ตาเรียวรีเฉียบคมของคนที่เพิ่งจะก้าวเข้าห้องมา กวาดมองร่างของใครบางคนที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงกว้างของตัวเองอย่างงุนงง แม้ว่าเขาจะมาค้างที่บ้านไม่บ่อยนักแต่ห้องนี้ก็ไม่เคยถูกยกให้ใคร ร่างสูงพาตัวเองเข้าไปใกล้แล้วทรุดตัวนั่งข้างเตียงเพื่อมองหน้าคนบุกรุกให้ชัดกว่าเดิม ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดมุ่น ตามมาด้วยรอยยิ้มหยามหยันที่ผุดพรายขึ้นบนเรียวปากหยักได้รูป
...นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กที่ดูเหมือนจะเรียบร้อยคนนี้นี่เอง…
เขาจำเธอได้ดี เพราะวันนี้มองหน้าแทบจะทั้งวันในฐานะเพื่อนเจ้าสาว ครั้งแรกก็แค่มองผ่านๆ ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เด็กวัยนี้ไม่ใช่สเป็กของเขาอยู่แล้ว ทว่าดูเหมือนหลานสาวของเขาจะอยากให้เขารู้จักเป็นพิเศษ แล้วไหนจะเพื่อนสาวคนสนิทที่สะกิดให้มองอยู่หลายครั้งหลายครา
มือใหญ่เอื้อมไปเขย่าต้นแขนกลมกลึงเพื่อปลุกเธอให้ตื่น เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ทำตัวไร้ค่า มานอนแบให้ท่าผู้ชายถึงเตียงแบบนี้ จอมทัพยอมรับว่าค่อนข้างผิดหวังกับผู้หญิงคนนี้ ท่าทีภายนอกของเธอดูเหมือนจะเรียบร้อยกว่าเพื่อนวัยเดียวกัน สายตาดูตื่นๆ และมีแววขี้อายเจืออยู่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดมานอนรอเขาบนเตียงแบบนี้
“เธอ...เธอ...ตื่น”
จอมทัพทั้งเรียกทั้งเขย่า แต่เจ้าตัวก็แค่ขยับและพลิกตัวหันกลับมา จากนั้นก็หลับต่อ เขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์เจือมากับลมหายใจของเธอ จึงถอนหายใจแรงๆ พร้อมทั้งส่ายหัวอย่างระอา พลางคิดว่าหรือคืนนี้ต้องยกเตียงให้เธอ แล้วตัวเขากลับไปนอนที่คอนโดมิเนียมของตัวเอง หากใจหนึ่งก็ค้านว่า ทำไมจะต้องขับรถให้เหนื่อย นี่มันเตียงของเขา ผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่ต้องระเห็จตัวเองออกไป
เจ้าของห้องเลิกปลุกแล้วลุกไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ เขาจะให้โอกาสผู้หญิงที่เมามายไม่ได้สติคนนี้นอนต่อสักพัก หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาจะปลุกเธออย่างจริงจังอีกที คราวนี้ถ้ายังไม่ตื่นเขาจะอุ้มแล้วโยนออกไปจากห้อง และจะจัดการสั่งสอนให้เข็ดหลาบและให้รักศักดิ์ศรีตัวเองเสียบ้าง
ยี่สิบนาทีผ่านไป ร่างสูงออกมาจากห้องน้ำโดยยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า บนร่างกำยำตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบอยู่ผืนเดียวเท่านั้น จอมทัพสาวเท้ายาวๆ ตรงมายังเตียง เพื่อจะจัดการเรื่องปัญหากวนใจให้เรียบร้อยเสียที แต่แล้วผู้หญิงที่อยู่บนเตียงก็ทำเอาเขาหัวเสียยิ่งกว่าเดิม ผ้าห่มที่เขาห่มให้ก่อนจะไปอาบน้ำตอนนี้ร่นไปอยู่ที่เท้าของเธอ ส่วนชุดราตรีกองอยู่ข้างเตียง แม่ตัวดีจึงอยู่ในสภาพเกือบเปลือยเปล่า มีเพียงบราเซียร์ไร้สายและกางเกงชิ้นน้อยปกปิดร่างกายเอาไว้เท่านั้น
...นึกว่าเมา ที่แท้ก็มารยาหญิงนั่นเอง พอเขาไม่สนถึงกับลงทุนถอดเสื้อผ้ายั่วเลยทีเดียว…
แม้จะยอมรับว่าร่างขาวอรชรนั้นยวนอารมณ์ไม่น้อย แต่จอมทัพก็ไม่ยอมหวั่นไหว เขาปรี่เข้าไปยังเตียง สอดมือเข้าใต้ร่างเล็ก ตั้งใจจะอุ้มแล้วโยนออกไปนอกห้องอย่างที่คิดเอาไว้แต่แรก ทว่าทันทีที่ได้แตะ ความเนียนละมุนและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กรุ่นอยู่ทั่วร่างของหญิงสาวก็ทำให้เขาถูกคุกคามด้วยความร้อนรุ่มอย่างกะทันหันทันที
“พี่คะทิปค่ะ...”
