อิตาลี

บริษัทXXX

ปังงงงงง

“ถ้าทำชุ่ยๆก็อย่าทำมันเลย”

“ขอโทษค่ะท่านดิฉันจะรีบไปสรุปให้ใหม่ให้ทันส่งวันนี้ค่ะ”

โดมินิคโยนแฟ้มเอกสารบัญชีรายเดือนกระจุยกระจายไปทั่วห้องเพราะไม่พอใจที่มันค่อนข้างที่จะไม่ถูกต้องหลายจุดพร้อมทั้งส่งสายตาที่กำลังไม่พอใจไปยังพนักงานของเขาก่อนจะบอกกับเธอว่าหากไม่ระเอียดรอบคอบในการทำงานขนาดนี้ก็อย่าทำ

พนักงานสาวกลัวจนหัวหดพร้อมทั้งก้มเก็บแฟ้มเอกสารอย่างรนรานบวกกับที่ถูกประธานหนุ่มว่าเธอจึงจะต้องรีบแก้มาส่งใหม่พนักงานสาวกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปด้านนอกด้วยตอนนี้ในห้องกำลังลุกเป็นไฟด้วยโทสะของประธานหนุ่ม

พนักงานของบริษัทของโดมินิคต่างรู้กันว่าประธานหนุ่มของที่นี่เป็นคนใจดีแต่อย่าให้ได้โมโหเพราะจะเขาสามารถทำลายทุกอย่างได้แต่เขาเองก็ไม่ได้โมโหเพร่ำเพรื่อนอกจากจะมีเหตุสะกิดใจเขาก็เท่านั้นเห็นจะเป็นเรื่องความเจ้าระเบียบและละเอียดรอบคอบเสียมากที่ชายหนุ่มเคร่งในเรื่องนี้แบบสุดๆ

ด้วยความที่ชายหนุ่มต้องครอบคลุมธุรกิจทั้งหมดของบ้านตั้งแต่พึ่งเรียนจบใหม่ๆเพราะทั้งพ่อละแม่ของเขาเสียเพราะอุบัติเหตุเขาต้องอยู่กับงานและงานเพียงอย่างเดียวไม่ได้มีชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่นจึงทำให้เขาต้องเป็นคนที่มีระเบียบวินัยในตัวเองอย่างมากและมักจะสั่งสอนพนักงานของเขาอยู่เสมอในเรื่องความมีระเบียบละเอียดรอบคอบในการทำงานซึ่งมันจะทำให้การทำงานนั้นราบรื่นและไม่ต้องมีใครมาทำซ้ำใครแก้งานไปแก้งานมาเสียเวลาสู้ตั้งใจทำมันเสียทีแรกจะดีกว่า

ในแวดวงธุรกิจรู้จักชายหนุ่มดีว่าเขานั้นเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ทั้งเก่งฉลาดล้ำมากและเป็นนักธุรกิจที่ใช้เวลาไม่กี่ปีก็ได้ขึ้นโพลเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของประเทศอีกทั้งยังหาตัวจับยากเหล่าบรรดาผู้หญิงไฮโซต่างหาวิธีเข้าหาเขากันอย่างสุดชีวิตแต่ก็ไม่ยักว่าจะมีข่าวว่าชายหนุ่มนั้นควงกับคนไหนอยู่ข่าวส่วนมากของชายหนุ่มก็จะขึ้นข่าวเกี่ยวกับธุรกิจเสียมากกว่า

20.00 น.

