บทที่ 1

เควิน บอสใหญ่ของบริษัทโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เขาเป็นเจ้าของโรงแรมทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัดหลายแห่ง เล็กใหญ่แล้วแต่สาขา เควินมีคุณแม่เป็นเพียงครอบครัวคนเดียวของเขา หลังจากที่คุณพ่อเสียไป เขาก็รับหน้าที่บริหารงานต่อจากท่าน ด้วยความที่เขาเป็นลูกคนเดียว ทำให้ผู้เป็นแม่อยากจะมีหลานเพื่อมาสืบทอดธุรกิจ แต่เควินเขาเป็นเพลย์บอยและรักชีวิตโสดมากที่สุด เขาไม่อยากแต่งงาน โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ผู้เป็นแม่เลือกให้ ที่ท่านผลัดเปลี่ยนหน้ามาแทบไม่ซ้ำ

อยู่ๆ โรงแรมที่เชียงใหม่ของเขาเกิดปัญหาขึ้น เควินต้องบินไปจัดการด่วนภายในวันนี้ และงานนี้เขาก็ต้องใช้เลขาด้วย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดกับเลขา ก็มีเสียงมือถือเครื่องหรูของเขาดังขึ้นเสียก่อน

ครืดดดด ครืดดดด "ครับคุณแม่"

"ตาเควันนี้แกว่างหรือเปล่า แม่นัดหนูน้ำผึ้งไว้ให้ทานข้าวเย็นนี้" เมื่อวานน้ำหวาน วันนี้น้ำผึ้ง แล้วพรุ่งนี้จะน้ำอะไรเนี่ย โอ๊ย...เบื่อ งานก็เยอะ วันๆ ก็ต้องมานั่งคิดอีกว่าจะเอาตัวรอดกับผู้หญิงที่คุณแม่หามาให้ได้ยังไง จะปฏิเสธตรงๆ ก็ไม่ได้เพราะต้องไว้หน้าคุณแม่ด้วย แต่ดีนะที่วันนี้เขามีงานที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดภายในวันนี้ด้วย เลยรอดไป...

"คุณแม่โทรยกเลิกได้เลยครับ เพราะผมต้องบินไปเชียงใหม่บ่ายนี้ พอดีเกิดปัญหาเกี่ยวกับระบบที่นั่นครับ" ตกลงปัญหาที่เกิดขึ้นที่เชียงใหม่ จะเสียใจหรือว่าจะดีใจดีวะ เพราะเรื่องระบบที่รั่วไหลค่อนข้างเป็นกังวลจริงๆ ส่วนปัญหาผู้หญิงของคุณแม่นี่ก็ติดอันดับไม่แพ้กัน

"อ้าวเหรอลูกแล้วสถานการณ์เป็นยังไงบ้างล่ะ" คุณแม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

"เอาเรื่องอยู่ครับ ถ้าคุณแม่ไม่มีอะไรแล้วผมขอเคลียร์งานต่อก่อนนะครับ" เควินเขารีบตัดบทเรื่องนี้ทันที

"จ้าจ้า" หลังจากที่วางสายจากคุณแม่ของเขาปุ๊บ เควินก็ปล่อยลมหายใจแรงๆ ออกมาทางปากทันที เพราะเขาเบื่อกับผู้หญิงที่คุณแม่ของเขาหามาให้เต็มทีแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี แต่ตอนนี้เขาต้องโฟกัสเรื่องงานก่อนเรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง เขาเลยเดินออกไปหาเลขาส่วนตัวที่นั่งอยู่หน้าห้อง

"คุณแกรนด์คุณไปดูงานที่เชียงใหม่กับผมได้มั้ย พอดีที่นั้นเกิดปัญหา" เควินรายงานลูกน้องถึงความจำเป็น ที่เขาอยากจะให้เลขาส่วนตัวของเขาไปด้วย เพราะเขาอาจจะใช้ข้อมูลในสิ่งที่เธอรู้

"ได้สิคะ บอสจะไปเมื่อไหร่คะ" แกรนด์ตอบกลับมา เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องไปดูงานกับเขาที่ต่างจังหวัด เพราะฉะนั้นถ้าครั้งนี้เธอจะไปด้วยมันก็ไม่ได้แปลกอะไร

"วันนี้บ่ายโมงคุณไปได้มั้ย"

"ได้ค่ะ" เธอรีบตอบรับ เพราะเธอชอบอากาศที่เชียงใหม่ที่สุด จะไปตอนไหนเธอก็โอเคหมดนั่นแหละ แล้วถ้ายิ่งเป็นฤดูหนาวด้วยละก็ สดชื่นมากๆ แต่เธอเป็นคนกรุงเทพนานๆ ทีจะได้ไปดูงานกับบอสที่นั่นสักที เธอไม่ได้มีโอกาสที่จะได้ไปที่นั่นบ่อยนัก แต่ถ้ามีโอกาสแบบครั้งนี้บอกเลยว่าเธอไม่พลาดแน่นอน

