คฤหาสน์หลังใหญ่ไพศาลกลางเมืองหลวง
หญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบปี ในชุดเสื้อแขนกระบอกและผ้าถุงสีกรมไม่มีลวดลายกำลังเช็ดราวบันไดอย่างขะมักเขม้น โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวตามลำพังแล้ว
ด้วยเข้าใจว่าบรรดาเจ้านายและลูกๆ ออกไปข้างนอกกันหมด คนงานในบ้านคนอื่นๆ ก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ สาวใช้มือใหม่ที่เพิ่งได้มาร่วมงานเป็นวันแรกจึงไม่คิดจะสนใจสิ่งใด นอกจากทำหน้าที่ของตนเองให้ดี
ท่ามกลางชีวิตอันระหกระเหิน เดินทางรอนแรมมาไกล ไร้ที่พักพิง การได้มีโอกาสเข้ามาทำงานในบ้านมหาเศรษฐีนับว่าเป็นบุญอยู่มาก ไม่คิดว่านี่คืองานอันต่ำต้อยด้อยศักดิ์ วุฒิการศึกษาแค่มัธยมปลายอย่างเธอ ได้งานตรงนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว
จะเป็นไรไปในเมื่อได้ทำงานสุจริต จะหนักจะเหนื่อยก็ช่างเถอะ เพราะถึงอย่างไรก็ไม่อดไม่อยากอยู่แล้ว มีที่ซุกหัวนอนพร้อมอาหารครบสามมื้อฟรีๆ
ไหนจะค่าจ้างเดือนละหลายพันบาท แลกกับที่ต้องขยันขันแข็งใช้แรงงานเท่านั้นเอง
งานทำความสะอาดคืองานหลักของเธอ โดยเฉพาะบริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์ เธอได้รับมอบหมายให้ดูแลตรงบันได ด้วยความที่มันกว้างใหญ่และมีหลายขั้น ทั้งราวจับก็หรูหราราวปั้นเสก และจะปล่อยให้มีฝุ่นจับไม่ได้ ดังนั้นงานแรกของเธอจึงต้องมาขัดๆ ถูๆ อยู่ตรงนี้
เธอค่อยๆ ทำความสะอาดจากขั้นบันไดบนสุด ไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนมาถึงชั้นล่าง
เจ้าของใบหน้าแสนหวาน พวงแก้มแดงปลั่งเอิบอิ่มด้วยวัยเต็มสาว เผลอเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอก เมื่อสามารถทำความสะอาดได้จนเสร็จหมดทุกขั้นแล้ว
ต่อไปก็คงต้องไปทำความสะอาดห้องของ 'คุณเล็ก' สินะ
คุณเล็กเป็นทายาทคนสุดท้องของตระกูลนี้ และเป็นคนเดียวที่มีห้องพักอยู่ด้านล่าง ต่างจากคุณท่านทั้งสองและพี่ชายอีกสองคนที่มีห้องพักอยู่ด้านบน จะด้วยเหตุผลใดก็สุดจะรู้ เดาว่าคงเพราะอยากมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าใครกระมัง จึงทำให้คุณเล็กเลือกที่จะพักอยู่ด้านล่าง หรืออีกอย่างก็อาจจะไม่ค่อยลงรอยกับพี่ชายทั้งสองก็เป็นได้
หญิงสาวไม่คิดสงสัยต่อ ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น คิดเพียงว่าเสร็จจากงานทำความสะอาดบันได ก็ควรจะไปทำความสะอาดห้องพักให้เจ้านายคนเล็กต่อเลย ประเดี๋ยวจะมืดค่ำแล้วจะไม่ทันไปช่วยงานแม่บ้านใหญ่ในครัว
ทว่าจังหวะที่หันหลังกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาด ก็ต้องตกใจจนแทบจะหวีดร้อง เมื่อกายเล็กอ้อนแอ้นปะทะเข้ากับกายหนาแน่นกำยำที่มายืนซ้อนหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“…...” ริมฝีปากบางเกือบจะหลุดเสียงกรี๊ดออกมา แต่กลั้นไว้ทันจึงเม้มปากไว้แน่น
เธอไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า แต่เดาจากหน้าตาผิวพรรณและการแต่งกาย บ่งบอกได้ว่าเขาคงเป็นใครสักคนในบ้านหลังนี้
ก่อนที่สองตาอันหวาดหวั่นของเธอจะเบิกโตในเวลาต่อมา เมื่อหันมองหลุกหลิกไปรอบๆ บริเวณชั้นล่างแล้วพบกับกรอบรูปขนาดใหญ่ที่มีภาพของคนห้าคนอยู่ในนั้น สี่คนในภาพคือคนที่เธอได้เจอกับพวกเขาแล้วเมื่อเช้า ตอนที่แม่บ้านใหญ่พามาฝากงานให้ ซึ่งก็มีคุณท่านชายหญิง และคุณหนึ่ง คุณสอง ผู้เป็นลูกชาย แต่เธอยังไม่ได้พบกับเขาคนนี้
และแล้วหัวสมองก็ประมวลได้ทันที ว่าชายหนุ่มที่สุดแสนจะหล่อเหลาคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก...
