ตอนที่ 2.

เขาข่มขู่ยายตัวแสบกลับบ้าง ริมฝีปากกระตุกยิ้มร้าย เมื่อเห็นหน้าซีดๆ ของหนูยิ้ม ร่างสูงขยับเข้ามาจับไหล่บางของสาวน้อยไว้ ยื่นหน้ามาจ้องดวงตากลมโตใสแป๋วนั้นอย่างคนเหนือกว่า

“หนูยิ้ม พี่กับอาเทียนเราโตแล้ว มีสิทธิ์มาเที่ยวมาสนุกตามประสาผู้ชาย พ่อของเราสองคนไม่ว่าหรอกเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายเขาทำกัน แต่เรานี่สิเป็นสาวเป็นนาง แอบมาเที่ยวผับเที่ยวกลางคืนแบบนี้ ไม่กลัวถูกผู้ใหญ่ลงโทษบ้างหรือไง”

ดวงตากลมโตของสาวน้อย ระริกไหวก่อนจะแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างคนไม่ยอมแพ้

“ไอ้พี่หมิง ตัวเองนิสัยไม่ดีก็อย่าชวนพี่เทียนทำตามสิ หนูยิ้มจะพาพี่ชายหนูยิ้มกลับบ้าน ตัวเองจะเดือดร้อนอะไรด้วย ฮะ” โยธกาโต้กลับ

“ไม่เดือดร้อน แต่ไม่ชอบใจ” จางหมิงยังคงยิ้มยั่ว เขาหันมาสบตากับเพื่อนสนิท “อาเทียนนายอยากกลับหรือเปล่า ถ้าไม่ก็ให้บอดี้การ์ดไปส่งยายนี่ที่บ้าน แล้วเราไปต่อกับสาวๆ กัน ปล่อยยายเด็กนี่กลับไปกินนมนอนเหอะ”

หลี่เทียนส่ายหน้า มองสองคู่กัดอย่างระอา “เรากลับดีกว่าหมิง เราไม่อยากให้หนูยิ้มกลับคนเดียว นายจะไปต่อก็ตามสบายนะ”

คำตอบของพี่ชาย ทำให้คนเป็นน้องสาวยิ้มกว้าง สะใจที่พี่ชายยอมกลับบ้านกับตัวเอง โยธกาเชิดหน้าเข้าใส่จางหมิงขณะเดินไปควงแขนหลี่เทียนลากพาออกไปนอกร้าน จางหมิงหมดอารมณ์สนุกเลยตามกลับบ้านบ้าง แต่เรื่องไม่ได้จบลงแค่นั้น ยายหนูยิ้มตัวแสบเอาเรื่องนี้ไปฟ้องม่านไหมกับอิงอร และยังไปเล่าให้น้องมุกฟังอีก หลี่เทียนลอยตัวพ้นผิดไปเพราะอีกฝ่ายยอมรับผิดและหลี่ไท่หยางออกตัวว่าอนุญาตให้ไปเที่ยวเอง ส่วนเขาโดนยายตัวแสบใส่ไคล้จนถูกอิงอรแม่เลี้ยงกับน้องมุกโกรธ

“ยายตัวแสบ สนุกนักใช่ไหม ฮึ” เขาตามไปจัดการกับยายตัวแสบถึงบ้านหลี่

“สนุกโค ตะ ระ เลยล่ะ เป็นไงบ้างไอ้พี่หมิง ถูกน้องมุกกับน้าน้ำอิงเกลียดน่ะ สลดบ้างไหม” หนูยิ้มตัวแสบลอยหน้ายั่วโทสะ ขณะนั่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านหลี่

ยามนั้นจางหมิงอยากจะบีบคอเล็กๆ ของหนูยิ้มให้หักคามือนัก แสบตั้งแต่เด็กจนโตมายังไม่หาย

“อย่าคิดว่าพี่ไม่กล้าทำอะไรเรานะหนูยิ้ม”

“ไอ้พี่หมิง จะกล้าทำอะไรหนูยิ้มเหรอ ลองทำอะไรหนูยิ้มสิ หนูยิ้มจะฟ้องอาไหม ฟ้องน้าน้ำอิง ฟ้อง อุ๊บ!”

