แสงไฟระยิบระยับที่อยู่เบื้องล่างกระจายตัวออกไปเป็นกลุ่มกว้าง เมืองที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเป็นเมืองสวรรค์ เมืองฟ้าอมร ที่ชื่อว่ากรุงเทพมหานครฯ ซึ่งในยามราตรีนี้ หากมองลงมาจากเบื้องบนนั้นสวยงามที่สุด มาลีหรือ
"โรสแมรี่” เพ่งมองทิวทัศน์จากหน้าต่างเครื่องบินโดยสารสายการบินราคาถูกด้วยความรู้สึกสับสน สิ่งที่เธอกำลังจะทำต่อไปนี้ มันอาจจะหมิ่นเหม่กับศีลธรรม แต่เพื่อประโยชน์ของครอบครัวผู้มีพระคุณที่กำลังรอความช่วยเหลือทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธข้อเสนอที่พิลึกพิลั่นนั้นได้
ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ร่างระหงในชุดปักดิ้นสีเงินทิ้งตัวกรุยกรายอวดสัดส่วนอันยั่วยวนของกัปตันสาวคนสวยในชื่อของเธอ
โรสแมรี่ กำลังเดินรับแขก วี.ไอ.พี. ด้วยรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ ทว่าหาได้มีใครหิ้วเธอออกไปจากผับแห่งนี้ได้ เพราะเธอเป็นเพียงพนักงานของร้านที่มีตำแหน่งเป็นกัปตันของผับนี้เท่านั้น
แขก วี.ไอ.พี. หลายคนชอบที่มองเธออยู่เงียบๆ ด้วยสายตาชื่นชมกับความสวยงามที่ปรากฏตรงหน้า แต่หลายคนก็ใช้ความพยายามที่จะถึงเนื้อถึงตัวของเธอ แต่พวกเขาทำได้แค่เพียงจับมือถือแขน สายตายั่วเย้าของโรสแมรี่ทำให้หนุ่มใหญ่ หนุ่มน้อย เฝ้าละเมอเพ้อหา และมีส่วนหนึ่งมักจะเข้ามาปรึกษาชีวิตส่วนตัวของเขากับเธอ หากมาโดยสุภาพ เธอจะเป็นเพื่อนเขา แต่ถ้ามากกว่านั้น จะมีเด็กหนุ่มหิ้วตัวพวกเขาออกไป นี่แหละ โรสแมรี่ ของผับAways fun
บ่ายวันหนึ่ง โรสแมรี่ กัปตันคนสวย ถูกเรียกให้ไปพบกับเจ้านาย ซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์ที่ใหญ่ที่สุดในเขตปริมณฑลฝั่งตะวันออกของกรุงเทพฯ คุณแพรพรรณ เจ้านายของเธอเป็นแม่หม้ายสาวใหญ่ทรงเครื่องที่มีลูกชายหนุ่มใหญ่ ๒ คน และลูกสาววัยทำงานอีก ๑ คน พวกเขาแยกย้ายไปสร้างอาณาจักรของตัวเอง โดย พฤกษ์ คนโตคุมกิจการช่วยแม่อยู่ที่นี่ พจน์ ลูกชายคนกลางไปเปิดผับหรูร่วมกับหุ้นส่วนที่เชียงใหม่แต่ก็ยังต้องให้พี่ชายเข้าไปช่วยดูอยู่บ่อยๆ และพาฝัน ผู้หญิงคนสุดท้ายไปเปิดรีสอร์ตที่พังงา ทุกคนมีทางเดินของตัวเอง แต่กลับไม่มีใครยอมแต่งงาน คุณแพรพรรณพยายามที่จะหาคู่มาให้เลือก แต่ไม่มีใครอยากจะผูกบ่วงคอให้กับตัวเอง สร้างความกลุ้มอกกลุ้มใจให้กับคนเป็นแม่ เพราะอยากจะมีหลาน และอยากจะวางมือกับธุรกิจกลางคืนที่เธอกำลังทำเสียที
