@ไนต์คลับ
"ผักบุ้ง!!"
เสียงตะโกนเรียกโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นไม่ขาดสาย ก่อนสาวน้อยร่างเล็กเจ้าของชื่อ ผักบุ้ง จะขานรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ถึงแม้ภายในใจจะเหนื่อยแสนเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม
"ขา เจ้!!"
หญิงสาวใบหน้าทรงเสน่ห์ วัย 22ปี เดินมาหา เจ้นก ผู้จัดการของไนต์คลับชื่อดังที่เธอทำงานอยู่ด้วยท่าทางขะมักเขม้น
"ผักบุ้งคนสวย นางฟ้าของเจ้! มาหาเจ้เร็วๆ"
เจ้นกกวักมือเรียกเด็กสาวให้รีบเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางรีบร้อน ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู
"มีอะไรหรือเปล่าคะ ยิ้มหวานเชียว"
ผักบุ้งเอ่ยถามอย่างสงสัย ท่าทางของอีกฝ่ายเริ่มไม่น่าไว้วางใจจริงๆ
"วันนี้มีแขกSUPER V.I.P มาหลายคนเลย รวย ๆ กันทั้งนั้น เขามาจองชั้นบนไว้ทั้งชั้นเลยนะ"
เจ้นกพูดไปพลางทำหน้าเพ้อฝันอย่างมีความสุข แตกต่างจากผักบุ้งที่ยังงงงวยกับอีกฝ่าย คิดว่าจะมีเรื่องอะไรสำคัญเสียอีก
"ค่ะ...แล้วเจ้เรียกหนูมาทำไมคะ"
"วันนี้เด็กที่ร้านมีไม่พอ เจ้ก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ" เจ้นกพูดพลางมองเด็กสาวตาหวานอย่างมีเลศนัย
"แต่เจ้คะ บุ้งไม่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องอย่างว่านะ เราคุยกันไว้แล้ว"
ผักบุ้งเริ่มโอดครวญเมื่อเริ่มจะเข้าใจความต้องการของอีกฝ่าย
"แค่ขึ้นไปชงเหล้าให้แขกเฉยๆน่า ไม่มีการแตะตัว ไม่มีเรื่องเกินเลย แนนกับปอยก็อยู่ เจ้ไม่ได้ให้บุ้งอยู่คนเดียว นะหนูนะ ช่วยเจ้เหอะ"
"แต่เจ้....."
เด็กสาวเริ่มกลัวเธอไว้ใจเจ้นกแต่ไม่ไว้ใจแขกผู้ชายที่นี่เลยสักคน พวกปากว่าตาขยิบเธอไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยแม้แต่น้อย
"โถ่...ผักบุ้ง หนูรู้ไหมว่าหนูเป็นเด็กที่สวยที่สุดที่เจ้เคยเจอมาเลย แต่หนูดันเอาความสวยมาหลบนั่งคิดเงินอยู่หลังคอมนี่นะ เจ้เสียดายแทนเลย เอางี้ พรุ่งนี้มีเรียนใช่ไหม งั้นเจ้ให้ทิปพิเศษสามเท่าเลย ถ้าหนูขึ้นไปดูแลแขก"
"แล้วถ้าเขาลวนลามหนูล่ะคะ"
หญิงสาวเริ่มจิตใจเอนเอียงเมื่อได้ยินค่าตอบแทนที่จะได้รับ แต่ก็ยังไม่วายกล้า ๆ กลัว ๆ เหมือนเดิม
"อืม...งั้น..เอานี่ไป ถ้าพวกมันลวนลามบุ้งเมื่อไหร่ก็เอานี่ไปจี้มันเลย เด็กชงเหล้าของเจ้ ทุกคนรู้ว่าไม่ใช่เด็กเอ็น แค่ชงเหล้าเฉย ๆ ข้างบนก็มีเด็กเอ็นอยู่แล้ว ไม่มีใครแตะเด็กอย่างหนูหรอกมันเป็นมารยาทน่ะ”