เรียวปากสีแดงสดถูกริมฝีปากร้อนผ่าวกดประทับปิดกั้นคำพูดที่เหลือไว้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อถูกจู่โจม โดยไม่ทันตั้งตัว จางหมิงยิ้มกริ่มบดริมฝีปากหนักหน่วงขึ้นราวกับต้องการลงโทษยายตัวแสบให้เข็ดหลาบ แต่เมื่อสัมผัสรสชาติหอมหวานของเธอ เขากลับหลงลืมตัวดูดดื่มความหวานล้ำนั้นอย่างกระหายหิว ร่างเล็กถูกกอดรัดไว้แน่นจนเบียดแนบกับลำตัวหนาอ่อนระทวยสิ้นเรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ เมื่อโดนขโมยจูบแรกในชีวิตไป

เพียะ !!!

ฝ่ามือน้อยฟาดเข้าใส่ใบหน้าของจางหมิง หลังจากเขายอมปล่อยยายตัวแสบแล้ว ใบหน้าของโยธกาแดงก่ำดวงตาคลอคลองด้วยหยาดน้ำตา

“หนูยิ้มเกลียด... เกลียดไอ้พี่หมิง เกลียดที่สุดในโลก!” เจ้าตัวแผดเสียงด่าว่าเขาทั้งน้ำตา ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีไป

จางหมิงผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อรู้ตัวว่าเขาไม่เคยลืมยายตัวแสบนามว่าหนูยิ้มได้เลย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม หลังจากวันนั้นหนูยิ้มก็ไม่เหยียบย่างมาที่ฮ่องกงอีก เขากับหลี่เทียนถูกส่งตัวไปเรียนต่อที่อเมริกาอยู่หลายปี เมื่อเรียนจบก็กลับมาทำงานให้ครอบครัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับหนูยิ้มอีกครั้ง มาเฟียหนุ่มหันมามองน้องสาว ก่อนจะยิ้มบางๆ เมื่อเห็นน้องมุกนอนหลับตาพริ้มอยู่ น้องมุกคงจะเหนื่อยจากงานที่ร้านจิวเวลรี่เลยเผลอหลับไป ไว้ไปถึงบ้านหลี่เขาค่อยปลุกน้อง จางหมิงหันไปตั้งสมาธิกับการขับรถต่อ

ณ บ้านตระกูลหลี่

งานเลี้ยงวันเกิดขอทายาทคนเดียวของตระกูลหลี่ถูกจัดขึ้นที่สวนสวย ต้นไม้และดอกไม้ถูกประดับประดาด้วยหลอดไฟและริบบิ้นหลากสี แสงไฟกะพริบพราวส่องสว่างงดงาม โต๊ะจัดเลี้ยงถูกวางกลางสนามหญ้า มีอาหารมากมายวางเรียงรายให้ผู้มาร่วมงานได้รับประทานกันอย่างอิ่มเอม เค้กก้อนโตสองก้อนวางอยู่บนโต๊ะเตรียมพร้อมไว้สำหรับเจ้าของวันเกิดทั้งสอง คือหลี่เทียนและโยธกาสองพี่น้อง ที่เกิดวันเดียวกัน

“คุณเทียนมาแล้ว!”

เสียงใสๆ ของหญิงสาวหน้าตาสวยน่ารักคนหนึ่ง ร้องขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในงาน ใบหน้าของเขาหล่อเหลาจนทำให้สาวๆ ตาพร่า ยิ่งดวงตาคมกริบพราวระยับมองมาหัวใจของหญิงสาวหลายคนหล่นลงไปกองแทบเท้าคนมองอย่างสะเทิ้นอาย

วันนี้หลี่ไท่หยางเชิญบรรดาแกนนำของแก๊งค์มังกรและแก๊งหงส์ไฟ รวมถึงนักการเมืองในพรรคที่เขาสนับสนุนพร้อมครอบครัว มาร่วมงานวันเกิดของลูกชายและหลานสาว หัวหน้าแก๊งหงส์ไฟนั่งร่มโต๊ะกับคนในครอบครัวและจางหลงหัวหน้าแก๊งหงส์ไฟพันธมิตรและญาติสนิทของเขา

“อาเทียนโตมาแล้วดูสง่างามน่าเกรงขาม เหมือนคุณหลี่ตอนหนุ่มๆ เลยนะครับ” จางหลงเอ่ยชม