"ถ้างั้นคุณกลับบ้านไปเตรียมตัวนะ เอาเสื้อผ้าไปสักสองชุดก็พอ เดี๋ยวผมแวะไปรับคุณที่บ้าน ทางผ่านพอดี" เควินสั่งเลขาเสร็จ เขาก็ต้องไปเตรียมตัวเหมือนกัน ถึงเควินจะเป็นเพลย์บอย แต่กับเลขาของเขาคนนี้ เธอเป็นคนวางตัวดี และเขาก็ไม่เคยคิดกับเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แล้วอีกอย่างคือ..เขาถือคติไม่กินไก่วัด เพราะมันจะเสียระบบการควบคุมลูกน้อง

"ค่ะบอส" แกรนด์จะเรียกเจ้านายของเธอว่าบอสทุกครั้ง เธอทำงานกับเขามาสามปี ตั้งแต่เรียนจบ ตอนนี้เธออายุเข้ายี่สิบหกแล้ว ทำให้เจ้านายกับลูกน้องที่ทำงานด้วยกันมาสามปีนั้น ก็พอจะรู้จักนิสัยใจคอของกันและกันพอสมควร

แกรนด์เลขาสาว ที่ทำงานได้ทุกอย่างตามคำสั่ง เธอมักจะติดตามบอสไปในหลายๆ ที่แต่เธอชอบไปที่นี่ที่สุดเพราะอากาศดี วิวสวย ไม่เหมือนกรุงเทพอากาศมีแต่มลพิษ ปกติเธอก็จะตามบอสไปดูงานบ่อยๆ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนเธอก็ไปได้หมด เพราะเธอยังไม่มีแฟน ไม่มีลูก เลยไม่มีภาระอะไรมาก แต่เธอมีพ่อมีแม่ที่ต้องดูแล แต่พวกท่านก็ยังไม่ได้แก่มากขนาดนั้น เธอเลยไม่ต้องเป็นห่วงอะไรท่านมาก พวกท่านทั้งสองยังแข็งแรง ถึงแม้นว่าอายุของพ่อเธอจะใกล้เกษียรแล้วก็ตาม

และเมื่อเวลาผ่านไปตามเวลานัด เควินบอสหนุ่ม เขาก็แวะไปรับแกรนด์เลขาของเขาที่บ้านตามที่ได้บอกกับเธอไว้ และได้เดินทางด้วยเครื่องบินโดยใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงเชียงใหม่ หลังจากมาถึง เควินก็ลุยงานเลยจนดึก ที่โรงแรมมีปัญหาข้อมูลระบบรั่วไหล ซึ่งเรื่องนี้สำคัญมาก จนทุกคนที่มีส่วนแก้ไขเรื่องนี้ และกำลังช่วยกันอยู่ตอนนี้ เริ่มไม่ไหว กาแฟก็แล้ว ขนมก็แล้ว แต่ทุกคนก็ต้องการพักผ่อน

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกคุณไปพักกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เริ่มงานแต่เช้า" เควินเจ้านายหนุ่มบอกลูกน้องทุกคน ที่นั่งทำงานอยู่ด้วยกัน และตอนนี้ทุกคนคงจะทั้งง่วงและเหนื่อยล้ากันมาก เพราะตอนที่เขามาถึงก็เห็นทุกคนกำลังทำงานกันอย่างขมักเขม้นหาจุดรั่วไหลของข้อมูลไม่ได้หยุด

"ครับ/ค่ะ" เสียงเจ้านายบ้างานเอ่ยขึ้น ตอนนี้พวกเขากำลังรู้สึกว่าเป็นเสียงสวรรค์ยังไงยังงั้น ถึงพวกเขาจะได้โอทีเป็นค่าล่วงเวลา แต่ถ้ามันจะเหนื่อยขนาดนี้ ก็ไม่ไหวเหมือนกัน จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย

เช้า

ทุกคนก็กลับมาประจำที่กันแต่เช้าตามคำสั่งของบอส และพวกเขาก็เห็นบอสนั่งทำงานอยู่ที่เดิม ชุดก็ชุดเดิม นี่เขายังไม่ได้ไปพักเลยเหรอเนี่ย ลูกน้องทุกคนอึ้งกันเป็นแถว ไม่คิดว่าเจ้านายของพวกเขาจะไม่ยอมหลับยอมนอน ทำงานคนเดียวจนเช้าอย่างนี้ น่านับถือจริงๆ

"ระบบโอเคแล้ว พวกคุณไปทำหน้าที่ตามปกติได้เลย ส่วนแกรนด์ คุณมาเก็บงานตรงนี้ให้ผมหน่อย" เจ้านายหนุ่มที่นั่งทำงานมาทั้งคืนเอ่ยบอกเลขาของเขาที่ติดตามมาด้วย จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย ไปทำงานของตัวเองตามปกติ นอกจากเจ้านายของพวกเขาจะเก่งแล้ว แถมยังหล่อเหลามากอีกด้วย แต่ชื่อเสียงของความเจ้าชู้เพลย์บอยก็มีมากพอๆ กับความเก่งของเขานั่นแหละ