คฤหาสน์ฮอปแมน

“นายครับพรุ่งนี้เช้ามีประชุมเรื่องสัญญาเช่าที่แห่งใหม่ช่วงบ่ายมีดูงานที่สาขาใหม่ครับแล้วช่วงเย็นก็มีนัดกับเจ้าของที่ดินที่เราติดต่อซื้อครับ”

เมื่อรถตู้คันหรูของประธานใหญ่กลับถึงคฤหาสน์ของเขาชายหนุ่มลงจากรถมาพร้อมรอฟังรายงานตารางงานของพรุ่งนี้จากชอวมือขวาของเขาทุกวันของการทำงานทั้งสองจะทำแบบนี้เป็นประจำของทุกวันทำงานเพราะโดมินิคนั้นจะได้เตรียมตัวสำหรับวันต่อไปอย่างถูกต้องว่าเขาต้องจัดการอะไรอย่างไรบ้าง

“เฮ้อ...โอเคชอว...นายมาลองเป็นฉันวันนึงมั้ยชอว”

โดมินิคพยักหน้าให้มือขวาของเขาอย่างหน้าตาเฉยและแอบถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมทั้งยังแกล้งพูดเล่นว่าให้มือขวาของเขานั้นมาเป็นเขาแทนดูไหมเพราะตอนนี้ในความคิดของเขานั้นอยากจะนั่งเงียบๆคนเดียวที่ไหนสักแห่งแต่ชีวิตจริงของเขานั้นมันทำแบบนั้นไม่ได้เลยเพราะทุกอย่างจะชะงักไปหมด

“พูดเล่นอีกแล้วนครับนายผมคงไม่เก่งและไม่เจ้าระเบียบเท่านายหรอกครับ”

ชอวอมยิ้มเล็กน้อยเขารู้ว่าเจ้านายของเขาคงรู้สึกเหนื่อยอยู่มากแต่ถ้าจะให้เขามาเป็นเจ้านายหนุ่มเขาคงทำไม่ได้เพราะเขานั้นรู้ว่าความสามารถตัวเองนั้นไม่ได้ครึ่งของเจ้านายหนุ่มของเขาเลยสักนิดแค่เขานั้นได้มาเป็นมือขวาของเจ้านายหนุ่มเขาเองก็ภูมิใจมากแล้ว

“นายไปพักเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” โดมินิคเห็นว่าวันนี้มันดึกแล้วเลยให้ชอวไปพักเพราะวันนี้ค่อนข้างเป็นวันที่หนักจริงๆ

โดมินิคเดินเข้าบ้านพร้อมนั่งทานอาหารที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้เป็นประจำทุกวันเมนูที่เขาทานนั้นก็จะเป็นเมนูที่ซ้ำๆเดิมๆถ้าถามเขาว่ามันอร่อยมั้ยเขานั้นตอบไม่ได้เพราะเขาทานอย่างนี้มานานแล้วเขาไม่ได้ทานเพราะมันอร่อยเขาทานเพราะมันเป็นอาหารที่บำรุงร่างกายและสมองและทานเพื่อให้ในหนึ่งวันเขาได้รับอาหารครบห้าหมู่นั่นเอง

ชายหนุ่มอยู่ที่นี่คนเดียวเพราะเขาค่อนข้างที่จะชอบความเป็นส่วนตัวแม่บ้านก็มาแค่ชั่วคราวมาทำความสะอาดตามที่เขาสั่งและจัดการอาหารตามเมนูที่เขาบอกไว้ให้เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็ต่างแยกย้ายกันกลับที่พักทำให้ที่นี่ตอนกลางคืนนั้นมีเขาอยู่เพียงแค่คนเดียว

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็นั่งเช็คงานอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อให้อาหารย่อยไปในตัวและขึ้นไปอาบน้ำนอนเขาทำแบบนี้วนไปจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วชีวิตนี้ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงจะอุทิศตัวเพื่อการทำงานอย่างเดียวเพราะในหัวของเขามีแต่เรื่องงานเท่านั้นความคิดที่จะมีครอบครัวเป็นศูนย์เพราะเขายังไม่มีใครที่ถูกใจแต่เขาก็ยังต้องคิดว่าวันหนึ่งหากเขานั้นไม่อยู่แล้วยังไงเขาก็ต้องมีทายาทที่สืบทอดกิจการเขาต่อไปแต่ตอนนี้เขาของโฟกัสที่เรื่องของงานก่อนนั่นเอง

ประเทศไทย

19.00 น.

