆ ดนัย
"แม่พี่นัยทำเหรอคะ" แพรวนลินถาม
"อืม ลองกินสิ"
ดนัยตอบกลับเสียงนุ่มพลางหยิบคุกกี้มาหนึ่งชิ้นจ่อไปที่ปากของแพรวนลิน สายตาจับจ้องไปที่เรียวปากบางกระจับสีชมพูเป็นธรรมชาติของแพรวนลิน เธอไม่รีรออ้าปากกัดคุกกี้พลางช้อนสายตามองดนัยคล้ายจะขอบคุณแต่ลึกๆ เธอกำลังแอบอ่อยอีกฝ่ายเงียบๆ ไม่ให้โจ่งแจ้งจนเกินไป
"อร่อยมากค่ะ ขอบคุณสำหรับคุกกี้"
แพรวนลินกลืนคุกกี้ลงคอก่อนจะพูดออกไปและหันมาสนใจหยิบคุกกี้แบ่งใส่ขวดโหล
ดนัยรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจติดขัดเมื่อสบสายตาหวานของแพรวนลิน อีกทั้งริมฝีปากนุ่มที่สัมผัสโดนนิ้วทำให้กายแกร่งที่เพิ่งสงบลงเริ่มแข็งขึ้นมาอีกครั้ง สายตาสำรวจเรียวหน้าสวยหวานที่กำลังสนใจคุกกี้โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมองด้วยสายตาสำรวจ สายตาเลื่อนต่ำมาที่ลำคอขาวระหงจนอยากลองขบเม้มชิมความหอมหวานก่อนจะเลื่อนลงต่ำมาที่สองเต้าอกอวบที่มองก็รู้แล้วว่าคัพซี เอวคอดซึ่งดูออกได้ง่ายเมื่อเสื้อนักศึกษารัดจนเห็นได้ชัด สะโพกผาย ก้นกลมกลึงอย่างชัดเจนยิ่งได้กระโปรงทรงเอรัดรูปเป็นตัวช่วย เรียวขายาวจนอยากใช้ริมฝีปากสัมผัสไปตามผิวเนื้อยิ่งได้กลิ่นกายหอมละมุนจากตัวแพรวนลินก็ยิ่งเพิ่มอารมณ์ราคะให้ดนัยมากขึ้น
แม้จะเห็นหญิงสาวอยู่ทุกวันแต่ไม่ได้ใช้สายตามองสำรวจให้ชัดเจนเท่าวันนี้ ยิ่งสำรวจรูปร่างก็ยิ่งชัดเจนเมื่อเธอเป็นผู้หญิงที่ถูกใจเขาเสียเหลือเกิน หากแต่เขาไม่นิยมน้องสาวเพื่อนให้ต้องมาวุ่นวายทีหลัง โดยเฉพาะเพื่อนสนิทอย่างพสุธรที่หวงน้องสาวยิ่งกว่าไข่ในหิน ด้วยเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะผูกมัดกับใคร ยังอยากสนุกไปก่อนที่จะต้องใช้เวลาทั้งหมดให้กับผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยา แต่คำว่าครอบครัวสำหรับเขาก็ยังคงเป็นเรื่องที่ห่างไกลแม้จะอายุเข้าเลขสามแล้วก็ตาม
"แพรวแบ่งเต็มโหลเลยนะคะพี่นัย"
แพรวนลินหันมาเงยหน้ามองดนัยด้วยรอยยิ้ม ทว่าก็ต้องตกใจผงะถอยหลังเมื่อพบว่าใบหน้าของดนัยอยู่ใกล้เพียงคืบเดียว แขนแกร่งรีบคว้าเอวหญิงสาวไม่ให้หงายหลังเอาไว้ สบสายตากันด้วยความบังเอิญแต่ทำให้หัวใจสั่นไหว เธอไม่รู้ว่าเขายื่นใบหน้ามาเมื่อไหร่และทำไม
แต่การหันมาเจอใบหน้าของดนัยอยู่ใกล้จนน่าตกใจความรู้สึกอย่าสัมผัสใบหน้าด้วยมือเล็ก เรียวปากน่าจูบ เมื่อยิ่งถูกชายหนุ่มโอบกอดเอวไว้ยังไม่ยอมปล่อย ร่างกายตอบสนองความรู้สึกเป็นอย่างดี
ใบหน้ารูปไข่ของแพรวนลินเคลื่อนไปใกล้ใบหน้าหล่อคมของดนัยที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เช่นกัน เพียงเสี้ยวนาทีริมฝีปากบางทั้งสองก็ประกบจูบกันอย่างหวานละมุนก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง มือเล็กที่ถือขวดโหลกำเอาไว้แน่นอยู่ระหว่างหน้าอกของเธอและเขา มือแกร่งรั้งสะโพกหญิงสาวชิดใกล้พลางลูบคลึงสะโพกเลื่อนลงต่ำไปที่ก้นกลมกลึงซึ่งทำให้ดนัยรู้สึกได้ทันทีว่าหญิงสาวไม่ได้สวมใส่กางเกงในยิ่งเพิ่มอารมณ์ดิบเถื่อนให้ชายหนุ่มมากขึ้น ยิ่งเรียวปากบางของแพรวนลินตอบรับจูบแม้มีท่าทางเงอะงะแต่สุดท้ายก็เผยอริมฝีปากออกให้ลิ้นอุ่นของดนัยสอดเข้าไปเกี่ยวกระหวัด ลิ้นเล็กไม่ปล่อยให้โดนเอาเปรียบเกี่ยวกระหวัดตอบ
กายสาวร้อนเป็นไฟกับรสจูบเร่าร้อนของชายหนุ่มทวีคูณเมื่อมือแกร่งบีบคลึงก้นกลมกลึงของตัวเองพลางดันคนตัวเล็กให้ยืนชิดเคาน์เตอร์ ใช้แขนแกร่งเพียงข้างเดียวยกตัวหญิงสาวขึ้นนั่งบนขอบอย่างหมิ่นเหม่ทั้งที่ไม่ยอมปล่อยจูบ มืออีกข้างลูบไล้ไปตามต้นขาอ่อนด้วยอารมณ์ความต้องการที่จะสัมผัสให้มากกว่าแค่ลูบ สอดมือเข้าไปใต้กระโปรงทรงเองที่ร่นขึ้นจนเกือบเผยให้เห็นเนื้อหนังความสาวของแพรวนลิน
ทว่า ก่อนที่มือของดนัยจะสัมผัสโดนเนื้อสาวที่เปียกชุ่มเสียงตะโกนเรียกของพสุธรก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน จึงทำให้ดนัยและแพรวนลินรีบผละออกจากกันในทันที หญิงสาวรีบวางขวดโหลลงบนเคาน์เตอร์และจัดการชุดนักศึกษาตัวเองให้เรียบร้อยเมื่อพบว่ากระดุมถูกปลดออกตอนไหนก็ไม่รู้ตัว ดนัยเห็นหญิงสาวกำลังจัดการตัวเองให้เรียบร้อยจึงเดินไปดักพสุธรที่กำลังเปิดประตูเข้ามา
แต่ไม่ทันที่ดนัยจะถึงประตู พี่ชายของหญิงสาวก็เปิดเข้ามาซึ่งเป็นโชคดีของแพรวนลินที่เธอจัดการกระดุมจนเสร็จและเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมขวดโหลใส่คุกกี้
"เอาคุกกี้แค่นี้ทำไมนานจังยายแพรว"
พสุธรที่เห็นน้องสาวเดินออกมากล่าวถามเสียงห้วน
"พี่นัยหาขวดโหลที่จะแบ่งใส่ไม่เจอ เลยเสียเวลาหา มีพสุมีอะไรหรือเปล่า"
แพรวนลินแก้ตัวออกไปโดยไม่ได้มองดนัยที่มองมาด้วยความอึ้งที่เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่เพิ่งจูบกันจนเกือบเลยเถิดถ้าพสุธรไม่มาตาม
"พี่หาเสื้อตัวโปรดไม่เจอนะสิ ถึงได้มาตามให้ไปช่วยหา ได้แล้วใช่มั้ย"
พสุธรบ่นอุบก่อนจะถามเมื่อเห็นขวดโหลในมือแพรวนลิน
"ได้แล้ว ขอบคุณนะคะพี่นัย"
แพรวนลินชูขวดโหลขึ้นให้พสุธรดูก่อนจะหันไปช้อนตามองดนัยพลางเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มหวานอย่างยั่วยวนเบาๆ และหันหลังกลับออกจากบ้านของชายหนุ่มไปพร้อมพี่ชาย ทิ้งให้คนที่อารมณ์ดิบเถื่อนยังค้างคาอยู่ขบกรามแน่น ปวดร้าวที่กายแกร่ง ทันทีที่สองพี่น้องเดินออกจากบ้านไปดนัยจึงรับกดล็อกประตูบ้านพาตัวเองวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนเพื่อจัดการอารมณ์ของตัวเองที่ปะทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เพียงเพราะรสจูบและผิวเนื้อเนียนนุ่มของแพรวนลิน
ดนัยรีบถอดเสื้อผ้าออกก่อนจะเข้าห้องน้ำไปทันทีเมื่อเดินเข้ามาถึงในห้องนอน ดนัยเปิดน้ำจากฝักบัวทิ้งไว้เพื่อชำระความร้อนจากกาย ทว่าไม่เป็นผลเมื่อท่อนเอ็นที่แข็งขึ้นอย่างหักห้ามไม่ได้ ชายหนุ่มเท้าแขนกับกำแพงห้องน้ำทันที อีกมือกำท่อเอ็นของตัวเองพลางลูกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าขัดกับอารมณ์ที่มันพุ่งสูง
เพียงครู่เดียวที่ชักมือขึ้นลงก็แปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นตามาอารมณ์ เสียงครางหลุดออกมาเป็นระยะตามความรู้สึกเสียวซ่าน มือแกร่งที่ชักท่อนเอ็นขึ้นลงด้วยความเร็วและเกร็งมือจนเห็นเส้นเลือดขึ้นบูดอย่างเห็นได้ชัด
"อือ...แพรว...อ่า"
ดนัยครางออกมาเมื่อความเสียวที่ท่อนเอ็นทวีคูณขึ้นพร้อมกับใบหน้าและเรือนร่างเปลือยเปล่าของแพรวนลินลอยเข้ามาในหัวเมื่อเขาเผลอจินตนาการไป ทั้งที่บอกตัวเองเสมอว่าเธอเป็นเพียงน้องสาว แต่การสัมผัสและได้ใกล้ชิดก็ห้ามตัวเองไม่อยู่อย่างไม่เข้าใจ
แพรวนลินมีแรงดึงดูดจนเขาเองยังตกใจเพียงแค่สัมผัสภายนอกเท่านั้น ชายหนุ่มเร่งมือที่ชักขึ้นลงอีกสองสามครั้ง น้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาเป็นสายพร้อมกับเสียงครางกระเส่าของชายหนุ่ม
"อ่า..."