เจ้นกทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะวิ่งไปหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าขนาดเล็กในกระเป๋ามาใส่มือหญิงสาว
“นี่อะไรคะ”
“เครื่องช๊อตไฟฟ้า”
“ให้หนูเหรอคะ”
“ใช่ ป้องกันตัว พอใจยัง เจ๊ทำขนาดนี้แล้วนะ”
ผักบุ้งมองของในมืออย่างชั่งใจ ก่อนจะเงยหน้าถามว่า
“ใช้ยังไงคะ”
เจ้นกยิ้ม แปลว่าผักบุ้งตกลงแล้ว เธอจึงสอนวิธีใช้ให้ผักบุ้ง ผักบุ้งตั้งใจฟังและทดสอบเมื่อสามารถใช้เป็นแล้วจึงพูดต่อว่า
"โอเค บุ้งขึ้นไปทำให้ก็ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"
ผักบุ้งทำสีหน้าขึงขังก่อนจะเตรียมหันหลังเดินขึ้นไปยังชั้นบนของไนต์คลับ
"เดี๋ยว!!...หนูจะไปชุดนี้ไม่ได้ มานี่เลยแม่สาวน้อย"
ผักบุ้งถูกดึงไปยังห้องแต่งตัวก่อนจะถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด จากเสื้อยืดกางเกงขายาวธรรมดาๆกลายเป็นชุดพนักงานกระโปรงสั้นมากจนแทบจะเห็นแก้มก้น ดีที่เสื้อยังเป็นเสื้อแขนยาวสีขาว ผูกหูกระต่ายที่คอ ยังต้องสวมที่คาดผมหูกระต่ายเพื่อให้ดูน่ารักเข้ากันกับชุด
ผักบุ้งยืนมองตัวเองในกระจกอย่างอึ้งๆ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเข้าเลขสองไม่เคยเลยที่จะแต่งตัวแบบนี้ มันดูแปลก ๆ แต่โชคดีที่ขาของเธอสวยจึงดูน่ารักไม่น้อย
"คงไม่มีใครมาจับขาฉันหรอกนะ ทำไมกังวลแบบนี้ฟะ ไม่เอาน่าบุ้งเธอต้องสู้สิวะ"
หญิงสาวตบแก้มตัวเองสองสามครั้งพลางพูดให้กำลังใจตัวเองไปด้วย สำหรับชีวิตเด็กสู้ชีวิตอย่างเธอก็มีแค่นี้แหละ พึ่งพาแต่ตัวเอง เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทน ในเมื่อต้นทุนในชีวิตของคนเรามันไม่เท่ากัน
@ห้อง SUPER V.I.P
กลางห้องขนาดใหญ่ปรากฏมีชายหนุ่มหล่อสี่สองคนที่รูปร่างสูงใบหน้าคมต่างนั่งจ้องหน้ากัน
ในขณะที่รอบๆห้องถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าชายชุดดำเกือบยี่สิบคน ที่ได้แต่ยืนมองเจ้านายของพวกตนอย่างเงียบๆเช่นกัน หญิงสาวสี่ห้าคนที่นั่งขนาบข้างก็ได้แต่อึกอักมือไม้สั่นอย่างหวาดกลัว เพราะเหล่าหนุ่มหล่อแต่ละคนก็ต่างแผ่รังสีอำมหิตออกมาไม่ต่างกัน
"กูคิดว่ามึงจะจัดการมันเงียบๆ"
ชายหนุ่มคนแรกเอ่ยขึ้น
"มันแหกปากเองช่วยไม่ได้"
ชายหนุ่มคนที่สองเอ่ยขึ้น
"มึงก็เลยอัดมันซะเละขนาดนั้น ไอ้ห่าเมฆ"
ตามมาด้วยคนที่สามที่เอ่ยออกมานิ่งๆ
"มันท้าทายยังหาเรื่อง กูไม่คิดจะออมมืออยู่แล้ว"
ชายหนุ่มที่ชื่อ เมฆ ตอบกลับเพื่อนของตนไปอย่างไม่แยแส
"แล้วมึงจะมานั่งกลุ้มทำไมวะ!"