"บอสจะเอากาแฟ หรือ จะไปนอนดีคะ" แกรนด์ถามบอสคนเก่งของเธอ เผื่อว่าถ้าเอากาแฟเธอจะได้ไปชงให้ เพราะมันเป็นหน้าที่ของเลขาอย่างเธออยู่แล้ว นอกจากเรื่องงานแล้วเธอก็ยังดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้แก่ผู้เป็นเจ้านายตามความเหมาะสมอีกด้วย

"ผมขอกาแฟละกัน" นี่เขาไม่คิดจะนอนจริงๆ เหรอ เธอคิดในใจ ถึงเธอจะถามไปแบบนั้น แต่ในใจของเธอก็อยากให้เขาไปงีบสักหน่อยอยู่นะ

"ค่ะบอส" บอสว่ายังไง เธอก็ว่าอย่างนั้น แล้วแต่เขาเลย เธอทำงานตามคำสั่งไม่เคยเจ้ากี๊เจ้าการเรื่องอะไรของเขาอยู่แล้ว

ตกบ่าย งานที่มีปัญหาก็ถูกแก้ไขเรียบร้อย เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซนต์ แถมด้วยใส่รหัสล๊อกอีกสองชั้น ด้วยความเก่งของเจ้านายสุดหล่อ รับรองต่อไปนี้จะไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแน่นอน โดยความร่วมมือของทุกคน และเจ้านายหนุ่มที่เก่งไม่เป็นสองรองใคร

"แกรนด์ ผมว่าจะไปเดินตลาดหาซื้อของฝากสักหน่อย คุณอยากจะไปด้วยกันมั้ย" ทุกครั้งที่เขามาเชียงใหม่ เขาจะต้องแวะซื้ออาหารเหนือไปฝากคุณแม่ของเขาเป็นประจำ ส่วนมากเขาจะมาดูงานเดือนละครั้ง หรือสองเดือนครั้ง แล้วแต่โอกาส

"ไปค่ะ" ปกติถ้าเธอได้มาที่นี่ เธอก็จะไปเดินตลาดหาซื้อของฝากเป็นประจำเหมือนกัน

2.เจอกัน

เมื่อทั้งสองบอสกับเลขามาถึงตลาด เพื่อที่จะมาหาซื้อของฝากกัน ตลาดตั้งอยู่กลางใจเมืองเป็นตลาดใหญ่มีของสดของแห้งให้เลือกซื้อมากมาย แถมตลาดแห่งนี้ยังอยู่ไม่ได้ไกลจากโรงแรมเขาอีกด้วย

"งั้นคุณกับผมเราแยกกันเดินนะ ผมจะไปทางโน่น" ที่แยกกันเดินคงเป็นเพราะว่าบอสของเธอ คงอยากจะเดินตามประสาผู้ชาย แล้วเขาก็คงคิดว่าเธอก็คงอยากจะเดินตามประสาผู้หญิงเหมือนกัน

"ค่ะ" เธอรับคำ เดินคนเดียวก็ดีเหมือนกัน มีเจ้านายเดินด้วยมันรู้สึกเกร็งๆ ยังไงก็ไม่รู้

"อีกหนึ่งชั่วโมง เรามาเจอกันที่รถนะ" เควินเจ้านายหนุ่มของเธอบอก จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันเดิน ระหว่างที่แกรนด์เดินดูของฝากไปเรื่อยๆ เธอก็เกิดหิวน้ำขึ้นมา ก็เลยเลือกที่จะเดินเข้าร้านกาแฟเป็นร้านใหญ่ ด้านในน่าจะมีที่ให้นั่งพักเพราะตอนนี้เธอรู้สึกร้อนมากเลย แล้วเธอก็คิดว่าจะซื้อกาแฟไปฝากบอสของเธอด้วย เห็นเมื่อคืนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้นอนเลยไม่รู้อยู่ได้ยังไง เขาอาจจะต้องการกาแฟด้วยก็ได้ เพราะเย็นนี้ก็ต้องบินกลับกรุงเทพแล้ว

ขณะที่แกรนด์กำลังเดินเข้าร้านกาแฟ เธอได้สวนกับผู้หญิงคนนึง ที่หน้าตาเหมือนกับเธอมาก ทั้งสองหยุดเดินทันที แล้วหันหน้ามามองกันอยู่สักพัก แบบตกใจว่านี่มันอะไรกัน กำลังฝันอยู่หรือเปล่า ทำไมผู้หญิงคนนั้นกับเราถึงหน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้

กรีน หญิงสาวที่มีบ้านเกิดอยู่ที่เชียงใหม่ตั้งแต่เธอจำความได้ เดินเข้าไปหาแกรนด์ ส่วนแกรนด์เธอก็คิดว่า ผู้หญิงคนนั้นก็หน้าตาเหมือนกับเธอเช่นกัน