เสียงใสพึมพำออกมาเบาๆ ทำให้จอมทัพเหยียดยิ้มหยันอย่างนึกดูแคลนยิ่งกว่าเดิม ผู้หญิงคนนี้กำลังเอาตัวเข้าแลกเงินแน่ๆ ถึงได้ละเมอเพ้อพกถึงทิปขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องข่มกลั้นอารมณ์ใดๆ อีก ในเมื่อเธอเสนอให้ เขาก็แค่สนองตอบ และหลังจากอะไรๆ กันเสร็จก็จ่ายเงินพร้อมทิปตามที่เธอเรียกร้อง จากนั้นก็ทางใครทางมัน
ความคิดนั้นทำให้มือใหญ่ที่กำลังจะอุ้มร่างบางเปลี่ยนเป็นกอดกระชับแทนและปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างอรชรแทน เมื่อผู้หญิงหิวเงินเปลือยเปล่าทั้งหมด เขาก็ก้มลงประทับจุมพิตที่เรียวปากที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูใส แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่คาดเลยสักนิด เพราะเธอจูบตอบอย่างเร่าร้อนเต็มอารมณ์ทีเดียว แม้เขาจะรู้สึกว่าเธอเงอะงะเหมือนกับไม่เคยอยู่บ้าง แต่นั่นคงเป็นเพียงหนึ่งในมารยาหญิงที่ใช้มัดใจคู่นอนเท่านั้นเอง
หญิงสาววัยยี่สิบสองลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงมาสวมด้วยมือไม้ที่สั่นเทา หลังจากถูกพร่าพรหมจรรย์อย่างเร่าร้อนหนักหน่วงในยามที่สติถูกควบคุมด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ปากอิ่มบวมช้ำไปหมดจากแรงจุมพิตและเพราะเธอกำลังเม้มมันเข้าหากันจนแน่น พยายามจะไม่หันไปมองผู้ชายที่นั่งพิงพนักเตียงอยู่ตอนนี้ แม้เขาจะจ้องมองเธอแบบไม่วางตาก็ตาม
“นั่นเธอจะไปไหน”
เสียงทุ้มถามขึ้นห้วนๆ ห่างเหิน แน่ล่ะก็เธอกับเขาไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อน แม้ว่าเมื่อครู่นี้จะเพิ่งผ่านเกมรักสุดเร่าร้อนมาด้วยกันหมาดๆ ก็ตาม
“…”
สายน้ำผึ้งไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแต่งตัว พอเสร็จก็พรวดพราดไปยังประตูห้อง ทำให้คนที่อยู่บนเตียงต้องรีบคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวเอาไว้ลวกๆ ก่อนจะสาวเท้าตามไปทันที
“เดี๋ยวก่อนสิ!”