มีนชญานั่งเขี่ยจานผัดไทยเหม่อลอยไปมาเธอไม่ได้หิวแต่อย่างใดแต่เธอคิดถึงที่ประจำที่เธอเคยนั่งทานข้าวกับแม่ของเธอที่ร้านนี้ต่างหากเป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้วที่แม่ของเธอจากไปหญิงสาวจึงเหลือแค่ตัวคนเดียวเพราะตั้งแต่เธอจำความได้เธอก็มีแค่เพียงแม่คนเดียวที่เลี้ยงเธอมาเท่านั้น

“อ้าวมีน...” กอหญ้าที่กำลังเดินอุ้มลูกสาวลงจากรถตู้คันหรูมาซื้อผัดไทร้านโปรดเห็นว่าเพื่อนสาวของเธอนั่งอยู่เลยรีบมาทัก

“กอหญ้า...ไม่ได้เจอตั้งนานคิดถึงจังเลย” มีนชญาหันไปตามเสียงเรียกอันคุ้นหูเมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสาวของเธอกำลังอุ้มลูกน้อยมาแถวนี้ก็เลยรีบเดินขึ้นไปทักทายและนั่งคุยกันที่โต๊ะที่เธอนั่งทานผัดไทยอยู่มีนชญาจากที่หน้าตาเศร้าก็เบิกบานขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเจอเพื่อนสนิทสมัยเรียนด้วยกันหลังจากที่เพื่อนของเธอมีครอบครัวทั้งสองก็ไม่ค่อยได้เจอกันอีกเลย

“ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน....เป็นยังไงบ้างสบายใจขึ้นบ้างหรือยัง” กอหญ้าเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวเธอก็รู้ได้ในทันทีว่าเพื่อนสาวของเธอนั้นยังทำใจเรื่องแม่ไม่ได้อยู่เป็นแน่

“ก็ยังทำใจยากอยู่ฉันเคยอยู่กับแม่มาแค่สองคนตอนนี้ก็เหลือตัวคนเดียวมันหดหู่บอกไม่ถูก” เมื่อได้รับคำถามจากเพื่อนสาวหญิงสาวก็รู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นยังคอยห่วงใยเธออยู่เหมือนเดิมพร้อมบอกกับเพื่อนสาวของเธอด้วยความรู้สึกในตอนนี้ว่าเธอนั้นยังทำใจกับเรื่องที่แม่เธอจากไปไม่ได้สักเท่าไร

“แอ้ๆ”

“ว่าไงจ้ะ..ทักทายน้าหรอคนเก่ง” จากที่มีนชญากำลังอยู่ในโหมดซึ้งกับเพื่อนสาวแม่หนูน้อยตัวกลมลูกของกอหญ้าก็ส่งเสียงเรียกมาทางเธอเป็นการทักทาย

“อิ่มเอมแกคุยเก่งมากนี่ขนาดแค่หกเจ็ดเดือนนะส่งเสียงไม่หยุดเลย” กอหญ้าก้มมองลูกสาวของเธอในอ้อมอกพร้อมอมยิ้มเอ็นดูที่ลูกสาวเธอนั้นช่างเป็นคนที่คุยเก่งเสียเหลือเกิน

“ถ้าฉันมีครอบครัวแบบแกก็คงจะดีกว่านี้เนอะ” มีนชญารู้สึกว่าเพื่อนสาวของเธอในตอนนี้นั้นช่างดูมีความสุขเหลือเกินที่มีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกอีกอย่างสามีของเพื่อนสาวเธอก็รักเพื่อนเธอมากๆอีกด้วยลูกออกมาก็ยังน่ารักอีกเธออยากเป็นแบบนี้บ้างเสียจริง