แม้การช่วยตัวเองเพื่อบรรเทาความปวดร้าวแต่ก็ไม่ได้ช่วยเขามากเท่าไร เพราะอารมณ์และความรู้สึกต้องการเข้าไปในตัวหญิงสาวมีมากกว่า ชายหนุ่มจึงเริ่มชักมืออีกครั้งเพื่อให้กายแกร่งของเขาสงบลง ราวยี่สิบนาทีกว่ากายชายหนุ่มจะสงบลงและเขาได้อาบน้ำชำระร่างกาย ร่างแกร่งเปลือยท่อนบนเดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปยังตู้เสื้อผ้า ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นแพรวนลินที่เดินเข้ามาในห้องของตัวเอง ซึ่งห้องของเธอตรงกับห้องของเขาโดยไม่ได้ปิดผ้าม่านต่างจากเขาที่เปิดผ้าม่านเพียงกระจกบานเดียว
ดนัยเดินไปยืนหลังผ้าม่านที่ปิดไว้พลางมองแพรวนลินที่เดินไปทั่วห้องเหมือนกำลังหาของบางอย่างพลางเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกก่อนจะโยนทิ้งไปทางอื่น ซึ่งเผยให้เห็นหน้าอกอวบกลมขาวที่อยู่ภายใต้บราเซียร์ลายลูกไม้สีเนื้อ เพียงแค่เธอถอดเสื้อออกกายของชายหนุ่มก็ร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง ท่อนเอ็นที่เพิ่งสงบไปเริ่มดุนดันผ้าขนหนูจนดนัยขบกรามแน่นรีบผละออกจากหน้าต่างโดยไม่ลืมปิดผ้าม่าน รีบสาวเท้าตรงไปที่เตียงโน้มตัวเท้ามือกับขอบเตียงละเริ่มออกแรงดันตัวขึ้นลงในการออกกำลังเพื่อระงับอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง
2
น้องสาวเพื่อน
ดนัยมองจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกับแบบร่างตึกที่เขากำลังปรับแก้ ชายหนุ่มยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นเมื่อมีเสียงเรียกพลางเคาะประตูอย่างไม่เกรงใจ
ตลอดทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเพราะต้องแก้แบบจนถึงเช้าเพื่อที่จะเสร็จทันส่งลูกค้ากลับต้องมาชะงักเพราะเสียงที่ขัดจังหวะแต่เข้า
ชายหนุ่มลุกจากโต๊ะทำงานตรงไปที่ประตูบ้านทันทีเพื่อจะหยุดเสียงรบกวน เมื่อเขาเปิดประตูมาพบพสุธร คิ้วที่ขมวดอย่างหงุดหงิดก็คลายลง สายตาจ้องมองเพื่อนด้วยความฉงน
"ไม่รีบไปขึ้นเครื่อง?" ดนัยกล่าวถาม
"รีบ แต่มาฝากยายแพรวกับแกก่อน" พสุธรตอบ
"ไม่ฝากก็ช่วยดูอยู่แล้ว ฝากจนกลายเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำเป็นประจำ ให้ตายเถอะ" ดนัยกล่าวประชด
แต่พสุธรใช้ว่าจะใส่ใจหรือคิดมากกับคำพูดของดนัย หนำซ้ำยังสวนกลับหน้าตาเฉย
"ก็ดี งั้นคราวหลังฉันจะได้ไม่ต้องมาบอก จะได้ออกไปเลย"
"ยังจะมีคราวหลังอีกเหรอวะ"
"เออดิ ไปละ รีบ"
พสุธรกล่าวอย่างกวนประสาทก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นรถที่เรียกมาแทนขับรถไปเอง ก็เพราะไม่อยากเอารถไปจอดทิ้งไว้ที่สนามบิน และไม่อยากรบกวนดนัยที่กำลังทำงานชิ้นสำคัญให้ไปส่ง แค่เขาเห็นสีหน้าอิดโรย ผมยุ่งเหยิง ใต้ตาคล้ำ ก็พอจะเดาได้ว่านั่งทำงานมาทั้งคืนยังไม่ได้นอน
เมื่อพสุธรขึ้นรถไป ดนัยก็หันไปมองบ้านของเพื่อนที่ปิดเงียบก่อนจะปิดประตูหมุนตัวกลับเข้าไปทำงานต่อให้เสร็จแม้ภายในหัวจะคิดถึงแต่ใบหน้าของน้องสาวเพื่อนที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงนุ่มรอเวลาไปมหาวิทยาลัยในช่วงบ่าย
...สี่ปีก่อน
เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งผับเช่นเดียวกับผู้คนที่วาดลวดลายเต้นอย่างร้อนแรงไปกับเสียงเพลง มีเพียงกลุ่มชายหนุ่มห้าคนที่นั่งดื่มอย่างใจเย็นไม่สนใจสายตาผู้หญิงมากมายที่ส่งสายตาทอดสะพานมาให้ทุกมุมของผับ มีเพียงหนึ่งเดียวที่ชายหนุ่มทั้งสี่สนใจเห็นจะเป็นภาพหญิงสาวกอดคอชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มหวานที่วางอยู่บนโต๊ะ ยกเว้นหนึ่งชายหนุ่มที่นั่งนิ่งมีใบหน้าไม่พอใจกับเพื่อนอีกสี่คนที่นั่งมองรูปถ่าย
"ไอ้สุ ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าแกมีน้องสาวสวยขนาดนี้ ขอไม่ได้เหรอวะ"
รเมศเงยใบหน้าขึ้นมามองพสุธรด้วยรอยยิ้มเย้าหยอก
"อย่างแกอย่าหวังเลย คนที่ไอ้สุจะยกให้ก็มีแต่ไอ้นัยเท่านั้นแหละ"
เขตต์ทิศละสายตาจากภาพถ่ายน้องสาวของพสุธรมามองรเมศพลางกอดคอให้กำลังใจที่จะต้องอดได้น้องสาวเพื่อนมาเป็นแฟน
"ไม่ยกให้ใครทั้งนั้นแหละ"
พสุธรกล่าวพลางยกเตกิลาดื่มลวดเดียวหมดแก้วก่อนจะหยิบรูปถ่ายของตัวเองและน้องสาวเก็บเข้ากระเป๋า หลังจากถูกเพื่อนอย่างเจนภพดึงออกระหว่างที่เขาหยิบบัตรเครดิตมาให้พนักงานจนเป็นเหตุให้ทุกคนกันเขาออกและวางรูปไว้บนโต๊ะ
"ไม่ยกให้แน่นอนเหรอวะ อย่างไอ้นัยไง ใช้โควตาบ้านใกล้เรือนเคียง มันไม่ตกใจเลยที่เห็นรูปแกกับน้องสาว พอลองนึกอีกทีว่าแกสองคนอยู่บ้านข้างกัน ซุ่มเงียบเหรอวะ ไอ้นัย"
เจนภพเอ่ยพลางกระทุ้งศอกไปที่ดนัยซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างด้วยท่าทางสบายใจ มือถือแก้วที่มีเครื่องดื่มวอดก้าสายตาจับจ้องไปที่พสุธร
ทว่า กลับไม่ได้มองเพื่อนสนิทแต่มองเลยไปด้านหลังซึ่งมีร่างสูงเพรียวของหญิงสาวใบหน้าสะสวยอยู่ในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปสีแดงเดินตรงมายังโต๊ะพวกเขา พสุธรมองดนัยก่อนจะมองไปตามสายตาก็พบกับหญิงสาวสวยที่ส่งยิ้มมาทางพวกเขา
"ไอ้นัยก็เหมือนพี่ชายอีกคนของน้องฉัน นู้น ตัวจริงของมันมาแล้ว"
พสุธรหันกลับมาพูดซึ่งทำให้คนอื่นๆ หันไปตามสายตาของดนัย
“สเปคมันคนละขั้วกับน้องสาวแกเลยวะ เซ็กซี่ หุ่นเพรียว สวยเผ็ดร้อน หน้าอกอึ๋มโคตร”
รเมศพูดขึ้นอย่างล้อเลียนดนัย ซึ่งทำให้คนอื่นๆ พากันหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ พอดีกับหญิงสาวสวยเดินเข้ามานั่งลงข้างดนัยละฉกจูบโชว์เพื่อนทันทีอย่างไม่นึกเขินอาย