"ทำไมเราถึงหน้าตาเหมือนกัน" กรีนเดินเข้าไปหาแกรนด์แล้วหยุดยืนข้างหน้าเธอ เอ่ยถามขึ้นมาก่อน ด้วยสีหน้าสงสัย เพราะเธอเป็นคนกล้า กล้าพูด กล้าทำ กล้าคิด และก็กล้าตัดสินใจ ไม่เหมือนกับแกรนด์ที่เป็นคนพูดน้อย เรียบร้อย พูดเพาะ

"เราหน้าตาเหมือนกันจริงๆ ใช่มั้ยคะ" แกรนด์ที่กำลังอึ้งกับภาพที่เธอเห็นตรงหน้า นี่มันอะไรกัน เธอกำลังตกใจปนสับสน สายตาของทั้งสองจับจ้องไปที่อีกคนอย่างสังเกต พยายามเก็บรายละเอียดใบหน้าของอีกฝ่าย แต่มองยังไงคนตรงหน้าก็เหมือนกับตัวเองมากอยู่ดี

"ใช่ เราหน้าเหมือนกันมาก มากซะจนแยกไม่ออกเลย" กรีนพูดออกมาด้วยสายตาจับจ้อง น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้น เหมือนคนละเมอ แล้วกรีนที่ตั้งสติของตัวเองได้ก่อน จึงดึงหญิงสาวอีกคนไปคุยกันตรงที่ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก เธอจูงมือไปหลบคุยอยู่ที่ข้างๆ ร้านกาแฟใกล้ๆ นั่นแหละ เพราะที่ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นกำลังดีไม่ร้อนด้วย ที่ตรงนั้นมีรถจอดอยู่หนึ่งคัน เธอสองคนหันหน้าเข้าหากระจกรถแล้วมองภาพตัวเองกับคนข้างๆ ทั้งสองเริ่มมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่า เหมือนกันมากจริงๆ

"เราชื่อกรีน เธอชื่ออะไร" คนอยากรู้รีบถามทันที เพราะเธอไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญได้ ใครมันจะบังเอิญหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ เห็นแค่หางตายังรู้สึกสะดุดเลย

"เราชื่อแกรนด์" กรีน แกรนด์ ขนาดชื่อยังคล้ายกันเลยแฮะ ตอนนี้สายตาของกรีนกำลังสำรวจรูปร่างของอีกฝ่ายอย่างพิจารณาปรากฏว่าขนาดตัวและส่วนสูงแทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย

"เธอมีเวลามั้ยเราควรจะคุยกัน" กรีนบอกแกรนด์ทันทีเพราะเธอคิดแบบนั้น แต่แกรนด์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

"อุ๊ย! ตายแล้ว ฉันมาทำงานกับบอส นี่ก็ถึงเวลานัดแล้วด้วย" ก็หนึ่งชั่วโมงเจอกันที่รถไง เธอพึ่งนึกขึ้นได้ แล้วตอนนี้มันก็ได้เวลานัดแล้วด้วย

"ถ้างั้นเอาเบอร์เธอมา" กรีนยังไม่ยอม เธอจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ ว่าทำไมถึงมีผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเธอมากโผล่มาบนโลกนี้ได้ และตอนนี้เธอก็กำลังสังหรณ์อะไรบางอย่าง

"......" แกรนด์ไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบมือถือส่งให้ผู้หญิงที่เธอบอกว่าชื่อกรีน เพราะตัวแกรนด์เอง เธอก็อยากรู้ไม่แพ้กัน กรีนหยิบมือถือไปจิ้มอยู่สองสามทีแล้วก็ส่งคืนแกรนด์ ตอนนี้กรีนได้เบอร์และไลน์ไปเรียบร้อย

"แล้วฉันจะติดต่อไป" กรีนบอก แล้วส่งมือถือคืนให้แกรนด์

"ค่ะงั้นฉันไปก่อนนะ" แกรนด์เธอรีบเดินไปที่รถทันที น้ำก็ไม่ได้ซื้อเพราะกลัวว่าบอสของเธอจะรอนาน ยังไงเธอก็เป็นลูกน้อง จะให้เจ้านายรอมันคงไม่สมควร แต่ในใจนี่สิรู้สึกสงสัยปนสับสนไปหมด แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บไว้ในใจรอวันที่อีกฝ่ายติดต่อมา

ตกบ่ายแกรนด์กับบอสของเธอก็บินกับกรุงเทพ และตอนนี้บอสของเธอกำลังขับรถไปส่งเธอที่บ้าน ส่วนแกรนด์อดคิดไม่ได้ว่า ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเธอมากที่เจอกันวันนี้นั้น เธอเป็นใครกัน และนั่นก็ทำให้เธอหยิบกระจกขึ้นมาส่องใบหน้าตัวเองอยู่บ่อยๆ จน เควินบอสของเธอรู้สึกผิดสังเกต

