มันทรมาน ทรมานจนเธอแทบจะแดดิ้นไปเสียตรงนั้น ความรู้สึกเหมือนไฟแผดเผาจากช่วงท้องราวกับตรงนั้นเป็นเปลวเพลิงจากนรกที่กำลังกัดกินร่างกายของเธอทีละน้อย ทิวาไม่อยากเชื่อเลยว่าการงดมื้อดึกคืนแรกจะทรมานขนาดนี้
หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่ติดผนัง ร่างผอมบางแทบจะทรุดลงบนพื้นพรมเสียให้ได้ เพราะว่าตอนนี้เธอหิวจนแทบจะหมดเรี่ยวแรง
การมาอยู่ข้างนอกคนเดียวมันทรมานมาก เพราะไม่มีนมที่แม่อุ่นให้ ไม่มีของว่างมื้อดึกที่แม่บ้านใส่ตู้เย็นไว้ และไม่มีมาม่าคัพเพราะว่าเธอเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นคืนแรก
เวลาเที่ยงคืน...วันใหม่แล้วแท้ๆ แต่ชีวิตของเธอเหมือนจะมอดดับไปในสักวินาทีใดวินาทีหนึ่ง
ความหิวมันทรมานจนแทบจะร้องไห้ออกมา
แม่บอกเธอว่าห้ามออกไปข้างนอกหลังสี่ทุ่ม แต่วันนี้เปิดห้องเชียร์วันแรก หลังจากโดนว้ากจนขวัญกระเจิงแล้วเธอก็แทบจะตั้งสติไม่อยู่ ยังดีที่จำทางกลับห้องพักได้โดยไม่ลืมเส้นทางไปก่อนน่ะนะ ต้องขอบคุณที่คุณแม่สุดที่รักของเธอหาคอนโดฯ ที่ค่อนข้างหรูไว้ให้ แต่ใครใช้ให้มันเป็นคอนโดฯ ใหม่ล่ะ ชั้นล่างยังไม่มีร้านสะดวกซื้อด้วยซ้ำ
ทิวาข่มความกลัวจากข่าวที่แม่สรรหามาอ่านให้ฟัง ทั้งเรื่องโจรจี้ปล้น ฆาตกรฆ่าข่มขืน ทั้งเรื่องผีอะไรเทือกนั้น เธอตัดสินใจแล้วว่าจะออกไปหาอะไรกินให้ได้
คิดได้ดังนั้นมือเรียวก็คว้าโทรศัพท์และกระเป๋าเงิน โชคดีที่ห้องพักเป็นระบบคีย์การ์ดและใช้รหัสผ่านในการเข้าออก ไม่อย่างนั้นแล้วคงยุ่งน่าดูเพราะเธอเป็นคนขี้ลืมมาก แต่น่าแปลกที่เธอไม่เคยลืมกินข้าว เรื่องนี้เหมือนเป็นสิ่งที่ระบบประสาทอัตโนมัติสั่งการเอง ไม่เกี่ยวกับสมองเธอหรอกมั้ง
เธอเดินออกจากห้องทั้งๆ ที่สวมแค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น คลุมทับด้วยฮู้ดสีแดง คิดว่าออกไปไม่ไกลเท่าไร คงไม่ดูแปลกสำหรับชีวิตเด็กมหาลัย เธอเห็นเพื่อนบางคนยังใส่แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงนอนเลย แน่นอนว่าการแต่งตัวแบบนี้ต้องเป็นเทรนด์ที่ใครๆ ก็ทำกัน
ทิวาล้วงยางมัดผมที่มักจะยัดใส่ในกระเป๋ากางเกงทุกตัวเพราะกลัวลืม มีคนเคยกล่าวว่าเวลาผู้หญิงมัดผมนั่นแสดงว่าเธอกำลังจริงจังกับสิ่งที่ทำ ทิวากำลังจริงจังกับการหาของกินเช่นกัน ต้องขอบคุณพี่ปีสองที่เล่าว่าร้านอาหารหลังมอบางร้านยังเปิดหลังเที่ยงคืน เดินไปไม่ถึงร้อยเมตรก็เจอร้านที่ว่าแล้ว
