บทที่ 3

ต้องการเงินที่มากกว่านี้

กันยาส่ายหัว “ฉันไม่เป็นอะไร......ยังไงฉันก็มีชีวิตไม่นานแล้วก่อนตายแค่อยากจะให้แม่ฟื้นและหายดี”

ธีรภัทรมองไปทางผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอแท้ๆแต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็งจะสู้เพื่อแม่

เขาคือหมอไม่ควรมีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยและญาติมากนักแต่หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาเห็นกันยาวิ่งร่อนหาเงินรักษาพยาบาลให้แม่ไม่หยุดเขาก็อดสงสารไม่ได้

เขาเกลียดที่ตัวเองไม่มีเงินไม่มีอำนาจพอที่จะช่วยเด็กผู้หญิงคนนี้ได้

“หมอดูให้หน่อยว่าเงินสิบล้านนี้พอที่จะผ่าตัดให้แม่ไหม?” กันยาถามอย่างไม่มั่นใจ

สีหน้าของธีรภัทรไม่ค่อยดีนัก “ค่าผ่าตัดพอแล้วแต่ค่าพยาบาลไม่พอเธอคงต้องหาเพิ่มอีกสองแสน"

หน้าของกันยาซีดขาวไปกว่าเดิม

ต้องหาเพิ่มอีกสองแสน?

จะให้เธอไปขายตัวเองอีกครั้งเหรอ?

ไม่……

เธอทำไม่ลงแล้ว…….

“โอเคค่ะ" ถึงแม้ในใจของเธอจะหมดหวังแต่เธอก็บังคับให้ตัวเองเข้มแข็ง “ฉันจะหาวิธีเอง"

กันยาหันไปมองแม่ที่อยู่ในห้องผู้ป่วยสาหัส

แม่……หนูจะช่วยแม่แน่นอน แม่รอหนูด้วย……

กันยารีบออกจากโรงพยาบาลแล้วยืนเหม่อที่หน้ารถเมล์นานมากสุดท้ายเธอก็นั่งรถไปใจกลางเมือง

ถึงจุดนี้แล้วสิ่งที่เธอทำได้คือไปขอร้องพ่ออย่างเดียวแล้วไม่มีวิธีไหนอีกแล้ว

สองแสนเองเขาคงจะให้อยู่มั้ง?

ตอนที่ไปถึงบ้านก็ดึกแล้ว กันยายืนอยู่หน้าบ้านไม่รู้ว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ และในตอนนี้ก็มีรถหรูมาจอดหน้าบ้านมีผู้ชายวัยกลางคนเดินลงมาจากรถ

พอเห็นผู้ชายตาของกันยาเต็มไปด้วยความหวังแล้วรีบเดินไป “พ่อ"

ตัวของสุวรรณสั่นสะเทือนแล้วหันไปมองกันยาในตาเต็มไปด้วยความตกใจ “เธอมาได้ไง?”

“หนูอยากจะมายืมเงินกับพ่อ"กันยารวบรวมความกล้าแล้วพูด “แม่ต้องใช้เงินอีกสองแสนขอยืมพ่อก่อนได้ไหม?ถ้ามีเงินแล้วจะคืนทันที"

สุวรรณทำตัวไม่ค่อยถูก

“คือ……กันยา ไม่ใช่พ่อไม่อยากช่วยแม่เธอนะแต่เพราะว่าช่วงนี้พ่อก็ไม่มีเงินเหมือนกันสองแสนลำบากมากเลยนะ……”

ตอนที่เขากำลังหาข้ออ้างประตูในรถก็ถูกเปิดมีแม่ลูกคู่นึงเดินลงมาจากรถในมือเต็มไปด้วยของหลายชิ้น

กันยารู้จักยี่ห้อพวกนั้นของชิ้นนึงอย่างต่ำก็ต้องราคาสี่ห้าหมื่นมีเยอะขนาดนี้ราคาคงเกินสองแสนไปตั้งนานแล้ว

เมื่อกี้เขาบอกว่าไม่มีเงินแต่ตอนนี้มีแต่ของแบรนด์เนมนี่เขากำลังตบหน้าตัวเองชัดๆ

พอมณีที่ลงจากรถเห็นหน้าของกันยาหน้าของเธอที่ยิ้มอยู่ก็อึ้งไปเลยเธอตะโกนพูด “เธอมาที่นี่ทำไม?”

“ฉันมายืมเงิน แม่ของฉันต้องการเงินรักษาพยาบาล”กันยาตอบอย่างหน้าไร้ความรู้สึก

“นางจิ้งจอกนั่นจะตายแล้วเหรอ?”ดวงตาของมณีเต็มไปด้วยความดีใจ “งั้นก็ดีมากเลย!จะให้ค่ารักษาไปทำไมให้ตายๆไปเลย!”

อารมณ์ของกันยาที่อดกลั้นไว้ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วทุกอย่างถึงจุดสูงสุด

“อะไรคือนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!คนที่ทำให้ความรักพ่อแม่ฉันพังคือเธอ!”กันยาพูดด้วยความโมโห “เธอยังจะมาบอกว่าแม่ฉันคือนางจิ้งจอกอีกเหรอ”

“กันยา!เธอพูดอะไรกับน้ามณี!”สุวรรณทนฟังไม่ไหวแล้วก็เลยตะโกนด่ากันยา

มณีโดนว่าจนสีหน้าเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสุดท้ายตาแดงเพราะน้ำตาเริ่มไหลไปเลย

“ได้ สุวรรณ!เธอไปดูแลสองแม่ลูกนั่นเลย!ฉันกับขวัญไม่ใช่คนในครอบครัวเธอสองแม่ลูกนั่นถึงคงใช่สินะ!เธอเอาตังไปให้เอล!”

มณีพูดแล้วร้องไห้และรีบวิ่งออกไป