"เป็นอะไรหน้าคุณมีปัญหาเหรอ ผมเห็นคุณส่องกระจกอยู่พักใหญ่แล้วนะ" เควินไม่เคยเห็นเลขาของเขาเป็นแบบนี้มาก่อน มันแปลกเขาก็เลยถาม

"อ่อ.. ขอโทษค่ะ" เธอรีบเอากระจกเก็บลงกระเป๋าของเธอทันที รู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทยังไงก็ไม่รู้ เพราะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่เวลาที่เธอมองกระจกทีไรหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็ลอยขึ้นมาทุกที เพราะว่าหน้าตาของเธอคนนั้น เหมือนกับหน้าของเธอมาก มากซะจนแยกไม่ออกจริงๆ

ส่วนกรีน เธอก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า จะมีคนที่หน้าตาเหมือนกันขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไร กรีนเป็นคนชอบคิด เธอมักจะคิดหาเหตุและผลของเรื่องเสมอ แต่ถ้าเธอยังหาเหตุและผลของเรื่องนั้นๆ ไม่ได้ เธอก็จะต้องพิสูจน์ และก็ต้องรู้ให้ได้ด้วย เธอเป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ โดยเฉพาะเรื่องนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น กรีนมาหาอคิณเพื่อนของเธอแต่เช้า เพราะไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี จะถามพ่อกับแม่เธอก็ไม่กล้า กลัวว่าพวกท่านจะหาว่าเธอบ้า เธอก็เลยเลือกที่จะมาหาอคิณให้อคิณช่วยคิดดีกว่า

"อคิณอยู่มั้ยคะน้าหวาน" กรีนถามผู้เป็นมารดาของเพื่อน ที่ท่านกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เธอเดินเข้าไปแบบนี้เป็นประจำ โดยที่ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาตเพราะเธอกับอคิณเป็นเพื่อนกัน และก็สนิทกันมาก แต่ก็เป็นแค่เพื่อนกันนะ

"อ้าวนึกว่าใคร ลูกสะใภ้แม่นี่เอง" น้ำหวานแม่ของอคิณเอ่ยทักหญิงสาวขึ้น ท่านอยากได้เด็กคนนี้มาเป็นสะใภ้เพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ กรีนจะชอบมาที่นี่เป็นประจำ เพราะบ้านของเธอกับอคิณอยู่ใกล้กัน เธอชอบมาแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆ ถึงตอนนี้เธอจะโตเป็นสาวแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังปฏิบัติตัวเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"น้าหวานพูดแบบนี้อีกแล้วนะคะ หนูกับอคิณเป็นเพื่อนกันค่ะ" เธอค้าน ก็ผู้ใหญ่น่ะสิชอบคิดจะจับคู่ให้เธอกับอคิณอยู่เรื่อย มันจะเป็นไปได้ยังไงรู้ไส้รู้พุงกันขนาดนี้

"ก็น้าอยากได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้น้านี่จ๊ะ" แม่ของอคิณ รวมถึงคนในครอบครัวอยากได้กรีนมาเป็นสะใภ้เพราะเธอทั้งสวยทั้งเก่ง

"น้าหวานชอบพูดเล่นอีกแล้ว หนูไม่คุยด้วยแล้วอคิณอยู่มั้ยคะ" เธอถามหาเพื่อนของเธอทันที เพราะวันนี้เธอมีเรื่องจะมาปรึกษามันสักหน่อย

"อยู่จ้า น่าจะอยู่เรือนเล็กนั้นแหละ เดินไปสิ" ท่านพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าเหมือนลูกเหมือนหลาน

"ขอบคุณค่ะ" กรีนยิ้มหวานให้มารดาของเพื่อน แล้วเดินออกไปที่เรือนหลังเล็ก เพื่อนของเธอชอบมาอยู่ ที่เรือนหลังนี้เป็นประจำ เรือนเล็กหลังนี้มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบ เรือนหลังเล็กเป็นบ้านที่อคิณใช้ทำงาน และใช้นอนในนั้น ที่อยู่ถัดจากเรือนใหญ่ไปนิดเดียว

"อคิณ หาตั้งนาน ปรึกษาอะไรหน่อยสิ" กรีนเดินเข้ามาในบ้านเจอเพื่อนนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานก็รีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วกำลังจะเอ่ยธุระของตัวเอง

“เข้ามาไม่คิดจะเคาะประตูบ้างหรือไง มารยาทน่ะรู้จักมั้ย” อคิณรีบเอ่ยว่าเพื่อนทันที อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชาย ถ้าเกิดวันดีคืนดีเขาเกิดแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง เพราะในบ้านหลังนี้ก็เหมือนกับห้องนอนส่วนตัวของเขาเลยก็ว่าได้ แต่ไอ้เพื่อนคนนี้ไม่รู้มันรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันเป็นผู้หญิง