ด้วยความขี้เกียจเพราะเธอไม่อยากล้างจานในห้อง สุดท้ายทิวาก็สั่งข้าวผัดปูจานหนึ่งแล้วนั่งกินที่ร้านจนอิ่ม หลังจากนั้นก็สั่งบัวลอยไข่หวานจากอีกร้าน กินจนอิ่มแปล้แล้วก็กลับห้อง พอท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน เวลาล่วงเลยมาถึงตีหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวแวะซื้อนมจากร้านสะดวกซื้อตรงหน้าปากซอยเพราะกลัวว่าจะไม่มีอะไรกินในตอนเช้า รวมถึงขนมปังสำเร็จรูปที่กินเป็นประจำมาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมด้วย
ระยะทางระหว่างคอนโดฯ ที่เธอพักกับปากซอยห่างกันราวหนึ่งร้อยเมตร แต่ขากลับไฟกลางซอยกลับติดๆ ดับๆ บรรยากาศเหมือนในหนังสยองขวัญ ทุกย่างก้าวที่เธอเดินเข้าไป กระตุ้นความทรงจำที่แม่สรรหามาเล่าให้ฟังจนอดสะท้านเยือกไม่ได้ ทิวาพยายามมองโลกในแง่ดีว่าซอยนี้ไม่ได้เปลี่ยวอย่างที่คิด เพราะมีรถมอเตอร์ไซค์เข้าออกตลอด ขณะเข้าใกล้คอนโดฯ เรื่อยๆ จู่ๆ ร่างของเธอก็ถูกอะไรบางอย่างฉุดกระชากแล้วล็อกตัวเธอจากทางด้านหลัง ทิวาพยายามกรีดร้องเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่าอีกฝ่ายกลับปิดปากเธอแน่น ความกลัวทำให้อะดรินาลีนหลั่ง ขณะเดียวกันหัวใจก็เต้นแรงจนแทบทะลุ กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ทำให้เธอมึนงงสับสน ดวงตาพร่าพรายเพราะเธอถูกลากเข้ามุมมืด กลิ่นแปลกๆ ของผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองต้องมนตร์สะกด ขณะที่พยายามขัดขืนจนสุดแรง แต่ยิ่งขัดขืนก็เหมือนยิ่งเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด เพราะดวงตาของเธอพร่าเลือนเหมือนเห็นภาพหลอน เสียงกระซิบไม่ดังแต่ก็ไม่เบาเหมือนเป็นเสียงที่ดังขึ้นในหัว
ไม่ต้องกลัว
ความกลัวของเธอหายไป
กลิ่นเธอเหมือนขนมเลย
แน่สิเธอกินบัวลอยไข่หวานมานี่
ขอกัดหน่อยนะ
กัดเลยสิ กัดเลย
โดยไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ล่วงเกินส่วนอื่นในร่างกายของเธอ มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ขนอ่อนของเธอลุกชันไปทั้งร่าง นั่นก็คือสัมผัสวาบหวามที่เกิดจากริมฝีปากของเขาตรงลำคอ สติที่เหลือน้อยเต็มทีส่งผลให้ทิวาเหมือนตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่ง คมเขี้ยวที่ฝังลงมาแม้จะเจ็บจี๊ด แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกรื่นรมย์อย่างบอกไม่ถูก
ขณะที่เขาค่อยๆ ไล้เลียเลือดจากลำคอของเธอ ทิวาก็ตื่นจากภวังค์เพราะท้องที่กำลังร้องอีกครั้ง
โครก...คราก
ทิวาเบิกตากว้าง หันหลังขวับแล้วซัดหมัดหนึ่งใส่หน้าข้องอีกฝ่ายจนเซ เธออ้าปากขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนเธอตาพร่า “ช่วย...”
กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งตรงปลายจมูกทำให้ทิวาเบิกตากว้าง ร่างทั้งร่างถูกดันติดกับผนังในมุมมืด เขาล็อกตัวเธอด้วยแรงมหาศาล รสชาติปะแล่มที่มาจากเลือดเกิดจากการที่คมเขี้ยวของเขาสะกิดริมฝีปากบางของทิวา เสียงร้องตะโกนถูกกลืนลงคอพร้อมกับสัมผัสหนักหน่วงจากริมฝีปากได้รูปจนสมองเบลออีกครั้ง หัวใจของทิวาเต้นแรง จูบแรกของเธอถูกใครบางคนขโมยไปอย่างหน้าด้านๆ แต่ขณะนั้นเองหญิงสาวก็ได้รับรู้ว่าจูบไม่ใช่แค่ปากแตะปาก แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น
ความมืดทำให้เธอมองไม่เห็นเขา แต่ความรู้สึกทำให้เธอไม่รังเกียจเขา...น่าแปลก
โดยเฉพาะรสชาติหวานซาบซ่านที่แทรกเข้ามาพร้อมกับเรียวลิ้นแกร่งของเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะผละออกไปแล้วสบถ
“บ้าฉิบ ลืมตัวจนได้”
หลังจากนั้นทิวาก็ไม่ได้สติอีกต่อไป
แอร์เย็นเฉียบราวกับขั้วโลกในห้องนอนขนาดใหญ่ทำให้ร่างหนึ่งซึ่งถูกฝังอยู่ในกองผ้าห่มนอนขดตัวราวกับลูกแมว ผมสีดำแดงของร่างที่ขดตัวกลมกลืนไปกับผ้าปูที่นอนสีดำบนเตียงคิงไซส์ ผมยาวสลวยปกคลุมร่างโปร่งบางกึ่งเปลือยรำไร บดบังรอยแดงบนผิวเนื้อขาวซึ่งเด่นชัดราวกับรอยสักรูปกลีบกุหลาบ
ความไม่สบายตัวทำให้ร่างนั้นเริ่มกระดิกปลายนิ้ว แสดงให้เห็นถึงสัญญาณของความมีชีวิต ใบหน้าซึ่งถูกผมยาวปกคลุมขยับไหวเล็กน้อย กระทั่งร่างกายไม่สามารถทนความหนาวเย็นได้อีกครั้ง แพขนตาหนากะพริบไหว กลีบปากสวยเปิดออกเล็กน้อย ร่องรอยบวมเจ่อจากการถูกรังแกทำให้กลีบปากสวยกลายเป็นสีเลือด
ลำคอแห้งผากทำให้ต้องกลืนน้ำลาย ทว่ากลับไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากทำให้มือเรียวเลื่อนมากุมลำคอระหงด้วยความกระหาย
ความหนาวเย็นราวกับน้ำเย็นที่ราดลงบนศีรษะ เมื่อเธอนึกได้ว่าในห้องนอนไม่เคยเปิดแอร์เกินยี่สิบห้าองศา
ดวงตาของร่างบนเตียงเบิกโพลง อาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อร่างโปร่งบางกระเด้งตัวขึ้นด้วยความตกใจ
เมื่อมองสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำ หัวใจของหญิงสาวเต้นกระหน่ำจนแทบบ้า เธอสำรวจสภาพร่างกาย เวลานั้นภาพที่ปรากฏในสายตาทำให้เธอตัวสั่นด้วยความตระหนก
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”
หญิงสาวพึมพำเสียงพร่า มองหาเสื้อผ้าของตัวเอง ทว่ากลับไม่มีสิ่งอื่นหลงเหลือนอกจากชุดชั้นในตัวจิ๋วที่ถูกใส่ผิดๆ ถูกๆ อีกทั้งเมื่อมองดีๆ จะพบว่าแพลนตี้ตัวน้อยกลับมีร่องรอยของการฉีกขาดราวกับเคยถูกกระชากออกมา อีกทั้งตรงขาเรียวกลับมีรอยแดงน่ากลัว
“โอ๊ย...” ความไม่รู้ทำให้เธอไม่เอะใจ ทว่าอาการปวดที่ช่วงล่างทำให้ใจของเธอสั่นระรัวอย่างช่วยไม่ได้
ใบหน้าสวยเผือดสี ขัดกับริมฝีปากแดงเจ่อและเส้นผมสีเพลิง เริ่มตระหนักแล้วว่าเมื่อคืนอาจจะถูกใครบางคน...ข่มขืน
ผู้ชายเฮงซวยคนไหนทำกับเธอแบบนี้? ที่สำคัญกลับหายหัวไปและทิ้งเธอไว้คนเดียวเนี่ยนะ
หญิงสาวที่ไม่เคยออกมาสู่โลกภายนอกแม้จะไม่เคยรับรู้เรื่องระหว่างชายหญิงมากไปกว่าสิ่งที่เรียนในวิชาเพศศึกษา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าสภาพแบบนี้หมายถึงคนที่ถูกกระทำยังไง
ไหนจะรอยแดงเต็มตัวอีกล่ะ...