เสียงชายหนุ่มคนแรกหรือ วาทิม เอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
"กูพึ่งรู้ว่าไอ้ห่านั่นเป็นพี่ชายของตัวเล็ก"
"เชี้ยแล้วไงไอ้เมฆ ถ้าตัวเล็กรู้เข้ามึงจบแน่"
ชายหนุ่มคนที่สอง หรือ ฌอน พูดขึ้นอย่างหนักใจแทนเพื่อน
"เออ... แม่ง กูควรทำไงดีวะ"
"กูก็คงช่วยไม่ได้ เรื่องความรักกูขอบาย"วาทิมเอ่ยขึ้นอย่างตัวใครตัวมัน
เมฆได้แต่นั่งหน้าเครียดอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี มืดแปดด้านไปหมด
"อ่อน...!"
เสียงชายหนุ่มคนสุดท้ายเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งเงียบมานาน สายตาเย็นชากวาดมองเพื่อนตัวเองอย่างสมเพช
"แค่ผู้หญิงคนเดียว มึงจำเป็นต้องเรียกพวกกูมาไหม เสียเวลา!"
เคย์พูดขึ้นโดยไม่รักษาน้ำใจใครเลยสักคน
"ถ้าวันไหนมึงมีความรัก มึงจะรู้"
เมฆมองหน้าเพื่อนแล้วทำหน้าหยัน
"เหอะ!..คนอย่างกูไม่เคยง้อผู้หญิงโว้ย"
เคย์แค่นยิ้มร้ายกาจออกมา พลางยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตรงนั้น มืออีกข้างก็ยกแก้วไวน์หมุนไปมา พลางจ้องมองเข้าไปในนั้น
คนอย่างเคย์ไม่มีทางหลงงมงายไปกับความรักงี่เง่าจอมปลอมเด็ดขาด
ก๊อก!..ก๊อก!...
"ขออนุญาตเข้าไปนะคะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นก่อนจะผลักประตูเข้าไปช้าๆ
ผักบุ้งถึงกลับผงะ ไม่รู้ว่าตนเองเข้าไปขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า สายตาทุกคู่ถึงได้จ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว
"ยัยบุ้ง มานี่ๆ"
เสียงหญิงสาวรุ่นพี่กวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา
"ค่ะ พี่แนน"
ร่างบางเดินเข้าไปอย่างเงอะงะ ก้าวขาแทบไม่ออกประหม่าไปหมด
"มานั่งข้างๆคุณเคย์เร็ว"
แนนโยนงานหินให้รุ่นน้องเพราะดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่ชื่อเคย์จะโหดที่สุดในบรรดาชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้แล้ว
"ค่ะ"
ร่างบางถูกจับให้มานั่งข้างๆชายหนุ่มหน้าโหด อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาหวานกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก่อนจะถูกสายตาเย็นชาสบกลับมาผักบุ้งถึงกับสะดุ้ง
"อย่านั่งนิ่งสิบุ้ง รินไวน์ให้คุณเขาด้วย"
เสียงรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆเอ่ยเรียกสติของเด็กสาวอีกรอบ
"ค่ะๆ"
มือไม้สั่นเทาค่อยๆรินไวน์ใส่แก้วให้ชายหนุ่มอย่างช้าๆ รู้สึกอยากหดร่างกายของตัวเองให้เหลือเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
"พอแล้ว"
เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น แทบจะชิดใบหูเล็ก ผักบุ้งถึงกับขนลุกซู่ ย่นคอหนีอย่างหวาดๆ
สองชั่วโมงต่อมา
"ข..ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำนะคะ"
คนที่เธอคอยชงเหล้าให้เป็นผู้ชายร่างสูงอายุตอนแรกเธอคิดว่าเขามีอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี แต่เมื่อแอบฟังคนพวกนั้นคุยกันเธอต้องตกใจ ผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาเหมือนนายแบบคนนี้มีอายุสามสิบกว่าปีแล้ว
แม้สีหน้าจะดูเคร่งขรึมแต่หน้าตาอ่อนเยาว์ไม่เหมือนคนสามสิบเลย
