"ซี๊ดดด อื่มมมม ยัยตัวแสบลงไปเดี๋ยวนี้"
ผมอยากจะบ้าตายด้วยความที่ภายในรถมันแคบผมเลยขยับตัวลำบากทำให้ส่วนนั้นของผมกับยัยนี่เสียดสีกันอย่างช่วยไม่ได้
"อื้ออออ อะไรมันแข็งๆทิ่มจิ๊มิ ฮือออหวาเจ็บ><
"พี่แบล็คคคคคคคค"
"อะไรเรียกอยู่นั่น"
"ถ้าหวาสวยพี่จะชอบหวาม๊ายยยยยยยค๊าาาาาา เอื๊อกกกกก"
"ชาตินี้คงไม่ทันแล้วล่ะยัยบ้านนอกเพราะเธอเกิดมาก็ไม่สวยแล้วจะเอาไรมาสวย"
"หื้ออออ หวาจาไปเกาหลี ไปทำหน้าสวยๆ ไปทามนมหย่ายยยๆ เลย"
ดวงยิหวา....
สวัสดีค่ะฉันชื่อดวงยิหวาอายุ19 ปีค่ะเรียนอยู่ชั้นปีสองคณะบริหารมหาลัยเคซึ่งเป็นมหาลัยที่มีชื่อเสียงติดอับดับของประเทศและมีค่าเทอมแพงที่สุดเหมือนกัน และเท่าที่ฉันสังเกตนักศึกษาแต่ละคนหรือแทบจะทุกคนแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นลูกเศรษฐีคุณหนูไฮโซพ่อแม่มีฐานะร่ำรวยขับรถราคาหลักล้านไหนจะเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าเครื่องประดับต่างๆต้องเป็นสินค้าแบร์นเนมเท่านั้น ถามว่าทำไมฉันถึงรู้ที่ฉันรู้เพราะได้ยินเพื่อนๆในคณะพูดอวดกันอยู่บ่อยๆ ส่วนฉันน่ะเหรอไม่มีเลยสักอย่างที่ว่ามาเวลามาเรียนรถก็นั่งรถเมล์ กระเป๋าก็เป็นกระเป๋าย่ามธรรมดาราคาไม่เกินสามร้อยรองเท้าก็เป็นรองเท้าผ้าใบธรรมดาชุดนักศึกษาก็ชื้อตลาดนัดทั่วไปซึ่งฉันก็พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีเพราะครอบครัวฉันไม่ได้ร่ำรวยเหมือนใคร ครอบครัวของฉันเราเป็นชาวนามีอาชีพทำนามาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่ามาจนถึงรุ่นพ่อรุ่นแม่ ฉันเองก็ทำนาเป็นมาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่อายเลยที่จะบอกกับใครต่อใครว่าฉันเป็นลูกชาวนา
อ่อฉันลืมบอกไปว่าที่ฉันมาเรียนที่นี่ได้เพราะฉันได้ทุนเรียนฟรีค่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากมาเรียนที่นี่เพราะมันไกลบ้าน บ้านฉันอยู่จังหวัดเชียงรายแต่ต้องมาเรียนที่กรุงเทพซึ่งตั้งแต่เกิดมาฉันก็ไม่เคยมากรุงเทพจะเรียกว่าบ้านนอกเข้ากรุงก็ไม่ผิดนัก ที่นี่ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคนเพื่อนก็ไม่มีเพราะแบบนี้ฉันถึงไม่อยากมาแต่พ่อกับแม่ก็คะยั้นคะยอขอร้องให้ฉันมาเรียนเพราะอยากให้ฉันได้เรียนสูงๆได้เรียนมหาลัยดีๆจบมาจะได้มีงานดีๆไม่ต้องลำบากทำนาเหมือนพ่อกับแม่ สุดท้ายฉันก็ต้องมาเรียนตามความต้องการของพ่อกับแม่ซึ่งค่าใช้จ่ายต่างๆไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าห้องค่ากินค่าเดินทางพ่อกับแม่ก็ส่งมาให้ฉันใช้ทุกเดือนซึ่งมันเป็นจำนวนเงินที่เยอะมากๆ ฉันสงสารพ่อกับแม่เพราะรายได้จากการทำนามันก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก ฉันก็เลยตัดสินใจหางานพาร์ทไทม์ทำเพื่อแบ่งเบาภาระพ่อกับแม่ และงานที่ฉันทำก็คือพนักงานเสิร์ฟที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นของรุ่นพี่ที่มหาลัยที่ฉันไว้ใจได้เธอชื่อว่าพี่มด พี่มดเป็นรุ่นพี่ปีสี่ฉันรู้จักกับพี่มดตอนรับน้องพี่มดเป็นคนน่ารักและใจดีกับฉันมากเธอไม่แสดงท่าทีรังเกียจฉันเลยเมื่อรู้ว่าฉันเป็นนักเรียนทุนต่างจากนักศึกษาคนอื่นๆที่พอรู้ว่าฉันเป็นใครมาเรียนที่นี่ได้ยังไงก็ทำท่าทีรังเกียจซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจ ฉันบอกพี่มดว่าฉันอยากหารายได้พิเศษเพราะสงสารพ่อกับแม่พี่มดก็เลยให้ฉันมาทำงานที่บาร์แห่งนี้ตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟซึ่งเป็นร้านของพี่วอยแฟนพี่มดซึ่งฉันก็รู้จักเพราะพี่วอยก็เรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกัน พี่มดกับพี่วอยบอกว่าทำงานที่นี่ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแขกลวนลามเพราะร้านพี่วอยคัดลูกค้าต้องเป็นสมาชิกเท่านั้นถึงจะเข้ามาใชับริการได้ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย
"สวัสดีค่ะพี่วอยพี่มด^^" ฉันยกมือไหว้พี่ๆทั้งสองคนเมื่อมาถึงร้าน
"มาก่อนเวลางานทุกวันเลยนะเรา"
"หวาไม่อยากเอาเปรียบเพื่อนร่วมงานคนอื่นค่ะ" อันที่จริงพนักงานเสิร์ฟที่ร้านต้องมาเริ่มงานกันตั้งแต่บ่ายสองแต่ฉันติดเรียนก็เลยต้องมาเริ่มงานห้าโมงเย็นเพราะแบบนี้พอเลิกเรียนปุ๊บฉันก็จะรีบมาทันที
"เอาเปรียบอะไร เราเป็นพาร์ทไทม์ได้เงินตามชั่วโมงทำงานทำกี่ชั่วโมงก็ได้ตามนั้น คนอื่นเค้าทำงานเต็มเวลาเค้าก็ได้เงินเยอะกว่าเราอยู่แล้วเพราะฉะนั้นเราไม่ต้องมาก่อนเวลา ถ้าวันไหนเลิกเรียนเร็วก็กลับไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนแล้วค่อยมาทำงานก็ได้ พี่ไม่ซีเรียส"
ดวงยิหวา...
"ใช่ พี่เห็นเรามาทำงานก่อนเวลาทุกวันเลย วอยยังไงก็เพิ่มเงินให้น้องหน่อยนะ" พี่มดหันไปบอกพี่วอย
"อื้ม มันแน่นอนอยู่แล้ว เด็กขยันแบบนี้พี่สองคนช่วยเต็มที่"
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรไม่ต้องให้หวาเพิ่มก็ได้แค่ที่พี่ให้หวามาก็มากพอแล้ว"
"ไม่ได้พี่ไม่ชอบเอาเปรียบใคร เอาเป็นว่าพี่จะคิดตามจำนวนเวลาที่เรามาทำงานจริงก็แล้วกัน โอเคนะ"
"ขอบคุณค่ะพี่วอยพี่มด พี่สองคนดีกับหวามากจริงๆ"
"เพราะเราเป็นคนดีไงพวกพี่ถึงอยากช่วย"
"หวาดีใจที่ได้รู้จักกับพี่ทั้งสองคน^^"
"พี่ก็ดีใจเหมือนกันที่มีน้องสาวที่น่ารักแบบเรา^^"
"งั้นเดี๋ยวหวาจะได้โทรบอกพ่อกับแม่ว่าไม่ต้องโอนเงินมาให้หวาแล้วเพราะหวาหาเงินเองได้แล้ว^^"
"เป็นเด็กดีจริงๆนะเราอ่ะ"
"หวาสงสารพ่อกับแม่ค่ะ พ่อกับแม่ทำนารายได้ก็น้อย ยังจะต้องมาส่งเงินให้หวาใช้อีก"
"เพราะท่านเป็นห่วงหวารักหวาไงท่านคงไม่อยากให้หวาลำบาก แต่ก็ดีแล้วที่หวารู้จักคิดหาเงินไม่เอาแต่พึ่งพาพ่อแม่"
"ถ้างั้นหวาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"
"จ๊ะ^^"
หลังจากนั้นฉันก็มาช่วยพี่ๆในบาร์เช็ดแก้วจัดเตรียมของต่างๆเพราะร้านใกล้จะเปิดแล้ว ซึ่งอยากจะบอกว่าบาร์ของพี่วอยลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นวัยรุ่นซะมากกว่าและคุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนเพราะเป็นนักศึกษาในมหาลัย หนึ่งในนั้นก็คือพี่แบล็ครุ่นพี่ปีสี่คณะวิศวะที่ฉันแอบปลื้มตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า ถามว่าเคยคุยกับเขาไหมไม่เคยเลยค่ะไม่เคยเข้าไปใกล้เขาเลยด้วยซ้ำได้แค่แอบดูอยู่ไกลๆซึ่งพี่แบล็คก็มาที่นี่บ่อยๆเหมือนกัน ส่วนใหญ่เขาจะมากับกลุ่มเพื่อนแล้วก็มีสาวๆมาด้วยแต่ละครั้งที่มาก็ไม่ซ้ำหน้าเลยสักคน