“แกอย่าลืมนะว่าแกยังมีฉันแล้วการมีครอบครัวฉันเชื่อว่าสักวันเพื่อนสาวของฉันจะได้เจอคนดีๆแน่นอน” กอหญ้ารู้ว่าเพื่อนสาวของเธอคิดอะไรอยู่เธอรู้ว่าเพื่อนของเธอคิดว่าตัวเองนั้นเหลือตัวคนเดียวหญิงสาวจึงบอกให้เพื่อนเธอรู้ว่ายังมีเธอที่จะคอยอยู่ข้างๆเสมอถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตามและการมีครอบครัวที่สมบูรณ์อย่างที่มีนชญาอยากมีนั้นเธอคิดว่าคนดีๆอย่างเพื่อนสาวเธอต้องมีคนดีๆเข้ามาในชีวิตและทำให้เพื่อนเธอมีความสุขแน่นอนแค่รอเวลาเท่านั้น

ทั้งสองอยู่คุยกันพักใหญ่จนอิ่มเอมเริ่มงอแงเพราะง่วงนอนกอหญ้าเลยพากลับบ้านอีกอย่างอิทธิพลก็โทรตามลูกกับเมียกลับบ้านอยู่หลายสายทำให้สองสาวที่กำลังคุยกันเพลินต้องแยกย้ายกันไปในที่สุด

10 นาทีต่อมา

“หนูจ้ะ...ช่วยยายซื้อหน่อยเถอะยายจะเอาเงินไปซื้อข้าว”

“เอ่อ...ตอนนี้หนูมีเงินติดตัวอยู่3000ยายเอาไปซื้อข้าวนะคะหนูไม่เอาล็อตเตอรี่หรอกค่ะ” เมื่อมีนชญากำลังลุกออกจากร้านจู่ๆก็มียายแก่ๆคนหนึ่งเดินหลังค่อมท่าทางเหนื่อยล้ายื่นล็อตเตอรี่จำนวนหลายใบมาให้เธอพร้อมให้เธอช่วยซื้อเพราะว่าจะนำเงินไปซื้อข้าวหญิงสาวเลยควักเงินที่ติดตัวอยู่สามพันบาทแล้วยื่นให้ยายตรงหน้าโดยที่ไม่ขอรับล็อตเตอรี่เพราะเธอไม่ได้ชอบเล่นหวยแต่อยากจะช่วยยายเฉยๆนั่นเอง

“รับไปเถอะถือว่าแลกเปลี่ยนกันขอบคุณมากนะแม่หนูขอให้เจริญๆนะลูก” หญิงชรารับเงินจากหญิงสาวพร้อมยัดล็อตเตอรี่ทั้งหมดใส่ในมือของหญิงสาวเพื่อแลกเปลี่ยนกันพร้อมอวยพรให้หญิงสาวก่อนจะเดินจากไปทันทีด้วยท่าทีที่ดีใจ

“เลขเดียวกันตั้ง10ใบเลยหรอ” มีนชญาเดินกลับบ้านของเธอพร้อมก้มดูล็อตเตอรี่ในมือไปด้วยเธอเห็นว่ามันเป็นเลขเดียวกันตั้ง10ใบพร้อมอมยิ้มและคิดในใจว่าถ้าจะถูกหวยก็คงถูกหมดแต่ถ้าไม่ถูกก็ไม่มีสิทธิ์ลุ้นเลขอื่นพร้อมยัดล็อตเตอรี่ใส่ในเสื้อคลุมตัวโปรดของเธออย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร

21.00 น.

มีนชญาทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนุ่มพร้อมกับนึกถึงเวลาที่เธอได้เคยนอนกอดแม่แต่วันนี้เธอนั้นกลับต้องมานอนกอดหมอนข้างแทนมันเป็นอะไรที่หดหู่ใจของเธอเหลือเกินพลางนึกถึงครอบครัวของกอหญ้าเพื่อนสาวของเธออีกด้วยหญิงสาวคิดว่าสักวันเธอจะมีครอบครัวที่มีความสุขเหมือนเพื่อนเธอให้ได้จะได้ไม่เหงาเปล่าเปลี่ยวอยู่แบบนี้

3วันต่อมา

18.00 น.