จอมทัพเรียกไว้พลางคว้าต้นแขนกลมกลึงของเธอเอาไว้ เธอจะหนีเขาไปดื้อๆ กลางดึกแบบนี้ได้ยังไง อย่างน้อยก็ควรจะรับค่าตัวก่อน เขาขี้เกียจจะตามไปจ่ายทีหลัง ก็ยอมรับล่ะว่าเมื่อครู่นี้ทั้งแปลกใจทั้งสุขใจไม่น้อย เมื่อรู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์ เขายังจำตอนที่เธอหวีดร้อง ช่วงที่เขาล่วงล้ำผ่านเยื่อบางๆ นั้นได้ดี เสียงของเธอทั้งน่าฟังและน่าสงสารมากเหลือเกิน เขาจึงไม่ลังเลที่จะก้มลงไปจูบปากอิ่มอย่างอ่อนโยนเพื่อพาเธอก้าวข้ามผ่านมันไป ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงด้วยความเร่าร้อนสุขสม เรียกได้ว่าวินวินทั้งคู่
“ปล่อยหยีค่ะอา”
สายน้ำผึ้งสะบัดแขนออกเต็มแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของเขา ก่อนจะวิ่งไปยังประตูต่ออย่างรวดเร็ว ความรีบร้อนทำให้ชนกับโต๊ะที่วางอยู่ใกล้ๆ จนแจกันราคาแพงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตกลงกระแทกพื้นแตกกระจาย แต่เธอก็ไม่สนเพราะสิ่งที่ต้องการมากที่สุดในตอนนี้ คือหนีไปให้พ้นจากความอับอาย
“บ้าชิบ!” จอมทัพสบถอย่างหัวเสียเมื่อร่างบางเปิดประตูและวิ่งออกไป ทำให้เขาต้องสาวเท้าตามอีก เหมือนกำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูอยู่ก็ไม่ปาน
เสียงแจกันที่ตกกระแทกพื้นเมื่อครู่นี้ ทำให้อันดามันกับภีมภัทรซึ่งยังไม่ได้นอนตามประสาคู่บ่าวสาวที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้าหอต้องเปิดประตูห้องออกมาดู ทั้งคู่ใช้ห้องของภีมภัทรซึ่งอยู่ติดกับห้องของจอมทัพเป็นห้องหอ เพราะห้องนั้นใหญ่กว่าห้องเก่าของอันดามันเกือบเท่าตัว
ภาพที่เห็นทำให้อันดามันเบิกตากว้างอย่างตกใจระคนงุนงง เพื่อนสนิทวิ่งออกมาจากห้องของผู้เป็นอาด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง โดยมีอาของเธอซึ่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบอยู่เพียงผืนเดียวก้าวตามออกมาติดๆ แม้จะยังไม่ได้ยินจากปากของใคร แต่แค่นั้นก็พอจะเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งคู่
“หยี...”
เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้สายน้ำผึ้งวิ่งเข้าไปกอดอันดามันเอาไว้แน่นทันที ร่างบางสั่นสะท้านและเอาแต่ก้มหน้างุดเพราะไม่กล้าสบตากับใคร ตอนนี้เธอทั้งอับอายทั้งเสียขวัญ ไม่คิดว่าจะมีบุคคลที่สามเข้ามารับรู้เรื่องที่น่าอายโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น อาภูทำอะไรเพื่อนมิ้มคะ”
“ผู้หญิงผู้ชายอยู่ในห้องสองต่อสองกลางดึก มิ้มคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ” จอมทัพตอบอย่างหงุดหงิดเป็นที่สุด เขาอยากตกลงกับแม่คนต้นเรื่องเงียบๆ มากกว่า แต่นี่ทั้งพี่ชายและหลานสาวซึ่งตอนนี้อยู่ในฐานะพี่สะใภ้กำลังจะทำให้มันยุ่งยากขึ้นกว่าเดิม
“มิ้มไม่ยอมนะคะอา เพื่อนมิ้มไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนน อาจะมาทำเล่นๆ กับหยีไม่ได้ มิ้มต้องการให้อาภูรับผิดชอบ”
“จะเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาว่ามา อาจะได้จ่ายแล้วจบๆ กันไป” ชายหนุ่มตอบง่ายๆ แต่ทำเอาทั้งอันดามันและสายน้ำผึ้งต่างอ้าปากค้าง
“อาภูพูดอะไรบ้าๆ ออกมา” อันดามันโวยวายดังลั่น อยากจะหาอะไรมาตีหัวอาของตัวเองสักเปรี้ยงนัก ทำไมถึงเขาถึงได้พูดจาย่ำยีสายน้ำผึ้งถึงเพียงนั้น
“แล้วมิ้มจะให้อาทำยังไง ในเมื่อเขามาขายตัวให้อา ไม่ให้อาจ่ายเงินแล้วจะให้อาทำยังไง”
“หยีไม่ใช่ผู้หญิงพรรค์นั้นนะคะอา มิ้มไม่ยอมให้อาทำชุ่ยๆ แบบนั้นกับเพื่อนมิ้มเด็ดขาด อาภูต้องรับผิดชอบหยีด้วยการแต่งงานกับหยีนะคะ” อันดามันยื่นคำขาดกับอาตัวเองทันที
“เสียสติ!” จอมทัพสบถออกมาแรงๆ “เพื่อนมิ้มมานอนให้ท่าอาถึงห้อง แล้วจะมาให้อารับผิดชอบขนาดนั้นได้ยังไง อีกอย่างเด็กคนนี้ก็จืดชืด หาความเร้าใจไม่มีเลยสักกะผลีก ขืนอาแต่งด้วย อาไม่ต้องทนเฉาไปทั้งชาติเหรอ”
ใบหน้าสวยหวานของสายน้ำผึ้งชาวาบ มองผู้ชายซึ่งกำลังผรุสวาทใส่ตัวเองอย่างอับอายที่ถูกปรามาสขนาดนั้น อารมณ์ในส่วนลึกผลักดันให้เธอเชิดหน้าขึ้น ตั้งป้อมสู้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง
“แต่อาต้องแต่งกับหยีค่ะ ไม่อย่างนั้นหยีจะไปตรวจร่างกายและร้องเรียนสื่อมวลชนว่าหยีถูกอาลวนลาม จะเอาให้เป็นข่าวดังทั่วประเทศไปเลย ให้มันรู้กันไปว่ามันจะไม่กระทบกับธุรกิจและชื่อเสียงของอา”
“ยัยเด็กบ้า!” จอมทัพเดือดจัดแทบอยากจะปรี่เข้าไปบีบคอขาวๆ ของคนที่กำลังเชิดหน้าฉอดๆ ใส่เขา ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรอยู่แท้ๆ มารยานัก!
“ไม่บ้าค่ะแต่หยีเอาจริง อาภูต้องแต่งงานกับหยี” สายน้ำผึ้งมีท่าทีมุ่งมั่นเอาจริง มองหน้าหล่อๆ ที่ตอนนี้หงิกงออย่างไม่คิดจะประนีประนอมหากไม่ได้ตามที่ตัวเองตั้งข้อเสนอ
“ฉันจะแต่งงานกับเธอได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้รักเธอ แล้วเธอจะให้ฉันเอาผู้หญิงที่ฉันรักไปไว้ไหน”
“หยีไม่สน นั่นมันเรื่องของอา แต่เรื่องที่หยีต้องการก็คือ อาภูต้องแต่งงานกับหยีเท่านั้น”
“ยัยเด็กนรก! เธอเป็นคนก่อปัญหา แล้วยังจะเอาห่วงมาผูกคอฉันแบบนี้เหรอ ให้ตายสิ นี่มันบ้าชัดๆ” จอมทัพสบถอีกคำ ใบหน้าหล่อคมขบกรามเข้าหากันแน่น ไม่คิดว่าแม่สาวไร้เดียงสาจะเล่นงานเขาแบบนี้
“หยีเป็นเด็กนรกแน่ค่ะ ถ้าอาภูปฏิเสธความรับผิดชอบ ตกลงว่าไงคะ”
“ก็ได้... ในเมื่อเธอระริกระรี้อยากเป็นเมียฉันนัก ฉันก็จะทำให้เธอเป็นสมใจ แล้วอย่ามาโวยวายหรือขอความเห็นใจทีหลังล่ะ” เขาหรี่ตาลงอย่างคาดโทษ แววตาคมดุกระด้าง หากมันเป็นมีดก็คงเป็นมีดอรัญญิกสักพันๆ เล่มที่สามารถเชือดเฉือนเนื้อตัวเธอให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้อย่างง่ายดาย
“ขอบคุณค่ะ” สายน้ำผึ้งยักไหล่อย่างผู้ที่ได้รับชัยชนะ แต่เพียงครู่มือเล็กก็ถูกกระชากมายืนข้างๆ ร่างสูง ท่ามกลางสายตาของอันดามันและภีมภัทร
“โอ๊ย!” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความเจ็บ เพราะแรงมือของเขาไม่เบาเลยสักนิด