"วันนี้วันเกิดไอ้แบล็คเพื่อนพี่หวาคงรู้จักอยู่ พี่อยากให้หวาไปช่วยดูแลโต๊ะมัน"
"เอ่อ จะดีเหรอคะ คือหวาไม่กล้าเข้าไปใกล้พี่เค้าเลย" ฉันสารภาพกับพี่วอยไปตรงๆเพราะฉันกลัวไปทำซุ่มซ่ามใส่พี่เขาด้วยความเขิน คือถ้าฉันชอบใครแล้วฉันมักจะประหม่า
"ทำไม อย่าบอกนะว่าเขินมันอ่ะ"
"พี่วอย><"
"เราชอบมันจริงดิ"
"ก็แค่ปลื้มๆค่ะ^^"
"แค่ปลื้มก็พอนะอย่าถึงขั้นชอบมันเข้าล่ะไอ้เชี้ยนี่มันร้ายมากพี่ไม่อยากให้เราเสียใจ พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ"
"หวารู้ค่ะ หวาไม่กล้าคิดไปไกลถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ"
"อ่อ ลืมบอกอีกอย่างไอ้เนี้ยมันชอบผู้หญิงสาวๆสวยๆหุ่นดีๆหน้าอกใหญ่ๆ"
"คะ??" ฉันไม่รู้ว่าพี่วอยจะบอกฉันทำไม
"พี่อยากจะบอกว่าเราน่ะไม่ใช่สเป๊กมันหรอก^^" พูดจบพี่วอยก็เดินหัวเราะออกไป
สุดท้ายฉันก็ต้องมาช่วยพี่ๆคนอื่นๆดูแลกลุ่มของพี่แบล็คเพราะยิ่งดึกเพื่อนพี่เขาก็มากันเยอะมากขึ้นจนแน่นรัาน ฉันยืนอยู่ไกลๆไม่ได้เข้าไปใกล้เขาเพราะกลัวใจตัวเองจะสั่น ความมืดไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดน้อยลงไปเลยสักนิดเดียว
"ยิหวาเอาแก้วนี้ไปเสิร์ฟให้คุณแบล็คหน่อย"
"คะ" ฉันที่กำลังยืนชื่นชมความหล่อของพี่แบล็คอยู่ก็ต้องตื่นจากความคิดหันไปหาพี่บาร์เทนเดอร์ที่เรียกฉันเมื่อครู่นี้
"ยืนเหม่ออะไรเรา อ่ะ เอาแก้วนี้ไปให้คุณแบล็คที"
"ค่ะ" ฉันยืนสูดลมหายใจลึกๆพร้อมกับรวบรวมความกล้าก่อนจะหยิบแก้วเครื่อดื่มแก้วนั้นเดินตรงไปยังโตีะที่พี่แบล็คนั่งอยู่ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ใจฉันก็ยิ่งเต้นแรง
"เครื่องดื่มค่ะ ว๊ายยยย"
เพล้ง!!! ฉันทำแก้วเครื่องดื่มหกไปบนหน้าอกของเขา><
"เห้ย เชี่ยไรวะ!!!"
"เอ่อ หวาขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ" ฉันรีบขอโทษอย่างรนรานมองหาผ้าเพื่อมาเช็ดเสื้อให้เขา ฉันวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาเช็ดๆให้แต่ถูกเขาปัดออกอย่างไง
"เอาผ้าอะไรมาเช็ดเสื้อกูวะ แม่เหม็นชิบหาย"
"เอ่อ ผ้าเช็ดโต๊ะค่ะ><" ฉันสารภาพไปตามตรง
"ผ้าเช็ดโต๊ะ??"
"เอ่อ ค่ะ หวาขอโทษค่ะ หวาไม่ได้ตั้งใจ พี่แบล็คอย่าโกรธหวาเลยนะคะ"
"พี่?? เธอมีสิทธิ์อะไรถึงมาเรียกฉันว่าพี่"
"เอ่อออ"
"มีอะไรกันวะไอ้แบล็ค" พี่วอยกับพี่มดรีบเข้ามาดูเหตุการณ์ส่วนฉันก็ทำได้แค่ก้มหน้ากำผ้าเช็ดโต๊ะไว้ในมืออย่างรู้สึกผิด
"ก็เด็กเสิร์ฟร้านมึงอ่ะดิซุ่มซ่ามทำเหล้าหกใส่กู แม่งเอ้ยเสื้อกูตัวเป็นหมื่นใครจะรับผิดชอบ"
"น้องมันไม่ได้ตั้งใจหรอก"
"ไม่ได้ตั้งใจหรือซุ้มซ่าม" ฉันเงยหน้าขึ้นมาหมายจะขอโทษเขาอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งทำให้เราสองคนสบตากันอย่างไม่ตั้งใจเพราะเขาจ้องหน้าฉันอยู่ก่อนแล้ว
"เดี๋ยวนี้ร้านมึงมึงรับเด็กเข้ามาทำงานมึงไม่เช็คก่อนเหรอวะ"
"มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไงวะ"
"แม่งหน้าตาบ้านนอกชิบหาย เสียชื่อร้านมึงหมด"