“บ่นอย่างกับเป็นพ่อฉันอีกคนเลย ฉันมีธุระ” กรีนทำหน้าเซ็งๆ ไม่รู้มันจะบ่นให้ได้อะไรขึ้นมาไหนๆ เธอก็เข้ามาแล้ว

“เรื่องอะไร ถ้าเรื่องปวดหัวฉันไม่รับนะ" อคิณพูดกับเพื่อนแบบไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะกรีนชอบหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาให้เขาปวดหัวเป็นประจำ แต่ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องงานในไร่นั่นแหละ

"โอ๊ยนี่ ฉันโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนสักหน่อย" ตอนเด็กๆ กรีนมีนิสัยชอบซน โตมาก็ยังไม่เลิกซน ก็เหมือนเดินนั่นแหละเพิ่มเติมคือมันกล้ามากกว่าเดิม จนอคิณต้องพูดดักคอไว้ก่อน

"ว่ามา" เขาพูดเสียงเรียบ มองหน้าเพื่อนสาวอย่างเสียอารมณ์ก็เขากำลังทำงานอยู่ แล้วดูจากหน้าของมันแล้ว ปวดหัวอีกตามเคย

"ดูนี่ๆ" กรีนไม่สนใจว่าเพื่อนของเธอจะงานยุ่งขนาดไหนเธอรีบเอารูปแกรนด์ ผู้หญิงที่เธอเจอเมื่อวาน เอารูปโปรไฟล์ ในไลน์ให้เพื่อนดูทันที อคิณก็ทำท่าไม่อยากจะดู แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ก็เลยมองๆ ไปงั้น

"เอารูปตัวเองมาให้ฉันดูทำไม"

3.ปรึกษาเพื่อน

"เอารูปตัวเองมาให้ฉันดูทำไม" เขางง นี่มันกำลังจะเล่นอะไรของมัน งานเขาก็เยอะแยะ ไร้สาระจริงๆ อคิณทำท่าจะหันหน้ากลับไปหางานของเขาเหมือนเดิม แต่ก็ถูกกรีนท้วงซะก่อน

"นั่นไง!แกดูดีๆ ก่อนสิว่าใช่ฉันมั้ย" กรีนมั่นใจไปอีกว่า ผู้หญิงในรูปคนนี้เหมือนเธอจริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้คิดไปเองคนเดียวแน่ๆ

"ก็รูปแกเห็นๆ แต่..แกเปลี่ยนชื่อเหรอวะ" อคิณเริ่มสงสัยเพราะหน้าใช่แต่ชื่อในโปรไฟล์ไม่ใช่ กรีนทำท่าเท้าเอวแล้วมองหน้าอคิณ และสายตาของเธอมันบอกว่าไม่ได้พูดเล่น นี่เธออายุยี่สิบหกแล้วนะ ไม่ไช่หกขวบซะหน่อย แล้วตอนนี้เธอก็ไม่ได้ว่างมากถึงขนาดจะมาเล่นอะไรแบบนี้ด้วย งานเธอก็เยอะมากพอๆ กับงานของอคิณนั่นแหละ เพราะพื้นที่ทำไร่กว้างมากพอๆ กัน แต่ไร่ของกรีนค่อนข้างงานหนักกว่า ไม่เหมือนไร่ชาของอคิณ

"ไม่ได้เปลี่ยน นี่ไม่ใช่ฉัน" อคิณมองหน้าเพื่อนอีกครั้ง แล้วมองไปที่จอมือถือที่กรีนถือไว้อีกที

"พูดเป็นเล่นน่า แกชัดๆ" ชายหนุ่มยังคงยืนยัน แต่เขาก็หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วเข้าแอปพลิเคชันไลน์ ปรากฏว่าไลน์เพื่อนเขามันยังเป็นรูปเดิมชื่อเดิม

"บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ" อคิณมองหน้ากรีนอย่างนิ่งๆ อีกครั้ง เออ...หน้ามันดูจริงจังกว่าทุกครั้งที่มันชอบหาเรื่องมาให้เขาว่ะ แล้วหลักฐานก็ปรากฏอยู่ในมือถือของตัวเองทำให้อคิณคิดว่าเพื่อนคงไม่ได้โกหกจริงๆ

"แล้วใครล่ะ" เขาสงสัย ถ้าเป็นแบบที่เพื่อนบอกมันคงน่าสนใจดี

"ฉันก็ไม่รู้ ฉันเจอเธอเมื่อวาน เลยขอเบอร์มาเนี่ย" กรีนเล่าให้เพื่อนฟัง อคิณถึงกับหูผึ่ง แล้วไงต่อน่าสนใจดีแฮะ

"ฝาแฝดหรือเปล่าวะ เหมือนกันซะขนาดนี้" อคิณออกความคิดเห็น

"ไอ้คิณ...นี่เรื่องจริงนะไม่ใช่นิยาย" กรีนคิดว่าเพื่อนพูดเล่น แต่ตอนนี้เธอจริงจังไง มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็เธอเป็นลูกคนเดียว โตมาคนเดียว ฝาแฝดที่ไหนกัน ถ้ามีจริงเธอก็น่าจะรู้บ้างแหละน่า