“ป้าคะผัดไทกุ้งสดจานนึงค่ะ” มีนชญายังมานั่งสั่งผัดไทกุ้งสดร้านเดิมเป็นประจำแทบทุกวันแต่วันนี้บรรยากาศในร้านคึกคักมากกว่าเดิมเพราะมีบรรดาป้าๆคอหวยนั่งจับกลุ่มคุยกัน

“รอแปปนึงนะลูก”

“ค่ะ”

“เป็นไงพี่แจ๋วถูกหวยมั้ยล่ะงวดนี้”

“พูดแล้วมันเจ็บใจ...ถูกกินน่ะสิ...เดี๋ยวจะเอาแผ่นลอตเตอรี่มาผัดขายแทนผัดไทให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย”

“555555...ใจเย็นๆพี่แจ๋ว”

มีนชญานั่งรอป้าแจ๋วเจ้าของร้านผัดไททำอาหารให้เธออยู่นั้นก็มีเสียงผู้หญิงอีกคนน่าจะอ่อนกว่าป้าแจ๋วไม่กี่ปีตะโกนคุยกับหญิงร่างท้วมที่กำลังผัดเส้นผัดไทอยู่ถึงเรื่องหวยจึงทำให้หญิงสาวนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันหวยออกแล้วเธอก็มีลอตเตอรี่ที่หญิงชราเคยมาขายให้เธออยู่

“จริงสิลอตเตอรี่” หญิงสาวนึกออกว่าเลขลอตเตอรี่ของเธอนั้นมันเหมือนกันทั้ง10ใบแต่ก็จำเลขไม่ได้เธอจึงไม่ใส่ใจที่จะคิดต่อเอาไว้ไปตรวจดูที่บ้านก็ได้เพราะเธอไม่ได้พกมันมาด้วย

2 ชั่วโมงต่อมา

มีนชญาเดินเข้ามาในบ้านด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวเพราะเข้าบ้านมาเธอก็เจอแต่ความเงียบแม้จะเปิดทีวีให้มันมีสีสันขึ้นมาแต่เธอก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดี

หญิงสาวนึกได้ว่าเธอจะกลับมาลองตรวจลอตเตอรี่ที่เธอได้มาเสียหน่อยให้พอได้ลุ้นบ้างเผื่อจะถูกสองตัวท้ายให้เธอได้ดีใจเล่น

“เฮ้ยยย” มีนชญาถึงกับตาโตมือถือล่วงผลอยลงจากมือทันทีเพราะเมื่อเธอหยิบลอตเตอรี่ขึ้นมาหนึ่งใบพร้อมตรวจรางวัลปรากฎว่าเธอนั้นถูกรางวัลที่หนึ่งและใบต่อๆไปก็คงไม่ต้องเชคเพราะเลขมันเหมือนกัน

“อร้ายยยยยยย...รวยแล้วเรา” ตอนนี้มีนชญาแทบไม่อยากเชื่อว่านี่มันจะเป็นความจริงแสดงว่าเธอก็ไม่ต้องไปหางานทำแล้วและก็มีเงินทุนปิดร้านดอกไม้ได้ตามที่เธอฝันเอาไว้แล้วด้วยหญิงสาวกระโดโลดเต้นไปมาในห้องอยู่พักใหญ่เพราะความตื่นเต้น

“มีนอยากให้แม่อยู่ตรงนี้ด้วยจัง” หลังจากที่หายจากอาการตกใจกระโดดโลดเต้นไปพักใหญ่หญิงสาวก็กลับมานั่งลงที่เตียงพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่และคิดว่าหากแม่ของเธอนั้นอยู่ตรงนี้ด้วยก็คงจะมีความสุขไม่น้อยเพราะเงินที่เธอจะได้นั้นมันสามารถต่อยอดและทำให้เธอเลี้ยงแม่เธอได้อย่างสบายไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยแต่ตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว

ตอนนี้หญิงสาวคิดว่าต้องโทรบอกข่าวดีนี้กับเพื่อนเธอเพื่อบอกข่าวดีเกี่ยวกับตัวเธอและก็เชื่อว่ากอหญ้านั้นจะยินดีกับเธออย่างมากแน่ๆ

เช้าวันต่อมา

ห้างสรรพสินค้า

“เสร็จเรียบร้อยแล้วแกไปกว่าจะได้เงินนี่หลายขั้นตอนเนอะ” เกือบทั้งวันที่วันนี้มีนชญาไปเดินเรื่องเพื่อจะขึ้นเงินตกเย็นเธอเลยโทรนัดกอหญ้าทานข้าวเพื่อฉลองเมื่อมาถึงห้างเจอหน้าเพื่อนสาวเธอก็ขอแอบบ่นนิดว่าวันนี้มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน

“ไป..เราไปทานข้าวกัน” กอหญ้าเห็นหน้าที่ดูเหนื่อยๆของเพื่อนสาวเธอจึงเข้าไปกอดคอมีนชญาเหมือนที่ชอบทำกันบ่อยตอนสมัยเรียนพร้อมรั้งคอเพื่อนสาวของเธอเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่แพงมากที่พวกเธอทั้งสองเคยอยากทานกันมากสมัยเรียนแต่เพราะงบไม่พอจนวันนี้ทั้งสองก็ได้มาทานสมใจอยาก

“น้องเอมไม่ได้มาด้วยหรอ” มีนชญาหันไปถามเพื่อนสาวของเธอว่าไม่ได้เอาลูกมาด้วยหรือเพราะเธอเห็นแค่เพื่อนสาวเธอยืนอยู่คนเดียว

“อยู่กับพี่อิทน่ะรายนั้นติดลูกแจเลย...ไปเถอะมื้อนี้ฉันเลี้ยงแกเองฉลองที่เพื่อนถูกหวย” กอหญ้าหันไปยิ้มให้กับเพื่อนสาวพร้อมบอกว่าเธอนั้นจะไปไหนมาไหนก็ได้แล้วเพราะสามีเธอนั้นติดลูกมากและสามารถเลี้ยงลูกเองได้โดยที่เธอนั้นไม่ต้องห่วงอะไรมากนักแค่บอกเวลาไปและเวลากลับก็พอละมื้อนี้เธอก็จะเป็นคนเลี้ยงเพื่อนสาวเธอเองเพราะเธอมีเงินพอที่จะเลี้ยงเพื่อนเธอได้สบายๆและเพื่อเป็นการยินดีกับเพื่อนสาวของเธอด้วย

“จร้า...แม่คนสามีรวย” มีนชญาอมยิ้มและไม่ปฏิเสธเพื่อนสาวของเธอที่จะออกเงินเลี้ยงแต่อย่างใดด้วยรู้ว่าตอนนี้เพื่อนสาวของเธอรวยกว่าเธอหลายเท่าเพราะสามีของเพื่อนสาวเธอนั้นเป็นนักธุรกิจที่รวยอันดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้

“แล้วนี่แกจะทำอะไรต่อไปคิดไว้หรือยัง” ในขณะที่นั่งทานอาหารอยู่พักใหญ่กอหญ้าก็ถามเพื่อนของเธอเพราะอยากรู้ว่าตอนนี้เพื่อนเธอนั้นคิดจะทำอะไรต่อไปเมื่อมีเงินก้อนแล้ว