"เจ๊ มีอะไรหรือคะ”
หญิงสาวเข้ามาหาด้วยท่าทางนอบน้อม ด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์ตัวเก่า ขาดเข่า และรองเท้าผ้าใบสีซีดในช่วงกลางวัน “โรสแมรี่” จะกลับร่างเป็นมาลี ตำแหน่งอีกตำแหน่งของเธอคือ เป็นผู้จัดการตรวจงบบัญชีของผับแห่งหนึ่งภายใต้ธุรกิจกลางอื่นอีกหลายหลากของคุณแพรพรรณ เป็นเด็กที่ขยันขันแข็งไต่เต้ามาจากเด็กเสิร์ฟจนได้รับการไว้วางใจและได้รับความเอ็นดูจากคุณแพรพรรณเป็นพิเศษ ถึงกับส่งเสียให้เรียนบัญชี มาลีเรียนจบ จึงไม่ไปทำงานที่อื่นแต่มาทำงานให้กับคุณแพรพรรณ เพื่อตอบแทนบุญคุณ
มาลีเป็นสาวสู้ชีวิต ปราดเปรียวและเอาตัวรอด เธอต้องเลี้ยงดูครอบครัวอีกหลายชีวิต น้องในวัยเรียนอีก ๒ คน พ่อพิการและแม่ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ
"เข้ามาซิ ฉันมีเรื่องให้เธอช่วย”
ได้ค่ะเจ๊”
ยังไม่ได้บอกเลยว่า จะให้ช่วยอะไร รับปากแล้ว ถ้าทำไม่ได้จะเสียคำพูด ฉันเคยสอนแล้วไม่ใช่เหรอ”
คุณแพรพรรณตำหนิเอาตรง ๆ แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มทะเล้น
ไม่มีเรื่องไหนที่ลี่จะทำให้เจ๊ไม่ได้ ต่อให้ลี่ไปตาย ลี่ก็ยอมค่ะเจ๊”
คุณแพรพรรณหัวเราะหึ ๆ ส่ายหน้ากับความประจบของเด็กที่เลี้ยงตั้งแต่แตกเนื้อสาว ท่าทางทะมัดทะแมงแบบนี้ เวลาตกกลางคืน จะกลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทได้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
"เฮ่อ...อันที่จริงฉันก็ไม่อยากจะใช้เธอหรอกนะ แต่มองหาแล้วไม่มีใครเหมาะเท่าเธอ”
"เจ๊ว่ามาเลยดีกว่าไม่ต้องอารัมภบท เดี๋ยวลี่จะต้องกลับไปแต่งตัวอีก เสียเวลา”
มาลีเร่งคุณแพรพรรณอย่างคุ้นเคย เพราะเธอต้องทำอีกหลายหน้าที่ ไม่ใช่ว่าคุณแพรพรรณใช้งานเธอหนัก แต่เพราะเธอต้องการเงิน เพราะน้องๆ กำลังจะเปิดเทอม
"ไอ้ลี่ น้อย ๆ หน่อย ฉันก็ลำบากใจที่จะให้เธอช่วย กำลังนึกว่าจะพูดอย่างไรกับเธอดี”
"โธ่ เจ๊ ไม่ต้องกังวลไป ยังไงลี่ก็ช่วย เจ๊บอกมาตรงๆเลยเจ๊ก็รู้ว่าลี่รักเจ๊ขนาดไหน บอกแล้วไงว่า ให้ลี่ไปตาย ลี่ก็ไป”
มาลีจ้องหน้าเจ้านายอย่างจริงจัง แววตามุ่งมั่นและพร้อมที่จะช่วยเหลืออย่างที่ปากพูด
"เอ๊า ก็ได้ ฉันอยากให้เธอไปแยกลูกชายฉันออกจากผู้หญิงที่เขากำลังคั่วอยู่”
“โอ๊ะ แม่จ้าว”