"แล้วแกคิดว่าไง" อคิณถามแล้วมองหน้าเพื่อน อย่างต้องการคำตอบ การที่คนเราจะเหมือนกันได้ขนาดนี้มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ขนาดฝาแฝดบางคู่ยังเหมือนกันไม่ได้ขนาดนี้เลย อย่าว่าแต่พี่น้องกันเลย ไม่มีทางเหมือนกันได้ขนาดนี้แน่ๆ ยกเว้นแต่ศัลยกรรมมา แต่ข้อนี้ตัดทิ้งไปเลยคงไม่ใช่แน่ๆ

"หรือว่าผู้หญิงคนนั้นไปศัลยกรรมมาวะ" กรีนออกความคิดเห็น ถึงในใจจะรู้สึกเห็นด้วยกับเพื่อนก็ตาม แต่ก็พยายามหาสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้มาหักล้าง

"หน้าอย่างแกเนี่ยนะจะมีคนเอาเบ้าหน้าไปทำศัลยกรรมฮ่าๆๆๆ" อคิณตอบอย่างอารมณ์ดีเขาหัวเราะขึ้นมา

"ทำไม...หน้าอย่างฉันมันทำไม แก่น่ะหาเมียให้สวยเท่าฉันให้ได้เถอะ" กรีนตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ไอ้เพื่อนบ้าบังอาจมาว่าเธอได้ เพราะเธอมั่นใจว่าเธอหน้าตาดีได้แม่มาเต็มๆ

"เออๆ ว่านิดว่าหน่อยไม่ได้เลยนะ ไหนแกลองดูรูปอื่นสิ ฉันอยากเห็น" ว่าแล้วกรีนก็เริ่มเลื่อนหาภาพอื่นๆ ทั้งสองคนดูกันไปเรื่อยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองกัน

"ถ้าเป็นอย่างที่แกว่าจริงๆ..." กรีนทำท่าคิด แฝดเหรอวะ ถ้าเป็นอย่างที่คิดกันจริงๆ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เป็นน้องก็เป็นพี่ กรีนเริ่มรู้สึกอยากจะรู้เรื่องนี้ขึ้นมาซะแล้ว เพราะเธอโตมาคนเดียวไม่มีพี่ไม่มีน้อง แล้วเธอก็อยากมีพี่มีน้องเหมือนบ้านอื่นเขาบ้าง ตอนเด็กๆ เธอก็มีแต่อคิณนี่แหละที่คอยมาเป็นเพื่อนเล่นให้กับเธอ

"อยากรู้ก็ไปถามแม่แกดิ" อคิณเสนอ..ทางนี้ดีที่สุด

"ฉันไม่กล้า" ถ้าเป็นแฝดจริงๆ มันต้องมีอะไรแน่ๆ เพราะเรื่องนี้เธอไม่เคยรู้มาก่อน

"งั้นแกก็สืบสิ" สืบเหรอ กรีนเริ่มนึกอะไรออกแล้ว ว่าเธอควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี เพราะเธอเป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว

"คิณ...แกอย่างพึ่งเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ" กรีนขอร้องเพื่อนไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ตอนนี้ เพราะในหัวของเธอตอนนี้กำลังมีแผน แล้วมันก็น่าสนุกมากซะด้วย

"อือได้" อคิณหรี่ตามองมาที่เพื่อนอยากนึกเป็นกังวล มันคงไม่คิดที่จะทำอะไรที่คนอื่นๆ เข้าไม่ทำกันหรอกนะ

"งั้นฉันกลับและ" เมื่อกรีนได้ในสิ่งที่เธอต้องการ เธอก็กลับไปทำงานต่อดีกว่า เพราะต้องเข้าไร่ไปดูคนงาน ทำงานอีก

"อือ ฉันจะได้ทำงานของฉันต่อ" อคิณก็มีงานที่จะต้องทำเหมือนกัน เขาเป็นลูกคนโต มีน้องหนึ่งคนชื่อคิมหันต์ยังเรียนไม่จบ ทำให้หน้าที่ที่ต้องดูแลไร่เป็นหน้าที่ลูกคนโตอย่างเขา

"บาย" กรีนยกมือลาเพื่อนแบบลวกๆ แล้วเดินออกไปด้วยความสบายใจ ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า ผู้หญิงคนนั้นกับตัวเธอเองหน้าเราเหมือนกันมาก...เหมือนกันอย่างกับฝาแฝด

"บาย" อคิณก็เช่นกัน แต่เหมือนว่าเขาจะยกมือไล่ซะมากกว่า แล้วเขาก็นั่งคิดถึงสิ่งที่เพื่อนพูด เพราะรู้ว่ากรีนเพื่อนของเขาไม่ได้โกหกแน่ และอีกอย่างมันจะมากุเรื่องโกหกเขาทำไม ทำให้เขาคิดว่าเขาเชื่อในสิ่งที่เพื่อนพูด