แต่ทั้งหมดทั้งมวนที่เพื่อนๆ ต่างพูดกลับไม่เป็นไปอย่างที่พูดแม้ดนัยเพิ่งจะจูบกับแฟนสาวก็ตามเพราะสิ่งที่เขามองกลับไม่ใช่แฟนสาว แต่เป็นน้องสาวของพสุธรที่รีบวิ่งหนีไปอีกทางกับเพื่อนเมื่อสายตาหันมาเห็นพี่ชายของตัวเอง ดนัยเห็นแพรวนลินมาพักหนึ่งแล้วระหว่างรอคนอื่นๆ ตามมา เมื่อพสุธรมาถึงกลับทำตัวไม่รู้ว่าน้องสาวมาเที่ยวผับจึงทำให้เขาแน่ใจว่าน้องสาวของเพื่อนแอบพี่ชายมาเที่ยวกับเพื่อน
หากพสุธรรู้เรื่องก็คงไม่พ้นกักบริเวณ มากสุดก็ขอให้เขาซึ่งจะรับงานน้อยแต่เป็นงานใหญ่และมักจะว่างเป็นพิเศษให้คอยตามดูแลและตามคุมพฤติกรรมอยู่ห่างๆ ตั้งแต่แพรวนลินขึ้นมัธยมปลายจนตอนนี้เข้าปีหนึ่ง ยกเว้นวันนี้ที่พวกเขาออกมาสังสรรค์หลังจบงานใหญ่ทันทีโดนไม่ได้ตรงกลับบ้าน จึงไม่ค่อยแปลกใจเท่าไรที่เห็นแพรวนลินและพสุธรเองก็ไม่รู้ว่าน้องสาวตัวเองหนีเที่ยว
แสบเสียจริง...แพรวนลิน
"พี่นัย พี่นัยคะ! ตื่นสิ ตื่น!"
แพรวนลินเข้ามาบ้านของดนัยเป็นครั้งที่สี่เพื่อมาขอความช่วยเหลือแม้จะรู้สึกแปลกๆ และเขินอายเล็กน้อยเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นของเมื่อวาน ยิ่งเธอเห็นเคาน์เตอร์ห้องครัวร่างกายก็ร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกประหม่าขึ้นมา กว่าจะยอมเดินไปหาดนัยที่ฟุบหลับคาโต๊ะทำงานก็กินเวลาไปเกือบสิบนาที
แต่เรื่องสอบวิชาสุดท้ายในวันสุดท้ายก็สำคัญกว่าจะต้องมายืนเสียเวลาเขินอาย เธอทั้งเขย่าทั้งเรียกชายหนุ่มก็ไม่ยอมตื่นเสียที เธอจึงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผยอรอยยิ้มมุมปากออกมาอย่างนึกสนุก
ไวเท่าความคิด
แพรวนลินเดินเข้าไปใกล้จนตัวเกือบชิดชายหนุ่มพลางก้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหูของดนัยเพื่อจะเป่าลมใส่หูก่อนจะตะโกนเรียกให้เขาตื่น แต่จังหวะที่เธอก้มลงไปด้านข้างใบหน้าของดนัย ดวงตาคมก็ลืมขึ้นสบสายตาเธอเข้าพอดีจึงทำให้แพรวนลินตกใจรับถอยหลังหนีจนไม่ระวังไปสะดุดขาเก้าอี้เลื่อนที่ดนัยนั่งอยู่ มือแกร่งรีบคว้าเอวเล็กของแพรวนลินเอาไว้และออกแรงดึงจนเธอมานั่งลงอยู่บนตัก
กลิ่นกายหอมละมุนอ่อนๆ ของแพรวนลินลอยมาแตะจมูกดนัยจนรู้สึกตัวตื่นจึงได้เห็นใบหน้าหวานสวยของเธออยู่ใกล้แค่คืบเดียว เขาตกใจไม่น้อยแต่ก็ไม่เท่ากลัวว่าหญิงสาวจะหงายหลังล้มไปกระแทกขอบตู้เก็บเอกสารด้านหลัง
"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
ดนัยกล่าวถาม แต่ยังไม่ยอมปล่อยให้หญิงสาวลุกออกจากตัก
"ไม่ ไม่เจ็บค่ะ"
แพรวนลินนั่งนิ่งไม่กล้าขยับไปไหนเมื่ออยู่บนตกของดนัยอีกทั้งแขนแกร่งที่โอบเอวไว้ก็ทำให้เธอยิ่งรู้สึกประหม่า
"มีอะไร ถึงเข้ามาในบ้านพี่"
ดนัยยังคงยิงคำถามแต่ยังไม่ยอมให้หญิงสาวลุกออกจากตัก แม้ภายในจะรู้สึกทรมานก็ตามเพราะได้กลิ่นกายหอมละมุน ผิวเนื้อนุ่มมือของแพรวนลินที่อยู่ในชุดนักศึกษาต่างจากเมื่อวานก็ตรงกระโปรงพลีทที่ยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อยแม้เสื้อจะยังพอดีกับตัวจนเผยให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน
"อีกครึ่งชั่วโมงแพรวจะเข้าสอบ คือแพรวจะขอให้พี่นัยไปส่งได้ไหมคะ ปกติพี่พสุจะเป็นคนไปส่ง"
"อืม แล้วสอบกี่วิชา เลิกกี่โมง พี่จะได้รอรับเลย" ดนัยยิงคำถามเป็นชุด
"วิชาเดียววิชาสุดท้ายแล้วค่ะ ถ้าเสร็จก่อนก็ชั่วโมงเดียว ช้าหน่อยก็สองชั่วโมงค่ะ"
"โอเค พี่ขอล้างหน้าก่อน"
ดนัยพยักหน้าก่อนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แพรวนลินรีบลุกขึ้นเดินออกไปยืนอยู่ห่างๆ เพื่อรอดนัยล้างหน้า
แพรวนลินรอดนัยไม่นานก็พากันออกไปขึ้นรถของชายหนุ่มที่จอดอยู่โรงจอดรถ เมื่อขับรถออกมาจากบ้านได้ไม่นานแพรวนลินก็หยิบสมุดที่สรุปไว้เตรียมอ่านสอบในวันนี้ แม้มหาวิทยาลัยจะอยู่ไม่ไกลเดินทางเพียงสิบห้านาทีก็ถึงแต่สำหรับแพรวนลินกลับเป็นเวลานานเสียจนอยากจะให้ถึงภายในสิบนาทีด้วยเพราะความเงียบจนได้ยินเสียงแอร์และลมหายใจ
แม้จะทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่การอยู่ภายในรถด้วยกันสองต่อสองช่างเป็นอะไรที่น่าอึดอัดและชวนให้หัวใจเต้นแรง
ดนัยเลี้ยวพวงมาลัยรถเข้ามาภายในมหาวิทยาลัยขับตรงไปตามทางเพื่อไปส่งยังหน้าคณะที่หญิงสาวเรียน แม้จะไม่เคยมาส่งด้วยตัวเองแต่การที่ถูกพสุธรออกคำสั่งให้มาตามดูหญิงสาวทุกเย็นตั้งแต่ปีหนึ่งก็ทำให้เขารู้กิจวัตรประจำวันของหญิงสาวในทุกปีโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว แม้จะมีบางวันที่พสุธรไม่เพียงมาส่งแต่ยังมารับกลับเขาก็เผลอลืมตัวขับรถมาดูหญิงสาวจนคล้ายกับว่าสิ่งที่เขาทำกลายเป็นสิ่งที่ต้องทำในทุกวัน
"ขอบคุณนะคะ พี่นัยจะไม่รอก็ได้ค่ะ เดี๋ยวแพรวขึ้นรถกลับเอง งานพี่ยังไม่เสร็จไม่ใช่เหรอคะ"
แพรวนลินกล่าวพลางเก็บสมุดลงกระเป๋าผ้า
"ไม่เป็นไร อีกสี่วันจะถึงวันส่งงานให้ลูกค้า เดี๋ยวพี่รอ"
"อ๋อค่ะ งั้นแพรวไปก่อนนะคะ เพื่อนส่งข้อความมาตามแล้ว สวัสดีค่ะ"
แพรวนลินกล่าวจบก็ยกมือไหว้ผู้ที่มีอายุมากกว่าก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถ เมื่อลงจากรถเธอก็พบกับมาวินที่กำลังเดินเข้าตึกของคณะพอดีจึงเดินเข้าไปพร้อมกันอย่างสนิทสนมจนดนัยที่มองตามถึงกับลดกระจกลงเพื่อดูหน้าผู้ชายที่เดินไปพร้อมแพรวนลิน
เมื่อทั้งคู่เดินหายเข้าไปในตึกคณะเขาจึงขับรถวนออกจากมหาวิทยาลัยไปหาร้านนั่งรอหญิงสาวสอบเสร็จทันที
ดนัยลองขับรถหาร้านเพื่อนั่งรอหญิงสาวจนพบกับร้านกาแฟซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทางเข้ามหาวิทยาลัยจึงเลือกที่จะเข้าไปรอ ชายหนุ่มสั่งเครื่องดื่มที่ชอบดื่มเป็นประจำอย่างดับเบิล เอสเพรสโซ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดเล่นระหว่างรอหญิงสาว แม้เวลาจะผ่านไปอย่างช้าๆ