“นั่นอาภูจะพาหยีไปไหนคะ” อันดามันถามออกมาอย่างนึกเป็นห่วงสายน้ำผึ้ง เพราะไม่เคยเห็นจอมทัพโกรธมากเท่านี้มาก่อน
“ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว อาก็จะพาเมียไปนอนต่อน่ะสิ มิ้มเองก็พาพี่ภีมกลับไปนอนเสียเถอะ เอาเวลาที่มายุ่งเรื่องของอาไปจู๋จี๋กันดีกว่า”
อันดามันหน้าแดงซ่านกับคำพูดที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาของผู้เป็นอา จอมทัพพูดไม่ผิดนักหรอก เพราะเมื่อกี้เธอกับภีมภัทรเองก็กำลังช่วยกันโหมไฟรักเป็นระลอกที่สอง อย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่มีเสียงดังขึ้นกลางดึกเสียก่อน
“ยังไงอาภูก็อย่าทำอะไรรุนแรงกับหยีนะคะ มิ้มขอร้อง หยีเป็นคนดีนะคะอา” อันดามันอดที่จะเอ่ยปากขอร้องผู้เป็นอาไม่ได้
“เรื่องนั้นอาไม่รับปากหรอก ผัวเมียอยู่ในห้องด้วยกันคงต้องทำอะไรกันบ้างล่ะ จะแรงหรือจะเบามันก็ขึ้นอยู่กับระดับอารมณ์ในตอนนั้น”
เป็นอีกครั้งที่อันดามันต้องเหวอกับคำพูดของผู้เป็นอา ครั้นจะต่อปากต่อคำอะไรอีกก็กลัวจอมทัพจะโกรธกว่าเดิม จึงทำได้แค่หันไปมองหน้าสามีของตัวเอง จอมทัพจึงถือโอกาสกึ่งลากกึ่งจูงกึ่งบังคับให้สายน้ำผึ้งกลับเข้าห้องไปด้วยอีกครั้ง
“มิ้มเป็นห่วงหยีจังค่ะอา” อันดามันรำพึงขึ้นหลังจากที่ประตูห้องของจอมทัพปิดลง
“เอาน่าคนดี ใจเย็นๆ ก่อนเถอะนะ ภูไม่ใช่คนใจร้ายอะไรนักหรอก” ภีมภัทรเอ่ยปลอบภรรยาซึ่งมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
“เวลาอาภูโกรธน่ากลัวจังค่ะ น่ากลัวพอๆ กับเวลาที่อาภีมโกรธนั่นแหละ”
“ยังไง”
“ร้อนพอๆ กับไฟแต่ก็เย็นเหมือนน้ำแข็งจนไม่รู้ว่าต้องรับมือยังไง” หญิงสาวตอบสามีไปตามที่ตัวเองเคยประสบ
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับเข้าห้องไปกับอา อาจะทำให้มิ้มรู้ว่าตอนนี้ในตัวของอามีแต่ไฟและคนที่จะดับได้ก็มีแต่มิ้มคนเดียว” ภีมภัทรบอกตาพราวระยับ แขนแกร่งตวัดเอวเจ้าสาวหมาดๆ เข้าไปกอดไว้
“ไม่ง่วงบ้างหรือไงคะ เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา”
“อามีแรงถึงยันสว่างเลยล่ะ ไปกันเถอะ”
พูดจบภีมภัทรก็ย่อตัวช้อนอุ้มเอาร่างอรชรของภรรยาสาวขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วพากลับเข้าห้องของตัวเองบ้าง
บรรยากาศระหว่างเจ้าบ่าวเจ้าสาวภายในห้องหอดำเนินไปอย่างหวานหอมอีกครั้ง ผิดกับห้องข้างๆ ซึ่งตอนนี้มีแต่ความเย็นชาและคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด
สายน้ำผึ้งยืนตัวลีบ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ขณะเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ตัวใหญ่และสูงกว่าเกือบฟุต ใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้ผู้ชายที่เธอเคยแอบปลื้ม ตอนนี้ถมึงทึงและบึ้งตึงเต็มแก่ สายตาที่มองมายังเธอก็ราวกับเพชฌฆาตที่กำลังจะประหารนักโทษ ทำให้หญิงสาวเกือบจะกลับคำเรื่องที่ต้องการให้เขาแต่งงานเพื่อรับผิดชอบเธอ
“อาคะคือว่าหยี...”