กรีนเลือกที่จะกลับมาที่บ้านก่อน เธอเห็นแม่กำลังทำขนมอยู่ในครัว แม่เธอชอบทำขนมไทยให้พ่อของเธอทานเป็นประจำ แล้วพ่อก็ชอบซะด้วย แต่จะต้องเป็นฝีมือของแม่เธอเท่านั้นนะ

"แม่จ๋า วันนี้ทำขนมอะไรให้พ่อทานคะ" กรีนเข้ามาอ้อนผู้เป็นแม่ เธอกำลังคิดที่อยากจะถามเรื่องของเธอกับผู้หญิงคนนั้น คนที่หน้าตาเหมือนกับเธออย่างกับแกะ แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไปตามตรง

"ขนมตะโก้ กับขนมหน้านวลจ๊ะ" แม่ของเธอจะทำขนมไทยเป็นประจำแถมอร่อยมากซะด้วย รอยยิ้มของผู้เป็นแม่ทำให้กรีนคิด ถ้าเธอมีฝาแฝดจริงๆ แล้วทำไมแม่ของเธอไม่เอามาอยู่ด้วยกัน แม่มีเหตุผลอะไรที่เอาเธอมาแค่คนเดียว แต่เธอก็เชื่อว่าเธอเป็นลูกของแม่แน่ๆ

"พ่ออ้วนแน่ๆ คราวนี้" กรีนแซวผู้เป็นแม่ พ่อกับแม่ของเธอดูท่านจะรักกันมาก แม่ก็ชอบเอาใจ ส่วนพ่อของเธอก็ชอบอ้อนแม่เป็นประจำ เธอเห็นทีไรเขินแทนทุกที

"คุณพ่อหุ่นดีจะตาย ไม่อ้วนหรอก เขาออกกำลังกายทุกวัน" คุณภูมิพัฒน์ พ่อของกรีนถึงท่านจะอายุเข้าเลขหกแล้ว แต่ท่านก็ยังดูดีเหมือนกับคนที่ชอบดูแลตัวเองเป็นประจำ

"งั้นไหนหนูขอชิมหน่อยซิคะ" กรีนเธอเป็นลูกที่น่ารักคุยเก่ง ขี้อ้อน คุยจนคนเป็นแม่รำคาญหูเลยทีเดียว แต่ถ้าเธอไม่อยู่ บ้านก็จะเงียบเหงาเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

"แม่คะ...ทำไมแม่ถึงมีหนูแค่คนเดียวล่ะคะ" แม่ของเธอหันมามองหน้าเธอแบบไม่ได้บ่งบอกอะไร สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่เธอนี่สิอยากได้ยินคำตอบจะแย่ จะถามตรงๆ ก็ไม่กล้า

"คือหนูเหงาน่ะค่ะ หนูก็แค่อยากมีพี่มีน้องเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง" กรีนรอฟังคำตอบ แต่ผู้เป็นแม่ของเธอก็ไม่ตอบออกมาสักที เธอเลยกลบเกลื่อน โดนบอกเหตุผลที่ถามไป

"แม่มีกรีนคนเดียว แม่จะได้รักกรีนคนเดียวไง ไม่ดีเหรอ" แล้วทำไมคุณแม่ต้องตอบคำถามของเธอช้าด้วยหรือว่าจะมีอะไร

"ค่ะ งั้นหนูขอเอาขนมไปฝาก ไอ้เล็กกล่องนึงนะคะ" ไอ้เล็กคือลูกน้องคนสนิทของกรีน มันเป็นเด็กใช้ง่าย อายุยี่สิบทำงานอยู่ในไร่

"จ๊ะ ไปหยิบถุงมา เดี๋ยวแม่เอาใส่ถุงให้ เอาไปแบ่งคนอื่นๆ ด้วยก็ได้แม่ทำเยอะเลย"

ช่วงเย็น กรีนนั่งมองมือถือ แล้วคิดถึงผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเธอมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทักอะไรไป กรีนกำลังใช้ความคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ซึ่งเธอก็อยากรู้เหลือเกิน อยากรู้ว่า.. เราสองคนเป็นอะไรกันแน่ ถ้ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ความรู้สึกของเธอมันบอกว่าต้องมีอะไรแน่ๆ ส่วนเรื่องบังเอิญตัดทิ้งไปได้เลย เพราะเธอเชื่อว่าในโลกนี้ทุกอย่างต้องมีเหตุและผลของมันเสมอ

ส่วนทางด้านแกรนด์

เธอก็คิดถึงผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเธออยู่เหมือนกัน และเธอก็กำลังรอกรีนโทรมา เธอมองมือถือตลอดเวลาจนจะเป็นโรคจิตอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากรีนจะโทรมาสักทีเลย...เฮ้ยยยย