แต่การนั่งจิบกาแฟและเลื่อนโทรศัพท์เล่นสลับเช็กงานผ่านอีเมลก็เป็นเวลาผ่านไปแล้วห้าสิบนาที ดนัยเงยใบหน้ามองผ่านกระจกร้านไปยังหน้ามหาวิทยาลัยก็พบเด็กนักศึกษาเริ่มพากันออกมา ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันไลน์ไปยังห้องแชทของแพรวนลิน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้ส่งข้อความหาแพรวนลินแม้จะคอยตามคอยคุมแต่ก็ไม่เคยได้คุยหรือโทร. หากันสักครั้ง
"ขอโทษนะคะ พี่มาที่นี่ครั้งแรกเหรอคะ เพิ่งเคยเห็นหน้า"
เสียงหวานเล็กของหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวถามจึงทำให้ดนัยหันกลับมามองด้วยสายตาสำรวจอีกฝ่ายเพื่อประเมินอุปนิสัยและบุคลิก ซึ่งต่างจากที่มองแพรวนลินที่ไม่มีแววตาเฉยชาเท่ากับการมองนักศึกษาสาวที่อยู่ด้านหน้า
"ฉันชื่อมินนี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ อาจจะดูเสียมารยาท แต่ขอนั่งดื่มด้วยคนนะคะ"
นักศึกษาสาวที่เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบนอกจากมองมาที่ตัวเองจึงคิดไปเองว่าชายหนุ่มไม่ได้ผลักไสจึงถือวิสาสะนั่งลงฝั่งตรงข้ามและสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานที่เดินมารับออเดอร์ก่อนจะหันมามองดนัยด้วยสายตาทอดสะพาน
"พี่ไม่คิดจะบอกชื่อตัวเองหน่อยเหรอคะ เราน่าจะทำความรู้จักกันไว้ เผื่อจะได้..."
นักศึกษาสาวพูดพลางเลื่อนมือไปใกล้มือแกร่งที่วางทับโทรศัพท์มือถือก่อนจะวางนิ้วชี้ลงบนมือแกร่งพลางไล่วนไปบนหลังมือ ช้อนสายตามองอย่างยั่วยวน โดยมีสายตาจากเพื่อนอีกโต๊ะคอยส่งมาเชียร์ ชายหนุ่มมองสายตาของนักศึกษาหญิงที่ช้อนสายตามองมาแต่ก็แอบเหลือบไปมองยังโต๊ะข้างๆ ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองโต๊ะ
รอยยิ้มมุมปากของดนัยจึงยกขึ้นเมื่อเข้าใจว่ากำลังถูกนักศึกษาสาวรุกจีบ แม้อีกฝ่ายจะตรงสเปคแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสนใจเลยสักนิด จนเขาเองก็ยังแปลกใจกับตัวเอง แต่ก่อนที่นักศึกษาสาวจะเลื่อนมือมากุมมือชายหนุ่มมากกว่านี้ พนักงานเสิร์ฟก็เดินมาเสิร์ฟเครื่องดื่มที่อีกฝ่ายสั่งเสียก่อนจึงต้องยกมือออกจากมือของชายหนุ่ม
"คือว่า..."
จังหวะที่ดนัยจะกล่าวปฏิเสธ เสียงเตือนว่ามีข้อความเข้าจึงทำให้ดนัยก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพบว่าเป็นข้อความของแพรวนลินที่ส่งมาให้เขารู้ว่าเธอจะเดินข้ามมาหาเองชายหนุ่มจับวางโทรศัพท์ลงที่เดิมและรอหญิงสาวแทน
ทว่า ถูกนักศึกษาสาวที่เข้าใจผิดคิดว่าชายหนุ่มจะขอแลกไลน์จึงฉกโทรศัพท์ออกมาจากมือชายหนุ่มและเปิดแอปพลิเคชันไลน์เพื่อเพิ่มเพื่อนด้วยตัวเองโดยไม่ลืมที่จะจัดให้อยู่กลุ่มรายการโปรดแต่เมื่อเปิดเข้าไปดูในรายการโปรดก็พบมีรายชื่อไลน์ของหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอรู้จักเป็นอย่างดีแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรก่อนจะออกมาที่เพิ่มรายชื่อเบอร์โทรศัพท์ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เพิ่มเบอร์ก็ถูกชายหนุ่มดึงโทรศัพท์กลับคืนไปเสียก่อน
"แค่ไลน์ก็ได้ค่ะ ว่าแต่ไลน์ที่อยู่ในรายการโปรดเป็นไลน์ของใครเหรอคะ"
แม้จะแน่ใจว่าเป็นไลน์ใครแต่ก็อดที่จะถามไม่ได้ แต่เมื่อดนัยจะเอ่ยตอบ เสียงหวานใสของแพรวนลินก็ดังขึ้นก่อนจากด้านหลังชายหนุ่ม
"พี่นัย รอนานหรือเปล่าคะ แพรวรีบทำกลัวพี่...อ้าว น้องมินนี่"
เสียงของแพรวนลินที่กำลังพูดกับดนัยหยุดลงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างทักทายน้องสายรหัส แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นน้องสายรหัสนั่งอยู่โต๊ะเดียวกับดนัย เธอมองน้องสายรหัสด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะหันไปมองดนัยที่ยังนั่งเงียบด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้
"เธอรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยเหรอ"
ดนัยกล่าวถามก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงรอคำตอบจากแพรวนลิน
"ค่ะ น้องสายรหัสของแพรวเอง อยู่ปีสอง มีอะไรกันหรือเปล่าคะ"
แพรวนลินตอบก่อนจะถามกลับในท้ายประโยคพลางมองดนัยสลับกับน้องสายรหัส
"ไม่มีอะไรค่ะพี่แพรว มินนี่ไม่รู้ว่าเป็นแฟนพี่เลยรับคำท้าจากเพื่อนให้มาขอไลน์ ยังไงพี่ก็ช่วยลบไลน์ของมินนี่ด้วยนะคะ"
น้องสายรหัสกล่าวตอบจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองทันที แพรวนลินมองตามก็พบกับรุ่นน้องคณะที่พากันยกมือไหว้เคารพรุ่นพี่ เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะหันกลับมามองดนัย
"โสดได้ไม่กี่วันก็เสน่ห์แรงนะคะ" แพรวนลินกล่าวแซว
"เลิกแซวแล้วกลับกันเถอะ พี่ไม่ค่อยชอบเท่าไร"
ดนัยกล่าวขึ้นพลางคว้ามือเล็กของแพรวนลินหมุนตัวเดินไปทางออก
แต่ทว่า ก็ต้องชะงักเท้ายืนมองกลุ่มนักศึกษาที่ยืนขวางทางด้วยความสงสัย ยกเว้นก็แต่แพรวนลินที่ก้าวเท้ามาหลบอยู่หลังดนัยเมื่อกลุ่มนักศึกษาที่ขวางทางออกอยู่นั่นเป็นเพื่อนๆ ของเธอที่พยายามปกปิดไม่ให้รู้ว่าใครมารับมาส่งหลงัจากก่อนเข้าสอบมาวินได้บอกกับคนในกลุ่มว่ามีคนมาส่งเธอ อีกทั้งตอนสอบเสร็จเธอไม่ทันระวังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความของดนัยที่ส่งมาทำให้ศิขรินที่เห็นว่าเธอกำลังตอบแชท แพรวนลินหลีกเลี่ยงจนออกมาก่อนคนอื่นๆ แต่ไม่คิดว่าจะถูกตามมาทัน
"ยายแพรว ไหนว่าไม่มีแฟนไงยะ"
สิรฎาหรือมิ้น เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจพลางจ้องมองมาเขม้น
"นั่นสิ พวกเราก็หลงคิดว่าโสดอยู่คนเดียวในกลุ่ม"
อังคณาหรือแคท เอ่ยขึ้นบ้าง แต่คำพูดของอังคณาทำให้ดนัยเหลือบสายตาไปมองแพรวนลินที่โผล่ศีรษะออกมาส่งยิ้มให้กับเพื่อนด้วยสีหน้าเหยเก
หากไม่มีคำว่า 'โสดคนเดียวในกลุ่ม' คงไม่ทำให้เขาสนใจได้มากขนาดนี้
"ไม่ใช่นะ พี่นัยไม่ใช่..."