“คุณเล็ก” พึมพำเสียงแผ่วเบา แต่ไม่ได้รอดจากการได้ยินและสายตาคมกริบที่ลอบพินิจพิจารณาผู้หญิงแปลกหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เธอเป็นใคร” เสียงก้องกังวานเอ่ยถาม
“เอ่อ...คะ คือ...หนู...” ริมฝีปากเธอสั่นระริก เอ่ยตอบเขาตะกุกตะกัก จนคนรอฟังต้องเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปโดยไม่รอให้เธอพูดต่อ เพราะไม่ชอบรอคอยคำตอบที่ไม่ฉะฉานแบบนี้
“เด็กใหม่หรือเธอน่ะ”
“ค่ะ” รีบตอบเขาก่อนจะก้มหน้างุด ไม่กล้าสบสายตาแข็งกร้าวทรงอำนาจคู่นั้น
“เอาน้ำมาให้ฉันด้วย เร็วๆ นะ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ท่ามกลางความโล่งใจของคนตัวเล็ก ที่ยืนกุมหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก...
สาวน้อยเดินถือถาดเงินที่ใส่น้ำเปล่าเย็นเฉียบมาให้เขาอย่างระมัดระวัง มือน้อยสั่นนิดๆ เมื่อมาถึงหน้าห้องเขา ลังเลว่าจะยกมือเคาะหรือวางไว้ที่โต๊ะข้างประตูด้านหน้า แต่แวบหนึ่งเสียงของคุณแม่บ้านก็แว่วเข้ามาในหัวว่า
“เวลาคุณเล็กเธอสั่งให้เอาอะไรไปให้ ไปถึงก็เคาะครั้งเดียวพอ แล้วก็เปิดประตูเอาเข้าไปวางไว้ได้เลย ไม่ต้องเคาะจนรอเธอออกมาเปิด ไม่งั้นเธอจะหงุดหงิด”
เธอจึงค่อยๆ ประคองถาดไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะเคาะเบาๆ หนึ่งครั้ง แล้วแง้มเปิดเข้าไปทันที สายตากลมโตมองสังเกตไปรอบๆ อย่างหวาดๆ ก่อนจะเบิกโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของห้องนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม่ใส่เสื้อผ้า มีเพียงปราการด่านสุดท้ายของท่านชายสีขาวตัวเดียวปกปิดจุดสำคัญที่สุดของเรือนกายหนั่นหนาตึงแน่นไว้
สิ่งที่เห็นทำให้สาวน้อยผู้ไม่เคยต้องมือชายแก้มแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอรีบวางแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบลงบนโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงของเขา หันหลังกลับ แล้วก้าวขาถี่ๆ เตรียมจะออกจากห้องไปทันที
“ไม่รู้เหรอว่าฉันต้องกินน้ำอะไร” เสียงเข้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาเท้าเล็กๆ ชะงักกึก ก่อนจะหันกลับไปก้มหน้าตอบเขาเบาๆ
“ไม่ทราบค่ะ”
“ไปเอามาใหม่”
หา!