หลี่ไท่หยางยิ้มรับ “อาหมิงลูกชายนายก็ดูดีไม่แพ้อาเทียนหรอก นี่ยังไม่มาอีกหรือ” เขาถามหาลูกชายของอีกฝ่าย

“อาหมิงไปรับน้องมุกครับคุณหลี่ เดี๋ยวสักครู่คงมาถึง” จางหลงยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นลูกชายกับลูกสาวเดินเข้ามาภายในงาน “พูดถึงก็มาพอดี”

สองพี่น้องกลายเป็นเป้าให้แขกภายในงานชื่นชมอีกราย ความหล่อเหลาของจางหมิงไม่ได้ด้อยกว่าหลี่เทียนเลย ดวงตาของเขาพราวพรายใบหน้าแต้มรอยยิ้มอยู่เป็นนิจ จึงทำให้คนมองรู้สึกหลงไหลได้ง่าย ด้านมุกอาภาผู้เป็นน้องสาวก็สวยน่ารักจนหนุ่มมองตามตาระห้อย ร่างบางสมส่วนอยู่ในชุดราตรีสีครีมแบบเกาะอก เผยให้เห็นเนินไหล่ขาวผ่องนวลเนียน ใบหน้างดงามชวนให้คนมองแทบไม่อยากละสายตา

“สุขสันต์วันเกิดนะอาเทียน” จางหมิงโอบไหล่น้องสาวพาเดินไปหาเจ้าของวันเกิด แล้วส่งกล่องของขวัญให้

“ขอบใจมากอาหมิง” หลี่เทียนพยักหน้า แล้วรับกล่องของขวัญมาส่งให้ คนรับใช้นำไปเก็บ ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้างดงามของน้องสาวเพื่อนสนิทไม่วางตา

“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่เทียน ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ” มุกอาภาอวยพรพร้อมส่องกล่องของขวัญกล่องเล็กเท่าฝ่ามือ ให้หลี่เทียน

“ขอบใจครับน้องมุก”

เจ้าของวันเกิดยิ้มกว้างรับกล่องนั้นไปสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม่ส่งให้คนรับใช้ไปเก็บเหมือนของขวัญกล่องอื่น

“ไปที่โต๊ะกันเถอะน้องมุก ผู้ใหญ่รออยู่”

หลี่เทียนจับข้อมือน้อยมาเกาะแขน แล้วพาเดินควงพาเดินไปยังโต๊ะด้านหน้าเวที ปล่อยให้พี่ชายของน้องมุกทำหน้าเซ็งจัด ที่โดนฉกน้องสาวไปต่อหน้า แต่ไม่กล้าโวยวายเพราะอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อมากมาย ได้แต่เดินตามหลังมา

“เทียนพาน้องมุกมานั่งตรงนี้ลูก” ม่านไหมบอกลูกชาย ขณะหันไปยิ้มให้อิงอรแม่ของน้องมุก อย่างมีเลศนัย

สองหนุ่มสาวถูกจัดให้นั่งเก้าอี้ติดกัน โดยให้จางหมิงไปนั่งอีกฟากหนึ่ง สองแม่หันไปสบตากับพ่อของลูก หลี่ไท่หยางกับจางหลงยิ้มในหน้าสบตากันด้วยแววตาปลาบปลื้ม ขณะมองลูกชายและลูกสาวของตนที่นั่งเคียงคู่กันอย่างพอใจ

“อาเทียนกับน้องมุกเหมาะสมกัน ราวกับกิ่งทองใบหยก” หลี่ไท่หยาง เอียงหน้ากระซิบคุยกับภรรยา

ม่านไหมพยักหน้ารับเห็นด้วย “เด็กสองคนนี่เหมาะสมกันมาก ถ้าแต่งงานกันไปหลานๆ ของเราคงจะหน้าตาน่ารัก ว่าไหมคะ” คนเป็นแม่วาดฝันถึงอนาคตของลูกไว้ล่วงหน้า

ด้านพ่อแม่ฝ่ายหญิงก็หันมาคุยกัน “อาหลงคะ ถ้าน้องมุกรู้ว่าคุณตกลงอะไรกับคุณหลี่ ลูกจะยอมรับหรือเปล่าคะ อาหมิงอีกคนแกจะยอมหรือคะ” อิงอรถามสามีเสียงเบาเกรงลูกชายกับลูกสาวจะได้ยิน

ตอนที่ 3.