แพรวนลินรีบเอ่ยปฏิเสธแต่ก็ถูกดนัยกล่าวตัดบท
"ถ้าอยากจะคุยกัน เอาไว้ไลน์คุยกันนะ พี่ขอพาแพรวกลับบ้านก่อน พี่มีงานต้องทำต่อ"
"เอาไว้ฉันจะไลน์ไปอธิบายนะ บาย"
แพรวนลินรีบพูดเมื่อดนัยจูงมือเธอเดินผ่านกลางกลุ่มของเพื่อนตัวเอง
"ในฐานะที่ฉันสนิทกับแกมากที่สุดรองจากยายริน ฉันจะเป็นคนทักไปเตือนแกเอง"
จันทิมาหรือน้ำหวาน ตะโกนไล่หลังแพรวนลินอย่าเย้าหยอกซึ่งถูกดนัยกุมมือไม่ยอมปลอยเดินออกจากร้านตรงไปขึ้นรถ Porsche 718 Boxster S คันสีดำเทาก่อนจะขับออกไปซึ่งสร้างเสียงฮือฮาให้กับกลุ่มเพื่อนที่รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายเพื่อเอาไปแซวแพรวนลินในไลน์กลุ่ม
"แพรวต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ"
แพรวนลินเอ่ยขึ้นเมื่อดนัยขับรถออกมาจากร้านกาแฟได้ไม่นาน ทว่าสิ่งที่เธอพูดออกไปดนัยไม่ได้สนใจแต่อย่างใด นอกจากสิ่งที่เขากล่าวถามออกไป
"ทั้งกลุ่มเธอคนเดียวเหรอที่โสด"
"เอ่อ ก็ค่ะ แพรวโสด"
แพรวนลินกล่าวตอบแม้จะสงสัยไม่น้อยที่ชายหนุ่มรู้สึกสนใจชีวิตโสดของเธอขึ้นมา ทั้งที่พสุธรมักจะบ่นให้ดนัยฟังอยู่บ่อยครั้งว่ายังไม่อยากให้เธอมีแฟนและภูมิใจที่เธอยังโสดและรักษาความบริสุทธิ์มาจนอายุยี่สิบสามได้
"งั้นเหรอ"
ดนัยตอบเพียงสั้นๆ แพรวนลินจึงกล่าวถามด้วยความสงสัย
"ทำไมค่ะ พี่นัยมี...พี่นัยจอดรถทำไมคะ"
แพรวนลินไม่ทันจะกล่าวถามจบก็ต้องตกใจที่ดนัยหักพวงมาลัยเข้าข้างทางก่อนถึงไฟแดงที่จะเลี้ยวเข้าไปทางเส้นทางที่จะเข้าหมู่บ้านจัดสรรที่เธอและดนัยอยู่ เธอหันไปมองดนัยทันทีที่กล่าวจบ แต่เมื่อเธอหันไปไม่ทันจะได้ตั้งตัวก็ถูกดนัยรั้งท้ายทอยประกบปากจูบทันที มือเล็กยกขึ้นมาดันหน้าอกแกร่งของดนัยทันทีพยายามขืนตัวเองออกห่างด้วยความตกใจที่ถูกชายหนุ่มฉกจูบ
ดนัยกดจูบแพรวนลินอย่างหนักหน่วงเพื่อให้หญิงสาวได้เผยอริมฝีปากออก ความช่ำชองทำให้เขากดจูบได้ไม่นานหญิงสาวก็เผยอริมฝีปากออก ลิ้นอุ่นจึงสอดเข้าไปสำรวจความหวานของโพรงปากนุ่มของแพรวนลิน
มือแกร่งที่วางไว้ที่เอวคอดของหญิงสาวดึงเสื้อนักศึกษาให้พ้นขอบกระโปรงพลีทก่อนจะสอดมือเข้าไปสัมผัสผิวเนียนนุ่มของหญิงสาวก่อนจะเลื่อนไปกอบกุมทรวงอกพอดีมือที่อยู่ภายใต้บราเซียร์ก่อนจะเคล้นคลึงเต้าขนาดพอดีมืออย่างสนุกมือ ลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดลิ้นของหญิงสาวจนคราบน้ำลายเลอะมุมปากของทั้งสองคน มือเล็กที่ออกแรงดันอกแกร่งคลายลงและเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอของชายหนุ่มเอาไว้
เสียงครางกระเส่าดังขึ้นอย่างเป็นระยะจากแพรวนลินที่รู้สึกซาบซ่านเมื่อถูกมือแกร่งบีบเคล้นคลึงหน้าอก มือเล็กจิกลงที่ต้นคอขอชายหนุ่ม ขาเรียวที่อยู่ใต้กระโปรงบิดเร่าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกปั่นป่วนที่ท้องน้อยและความรู้สึกแปลกที่หว่างขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลิ้นอุ่นยังคงเกี่ยวกระหวัดอย่างติดใจกับความหวานละมุนในโพรงปากแต่ทว่ามือที่อยู่ไม่สุขดันร่างบางขยับชิดกายพลางปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกก่อนจะผละมือออกไปดันตัวเบาะเอนลง
ร่างบางเอนไปตามแรงที่ชายหนุ่มโถมตัวดันให้เธอนอนราบไปกับเบาะ ปลายเสื้อนักศึกษาตกไปอยู่ข้างตัวทั้งสองข้างเผยให้เห็นบราเซียร์สีเนื้อเรียบอย่างสุภาพและมันกำลังจะถูกปลดออกด้วยมือแกร่ง หากไม่มีเสียงโทรศัพท์ของแพรวนลินดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทำให้แพรวนลินได้สติยกมือดันอกแกร่งและบ่าของดนัยออก เมื่อริมฝีปากผละออกแพรวนลินจึงรีบเอ่ยออกไป
"พี่นัย...พี่นัยคะ มือถือแพรวดังคะ"
เพียงเธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากหยุด แต่เมื่อหญิงสาวรีบชูโทรศัพท์ขึ้นมาซึ่งโชว์รายชื่อคนโทร. เข้ามาทำให้ดนัยปรับเบาะขึ้นมาระดับปกติ
"รับเถอะ"
ดนัยไม่พูดเปล่ายังปัดหน้าจอโทรศัพท์รับให้แพรวนลินก่อนจะติดกระดุมเสื้อนักศึกษาให้เธอ เมื่อยังเห็นเธอไม่ยอมพูดกับคนปลายสายจึงเบนสายตาไปทางโทรศัพท์ให้เธอตอบกลับคนปลายสายที่ตะโกนออกมา
แพรวนลินรู้สึกเขินเล็กน้อยแต่ก็ทำตามที่ดนัยบอก เธอยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพลางกรอกเสียงตอบ ทว่าก็ต้องหันไปมองดนัยที่ติดกระดุมให้เธอจนครบและดันชายเสื้อลงไปใต้กระโปรง เธอรู้สึกวาบหวิวขึ้นมาทันทีจนต้องแอบขยับตัวไม่ให้ดนัยโดนสิ่งที่อยู่หว่างขา แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิดเพียงเธอขยับตัวเล็กน้อยปลายนิ้วของดนัยแตะโดนที่โหนกนูนของเธอ
"อะ อืม ได้ ไว้เจอกันนะ"
แพรวนลินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าหลังจากพูดจบ ซึ่งพอดีกับที่ดนัยดึงมือออกและหันกลับไปสนใจพวงมาลัย ใส่เกียร์และเหยียบคันเร่งออกจากข้างทางโดยไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ทำให้แพรวนลินพยายามทำตัวปกติไม่คิดมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นแม้จะสงสัยกับสิ่งที่เขาทำมากก็ตาม
ดนัยขับรถด้วยอารมณ์ไม่นิ่งเพราะกำลังสับสนกับความรู้สึกและสิ่งที่ทำไป ทั้งที่ตัวเองบอกเสมอว่าไม่คิดสนใจน้องสาวเพื่อนและไม่มีวันจะทำอย่างที่เขาทำกับผู้หญิงคนอื่น ทว่าเพียงแค่เขาได้สัมผัสผิวเนียนนุ่มก็ควบคุมสติตัวเองไม่ได้สักครั้ง เมื่อรู้ว่าเธอยังโสดสติของเขาก็ขาดทันทีและทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่บอกตัวเองเสมอ หนำซ้ำแพรวนลินยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เขาก็ดูออกว่าหญิงสาวกำลังคิดมากเพียงแต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปเธอจึงเลือกที่จะเงียบ ซึ่งทำให้ดนัยรู้สึกผิดกับแพรวนลินกับสิ่งที่ทำลงไป