มาลีอุทาน แล้วทำท่าผงะหงายหลังลงพนักเก้าอี้
“นี่ อย่ามาทำเสียงแบบนี้ใส่ฉัน เดี๋ยวฉันตัดเงินเดือนเสียเลย”
“ไม่... ไม่ อย่าตัดเงินเดือนลี่เลย ลี่ล้อเล่น แต่ว่างานนี้มันยากนะเจ๊”
“จะเอาเท่าไหร่ว่ามา”
“ไม่ใช่เรื่องเงินเจ๊”
มาลีเกาศีรษะท่าทางเซ็งสุดขีด เธอยังไม่รู้ว่าให้แยกผู้หญิงคนไหน แต่ที่รู้คือ อย่างเธอหรือจะไปแยกเขาได้ เด็กกะโปโลอย่างเธอจะไปเทียบอะไรกับผู้หญิงที่ลูกชายเจ้านายควง
“งั้นมีปัญหาอะไร ก็ไหนว่า ฉันให้ไปตายก็จะไป รับปากกับฉันไว้แล้ว ห้ามกลับคำ”
“ยังไม่ได้กลับคำแต่เจ๊แน่ใจได้ยังไงว่าจะให้ลี่ไปแยกคนรักกัน คุณพจน์เขาจะสนใจลี่เหรอ”
“ฉันไม่ได้ให้เขาสนใจเธอ แต่ฉันให้เธอไปใช้สมองที่จะทำให้เขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นให้ได้”
“ทำไมเจ๊ ไม่จ้างผู้หญิงสวยๆ ไปแยกเขาทั้งคู่ล่ะ ไม่ง่ายกว่าเหรอ”
“ไม่ได้ ขืนจ้างแม่พวกนั้น มันก็คาบลูกชายฉันต่อน่ะซิ”
“แล้วเจ๊ แน่ใจเหรอว่า ลี่จะไม่คาบลูกชายเจ๊”
ขาดคำฝ่ามือคุณแพรพรรณก็เอื้อมมาฟาดเพี๊ยะที่ต้นแขนของลูกจ้างสาวโดยแรง ทำเอามาลีถึงกับยกมือลูบต้นแขนไปมา
“ลี่พูดเล่น ใครจะไปคาบลูกชายเจ๊ ลี่ไม่ใช่หมา”
“มาลี ฉันอยากให้เธอช่วยจริงๆ อย่าทำเป็นเล่น ฉันรู้ว่าเธอฉลาด เวลาที่เธอแต่งตัว เธอสวย สวยมาก ฉันจะให้เงินก้อนหนึ่ง สำหรับงานชิ้นนี้ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”
น้ำเสียงคุณแพรพรรณเปลี่ยนมาเป็นจริงจัง มาลีนิ่งเงียบ เธอไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ตกก็คือ รูปร่างหน้าตาอย่างเธอนี่หรือ จะไปเป็นมือที่สามของคุณพจน์ ลูกชายคุณแพรพรรณ
"แต่งานนี้ลี่ไม่แน่ใจเลยว่าลี่จะทำได้ไหม”
“ทำได้ ไปทำยังไงก็ได้ ให้แม่คนนั้นเลิกกับเจ้าพจน์ลูกชายฉัน
“โอย....จะไหวเร้อ”
มาลีถอนใจยาว แทบจะหมดเรี่ยวแรงทำงานต่อ เพราะงานที่รับปากครั้งนี้หนักหนาสาหัส
“ฉันรู้ว่าเธอทำได้ ถ้าเธอเป็นมาลี เขาอาจจะไม่แลเธอ แต่ถ้าเธอเป็นโรสแมรี่...เชื่อฉันเถอะว่า เขามองเธอแน่”
คุณแพรพรรณพูดอย่างรู้จักลูกชายและลูกจ้างของเธอดี ลูกชายของเธอทำตัวเป็นเสือผู้หญิง ไม่หยุดที่ใครง่ายๆ แต่ไปหลงอะไรกับแม่เลี้ยงสาวหย่าผัวคนนั้นก็ไม่รู้ นางเหลียวไปเหลียวมาไม่เห็นใคร เห็นแต่โรสแมรี่ที่ยืนจ๊ะจ๋าอยู่กับแขกอย่างคล่องแคล่วก็นึกขึ้นได้ว่า น่าจะอาศัยไหว้วานเธอได้