เธอเงยหน้ามองเขาโดยฉับพลัน อะไรกันนี่ ก็เขาสั่งให้เธอเอาน้ำมาให้ ไม่ได้บอกสักนิดว่าต้องเป็นน้ำอะไร คุณแม่บ้านใหญ่ก็ไม่เห็นบอกอะไรนี่นาตอนที่เธอไปแจ้งว่าคุณเล็กให้เอาน้ำไปให้
“ยืนเซ่ออยู่ทำไม ไปเอามาใหม่ เร็วๆ เข้า”
“ค่ะ ค่ะ” รีบรับคำเขา ก่อนทำท่าจะรีบออกไป กระนั้นก็ต้องหยุดอีกครั้งเมื่อเสียงเข้มๆ ดังขึ้นอีก
“เดี๋ยว”
“…...” ใบหน้าหวานแทบจะร้องไห้แล้วตอนนี้ เธอกลัวเขาขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุแล้ว บอกเลย!
“ไม่ต้องแล้ว ไปหยิบผ้าขนหนูมาให้หน่อย”
คำสั่งของเขาทำเอาคนไม่เคยรับใช้ใกล้ชิดใครงงงัน หันกลับมาก็เห็นเขาลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นดื่มจนหมด วางแก้วเปล่าลงพร้อมกับตวัดสายตามามองคนที่ยังยืนบื้อไม่เข้าใจคำสั่ง
“ไปหยิบผ้าขนหนูในตู้มา พูดรู้เรื่องไหม” ท้ายเสียงเหมือนจะเหนื่อยใจ กระนั้นก็ไม่ได้ดุอะไรออกมาอีก
เธอรับคำเขาเบาๆ ก่อนจะเดินก้มตัวผ่านหน้าเขาไปยังตู้เสื้อผ้า ค้นหาอยู่สักพักก็เจอกับผ้าขนหนูสีเข้มๆ หลายผืน
ตัดสินใจหยิบสีกรมผืนหนาออกมา ก่อนจะรีบเดินมายื่นให้เขา ครั้นนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังยืนค้ำหัวเจ้านาย เธอก็รีบนั่งพรวดลงไปพับเพียบที่พื้นพร้อมกับก้มหน้างุด ท่ามกลางสายตางงๆ ของคนที่นั่งอ้าซ่าอยู่บนเตียงแต่ขาวางอยู่บนพื้น
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วพันผ้าขนหนูไปรอบสะโพกสอบ ก่อนจะทำในสิ่งที่สาวใช้มือใหม่ไม่คาดฝัน นั่นคือถอดกางเกงในออกมาต่อหน้าต่อตาเธอพร้อมกับยื่นมาให้
“เอาไปใส่ตะกร้าให้ที”
เขาพูดออกมาได้ยังไงหน้าตาเฉย ไม่สงสารคนรับคำสั่งเลยที่แทบจะร้องไห้แล้วตอนนี้
กระนั้นมือบางก็ยื่นไปรับมาถือไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเอากางเกงในของเขาไปใส่ไว้ในตะกร้าที่เห็นตั้งอยู่หน้าห้องน้ำ
“ขอบใจ ออกไปได้แล้ว ล็อกประตูด้วย”
เขาสั่งเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะเดินเฉียดเธอเข้าห้องน้ำไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ต้นแขนกำยำที่เสียดสีผ่านหัวไหล่เล็กๆ ของเธอนั้น สร้างความรู้สึกวูบวาบให้ผิวเนื้อสาวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิต
แต่สาวน้อยไม่ได้สนใจ รีบเปิดประตูวิ่งออกไปจากห้องเขาทันทีที่อีกฝ่ายหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว...