3
ค่ำคืนแสนเร่าร้อน
ดนัยขับรถเข้ามาในโรงจอดรถบ้านตัวเองก่อนจะเปิดประตูลงและเตรียมจะเข้าบ้าน ทว่าเมื่อเห็นแพรวนลินไม่ยอมพูดอะไรจึงเดินเปลี่ยนทิศทางไปหาแพรวนลินพลางล็อกตัวเธอไว้กับผนังโรงจอดรถด้วยแขนทั้งสองข้าง สายตาจ้องมองหญิงสาวที่มีสีหน้าตกใจแกมประหม่า
"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
ดนัยไม่เพียงพูดแต่ยังคว้าข้อมือของแพรวนลินให้เดินเข้าไปในบ้านของเขาด้วยกันทันที แพรวนลินมองหลังคนตัวสูงพลางเดินตามไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ปฏิเสธ เมื่อเข้ามาในบ้านดนัยก็พาแพรวนลินไปนั่งลงที่โซฟาทันที หญิงสาวขยับตัวนั่งห่างจากชายหนุ่มเพียงเล็กน้อย
"แพรว สิ่งที่พี่ทำไป...พี่ขอโทษ อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะ ต่อไปพี่จะระวังมากขึ้น" ดนัยเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อนั่งลง
"แพรวไม่คิดมากอยู่แล้วค่ะ" แพรวนลินเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าดนัย
"พี่ไม่ได้คิดว่าแพรว..."
"ง่ายเหรอคะ"
แพรวนลินเอ่ยตอบต่อจากดนัยที่เงียบไป เธอหันมาสบตาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มบาง ซึ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นที่ไปเล่นกับความรู้สึกและทำให้เธอคิดไปแบบนั้น รู้ทั้งรู้ว่าแพรวนลินเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทที่ตัวเองมักเตือนสติอยู่ตลอดเวลา
"ไม่ใช่ แพรวไม่ได้เป็นแบบนั้น พี่ขอโทษ อาจเพราะพี่เหงา พี่ผิดเอง"
ดนัยเอ่ยขึ้นทั้งที่กำลังสับสน เขาไม่รู้ว่าตัวเองเหงาจริงๆ หรือคิดเป็นอย่างอื่น แค่นั่งอยู่ข้างกันเขายังรู้สึกอยากสัมผัส แพรวนลินมากกว่าทุกครั้งยิ่งเห็นเธอนิ่งและไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ถูกเขากระทำลงไปถึงสองครั้ง
"ช่างมันเถอะค่ะ แพรวไม่คิดมาก จริงๆ นะคะ"
แพรวนลินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานที่ตอนนี้ทำให้ดนัยรู้สึกไม่ชอบใจอย่างที่สุด
"แพรว เธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่พี่เคยคบหามาก่อน เธอไม่ นี่! แพรวจะทำอะไร"
ดนัยมีท่าทีตกใจเล็กน้อยและเปลี่ยนเป็นคำถามทันทีเมื่อแพรวนลินลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาพลางยกแขนโอบรอบคอ
"ก็ถ้าแพรวไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่พี่นัยคบมาและไม่ใช่ผู้หญิงง่าย แล้วแพรวเป็นคนยังไงละคะ"
แพรวนลินมองสบตาดนัยนิ่งแต่จริงๆ แล้วเธอกำลังยั่วยวนอยู่ ดนัยรู้สึกได้และไม่คิดว่าเธอจะทำได้ด้วยเพราะรู้จักและเห็นเธอมานาน แต่อาจจะเพราะพสุธรคุมเธอจึงทำให้ไม่เห็นในสิ่งที่เธอกำลังทำเลยสักครั้ง แต่ถึงพสุธรไม่คุมเขาก็คงไม่เห็นอยู่ดี
"แพรว..."
"พี่นัยไม่ลองผู้หญิงแบบแพรวบางเหรอคะ"
แพรวนลินโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างหูดนัยเสียงแหบพร่าพลางจับมือแกร่งมาวางบนต้นขาและถกกระโปรงขึ้นจนเกือบเห็นขอบกางเกงในก่อนจะหยุดลง
"แพรว อย่าทำแบบนี้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่จะให้พี่มาล้อเล่นด้วย พสุเองก็คงไม่ชอบ"
ดนัยสบตาหญิงสาวนิ่ง พยายามควบคุมอารมณ์และสติตัวเอง
"พวกพี่เอาแต่คิดกันแบบนี้ ปากออกแต่คำสั่งห้าม ไม่คิดบางเหรอว่าแพรว..."
แพรวนลินหยุดพูดพลางลูบมือไล่ลงมาตามหน้าอกแกร่งจนมาหยุดอยู่ที่หน้าท้องเนื้อแน่นจนสัมผัสได้ถึงกล้ามเป็นหมัดๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองดนัย
"แพรวรู้สึกดีกับสิ่งที่พี่ดนัยทำ ดีกว่าเป็นคนอื่น"
แพรวนลินเอ่ยขึ้นพลางลุกออกจากตักของดนัยหลังจากบอกในสิ่งที่คิดให้ชายหนุ่มได้รับรู้ เธอไม่ได้หวังให้ชายหนุ่มตอบสนองความต้องการของเธอ แค่ขอให้เขาได้รู้ว่าเธอเลือกให้เขาเป็นคนทำเรื่องอย่างว่าดีกว่าจะเป็นคนอื่น หากเธอไม่คิดแบบนี้ก็คงไม่รักษาความสาวของตัวเองมานานถึงอายุเข้าเลขสอง
ทว่า แพรวนลินที่กำลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าก็ถูกกระชากด้วยมือแกร่งให้กับลงมานั่งลงตักของดนัยอีกครั้ง แขนที่รวบเอวไว้กดไม่ให้เธอลุกหนี ด้วยความตกใจทำให้แพรวนลินหันไปจ้องมองดนัยก่อนจะเอ่ยถาม
"พี่นัยจะทำอะไรคะ"
"ถ้าพี่ทำขึ้นมาจริงๆ แพรวยังจะคิดเหมือนเดิมหรือเปล่า"
จบคำพูดของดนัย ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ประกบจูบทันที รั้งเอวไม่ให้แพรวนลินลุกหนีไปไหน เพียงไม่นานหญิงสาวก็โอนอ่อนไปกับสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ ลิ้นอุ่นที่สอดเข้ามาในโพรงปากกำลังเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล่น เรียวแขนเล็กลูบเบาๆ ที่แผ่นอกของดนัย
เช่นเดียวกับมือที่จับขาเรียวแยกออกถกกระโปรงหญิงสาวขึ้นจนเห็นกางเกงใน ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขาขาวเนียนและแก้มก้น บีบด้วยความมันเขี้ยว มือที่โอบเอวอยู่นั่นดึงชายเสื้อนักศึกษาออกจากกระโปรงก่อนจะปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็วจนเผยให้เห็นเนื้อหนังขาวเนียนและส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน มือแกร่งดันบราเซียร์ของแพรวนลินขึ้นเหนือสองเต้าก่อนจะเคล้นคลึงสนุกมือพลางใช้นิ้วเกี่ยที่ยอดปทุมถันที่ชูชันรับ ริมฝีปากยังคงดูดดื่มกับเรียวปากเล็ก
"อือ..."