“ฉันว่าจะเปิดร้านดอกไม้เล็กๆตามที่เคยฝันไว้ตอนเด็กๆอะแกแต่ก็ต้องดูทำเลก่อน” มีนชญาพูดกับเพื่อนเธอโดยที่ยังเคี้ยวอาหารตุ้ยๆเต็มปากอย่างไม่ห่วงสวยว่าเธอตั้งใจว่าจะเปิดร้านดอกไม้เล็กๆตามที่เธอนั้นเคยฝันเอาไว้

“ก็ดีนะแกทำสิ่งที่แกชอบจะได้มีความสุขในสิ่งที่ทำด้วย” กอหญ้าเห็นว่าความคิดเพื่อนเธอที่จะเปิดธุรกิจตัวเองก็ดีเหมือนกันเพราะเธอรู้ว่ามีนชญานั้นชอบดอกไม้และจัดดอกไม้สวยมากเธอเห็นครั้งแรกเธอยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพื่อนสาวของเธอที่ท่าทางจะโก๊ะๆหน่อยจะมีฝีมือในการจัดดอกไม้อยู่เหมือนกันกอหญ้าคิดว่าการที่คนเราจะทำผลงานออกมาได้ดีอย่างแรกต้องมีความรักในงานก่อนอย่างเช่นเพื่อนเธอที่รักพวกดอกไม้นาๆชนิดมากและเธอเห็นว่าเดี๋ยวนี้การเปิดร้านดอกไม้มันก็มีรายได้ดีอยู่ด้วย

“เลอะเทอะหมดแล้วมีน...เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรเลยนะ” กอหญ้าต้องกระซิบบอกกับเพื่อนเธอที่หยิบก้อนซูชิเข้าปากเรียกว่าหยิบคงไม่ได้เรียกว่ายัดจนเลอะขอบปากจะดีกว่าจนเธอต้องปรามเพื่อนสาวของเธอหญิงสาวส่ายหัวเล็กน้อยคิดว่าเพื่อนสาวของเธอนั้นจะปรับปรุงเรื่องความโก๊ะแล้วเสียอีกแต่เปล่าเลยยังเหมือนเดิม

“ก็มันอร่อยนี่แก” มีนชญาหันมายิ้มให้เพื่อนสาวของเธอโดยที่แก้มยังป่องเพราะด้านในอัดแน่นด้วยก้อนซูชิเธอรู้ว่าเธอทำแบบนี้ได้เพราะกอหญ้านั้นไม่ถืออะไรอยู่แล้วและเธอก็อร่อยเสียจนหยุดไม่ได้จริงๆ

“นี่ถ้าไปทานข้าวกับผู้ชายอย่าทำแบบนี้เด็ดขาดรู้มั้ย” กอหญ้านั้นแกล้งกระซิบบอกกับเพื่อนสาวของเธอว่าถ้าหากไปทานข้าวกับผู้ชายห้ามทานแบบนี้เด็ดขาดเพราะกลัวว่าเพื่อนเธอจะขายไม่ออกน่ะสิ

“หืม...ถ้าไปกับผู้ชายก็ต้องทานคำน้อยๆใช่ม้า...อ้อ...แล้วก็ต้องหัวเราะเบาๆด้วย” มีนชญาอดไม่ได้ที่จะทำท่าล้อเลียนพวกผู้หญิงที่แอ้บใสทานข้าวกับผู้ชายที่ต้องค่อยๆทานและทานน้อยๆนั่งหัวเราะเบาๆให้สมเป็นกุลสตรีซึ่งขัดกับนิสัยของเธอมากให้เพื่อนเธอได้ดู

“ฮ่าๆๆ...แกนี่นะ” กอหญ้าอดขำให้กับอาการที่เพื่อนของเธอทำล้อเลียนไม่ได้เธอรู้ว่ายังไงเพื่อนเธอก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้อยู่แล้วเพราะเพื่อนของเธอนั้นแอ้บกับคนอื่นเขาเป็นซะที่ไหนเพราะนิสัยแบบนี้แหละที่ทำให้เธอทั้งสองคบกันนาน