วันที่สองของการอยู่บ้านเศรษฐี
เสียงแม่บ้านใหญ่เอ่ยสั่งงานสาวใช้วัยกำดัดคนแล้วคนเล่า จนมาหยุดตรงสาวใช้คนใหม่ที่ไม่มีใครรู้ว่าเพิ่งโดนรับน้องจากเจ้านายคนเล็กสุดของบ้าน การด้วยให้เอากางเกงในไปใส่ตะกร้าให้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง
“ไปทำความสะอาดห้องให้คุณเล็กด้วยนะ”
“แต่คุณเล็กยังอยู่ในห้องนี่คะ” เธอเงยหน้าขึ้นบอกฉับไว ก่อนจะรีบก้มหน้างุดเมื่อได้รับสายตาดุๆ ตอบกลับมา
“ไม่เป็นไร คุณเล็กเธอเป็นแบบนี้แหละ ทุกทีพวกเราก็เข้าไปทำได้เลย เสียงดังแค่ไหนคุณเล็กเธอก็นอนได้ ไม่มีปัญหาหรอก”
“หนูไปทำแทนก็ได้ค่ะคุณแม่บ้าน” แตงอ่อน สาวใช้วัยเปรี้ยวซ่าก๋ากั่นที่อยู่มานานกว่าสาวใช้คนอื่นๆ รีบรับอาสา ด้วยว่าเธอน่ะอยากเข้าไปทำความสะอาดห้องของคุณเล็กแทบตาย แต่ไม่เคยได้รับเลือกเลยสักครั้ง
“หน้าที่ของเธอคือล้างส้วม หรืออยากจะไปขุดสวนหลังบ้านช่วยนายชมล่ะยัยแตงแก่” เสียงห้วนเข้มของคุณแม่บ้านพาให้เด็กๆ ทุกคนถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
รวมทั้งแตงอ่อนที่รู้สึกอับอายและเสียหน้า ก่อนจะหันสายตาขวางๆ มามองสาวใช้คนใหม่ ที่มาอยู่เพียงวันที่สอง แต่กลับได้รับมอบหมายหน้าที่ที่สาวใช้วัยเอ๊าะๆ จ้องอยากทำ
“แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว เธอด้วย รีบทำให้เสร็จไวๆ ก่อนคุณเล็กตื่นล่ะ”
“ค่ะ” สาวน้อยรับคำด้วยความงุนงง
ทุกคนแยกย้ายกันเดินออกไปอย่างเป็นระเบียบ มีเพียงแตงอ่อนที่กระฟัดกระเฟียดใส่ลับหลังยามคุณแม่บ้านไม่ทันมอง พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตให้สาวใช้รุ่นน้อง โดยที่อีกคนที่ไม่เคยคิดร้ายต่อใครไม่ได้รู้ตัวหรือรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมคนสักนิด
จนทุกคนลับหายไปหมดแล้ว สาวน้อยจึงค่อยๆ หิ้วอุปกรณ์ทำความสะอาดมุ่งตรงไปยังห้องของคุณเล็ก ที่ตอนนี้คาดว่าน่าจะยังไม่ตื่นนอนตอนบ่าย คุณแม่บ้านบอกว่าคุณเล็กเพิ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ช่วงที่ผ่านมาเขาเรียนหนักและไม่ค่อยได้พักผ่อน การหลับนอนก็ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเนื่องจากต้องทำวิทยานิพนธ์ส่ง จนตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยกลับมาอยู่ที่บ้านได้ ก่อนหน้านี้ก็ไปขลุกอยู่ที่คอนโดของเพื่อน ไม่ก็บ้านของเพื่อนที่สนิทบ้าง
นั่นคือสิ่งที่เธอได้รับฟังจากคุณแม่บ้านเมื่อคืนตอนก่อนเข้านอน ด้วยว่าการมาของเธอฉุกละหุก ที่หลับที่นอนจึงยังไม่เรียบร้อย คุณแม่บ้านใหญ่จึงให้ไปพักด้วยกันที่เรือนพักของนาง และถือโอกาสนั้นบอกเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ของเจ้านายแต่ละคน พร้อมวิธีปฏิบัติดูแลและงานที่ต้องรับผิดชอบ