มาลีในคราบของโรสแมรี่นั้นสวยเซ็กซี่ เป็นที่ติดตาตรึงใจของเสี่ยหลายคน แต่จนวันนี้ก็ยังไม่มีใครหิ้วเธอออกไปได้เพราะความฉลาดเฉลียวของเธอ หากจะมีใครช่วยเธอได้โดยไว้วางใจอย่างที่สุด ก็คงไม่พ้นลูกจ้างที่เธอเลี้ยงดูมาหรอก
สุดแต่จะบัญชาก็แล้วกันนะเจ๊ ฉันจะลองพยายามทำดู”
"ไม่ใช่พยายาม แต่ต้องสำเร็จตามที่เธอรับปากตอนแรก”
คุณแพรพรรณกำชับ และจี้จุดไปที่มาลี เพราะมาลีเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ
"แล้วนี่เงิน เอาไปจ่ายค่าเทอมให้น้องสาว แล้วนี่บัตรเครดิตเอาไปใช้จ่ายได้ตามสบาย อ้อ...ไม่ใช่ ให้ใช้จ่ายตามความจำเป็น”
"แหมเจ๊...มันจำเป็นทุกอย่างล่ะ แต่ลี่จะพยายามประหยัด”
"ย่ะ ฉันรู้ ถ้าไม่ไว้ใจเธอ ฉันก็คงไม่เอาบัตรเครดิตนี่ให้หรอก”
“แล้วเจ๊จะให้ฉันไปวันไหนล่ะ” มาลีถามเสียงอ่อย
“อาทิตย์หน้า เพราะตอนนี้ เขาไปเริงระบำอยู่ยุโรป ฉันละเบื่อจริงๆ กับพ่อลูกชายเสเพลของฉัน ไม่เหมือนพฤกษ์ พฤกษ์เขาน่ารัก ไม่เคยทำให้ฉันต้องเป็นห่วงเลย”
คุณแพรพรรณส่ายหน้าอย่างระอากับพฤติกรรมของลูกชาย โดยหารู้ไม่ว่าลูกชายคนโตนั้น ก็มีพฤติกรรมไม่ผิดแผกไปจากลูกชายคนเล็กเลย อาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่ไม่เคยเป็นข่าว เพราะไม่ได้ควงดารา ไฮโซ อย่างน้องชาย
******
พฤกษ์ ขับรถฝ่าการจราจรอันคับคั่งของเมืองหลวง เพื่อเร่งไปให้ทันสาวน้อยที่นัดไว้ที่ผับใจกลางเมือง เขาไม่เคยนัดเด็กเหล่านี้ให้ไปเที่ยวในผับของเขาย่านปริมณฑล เพราะเสี่ยงต่อการบริหารงาน ภายในผับ บาร์ ค็อกเทลเลาจน์ และสวนอาหาร เขาจะเป็นแค่ชายหนุ่มมาดขรึมที่เข้าถึงยากแต่เมื่อหลุดออกมาใช้ชีวิตในย่านคนกลางคืนใจกลางเมืองหลวงแล้วละก็แมวเชื่องๆ อย่างเขา จะกลายเป็นเสือร้ายไปในทันที
รถสปอร์ตสีดำสนิทปราดเข้าจอดหน้าสถานบันเทิงชื่อดัง สาวน้อยในชุดเกาะอกสีแดงสด โบกมือมาแต่ไกลแล้วรีบวิ่งมาหาที่รถ ก่อนจะผลุบหายเข้าไปทักทายเขาด้วยริมฝีปาก
“รอนานไหม”
“ไม่นานหรอกค่ะ เพิ่งเลิกพอดีเลย แต่วันนี้นกไม่รู้เป็นอะไรนะคะ ง่วงจังเลย ของีบสักพักนะคะ”