ทว่าเมื่อพิจารณาโดยรวม เขาเป็นคนที่ดูมีอำนาจ สวมเสื้อเชิตขาวกางเกงดำที่แพทเทิร์นเนี้ยบ แต่หูข้างหนึ่งกลับใส่ต่างหูเพชรกลมเม็ดเล็ก ๆ แวววาวน่าจับ
ใบหน้าคิตตี้หุ่นมาเวลอย่างแท้จริง การแต่งตัวและตุ้มหูของเขากลับเข้ากันได้อย่างประหลาด หน้าหล่อยังกะดาราเกาหลี ส่วนคนที่คอยดูแลเขาชื่อพี่มด เป็นสาวประเภทสองที่เข้ามาทำงานที่นี่ได้สองเดือนกว่าแล้ว
เคย์กับพี่มดนัวเนียกันอย่างไม่อายผีสาง ไม่เพียงแต่เคย์ร์ ทุกคนในนี้ก็เหมือนกัน หลังจากเริ่มเมาก็เริ่มทำเรื่องที่ชวนหวาดเสียวจนผักบุ้งไม่กล้ามอง
เมื่อเคย์กับพี่มดออกไปด้วยกัน ผักบุ้งจึงได้โอกาสขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
แต่หลังเสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบๆ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเธอเลย หญิงสาวจึงลุกเดินออกไปเงียบๆ
ผักบุ้งยืนมองหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้ง เธอยังไม่เคยมีแฟนแต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้เรื่องพวกนั้น
เธอเห็นเคย์ก้มลงดูดนมพี่มดกับตา ปากของเคย์ร์สวยมาก ผิวของเขาก็ขาว หน้าก็หล่อ
ใบหน้าและรูปร่างของเขาตรงกับสเป็กของเธอทุกอย่าง แต่ว่าสายตาของเขานั้นทำให้เธอกลัว
เธอกลัวเคย์ กลัวมาก อยากให้งานคืนนี้จบๆไปสักที สายตาที่เขาจ้องมองเธอมันทำให้เธอขนลุก ท่าทางเขาเหมือนจะลากเธอไปกิน
เธอดึงทิชชูมาเช็ดหน้า ทว่าก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำสำหรับวีไอพี ที่ไม่มีคนนอกมาใช้งานแล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพบว่าพี่มดกับเคย์ร์ที่เมาเหมือนไม่มีสติ กำลังพากันมาทำเรื่องอย่างว่าในห้องน้ำนี้
"ซี๊ดดด...อืออ..คุณเคย์ขาา...ดูดนมมดสิคะ อา แบบนั้นค่ะ ซี้ด"
เคย์ร์ใช้มืออุดปากพี่มด ก่อนจะพูดเสียงเข้ม
"หุบปาก ฉันไม่ชอบคนพูดมาก"
ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ เลิกเสื้อเกาะอกของหญิงสาวสาวร่างอวบลงมาอยู่ตรงเอว ก่อนจะอ้าปากงับยอดอกของอีกฝ่ายอย่างแรง ลิ้นร้อนตวัดไปมาอย่างมีชั้นเชิง
"ซี๊ดด..อูยยย..."
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ผักบุ้งได้แต่ยืนมองหนังสดตรงหน้าอย่างตกใจ ไม่รู้จะขยับหนีไปตรงไหนดี
"..เอ่ออ..ขอโทษนะคะ"
เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่ก็ดูเหมือนชายหญิงทั้งคู่จะไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย
พี่มดดูเหมือนจะไม่เห็นเธอ แต่เคย์ร์มองเธอปราดหนึ่งเหมือนเขาจะแสยะยิ้ม และอยากให้เธอดูว่าเขากับพี่มดกำลังทำอะไรกัน
"คุณเคย์ขาา...มดเยิ้มไปหมดแล้ว.."
เสียงเซ็กซี่ของหญิงสาวที่กำลังแสดงหนังสดอยู่เอ่ยขึ้นอย่างเชิญชวน ความต้องการชายหนุ่มตรงหน้ามีอยู่เหนือสิ่งอื่นใด
"ถุงยาง.." เคย์เอ่ยขึ้น พลางช้อนหางตาไปหาหญิงสาวอีกคนที่ยืนเหงื่อตกอยู่ไม่ไกล
"พร้อมค่ะ"..หญิงสาวอกโตชูสิ่งของที่ชายหนุ่มต้องการออกมา
"ไซส์นี้มันเล็กไป"
เคย์พูดขึ้นมองถุงยางไซส์56ในมือหญิงสาว
ผักบุ้งทนมองเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ไหว ร่างบางใจกล้ายอมเดินฝ่าออกมาให้หมดเรื่องหมดราว รู้สึกละอายแทนหญิงชายตรงหน้าเหลือเกิน
"ทุเรศ"ปากเล็กขมุบขมิบออกมาเบาๆ
โครม!!..