“ลูกต้องเชื่อฟังผม น้องมุกกับอาเทียนสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก คงรักกันไม่ยากหรอก ส่วนอาหมิงถ้ามีปัญหานัก ผมจะจับมันแต่งงานบ้าง”

จางหลงบอกภรรยา เขาไม่ห่วงเรื่องนี้มากมายเหมือนที่ภรรยาห่วง เพราะเชื่อว่าลูกๆ ต้องยอมทำตามคำสั่งของเขาเหมือนที่เป็นมาตลอด

“หนูยิ้ม อยู่ที่ไหนเนี่ย ใกล้เวลาเป่าเค้กแล้วนะ” หลินหลินมองหาเจ้าของวันเกิดอีกคน

“หนูยิ้มไปรอรับไมค์กับแซนเดรียครับ วันนี้คุณเอ็ดเวิร์ดเขาไม่ได้มาเลยส่งลูกชายลูกสาวมาแทน” หลี่เทียนบอก

“ไมค์กับหนูยิ้มเขาสนิทกันค่ะ สองคนนี่เขาทำงานร่วมกัน” ม่านไหมเอ่ยขึ้นบ้าง พร้อมกับเล่าให้ฟังอีกว่า

“เฮียเมฆกับพี่เอ็ดเวิร์ดเขาร่วมหุ้นกันเปิดโรงแรมแห่งใหม่ เลยให้หนูยิ้มกับไมค์ไปดูแล สองคนนี่เขาสนิทกันตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ สงสัยพี่เอ็ดเวิร์ดกับเฮียเมฆมีสิทธิ์ได้ดองกันอีกชั้น”

จางหมิงเงี่ยหูฟังอย่างสนใจ พอได้ยินประโยคสุดท้าย ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา เขากับไมค์และแซนเดรียเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แม้ไม่ได้สนิทสนมกันมากแต่ก็พบปะกันอยู่บ่อยครั้ง ไม่คิดว่าไมค์กับหนูยิ้มจะสนิทสนมกัน ถึงขั้นที่ผู้ใหญ่เอามาพูดว่าจะดองกันแบบนี้

“หนูยิ้มมาแล้ว ดูสิเดินควงกับตาไมค์เหมือนคู่รักกันเลย” ม่านไหมเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้ม

ผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่หันไปมองแล้วยิ้มให้กัน มีเพียงจางหมิงที่รู้สึกต่างจากทุกคน เขาเพ่งมองร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดราตรีสั้นสีทองแบบเกาะอกอย่างหมั่นไส้ ผ่านไปหลายปียายตัวแสบสูงขึ้นกว่าเดิมแถมยังหน้าตาสวยเฉี่ยว ไม่จืดชืดเหมือนตอนเป็นเด็ก คงเป็นเพราะการแต่งหน้าช่วยให้กลายเป็นสาวเปรี้ยวเข็ดฟันแบบนี้ ท่าทางราวกับสาวมั่นที่เจ้าตัวแสดงออกขัดตาคนมองจนแอบเบ้ปาก ดวงตาคมจับจ้องเรือนร่างสมส่วนราวกับนางแบบไม่ละสายตา จากประสบการณ์ของคาสโน่ว่าหนุ่มทำให้เขารู้ว่าเรือนร่างงดงามของโยธกาไม่ได้ผอมบางแต่อวบอิ่มและงดงามไม่แพ้ใคร ริมฝีปากถูกขบเม้มเมื่อหญิงสาวเดินเบียดกระแซะกับหนุ่มลูกครึ่งร่างสูงใหญ่ราวกับคู่รัก หัวใจที่เคยสงบนิ่งกับร้อนเร่าด้วยความรู้สึกกึ่งหวงกึ่งหมั่นไส้

“สงสัยนายจะได้น้องเขยว่ะ เทียน” จางหมิงอดปากไม่ได้ หันไปเอ่ยกับเพื่อนสนิท

หลี่เทียนไม่ได้เป็นคนหวงน้องเหมือนจางหมิง จึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดของเพื่อน

“ถ้านายไมค์เป็นแฟนหนูยิ้มจริง ลุงเมฆคงชอบใจ เห็นเขาลุ้นกันมานาน” หลี่เทียนเอ่ยยิ้มๆ หันไปมองหน้าสวยน่ารักของน้องมุก ด้วยแววตาอ่อนโยน