ร่างของหญิงสาวอายุสิบแปดเต็มไปด้วยสัดส่วนสวยงาม เนื่องจากเกิดมาในตระกูลที่มีฐานะ จึงพรั่งพร้อมไปด้วยการบำรุงรักษาร่างกายอย่างดี ผิวขาวเปล่งประกายได้รับการสืบทอดมาจากผู้เป็นมารดา เมื่อถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงจึงกลายเป็นเหมือนร่องรอยที่เด่นชัด โดยเฉพาะเนินอกได้รูปซึ่งเป็นจุดที่มีร่องรอยมากที่สุด
รูปร่างราวกับนางแบบบนนิตยสารวัยรุ่นกับผมสีดำแดงทำให้เกิดเสน่ห์ร้อนแรงที่ขัดแย้งกับใบหน้าราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
หากใครมาเห็นคงคิดว่าเรือนร่างนี้ไม่เหมาะกับเด็กสาวอายุสิบแปด แม้กระทั่งใบหน้านี้ดูยังไงก็เหมือนกับเด็กมัธยมต้น
หลายคนเคยบอกเธอว่าเป็นเพราะหน้าตาและรูปร่างไม่สัมพันธ์กันจึงทำให้คนเข้าใจผิดเรื่องอายุบ่อย เมื่อเรียนจบมัธยมเธอจึงเริ่มต้นในการใช้เครื่องสำอางเพื่อเพิ่มความแก่ให้กับตัวเอง
แต่ว่าตอนนี้เมื่อนึกถึงสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอย...เหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตา เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาอะไรมาปกปิดร่างกาย ทว่าเมื่อเปิดสำรวจอย่างจริงจัง กลับพบว่าคนคนนี้จัดข้าวของได้เป็นระเบียบมาก มิหนำซ้ำเสื้อผ้าที่เน้นโทนสีเข้มกลับมีแบบเดียวกันมากกว่าสามเฉดสี หางตาของหญิงสาวเหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตตรงหมุมหนึ่งที่มีลักษณะคุ้นตา มือเรียวเอื้อมหยิบอย่างไม่ยากเย็นนักเพราะเธอตัวค่อนข้างสูง ภาพเกียร์ตรงกระเป๋าเสื้อทำให้ใจเริ่มสับสน
เสื้อช็อปของปีสี่?
แน่นอนว่าเธอจำได้ เพราะเมื่อวานตอนเย็นเพิ่งผ่านการเปิดเชียร์มา และพี่ว้ากประธานปกครองใส่เสื้อช็อปที่ปักตรงกระเป๋าเสื้อรูปแบบเดียวกัน
หญิงสาวกำหมัดแน่น ความโกรธและความกลัวประดังประเดเข้ามาในหัวเมื่อเธอคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ทว่าหากแปลกที่เธอจำหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ จำไม่ได้แม้กระทั่งเกิดอะไรขึ้น
กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ในห้องนอนเป็นสิ่งเดียวที่เธอจำได้ ขณะเดียวกันดวงตาคู่สวยก็มองสำรวจไปทั่วทั้งห้องเพราะสีดำในเฟอร์นิเจอร์ทำให้เธอรู้สึกถึงความลึกลับและเย็นชาอย่างประหลาด
ห้องสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่านิสัยผู้ชายคนนั้นกลับไม่ได้เรื่องสักนิด
เธอสูดลมหายใจตั้งสติ ขโมยเสื้อผ้าผู้ชายในตู้ออกมาชุดหนึ่ง ทว่าพอเคลื่อนไหวมากเข้าก็รู้สึกมือล้าอย่างไร้สาเหตุ เธอคลำมือตัวเองด้วยความประหลาดใจ
“ลืมกินวิตามินหรือเปล่านะ”
หญิงสาวรีบสวมเสื้อผ้าผู้ชายอย่างรวดเร็ว กลิ่นประจำตัวของเจ้าของเสื้อผ้าชุดนี้เต็มไปด้วยความลึกลับน่าค้นหา ขณะเดียวกันก็อดสูดลมหายใจลึกๆ ด้วยความหื่นกาม...หลงใหลไม่ได้
ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้รักสะอาดมาก...