เสียงครางกระเส่าจากแพรวนลินยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มจนควบคุมและหยุดลงไม่ได้ทั้งที่ตั้งใจจะสั่งสอนให้ แพรวนลินหยุดกล้าบ้าบิ่นทำเหมือนเขาทนได้กับสิ่งที่เธอไม่คิดมากในสิ่งที่เขาทำลงไป
"ห้ามพี่ แค่เธอพูดออกมาพี่จะหยุดทันที"
ดนัยเอ่ยเสียงแหบพร่าหลังจากผละริมฝีปากออก หน้าผากพิงกับหน้าผากมน สบสายตาของหญิงสาวที่ตอนนี้หวานอย่างยั่วยวนเพราะอารมณ์ที่พลุกพล่านไปทั่วร่างกาย มือแกร่งทั้งสองที่ลูบไล้เรือนร่างแพรวนลินหยุดค้างไว้
"แพรว" หญิงสาวเอ่ยเพียงสั้นๆ ก่อนจะหยุดลงสบตามองอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้นใหม่ "บอกแล้วว่าแพรวรู้สึกดีถ้าเป็นพี่"
แพรวนลินกล่าวจบก็ฉกริมฝีปากชายหนุ่มจูบทันที ในเวลานี้เธออยากจะหยุดแต่ก็ไม่สามารถยอมแพ้อารมณ์และความต้องการของตัวเองได้
เพียงแค่เธอฉกจูบชายหนุ่มก็รั้งตัวเองไม่ได้ จูบตอบหญิงสาวพลางเริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนด้วยฝีมือของเขาที่ใช้เวลาไม่นานก็ถอดเสื้อนักศึกษาและบราเซียร์ของหญิงสาวออกด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นหน้าอกคัพซีอย่างเต็มตาที่ทั้งขาวทั้งกลมสวยอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รอช้ามือแกร่งนวดคลึงเต้าสวยพลางดูดดื่มความหอมหวานจากเรียวปากเล็กของหญิงสาวที่แลกจูบอย่างเร่าร้อนจนเกิดเสียงขึ้นเป็นระยะ
มือที่ลูบไล้ต้นขาลูบขึ้นมาที่ขอบกางเกงในสีเนื้อที่เปียกชุ่มเป็นวงอยู่กึ่งกลาง มือแกร่งหยุดที่ขอบกางเกงใน ผละริมฝีปากออกมาที่ลำคอขาวพลางดูดเม้มจนเกิดรอยแดงจางๆ สลับกับใช้ลิ้นลากเลียลงต่ำ หญิงสาวหลับตาพริ้มเอียงคอให้ใบหน้าของชายหนุ่มซุกไซร้ได้สะดวก
"อือ..."
เสียงครางแหบพร่าเมื่อชายหนุ่มเลือนริมฝีปากมาครอบเต้าอวบหนึ่งข้าง อีกข้างยังคงถูกมือแกร่งเคล้นคลึงพลางใช้นิ้วเกี่ยยอดปทุมถันที่ชูชัน ริมฝีปากที่กำลังดูดดื่มเต้าอวบพลางใช้ลิ้นโลมเลียยอดจนหญิงสาวหลุดครางออกมาเสียงหลง
"อ๊ะ อ้า..."
เสียงครางกระเส่ายิ่งปลุกความเป็นตัวตนของชายหนุ่มที่กำลังดุนดันก้นของหญิงสาวจนรู้สึกถึงความใหญ่ของมันทันที มือแกร่งที่ใช้นิ้วลากวนอยู่ที่ต้นขาเลื่อนมาที่ท้องน้อยของหญิงสาวก่อนจะสอดมือเข้าไปภายใต้กางเกงใน สัมผัสโหนกนูนซึ่งมีไรขนเล็กน้อยเลื่อนต่ำลงไปที่กลีบกุหลาบก่อนจะใช้นิ้วแหวกออกสัมผัสกลีบแคมที่เปียกชุ่มและกำลังต้อนรับนิ้วแกร่งที่กำลังกดคลึงอย่างหยอกเย้าก่อนจะสอดนิ้วกลางและนิ้วนางลงในรูสวาทที่ตอดรัดนิ้วของเขาอย่างเชิญชวนสิ่งที่ใหญ่กว่า มือแกร่งเคลื่อนขึ้นลงอย่างเชื่องช้าพลางใช้นิ้วโป้งกดที่เม็ดเสียว
"อ๊ะ อ้า อ่าส์...อือ"
แพรวนลินแหงนใบหน้าขึ้นครางออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความอายก่อนจะถูกมือของชายหนุ่มที่ละจากเต้าอวบมาดึงมือเล็กออกจากเรียวปาก เลือนใบหน้ามาซุกไซร้คอขาวพลางขบเม้มและใช้ลิ้นโลมเลยไปตามลำคอขาวไล่ลงมาที่หน้าอกอวบก่อนจะดันตัวหญิงสาวให้เอนลงนอนบนโซฟา พลิกตัวเองคร่อมร่างหญิงสาว นิ้วยังคนชักเข้าออกที่เริ่มความเร็วขึ้นเมื่อน้ำหวานเริ่มไหลออกมาจนเปียกเต็มสองนิ้วของชายหนุ่มจนเกิดเสียงดังแจ๊บเป็นระยะตามจังหวะความเร็ว
"อ๊ะ...อ้าๆ อือๆ แพรวเสียว อ้ะๆ พี่นัย แพรวเสียวเหมือนจะปวดฉี่"
เพียงคำพูดของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังถึงจุดสุดยอด ไวเท่าความคิดชายหนุ่มเร่งนิ้วที่ระรัวในรูสวาทเร็วขึ้นถี่ ริมฝีปากขบเม้มติ่งหูของหญิงสาวจนเพิ่มความซาบซ่านไปทั่วร่างกาย
"อ้ะๆ อ๊ะๆ อ่าส์"
เพียงไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาเลอะเต็มมือแกร่ง รูสวาทตอดรักนิ้วทั้งสอง พร้อมเสียงครางช่างน่าฟังของแพรวนลิน มือเล็กที่จิกเล็บลงบนแผ่นหลังออกแรงไปพร้อมกันก่อนจะคลายลงเมื่อนิ้วแกร่งหยุดลงแต่ยังคงคาอยู่ที่รูสวาท เสียงหอบหายใจของแพรวนลินจนหน้าอกกระเพื่อม ใบหน้าซุกที่คอขาวพรมจูบไม่หยุดสลับขบกรามแน่นเมื่อกายแกร่งของเขากำลังแข็งขึ้นอย่างเต็มความชายดุนดันกางเกงจนนูนออกมาดันต้นขาของหญิงสาวที่วางทับอยู่อย่างอ่อนแรง อีกข้างวางราบไปกับขอบโซฟา มือแกร่งของชายหนุ่มลูบวนหัวไหล่มนของหญิงสาวอย่างหลงใหล
เสียงเพลงดังกึ่งก้องไปทั่วทั้งคลับชวนให้นักท่องราตรีที่กำลังสนุกสนานโยกตัวเต้นอวดความสวยและความหล่อของแต่ละคนออกมาเพื่อโชว์ลีลาของตัวเอง บ้างก็เพื่อหาเหยื่อในค่ำคืนสุดสัปดาห์กลับไปด้วยเพื่อสนองความใคร่ของตัวเอง ยกเว้นก็แต่แพรวนลินที่นั่งอมยิ้มมองแก้วเครื่องดื่ม
แพรวนลินไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่าครั้งนี้มาก่อน หลายครั้งที่เธอใช้นิ้วช่วยตัวเองแต่กลับไม่มีความรู้สึกซาบซ่านและเสียงจนปลดปล่อยออกมาเท่าครั้งที่ได้ดนัยมาช่วย
แม้จะอดเสียดายเพราะชายหนุ่มให้เหตุผลที่ว่าเธอเป็นน้องสาวพสุธร เพื่อนสนิทที่เขาไม่อยากทำลายความเป็นเพื่อนด้วยการนอนกับน้องสาว แค่สิ่งที่เขาทำก็มากเกินพอและสารภาพออกมาก็เพื่อจะสั่งสอนให้เธอกลัวเท่านั้นจนห้ามเขา แต่เพราะเธอไม่ห้ามเขาจึงทำเพียงแค่ใช้นิ้วซึ่งเธอก็พอใจอยู่ในระดับหนึ่ง
"ยายแพรว!"