นางบอกว่าเห็นเธอซื่อๆ เรียบร้อยดี คงไม่คิดจะตีเสมอเจ้านาย จึงให้เธอเป็นคนดูแลอะไรต่างๆ ที่เกี่ยวกับคุณเล็ก เพราะก่อนหน้านี้เคยมีปัญหาเยอะมาก เรื่องสาวใช้วัยใสที่ดัดจริตอยากใช้เต้าไต่ขึ้นมาเป็นคุณนาย สุดท้ายก็ถูกไล่ตะเพิดออกไปเหมือนหมูเหมือนหมา หรือบางคนหวังจับคุณเล็กแต่คุณเล็กไม่เล่นด้วย กลายเป็นโดนคุณหนึ่งคุณสองเขมือบกิน ก่อนจะต้องระเห็จออกไปพร้อมกับเงินตั้งตัว
แต่นั่นมันไม่ได้คุ้มกันสักนิดกับศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง แต่ก็ว่าไม่ได้ ความคิดคนเราไม่เหมือนกัน บางคนก็ถนัดใช้ทางลัดแบบนั้น ท้ายที่สุดก็ต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ ด้วยคุณท่านทั้งสองไม่พอใจที่จะให้บรรดาบ่าวไพร่มาคลุกคลีกับลูกๆ ของตนในแบบชู้สาว ท่านถึงกับสั่งห้ามว่า อย่าให้เห็นว่ามีใครบังอาจมาชม้ายชายตาให้ลูกชายท่าน ไม่งั้นล่ะได้เห็นดีกัน
สาวน้อยรับรู้และเข้าใจแต่โดยดี แม้จะเกิดมาจนแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะใช้วิธีสร้างความก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดอย่างนั้นเลยสักนิด ถ้าคิดจะทำ ทำแบบนั้นตั้งแต่ตอนอยู่ที่บ้านนอกไม่ดีกว่าเหรอ แถมไม่ต้องทำอะไรสักนิด แค่เอ่ยปากตอบตกลง ทุกอย่างก็พร้อมจะมากองอยู่ตรงหน้า เสียแต่ว่าเธอไม่ได้ยินยอมพร้อมใจจะเป็นของใครคนนั้น ถึงได้หนีมาตายเอาดาบหน้า จนจับพลัดจับผลูได้มาทำงานบ้านที่นี่นั่นแหละ
มือบางค่อยๆ แง้มเปิดประตูอย่างแผ่วเบา ด้วยเกรงจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าของห้อง พยายามทำทุกอย่างให้เงียบกริบ แต่ยังมีเสียงครืดคราดอยู่ดี ด้วยอุปกรณ์ที่มีก็หลายอย่าง ต้องหิ้วบ้างลากบ้างตามแต่แรงของคนตัวเล็กๆ อย่างเธอจะอำนวย
สายตากลมโตสอดส่ายไปมาเมื่อไม่เห็นคนที่คาดว่าน่าจะนอนอยู่บนเตียง รอยยับย่นของที่นอนบอกได้ว่า เขาน่าจะนอนแล้วลุกออกไป ว่าแต่เขาหายไปไหนกัน?
เธอละสายตามาหลุบมองที่อุปกรณ์ต่างๆ แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำความสะอาด วงแขนแข็งแรงที่ไร้ที่มาก็รวบกอดเข้าที่เอวเล็กคอด พร้อมกับรั้งร่างเธอไปไว้ในอ้อมแขนจนล้มลงไปบนที่นอนด้วยกัน...
“ฮึกๆ ฮึกๆ”
เสียงสะอื้นเล็กๆ แว่วๆ ดังขึ้นเป็นระยะจากคนตัวเล็ก
“ทำไมคุณเล็กทำกับหนูแบบนี้ล่ะคะ”
“แบบไหน” คนตัวใหญ่ว่าอู้อี้ติดซอกคอขาวที่เขากำลังดมดอม พร้อมๆ กับมือหนาๆ สองข้างที่ลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ก่อนที่ข้างหนึ่งจะขยับขึ้นมาบีบคลึงปทุมถันอวบอิ่มสมตัวที่ไร้เครื่องแต่งกายปกปิด ด้วยเขาจัดการลอกคราบเธอออกไปทีละชิ้นๆ โดยที่คนอ่อนแอไร้ประสบการณ์ไม่มีโอกาสได้ขัดขืนสักนิด