เสียงหวานใสฉะอ้อน พร้อมปรับเบาะเอนนอนด้วยความอ่อนเพลีย พฤกษ์ หันมามองอย่างเอ็นดู ก่อนจะเคลื่อนรถอออกไปอย่างรวดเร็ว จุดหมายปลายทางคือจังหวัดชายทะเลจนกระทั่งเสียงในรถเงียบสนิท เส้นทางที่วิ่งผ่านก็เงียบเชียบ ไม่มีรถผ่านไปมาสักคัน พฤกษ์จอดรถข้างทางแล้วเพ่งมองร่างสาวน้อยพริตตี้คนสวยที่เขาเพิ่งคั่วมาได้อย่างย่ามใจ อาศัยแสงไฟข้างทางที่สะท้อนเข้ามาภายในรถอย่างสลัวราง ทำให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ไร้เดียงสาหลับสนิทอยู่บนเบาะ โดยไม่ได้รู้เลยว่าชายหนุ่มที่เพิ่งคบหากันและเธอนับถือเขาเป็นสุภาพบุรุษ กำลังจ้องมองเรือนร่างของเธอและกำลังคิดเรื่องชั่วอยู่
พฤกษ์มองทรวงอกอวบที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าและออกของเธอ มองลงไปเบื้องล่างของท่อนขาที่เปิดเปลือย เพราะสวมชุดสั้นกุดจนแทบไม่เหลืออะไรให้เดา แอร์ของรถยุโรปชั้นดี เงียบสนิท ทำให้น้องนก สาวพริตตี้ อยู่ในนิทรารมณ์อย่างสบายใจ จนเผลอแยกขาเรียวยาวออกจากกัน เนื้อผ้าบางเบาที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นจนเห็นถึงกางเกงชั้นในที่ปกปิดเนินเนื้อโหนกนูนอย่างเต็มตา
“โอว.....สาวน้อย สวยอะไรอย่างนี้นะ ผมทนไม่ไหวแล้ว”
พฤกษ์ตัดสินใจเคลื่อนรถออกไปจอดที่ริมทะเล ดับเครื่องและเปิดกระจกลงเล็กน้อยให้ลมทะเลพัดแผ่วเข้ามาสร้างบรรยากาศ เขาปรับเบาะเอนนอนลง แล้วก้มลงจุมพิตใบหน้าหวานสวยของสาวพริตตี้ร่างสะบึม ดูเธอจะยังไม่รู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าแขกภายในร้านใส่ยานอนหลับให้เธอดื่มกระมัง จึงหลับลึกได้ถึงขนาดนี้
พฤกษ์ ไม่ชอบพาเด็กสาวเข้าโรงแรม รถของเขาจะออกแบบพิเศษ เพื่อกามกิจโดยเฉพาะ เมื่อเห็นสาวน้อยหน้าหวานนอนหลับอย่างนี้ ยิ่งไม่ต้องอธิบายอะไรมากมาย เขาออกแรงจับสองขาของสาวพริตตี้ถ่างออกอย่างเบามือ แล้วขยับตัวไปนั่งคุกเข่ากับพื้นรถตรงหว่างขาของเธอ
"สาวน้อย ฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์ให้ลืมไม่ลงเลยทีเดียว”
พฤกษ์มองดูเรือนร่างอวบอัดของหญิงสาว มองดูเนินโหนกนูนที่โดนปกปิดด้วยกางเกงชั้นในสีดำแนบเนื้อที่อยู่ระหว่างเรียวขาขาวเนียนนุ่ม ดูแล้วแทบจะลืมหายใจ เพราะความงามของสาวน้อยเบื้องหน้าขาวสล้างแม้อยู่ในความสลัวของแสงจันทร์
เขาเอื้อมมือขึ้นไปเลิกชายกระโปรงสีดำขึ้นไปกองไว้ที่เอวคอดกิ่วแล้วเอานิ้วเกี่ยวกระหวัดขอบกางเกงในสีดำผืนเล็กๆ รูดลงมาทางปลายเท้าช้าๆ จากนั้นจับเรียวขาถ่างแยกออกจากกันจนเกือบสุด