น้องมุกยิ้มให้พี่ชายใจดีของตัวเอง พยักหน้าเห็นด้วย “พี่หนูยิ้มกับไมค์เหมาะสมกันดีนะคะ พี่หนูยิ้มก็สวยไมค์ก็หล่อ พ่อแม่ก็ทำธุรกิจร่วมกันด้วย”

“แต่นายไมค์มันอายุน้อยกว่าหนูยิ้มตั้งสี่ปีนะ” จางหมิงเอ่ยท้วง

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ลุงเมฆก็อายุน้อยกว่าป้าแยมเหมือนกัน ความรักมันไม่เกี่ยวกับอายุหรอก”

คำแก้ของหลี่เทียนทำให้คนฟังขัดใจอย่างรุนแรง ลุกขึ้นเดินหนีก่อนที่คู่สร้างคู่สมจะเดินมาถึงโต๊ะ

“เฮียหมิงเดินไปไหนครับนั่น” ไมค์เอ่ยถามเมื่อพาน้องสาวกับโยธกามาถึงโต๊ะ

“คงไปเข้าห้องน้ำน่ะ นั่งก่อนสิ” หลี่เทียนตอบแทน

ทั้งสามคนพากันทำความเคารพผู้ใหญ่แล้วหาที่นั่ง ไมค์นั่งเก้าอี้ติดกับโยธกาส่วนแซนเดรียนั่งตรงข้ามกับหลี่เทียนและมุกอาภา

แซนเดรียมองหน้าเจ้าของวันเกิดด้วยแววตาอ่อนหวาน หญิงสาวแอบหลงรักหลี่เทียนมานานแต่ไม่กล้าบอกให้อีกฝ่ายรู้ ได้เพียงแต่พูดคุยปรึกษาเรื่องนี้กับพี่สาวอย่างมุกอาภาเท่านั้น มุกอาภาแนะนำให้เธอบอกความรู้สึกกับหลี่เทียนในคืนนี้ หญิงสาวจึงรอเวลาและหาโอกาสเหมาะที่จะได้พูดคุยกับเขาเพียงลำพัง

งานเลี้ยงดำเนินไปด้วยความสนุกสนาน ผู้ใหญ่พากันกลับหลังจากเจ้าของวันเกิดทั้งสองเป่าเค้กแล้ว เปิดโอกาสให้หนุ่มสาวได้สนุกกันอย่างเต็มที่ หลี่เทียนขอมุกอาภาเต้นรำและไม่ยอมปล่อยให้เธอเต้นกับใครนอกจากเขาอีกเลย จาง หมิงกลับเข้ามาในงาน เขาไม่ได้พูดคุยกับโยธกาสักคำ มาเฟียหนุ่มสำราญกับสาวๆ ที่ผลัดเปลี่ยนมาเป็นคู่เต้นรำ ส่วนโยธกาก็เต้นรำกับไมค์และหนุ่มๆ คนอื่นหลายคน ก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อพักเหนื่อย ระหว่างที่เดินกลับเข้าไปในงานอีกครั้งก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่ง กำลังนัวเนียกันอยู่ในมุมสลัวข้างตึก

“คุณหมิงคะ คืนนี้ไปต่อกับลีน่านะคะ” เสียงหวานของหญิงสาวออดอ้อนชายหนุ่ม ที่กำลังซุกไซร้ซอกคอเธออยู่

“พรุ่งนี้นะ คืนนี้ผมไม่ว่าง” เสียงคุ้นหูของชายหนุ่มตอบเบาๆ

ทำให้คนแอบดูแอบฟังขมวดคิ้วด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อจะได้เห็นและฟังชัดๆ พอเห็นใบหน้าของชายหนุ่มถนัดตา โยธกานิ่วหน้ามองเขาตาขุ่น

“ไอ้พี่หมิงบ้ากามนี่เอง กี่ปีๆ นิสัยไม่เคยเปลี่ยน” หญิงสาวย่นจมูกใส่คนบ้ากาม ด้วยความรังเกียจ

ขณะจะหมุนกายเดินหนี ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นในสมอง ริมฝีปากอิ่มยิ้มเมื่อเกิดอยากแกล้งคนนิสัยเสียขึ้นมา จากที่จะเดินหนีโยธกากลับเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสองทันที แกล้งกระแอมกระไอเสียงดัง