“เลิกเรียกฉันว่าอาเสียที ฉันไม่ได้อยากนับญาติกับเธอ”
จอมทัพตวาดเสียงดังทำเอาคนที่กำลังจะเริ่มพูดถึงกับสะดุ้งโหยง ความเป็นผู้หญิงปากกล้าเมื่อครู่นี้หายวับไปทันที ตอนนี้เธอกลับเป็นคนเดิมที่มีแต่ความหวาดหวั่นยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอะไรซึ่งน่าสะพรึงเช่นเขา
“คือหยี...”
“ขึ้นเตียง!”
“อะ...อะไรนะคะ” สายน้ำผึ้งอ้าปากค้าง นี่เขาจะนั่นนี่กับเธออีกเหรอ ทั้งๆ ที่มันเพิ่งจะจบลงแท้ๆ เธอรับไม่ไหวแน่ๆ
“ฉันบอกให้ขึ้นเตียง เธอหูหนวกหรือไงสายน้ำผึ้ง หรือต้องให้ฉันอุ้มแล้วโยนขึ้นไป” จอมทัพย้ำเสียงเข้ม แววตาขึ้งจัดนั้นบอกชัดว่าเขาไม่ได้แค่ขู่ แต่คนประเภทเขาเป็นพวกคนจริง คำไหนคำนั้น และอย่าริอ่านที่จะขัดใจยามที่เขาอยู่ในอารมณ์โกรธเกรี้ยวเช่นนี้เด็ดขาด
“แต่ว่าคุณภูเพิ่งจะ...”
หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างท้อแท้ เรื่องเซ็กซ์มันยังเป็นเรื่องใหม่และร้อนแรงเกินไปสำหรับเธอ เธอยังไม่พร้อมจะลองมันอีกในตอนนี้หรอก เขาน่าจะเห็นใจกันบ้าง แต่ดูท่าแล้วจอมทัพคงจะไม่ปรานีเธอ เขาคงโกรธมากที่เธอบีบบังคับให้ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานด้วย ไม่แน่ว่ารอบนี้เขาอาจจะทำรุนแรงกับเธอเพื่อระบายอารมณ์ก็ได้ ยิ่งคิดสายน้ำผึ้งก็ยิ่งเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม
“น่ารำคาญชะมัด”
เขาสบถอย่างหงุดหงิด แล้วร่างสูงก็ก้าวพรวดเข้าไปหา สายน้ำผึ้งซึ่งไม่ได้หาทางหนีทีไล่เตรียมไว้จึงลอยหวือขึ้นไปในวงแขนของเขาอย่างง่ายดาย พริบตาเดียวร่างเล็กก็ขึ้นมานอนหงายอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเจ้าของเตียงเบียดกายอยู่แนบชิด
“หันหลังไป” เขาสั่งเสียงเข้มอีก
ใบหน้าเนียนแดงด้วยความว้าวุ่น หัวใจเต้นแรงโครมคราม เมื่อผิวเนื้อนุ่มๆ ถูกเสียดสีด้วยมัดกล้ามกำยำของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัยของตัวเอง
“อย่าทำอะไรหยีอีกเลยนะคะคุณภู หยีคงรับไม่ไหวแน่ๆ” เสียงหวานสั่นนิดๆ ขณะเอ่ยขอความปรานี
“มารยา! เมื่อกี้เธอยังปากกล้าอยู่นี่ ตอนนี้มาทำเสียงสั่น”
“หยีแค่...”
“หุบปาก! แล้วทำตามที่ฉันสั่งซะสายน้ำผึ้ง! หรืออยากลองดีกับฉัน!”
จอมทัพตวาดเสียงดังจนสายน้ำผึ้งสะดุ้งโหยง รีบพลิกร่างหันหลังให้เขาอย่างที่เขาสั่ง พร้อมกับหลับตาเพื่อตั้งรับความโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น
ลำแขนแข็งแรงสอดเข้าที่เอวเล็กแล้วลากให้แผ่นหลังไปแนบสนิทกับแผงอกกำยำของเขา ก่อนที่ขาแข็งแรงจะยกขึ้นพาดบนต้นขาขาวอวบ ทำเอาสายน้ำผึ้งตัวเกร็งไปหมด เธอคิดว่าเขาจะต้องกระชากเสื้อผ้าของเธอแล้วฉีกทึ้งเป็นลำดับต่อไปแน่ๆ แต่ผิดคาดเพราะจอมทัพแค่กอดกระชับเอวแน่นๆ แค่นั้น