"ว้ายย!!..กรี๊ดดด!!."
ก่อนที่เท้าเล็กจะโผล่พ้นห้องน้ำออกมา ก็มีร่างของหญิงสาวทรงโตในห้องน้ำลอยละลิ่วมาขวางเธอไว้เสียก่อน
“พะ พี่มด นะนี่เกิดอะไรขึ้นคะ”
ผักบุ้งรีบผลาไปประคองพี่มด แต่ยังไม่ทันถึงตัวก็ถูกใครคนหนึ่งกระชากผมเอาไว้อย่างแรง
“กรี๊ด ปล่อยนะ”
ผักบุ้งตีมือของเขา เธอเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่น้ำเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นข้างหู
"ใครใช้ให้มึงไป"
ผักบุ้งหันไปมองเขาทั้งจับหัวตัวเอง ตอนนี้เคย์จึงยอมปล่อยผมเธอแล้ว
"ค..คุณ..ทำไมโยนเธอออกมาแบบนั้น!!"
ผักบุ้งเอ่ยออกมาอย่างตกใจ ไม่ได้สนใจสิ่งที่ชายหนุ่มพูดแม้แต่นิด สายตาหวานกวาดมองหญิงสาวอีกคนที่ล้มลงไปกองกับพื้นไม่เป็นท่า และยังมีเลือดที่ไหลอาบนองไปทั่วตัวของพี่มด
เคย์เดินออกมาแล้วเตะผู้หญิงคนนั้นเข้าที่ลำตัวอย่างแรง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผักบุ้ง
เคย์ถ่มน้ำลายใส่ผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับกัดฟันกรอด
“คิดจะฆ่ากูเหรอ ฝันไปเถอะ ถุย!”
ผักบุ้งยังตกตะลึง เธอกลัวจนไม่สามารถขยับขาได้ และตอนนั้นก็ถูกเคย์กระชากแขนแล้วดึงเข้าหาตัว
หมับ!!
"อะ!..จับทำไม..ปล่อยนะ"
เเขนเรียวถูกชายหนุ่มกระชากเข้าหาตัว ก่อนจะถูกเขาเหวี่ยงกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างแรง
“มึงซ่อนอาวุธเอาไว้ตรงไหน เอาออกมาสิ”
อาวุธ!
อาวุธอะไรผักบุ้งไม่รู้ ที่เธอเห็นก็คือผู้ชายโรคจิตคนนี้ตีผู้หญิงจนเลือดอาบ ตอนนี้ยังคิดจะทำร้ายเธออีก ผักบุ้งกรีดร้องออกมา
“ช่วยด้วย!”
เคย์มองเธอด้วยสายตาราวกับจะฆ่าให้ตาย หันไปบอกลูกน้องที่รีบวิ่งเข้ามา
“ลากอีกระเทยนั่นไปขังเอาไว้ เค้นถามมันให้ได้ว่าใครส่งมันมา”
ลูกน้องของเขาคนหนึ่งรับคำ จากนั้นเขาจึงหันไปบอกกับลูกน้องอีกคน
"เฝ้าไว้ อย่าให้ใครหน้าไหนสะเออะเข้ามา"
ก่อนชายหนุ่มจะเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ ไม่ลืมจะใช้เท้าถีบประตูให้ปิดอย่างแรง
ปัง!
"คุณคะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ ฉันไม่มีอาวุธนะคะ"
ผักบุ้งถูกตบหน้าอย่างแรง ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเหมือนกับคนบ้า
“มึงคิดว่ามุกนี้จะใช้ได้ผลกับกูเหรอ ในห้องนั้นก็พวกมึงทั้งนั้น ป่านนี้ถูกคนของกูจัดการหมดแล้ว”
ผักบุ้งกลัวจนแทบฉี่ราด สมองของเธอไม่ประมวลผลแล้ว
“ฉะ ฉันไม่เข้าใจค่ะ”
“ถุย อีกะเทยตอแหล มึงคิดว่ามึงแต่งหญิงมาแบบนี้แล้วกูจะเชื่อมึงเหรอ”
“นะหนูเป็นผู้หญิงจริง ๆ ค่ะ”
“ผู้หญิงเหรอ ถ้ายังงั้นให้กูดูสิ”
ผักบุ้งมองหน้าเขาทั้งถอยกรูดไปด้านหลัง ตอนนี้เธอเพิ่งเห็นว่าที่ใบหน้าของเคย์มีแผลตรงปลายคางที่เลือดกำลังไหลซึมออกมา
และที่คอของเขาก็มีรอยไหลออกมาเช่นกัน เหมือนเขาจะถูกของมีคมบาดที่คอ
เขาคงเจ็บมาก และแน่นอนว่าโกรธมากเช่นกัน
“ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น นะ หนูเป็นแคชเชียร์ค่ะ จะเจ้าของร้านเขาแค่ให้หนูมาช่วยชงเหล้าเพราะคนขาดเท่านั้น เชื่อหนูนะคะ”
ผักบุ้งทั้งยกมือไหว้เขา ทั้งถอยหลัง เธอกลัวจนร้องไห้ออกมา และผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอนั้น ตอนนี้ผักบุ้งรู้แล้วว่าเขาทั้งเจ็บทั้งเมา
แต่เขากลับไม่คิดจะไปหาหมอ หากเลือดไหลหมดตัวและเขาตายตรงนี้ คนที่ซวยก็คงเป็นเธอ
“อย่ามาสำออยหลอกกู กูไม่เชื่อมึงหรอก วันนี้วันตายของมึงแล้ว แต่ก่อนตายกูจะให้มึงรู้ว่าการที่กล้ามาเล่นกับคนอย่างกูมึงต้องเจออะไรบ้าง”
"นะ หนูพูดจริง ๆ ค่ะ"
ร่างบางส่ายหน้าไปมา บ่อน้ำตาเริ่มตื้นเมื่อมองไม่เห็นทางรอด
"แต่เพราะมึงสวยขนาดนี้ กูก็ชอบคนสวยซะด้วย กูจะให้โอกาสมึง ถ้าไม่อยากตาย สารภาพมาว่าใครส่งมึงมา"
เคย์เอ่ยถาม ขาเรียวยาวก้าวตามร่างบางมาเรื่อย ๆอย่างคุกคาม
"มะ ไม่มีค่ะ นะ หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะ ได้โปรดเชื่อหนูเถอะค่ะ..ฮึก!"
ได้ หญิงสาวกลัวจนตัวสั่นไปหมด
"ตอบกูมา!"
มือใหญ่ข้างหนึ่งบีบที่ลำคอของเธอ บีบจนผักบุ้งหายใจไม่ออก
จากที่เถื่อนอยู่แล้ว กับเพิ่มระดับความเถื่อนเข้าไปอีก ผักบุ้งดิ้นเหมือนปลาที่อยู่บนเขียงเพราะแรงบีบทำให้เธอหายใจไม่ออก
"ไม่มีค่ะ ไม่มีจริง ๆ หนูเป็นแค่พนักงานร้านนี้จริง ๆ ฮือ!!"