“อะ แฮ่ม มาทำอะไรตรงนี้คะพี่หมิง” เสียงใสถูกดัดให้หวานกว่าปกติ

จางหมิงสะดุ้งรีบเงยหน้าจากทรวงอวบของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“หนูยิ้ม”

“ใครกันคะ คุณหมิง”

ลีน่าเอ่ยถามขณะจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ มองคนที่เข้ามาขัดจังหวะด้วยแววตาขุ่นเคือง ไม่ได้อับอายสักนิด

โยธกาตวัดสายตามองสองหนุ่มสาวด้วยแววตาเหยียดหยัน “ถ้าอยากสมสู่กันทำไมไม่ไปโรงแรม หรือว่าไม่จำเป็นเพราะตรงไหนก็ทำได้ ไม่เลือกที่และโอกาส” หญิงสาวเอ่ยขึ้น

จางหมิงร้อนวูบไปทั้งหน้า เมื่อเห็นสายตาดูแคลนของอีกฝ่าย นึกรู้ว่ายายตัวแสบกำลังหาเรื่องเล่นงานเขาอีกแล้ว

“พี่จะทำอะไรกับใครตรงไหน มันทำให้เธอเดือดร้อนหรือไงหนูยิ้ม”

“เดือดร้อนสิคะ เพราะพี่หมิงเป็นคู่หมั้นของหนูยิ้ม เรื่องอะไรหนูยิ้มจะปล่อยให้พี่ มายุ่งกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง”

คนที่อ้างว่าเป็นคู่หมั้น เดินเข้ามากอดแขนของชายหนุ่มไว้ เบียดกายกระแซะร่างหนา พร้อมกับดันหญิงสาวอีกคนให้ถอยห่าง ทำเอาคนถูกแอบอ้างตกตะลึงพูดไม่ออก ไม่นึกว่าจะถูกเล่นงานไม้นี้

“ไม่จริงใช่ไหมคะคุณหมิง ผู้หญิงคนนี้โกหกใช่ไหมคะ” ลีน่าเอ่ยถามเสียงสั่น

“จริงค่ะ ฉันเป็นคู่หมั้นกับพี่หมิงตั้งนานแล้ว ไม่เชื่อก็ไปถามลุงจางหลงกับน้าน้ำอิงดูก็ได้ หรือจะไปถามอาหลี่ไท่หยางอาเขยฉันดูสิคะ” โยธกายกผู้ใหญ่มาอ้างหน้าตาเฉย มองหน้าซีดๆ ของคู่ขาของจางหมิงด้วยแววตาสะใจ

“ฉะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

ลีน่าไม่เสียเวลาไปสอบถามอย่างที่โยธกาบอก ชื่อของสองผู้ยิ่งใหญ่การันตีความจริงโดยไม่ต้องสอบถามให้มากความ หากไม่ใช่เรื่องจริงผู้หญิงคนนี้คงไม่กล้ายกมาอ้าง

จางหมิงไม่ทันจะเอ่ยแก้ ลีน่าก็เดินหนีไปแล้ว เขาเลยหันมาหาคนต้นเรื่องที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างโมโห

“เล่นอะไรแบบนี้ฮะ หนูยิ้ม”

“เสียดายเหรอ คาสโนว่าอย่างคุณคงหาสาวๆ ได้อีกหลายคน จะต้องแคร์อะไร” โยธกายักไหล่ ทำท่าจะเดินหนี เมื่อจัดการป่วนจางหมิงได้สมใจแล้ว

แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้คนที่แกล้งเขาลอยนวลไปง่ายๆ จางหมิงจับข้อมือบางกระชากรั้งร่างงามมาปะทะอก กอดรัดไว้แน่น โยธกาตกใจพยายามดิ้นรนให้หลุดจากปลอกแขนแข็งแกร่งนั้น แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกรัดแน่นขึ้น

“ปล่อยหนูยิ้มนะไอ้พี่หมิง!”

“ไม่ปล่อย คู่หมั้นจะกอดคู่หมั้น จะเป็นไรไป” จางหมิงแกล้งยกคำอ้างของเธอมาอ้างบ้าง เขายิ้มกริ่มขณะยื่นหน้าไปหาดวงหน้างดงามช้าๆ จ้องตากลมโตของเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์