“เฮ้ออ...อิ่มมากเลยแกฉันไปห้องน้ำก่อนนะ” หลังจากที่นั่งทานอาหารกันพักใหญ่ทั้งสองเลยชวนกันกลับเมื่อเดินออกมาถึงที่หน้าร้านมีนชญาก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมากะทันหันเพราะทานเข้าไปเยอะนั่นเอง

“โอเค...รีบไปเถอะเดี๋ยวฉันรอตรงนี้นะ” กอหญ้าเห็นเห็นอาการของเพื่อนสาวเธอแล้วก็น่าจะไม่ไหวเธอจึงบอกให้เพื่อนเธอรีบไปแล้วเธอก็จะรออยู่ตรงเก้าอี้นั่งที่หน้าร้าน

10 นาทีผ่านไป

“ว้ายย...ขอโทษค่ะ” มีนชญาเข้าห้องน้ำประมาณสิบนาทีได้เมื่อเสร็จธุระส่วนตัวของเธอแล้วเธอจึงรีบเดินออกไปหากอหญ้าที่นั่งรอเธออยู่ด้านหน้าร้านอาหารทันทีเพราะกลัวว่าเพื่อนเธอนั้นจะรอนานด้วยความที่รีบเดินไม่ทันได้ระวังจึงชนเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงอย่างจังตัวของเขาแข็งมากจนทำให้หญิงสาวนั้นเซถลาจะล้มลงแต่ยังดีที่มีอ้อมแขนของเขาช่วยรับเธอเอาไว้

“เป็นอะไรหรือป่าวครับ” โดมินิคถามหญิงสาวร่างเล็กในอ้อมแขนของเขาว่าด้วยสีหน้าที่ตกใจเพราะเธอชนตัวเขาเข้าจังๆขนาดนั้นคงจะเจ็บน่าดู

“อ๋อ..ไม่ค่ะ..ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เมื่อกี้ไม่ระวัง” มีนชญารีบถอยตัวออกห่างจากชายหนุ่มหน้าฝรั่งที่พูดภาษาไทยใส่เธอพร้อมกับบอกกับเขาว่าเธอไม่เป็นไรก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยของโทษเขาอีกครั้งอุบัติเหตุครั้งนี้เป็นเพราะความไม่ระวังของเธอแท้ๆ

“นี่แกรู้จักคนเมื่อกี้ด้วยหรอ” หลังจากที่หญิงสาวออกมาจากห้องน้ำก็ต้องยืนหลบมุมอยู่นานเพราะเห็นว่าผู้ชายที่เธอเดินชนเมื่อครู่คุยกับเพื่อสาวของเธออยู่จนเห็นว่าเพื่อนของเธอจะคุยเสร็จถึงกล้าเดินออกมาก่อนจะถามกอหญ้าถึงผู้ชายร่างสูงเมื่อครู่ด้วยสีหน้าสงสัย

“ใช่สิคุณโดมินิคน่ะเค้าเป็นลูกค้าวีไอพีของโรงแรมพี่อิทน่ะแกถามทำไมหรอ...หรือว่า..สนใจ” กอหญ้าตอบเพื่อคลายสงสัยให้เพื่อนสาวของเธอและเธอก็ดูออกว่าเพื่อนของเธอกำลังมีท่าทีที่สนใจชายหนุ่มอยู่บ้างเพราะเธอรู้ว่ามีนชญานั้นชอบแนวนี้

“ป๊าวววว...ฉันแค่เดินชนเค้าที่ห้องน้ำน่ะแฮร่ๆๆ” มีนชญารีบตอบปฏิเสธเพื่อนสาวของเธอด้วยโทนเสียงสูงอีกทั้งยังทำหน้าทำตาเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะบอกกับเพื่อนของว่าเธอแค่เดินชนกับเขาตรงห้องน้ำเฉยๆไม่มีอะไรมากกว่านั้น