ชายหนุ่มจ้องมองภาพท่อนล่างที่เปลือยเปล่าขาวสล้างอย่างหลงใหล ความอวบอูมของเนินเนื้อปกคลุมด้วยเส้นไหมสีดำ ขณะที่กลีบผกาสีชมพูอ่อนยังคงปิดสนิทเหมือนกับว่ายังไม่เคยโดนใครรุกล้ำมาก่อนเนินสวาทที่ลอยเด่นมีกลิ่นหอมและกลิ่นสวาทจางๆ ล่องลอยออกมาอย่างยั่วยวน พฤกษ์ซุกหน้าอันหล่อเหลาของเขาเข้าหาร่องหลืบสวยเบื้องหน้าทันทีโดยไม่รังเกียจ เรียวลิ้นตวัดเล็มเลาะทันทีที่สัมผัสเนินเนื้อ จนเจ้าของร่างสะดุ้งเบาๆ
“อ๊ะ ... อาว์” นก สาวพริตตี้ส่งเสียงครางพร้อมบิดตัวไปมา แต่ยังคงไม่ตื่นฟื้นจากการหลับใหล พฤกษ์ยังคงลากเลียลิ้นสากๆ ตวัดไปมากับร่องหลืบที่เริ่มเปียกชื้นอย่างหิวกระหาย
“อือ .... อา อืม...” สาวพริตตี้ ส่งเสียงร้องครวญครางอย่างสุขเสียว โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนพฤกษ์ คนที่เชื่อว่าเป็นสุภาพบุรุษ กำลังเล่นเสียวกับเธออยู่ ด้วยความเสียวซ่านที่พฤกษ์ปลุกเร้า ร่างกายของเธอตอบรับโดยอัตโนมัติ สะโพกที่แนบเบาะ เริ่มขยับส่ายและแอ่นลอยเข้าหาริมฝีปากที่กำลังและเล็มอยู่
“อูย ... อืม”ร่างอวดอัด สัดส่วนเซ็กซี่ของพริตตี้สาวสวย สั่นกระตุกเบา ๆ ตามจังหวะการแหย่แยงลิ้น พฤกษ์ใช้ลิ้นลากไปมาอยู่พักใหญ่จนน้ำผึ้งจากกลีบผกาเอ่อซึมออกมาจนเปียกเยิ้ม เขาดูดเล็มอย่างหื่นหิว จนเจ้าของร่างสะดุ้งตกใจตื่น
“อูย ... ใครน่ะ อย่านะ ซี้ด "เสียงสาวน้อยร้องห้าม รับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับเธอ นกเอามือนุ่มนิ่มไร้เรี่ยวแรงพยายามผลักศีรษะของชายหนุ่มออกจากเนินกลางของเธอ แต่ก็ไม่อาจสู้แรงหื่นกระหายของชายหนุ่มได้ พฤกษ์ไม่เพียงไม่หยุด หากแต่ยิ่งเน้นดูดเลียที่ติ่งไตหนักขึ้นไปอีก
“โอย ... ซี้ด อย่านะ อย่าทำนกเลย” สาวพริตตี้ส่งเสียงคราง เธอพอรู้ว่าคนที่กำลังย่ำยีเธออยู่คือใคร แต่ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะระงับยับยั้งได้ สติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง แล้วความเสียวซ่าน ความหฤหรรษ์กำลังพลุ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง เสียงร้องอย่างร่านร้อนของเธอยิ่งเร่งอารมณ์ของชายหนุ่มให้พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นสาก ๆ ของเขาบรรจงเล็มเลียไปทั่วก่อนจะเกร็งลิ้นแล้วแหย่แยงคว้านเข้าไปในร่องหลืบอย่างเชี่ยวชาญ
“อะอ๊า ..... อูย” หญิงสาวแอ่นสะโพกผายอัดเข้าหาใบหน้าของพฤกษ์อย่างรัญจวนใจ สองมือที่พยายามออกแรงผลักไสในตอนแรก กลับออกแรงกดเข้าหาเนินนูนของตัวเองอย่างร้อนร่าน น้ำรักหลั่งไหลออกมาจากร่องสวาทเหมือนเขื่อนทำนบแตกก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างสุขสม