ท่าทางของเขานั้นไม่เชื่อเธอแน่ มือหนึ่งของเขาบีบคอเธอ อีกมือหนึ่งลูบคลำไปทั้งตัว เขายังเผลอบีบนมเธออย่างแรง และแล้วเขาก็พบบางสิ่งบางอย่าง
เคย์ดึงออกมาแล้วแกว่งมันไปมาตรงหน้าผักบุ้งช้า ๆ
“แล้วนี่อะไร”
ผักบุ้งพูดไม่ออกแล้ว เครื่องช็อตไฟฟ้านี้เจ้นกเป็นคนให้เธอมาเพื่อป้องกันตัว แต่ตอนนี้มันกลับเป็นหลักฐานที่เขาใช้ใส่ร้ายว่าเธอคิดฆ่าเขา
“คะ คือว่า เจ้าของร้านเขาให้หนูเอาไว้ป้องกันตัว อะ อึก อึก! ปะ ปล่อยค่ะ”
แรงที่บีบตรงคอคลายออกเล็กน้อย จากนั้นก็บีบเข้าอย่างแรง เธอดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อหาทางเอาตัวรอด
“อย่าตอแหลอีก กูไม่ชอบคนโกหก มึงแค่สารภาพว่าใครส่งมึงมาก็พอ”
ผักบุ้งเหมือนจะขาดอากาศหายใจแล้ว เธอหน้าเขียวไปหมดคิดว่าวันนี้คงตายแล้วแน่ ๆ แต่แล้วเสียงของลูกน้องของเขาก็ดังขึ้น
“เฮียครับ เจ้นกขอพบครับ”
เขาค่อย ๆ คลายมือช้า ๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อย สายตาดุดันน่ากลัว ก่อนจะพูดเสียงดัง
“ไล่มันไป วันนี้ใครกล้ามาหาเรื่องกูจะฆ่ามันให้หมด”
“ครับ”
เมื่อเคย์หันหลังกลับมามองหญิงสาวที่ถูกเขาทำร้ายแต่ยังปากแข็งว่าเป็นศัตรูคนไหนที่ส่งเธอมา สีหน้าของเคย์ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ร่างบางทรุดตัวลงไปนอนกองที่พื้น สูดอาการหายใจอย่างร้อนรน
“มึงไม่ยอมรับว่าเป็นพวกมัน กูจะพิสูจน์เอง”
และตอนนั้นนั่นเองที่ถูกเคย์กระชากเสื้อผ้าออกจากร่างบาง ไม่เว้นแม้แต่แพนตี้สีเนื้อที่เธอใส่อยู่ก็ถูกเขากระชากออกมา
ผักบุ้งไร้แรงจะต่อต้าน เธอได้แต่ร้องไห้และพูดไม่ออก ถูกเขาทำเหมือนลูกไก่ในกำมือ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด
“ปะ ปล่อย”
กระทั่งเสียงของผักบุ้งก็ยังเบาเหลือเกิน เคย์มีสีหน้าตกตะลึง เมื่อเห็นหอยแดง ๆ ของผักบุ้งถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่
ความรู้สึกเจ็บหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ความรู้สึกต้องการอันรุนแรงกลับเกิดขึ้นมาแทน
“มึงแปลงมา หรือ ว่าเป็นผู้หญิงจริง”
ผักบุ้งอับอายจนพูดไม่ออก มือหนาลูบไปที่นมคู่ใหญ่เกินตัวของเธอ ยังลูบเลยลงมาด้านล่าง พิสูจน์ว่ามันไม่ใช่ฝีมือของหมอที่ตกแต่ง
เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแปลงเพศมาก่อนแต่เมื่อสัมผัสตรงโคกอวบใหญ่ของหญิงสาวคนนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิง
ผักบุ้งอายจนแทบจะมุดดินหนี เกิดมาในชีวิตเธอไม่เคยมีแฟน แม้แต่จูบเธอยังไม่เคย ตอนนี้กลับถูกผู้ชายคนนั้นทำร้ายแล้วยังล่วงละเมิดทางเพศเธอจนรู้สึกอยากตาย
“หนูเป็นผู้หญิงค่ะ”
เขาหัวเราะเสียงดัง
“ตอนนี้พวกมันไร้หนทางจนกล้าส่งผู้หญิงมาฆ่ากูเหรอ มันจ่ายมึงเท่าไหร่ว่ามา กูจะซื้อมึงต่อเอง”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่หนู”
เธออ้อนวอน เธอปฏิเสธ แต่เคย์ร์เมาและโกรธจนเสียสติ วันนี้เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บจนเลือดไหลอาบตัว เขาจึงเหมือนหมาบ้าที่คลุ้มคลั่ง
เขามองร่างบางเหมือนจะกลืนลงคอ หญิงสาวถอยหนีเมื่อเห็นสายตาของเขา
“จะ จะทำอะไรหนู”
เคย์ยิ้มชั่วร้าย
"กูอยากเอามึง ถือว่าแลกกับการไว้ชีวิตมึงก็แล้วกัน กูไม่เชื่อว่ามึงเป็นผู้หญิง ไอ้เหี้ยวินมันต้องส่งมึงมาแน่ ๆ องค์กรของมันไม่มีผู้หญิงสักตัว มึงต้องแปลงมา กูต้องพิสูจน์"