"อะไร มีอะไรหรือเปล่า"
แพรวนลินหันไปมองศิขรินที่เขย่าแขนและเรียกเธอ
"ฉันตกใจมากที่รู้ว่าพี่ชายข้างบ้านแกช่วยมาส่งที่มอเมื่อตอนบ่ายก็พอแล้ว นี่ต้องมาตกใจกลัวที่เห็นแกมานั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้ เป็นอะไรยะ"
ศิขรินเอ่ยจบก็ยกแก้วของตัวเองดื่ม
"นุ่น เอ่อ ถ้าฉันบอกไป แกห้ามโวยวายนะ"
แพรวนลินหันมามองเพื่อนด้วยท่าทางจริงจังขึ้นและอดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงและเขินกับสิ่งที่จะพูดออกไป
"สัญญา ถ้ามันไม่ทำให้ฉันตกใจมากเกินไป"
ศิขรินพยักหน้า หันมามองเพื่อนที่เริ่มแก้มแดงขึ้นจึงเพ่งมองเพื่อนเพื่อเร่งให้พูดออกมา
"เอ่อ หลังออกมาจากร้านกาแฟ พี่นัยรู้ว่าฉันโสดเขาก็เกือบจะทำฉันบนรถแต่แกดันโทร. มาทวงสัญญาที่จะมาคลับคืนนี้ซะก่อน"
"เฮ้ย! จริงเหรอ ยายเพื่อนบ้า ทำไมแกไม่ตัดสายยะ รู้มั้ยว่าฉันยินดีแค่ไหนที่จะเห็นแกมีผัวสักที"
ศิขรินร้องออกมาด้วยความตกใจพลางตีเข้าที่แขนของแพรวนลิน ซึ่งทำให้เพื่อนคนอื่นพากันหันมาให้ความสนใจทันทีเมื่อได้ยินเรื่องแฟนของแพรวนลิน
"พี่นัยเป็นคนกดรับให้ แต่ว่า..." แพรวนลินหยุดพูดอย่างลังเล
"พูดมา ไม่งั้นตอนฉันไปส่งแก ฉันจะถามจากพี่ชายข้างบ้านด้วยตัวเอง" ศิขรินขู่
"อย่านะ ฉันจะพูดเอง คือว่า พอถึงบ้านพี่นัยพาฉันเข้าบ้านเพื่อคุยเรื่องที่เกิด แล้วฉันดันไปยั่วจนพี่นัย เอ่อ รุกฉันจนมีการใช้นิ้วกับน้องสาวของฉันจนเสร็จอะแก"
แพรวนลินอึกอักก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นตื่นเต้นเมื่อพูดถึงจุดคลายแมคพลางตีมือศิขรินด้วยความเขินอาย ทว่าเสียงอุทานด้วยความตกใจของเพื่อนๆ และคำถามที่ยิงใส่ทำให้แพรวนลินยิ่งเขินอาย
"ว้าย! จริงเหรอ ยังไงต่อๆ ของพี่เขาใหญ่ถึงใจปะ" สิรฎาเอ่ยถาม
"ยายแพรวกำลังจะมีผัวแล้ว ฉันรู้สึกดีใจอ่ะ ว่าแต่เอาไปกี่ทีแล้ว" จันทิมาเอ่ยถามขึ้นบ้างพลางยกมือขึ้นระดับหน้าอกสะบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น
"หยุดเลย จบแค่นิ้ว พี่เขาให้เหตุผลว่าฉันเป็นน้องสาวเพื่อน ไม่อยากทำให้ฉันเสียหายไปมากกว่านี้" แพรวนลินยกมือคล้ายยอมแพ้เพื่อห้ามเพื่อนที่ยิงคำถามไม่หยุด
"ยายบ้า ยอมได้ไง ไม่เสียดายเหรอ อดเห็นของพี่เขาเลย" สิรฎาที่ช่ำชองที่สุดในกลุ่มเอ่ยอย่างเสียดาย
"เสียดายน่ะมันเสียดายอยู่ แต่ก็เข้าใจแหละ ถ้าพี่พสุรู้ว่าฉันกับพี่นัยมีอะไรกันก็คงแตกหักกันละทีนี้" แพรวนลินเอ่ยขึ้นอย่างยอมรับ
"จะไปยากอะไร คืนนี้ก็แกล้งเมาเข้าบ้านพี่เขาแล้วก็จัดการเองเลยสิ" จันทิมาเสนอความคิดเห็นก่อนจะยกแก้วบรรจุเบียร์ดื่ม
"หวานพูดถูก เดี๋ยวพวกฉันช่วยเอง" ศิขรินพูดพลางยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์หันไปมองสบตากับคนอื่นๆ ที่เผยรอยยิ้มนึกสนุกอย่างเข้าใจความหมายดี แพรวนลินมองอย่างเข้าใจแต่ก็แอบไม่กล้าเพราะกลัวว่าดนัยจะโกรธและจับเธอโยนออกนอกบ้านหลังจากนั้นก็เกลียดเธอแทนที่จะจับเธอกินมากกว่า
ร่างสูงเพรียวของหญิงสาวทั้งห้าคนยืนอยู่ด้านหน้าบ้านของดนัยโดยมีแพรวนลินยืนทรงตัวไม่อยู่จนต้องพากันล็อกแขนพยุงเอาไว้ จนอังคณาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเพราะรู้ดีว่าแพรวนลินเป็นคนคออ่อนที่สุดในกลุ่ม
"แกจะมอมเหล้ามันทำไมกัน"
"เอ้า ไม่ทำแบบนี้คิดว่าผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย ฉลาดอย่างพี่ดนัยจะเชื่อยายแพรวหรือไง"
สิรฎาเอ่ยขึ้นพลางช่วยไม่ให้แพรวนลินหงายหลังล้มไปนอนลงบนพื้น
"ใช้ มิ้นพูดถูก เท่าที่ฉันสืบมา พี่ดนัยเป็นสถาปนิกที่ใครๆ ก็ต้องการตัวให้ไปทำงานด้วย แต่เพราะรวยเลยมีบริษัทเป็นของตัวเองโดยมีพี่ชายยายแพรวเป็นทั้งหุ้นส่วนและวิศวกรมือหนึ่งของบริษัท แกคิดว่าจะเชื่อยายแพรวที่ดูก็รู้ว่าเล่นละครไปไม่รอดเหรอ"
ศิขรินกล่าวเสริมสิรฎา
"ฉันเข้าใจนะ แต่ก็ไม่น่าจะมอมไปหลายแก้วขนาดนี้" จันทิมาเอ่ยขึ้นพลางมองร่างที่อ่อนปวกเปียกของแพรวนลิน
"เอาน่า ยายแพรวอ่อนที่สุดในกลุ่ม ทำแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว ดีกว่าให้กินยาปลุกเซ็กส์ละกัน แต่พอดีฉันไม่เลวทำกับเพื่อนได้ขนาดนั้น"
ศิขรินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปกดออดหน้าบ้านของดนัย แม้จะรู้ว่าชายหนุ่มหลับไปแล้วจากการที่ไฟปิดไปทั่วบ้าน
"ดึกขนาดนี้ พี่เขาคงนอนหลับลึกฝันหวานไปแล้วมั้ง ฉันว่าพายายแพรวเข้า..."
เสียงของจันทิมาเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงดนัยที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสวมทับกางเกงเพียงตัวเดียวที่ด้านบนเผยให้เห็นกล้ามหน้าอกเพียงเล็กน้อย
"นั่นไง นอนซะที่ไหน ดูชุดสิถอดง่ายซะด้วย"
สิรฎากระซิบบอก จันทิมาจึงรีบสั่งให้เพื่อนหยุดพูดทันทีเมื่อดนัยเดินมาถึงประตูรั้ว
"พี่แฟนแพรวใช่ไหมคะ ฉันจับได้ ฉันมาส่งแพรวแต่หากุญแจบ้านไม่เจอ บังเอิญรู้มาว่าพี่อยู่ข้างบ้านแพรวพอดีเลยว่าจะฝากแพรวให้พี่ช่วยดูแลหน่อย"
ศิขรินเอ่ยขึ้นพลางพยุงแพรวนลินที่ทรงตัวไม่อยู่ ลืมตาแถวไม่ขึ้นบ่นพึมพำเสียงแผ่ว
"แพรวไปกับพวกเธอได้ยังไง ฉันสั่งห้ามแล้วนะ"
ดนัยที่ฟังคำเพื่อนของแพรวนลินก็รีบเปิดประตูเข้าไปอุ้มร่างบางของแพรวนลินมาจากเพื่อนทันทีพลางเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย โดยไม่ลืมที่จะรับกระเป๋าสะพายของเธอมาถือไว้
"ยายแพรวหนีเก่ง ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ พวกเราขอตัวกลับก่อน"
ศิขรินเอ่ยจบก็รีบพาเพื่อนๆ กลับขึ้นรถและขับออกไปทันที