“คุณ พฤกษ์.!!” เธอเอนพิงกับเบาะรถอย่างเหนื่อยอ่อนใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยรสเสียวสุดยอดที่เพิ่งได้รับ เธอหอบหายใจหนักด้วยความเหน็ดเหนื่อย พฤกษ์ยิ้มให้เพียงเล็กน้อยแล้วถอดชุดออกจากตัวอย่างเร่งรีบ ร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามโถมถับเข้ากอดรัดร่างที่นอนระทวยอยู่ ลำทวนที่แข็งโตกระทบกับหน้าขาของหญิงสาว จนทำให้เธอตกใจถึง
ขนาดของมัน
“อย่านะคะ คุณพฤกษ์ นกยังไม่พร้อม” พฤกษ์ไม่สนใจกับเสียงร้องห้าม เขาออกแรงจับร่างเล็กๆ ของสาวพริตตี้ กดลงไปนอนหงายกับเบาะรถ มือจับแยกสองขาออกจากกัน ก่อนขยับตัวขึ้นไปคร่อมทับทันที สองมือหยาบใหญ่เอื้อมขยับขึ้นไปขยำขยี้บีบเคล้นที่ปทุมถัน ก่อนกระชากเสื้อเกาะออกให้หลุดออกมา เพื่อให้มือของเขาสัมผัสโนมเนื้อนุ่มอวบหยุ่นได้โดยไม่มีอะไรขวางกั้น
“อย่านะ อย่าทำนก... นกยังไม่พร้อม” หญิงสาวกรีดร้องโวยวายอีกครั้ง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการรุกเร้าอันช่ำชอง แต่พฤกษ์ใช้แค่มือเดียวจับที่ข้อมือเล็กๆ ทั้งสองข้างแล้วกดขึ้นไปด้านบน มือหยาบอีกข้างก็ขยำขยี้เนินอกอย่างพอใจ
“โอ......ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมทำให้คุณพร้อมเอง” พฤกษ์หัวเราะในลำคอ พร้อมกับซุกหน้าลงไปที่ปทุมถันอวบใหญ่ โดยที่มืออีกข้างก็ยังบีบเคล้นเต้าอย่างเมามัน ร่างกายของหญิงสาวตอบรับการรุกเร้าเองโดยควบคุมไม่ได้ เธอแอ่นอกอวบขึ้นรับการโลมเลียของชายหนุ่ม จนถึงกับครางออกมาจากสุดกระสัน
“อะอูยซี้ด” พริตตี้สาวสวยเด้งตัวไปมาอย่างเสียวซ่าน เพราะสองเต้าเต่งกำลังโดนดูดอย่างกระหาย เสียงครางดังลั่นรถอย่างไม่เกรงว่าใครจะได้ยิน กระทั่งพฤกษ์เอื้อมมือข้างหนึ่งลงไปที่ด้านล่างจับท่อนเอ็นที่แข็งเป่งจ่อที่กลีบผกาแล้วออกแรงกดเอวเบาๆ
“อ๊า อย่าค่ะ คุณพฤกษ์ อย่าทำนก” สาวน้อยสะดุ้งเฮือกก่อนร้องห้าม แต่นั่นกลับยิ่งเร่งเร้าอารมณ์ปรารถนาของชายหนุ่ม เขาค่อยๆ ออกแรงกดสะโพกดันท่อนเอ็นลำเขื่องมุดเข้าไปในร่องหลืบทีละน้อย ความคับแน่นของร่องรัก ทำเอาพฤกษ์แทบกลั้นไม่ไหว เขาขยับท่อนเอ็นเบาๆ เข้าออกในร่องหลืบของพริตตี้สาวอย่างช้าๆ รอให้เธอเสียวซ่านและมีอารมณ์ร่วมมากขึ้น
