“ครับ พี่ว่ามันน่าดีกว่า”
เขาจ้องมองเธอในชุดกระโปรงสวยราคาแพงที่สวมใส่มา ตอนที่เห็นรายชื่ออินเทิร์นใหม่ทั้งสองคน เขาก็เข้าไปหาข้อมูลของทั้งคู่ในอินเทอร์เน็ต จึงได้รู้ว่าญารินดามาจากตระกูลมั่งมี ทายาทโชว์รูมรถยนต์ยี่ห้อดัง และอินจักรมาจากครอบครัวคุณหมอที่จังหวัดน่าน
“ทำไมพี่หมอถึงเลือกมาลงที่นี่คะ”
“พี่อยากตามรอยพระบาทเสด็จในหลวงรัชกาลที่เก้า อีกอย่างพี่เป็นคนใต้ โอกาสที่จะมาเที่ยวเหนือ อยู่เหนือก็คงน้อย จึงเลือกที่นี่ แต่พอมาอยู่จริงๆ ชักจะหลงรักบรรยากาศและผู้คนที่นี่เสียแล้ว” เขาเล่าไปด้วยความสุข
“ต่อไป ต้องรบกวนพี่หมอต้องทำให้ทุกวันของเนเน่ที่อยู่ที่นี่มีความสุขนะคะ ไม่อยากทำงานไปด้วยเครียดไปด้วย” เธอพูดออกไปในทันที
“ได้สิ” เขายิ้มยืนยัน ก่อนจะลุกขึ้นยืน
“ไปตรวจคนไข้ที่ตึกกัน ได้เวลาแล้ว” เขาบอกเธอ วิสาสะฉวยจับมือนิ่มของหญิงสาวให้เดินตาม และยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู ญารินดาเร่งฝีเท้าเดินให้ทันเขา
“ขอโทษนะ พี่พาเราเดินเพลินไปหน่อย แต่ก็ยังทันเวลาไม่สาย แต่ระวังตัวเอาไว้นะ ป้าฉวีดุมาก” เขาทำเป็นพูดกระซิบเหมือนกลัวใครได้ยิน
“ใครคะป้าฉวี” เธอถามด้วยความฉงน
“เถลไถลนะคะคุณหมอ”
นางพยาบาลชุดขาวใส่หมวกเต็มยศยืนหน้าบอกบุญไม่รับ ใช้สายตามองลอดแว่นออกมาดูหน้าหมอหนุ่มที่มาสายไปหนึ่งนาที
“สวัสดีครับ” คุณหมอยกมือไหว้นางพยาบาลอาวุโส
“นี่คุณหมอญารินดา หรือ หมอเนเน่ครับ อินเทิร์นน้องใหม่ของปีนี้” หมอ คฑาวุธเอ่ยแนะนำเธอให้กับป้าฉวี
“สวัสดีค่ะ” เนเน่ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่พอเห็นสายตาที่จ้องมองใบหน้าหวานของเธอแบบดุๆ ญารินดาถึงกับหุบยิ้ม
“ถ้าคุณหมอทั้งสองคนมาสาย พี่จะลบคะแนนของพี่ที่จะให้พวกคุณไปเรื่อยๆ นะคะ” ป้าฉวีขู่ทั้งสองคนเอาไว้ก่อน เธอยื่นแฟ้มเหล็กสีเงินใส่ในมือของหมอหนุ่ม แล้วก็เริ่มขานประวัติคนไข้ที่จะเข้าไปตรวจในวันนี้ ซึ่งมีไม่ถึงสิบห้าเตียง เพราะเคสไหนที่หนักๆ ก็จะส่งไปในโรงพยาบาลประจำจังหวัดไปเรียบร้อยแล้ว
เนเน่ยกสมุดจดขึ้นมาในทันที หมอรุ่นพี่สอนงานเธอไปพลางๆ และทั้งสองคนโต้ตอบกันอย่างเข้าขา ทำให้ป้าฉวีแอบอมยิ้ม แต่พอเห็นทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาก็หุบหน้าลงไปในทันที
แฟ้มทุกแฟ้มถูกขานจดหมดแล้ว ป้าฉวีรวบแฟ้มทั้งหมดลงรถเข็น ก่อนจะผายมือให้คุณหมอหนุ่มสาวเดินนำหน้าเข้าไปในห้องรวมที่มีคนไข้ทั้งสิบห้าคน
คุณหมอหนุ่มโชว์การทำงานให้รุ่นน้องดู เธอก็มีหน้าที่จดช็อตโน้ตไปเรื่อยๆ นายแพทย์หนุ่มถามไถ่อาการคนไข้แบบเป็นกันเอง ทั้งคนป่วยและญาติผู้ป่วยรู้สึกกระชุ่มกระชวยที่เห็นทั้งหมอหล่อและหมอสวย แทนที่ทุกคนจะถามหาอาการของตัวเอง กับเอ่ยชมคุณหมอสองคนกันเปาะ สร้างรอยยิ้มให้กับเมฆและเนเน่เป็นอย่างมาก
“ที่นี่น่าอยู่จริงๆ ค่ะ บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วย ยังไม่เหมือนห้องผู้ป่วยเลยค่ะ” เธอพูดกับรุ่นพี่เบาๆ เขาหันมายิ้มให้
“แล้วเนเน่จะหลงรักที่นี่เหมือนพี่” เขาบอกเธอย้ำอีกครั้ง
“เสร็จจากตรงนี้แล้วไปไหนต่อคะ”
“ก็ห้องฟิล์ม จะพาไปดูแผ่นฟิล์มเอกซเรย์หาความรู้กัน แล้วก็ต่อด้วยห้องตรวจอายุรเวชบ่ายโมงตรง” เขาบอกตารางการทำงาน
“แต่คนไข้ไม่เยอะจ้าวันนี้วันพุธ คนไข้น้อย”
“มีแบบนี้ด้วยหรือคะ” เธอยิ้มๆ ตอนที่เธอไปเป็นเด็กอินเทิร์นที่ศิริราชแทบไม่มีเวลาพัก”
“ได้อย่างเสียอย่างเข้าใจไหม ที่นี่งานไม่ยุ่งมาก แต่มันก็ไกลความเจริญเหลือเกิน”
“ไม่เป็นไรค่ะ เราห่างไกลความเจริญมั่งก็ได้ อยู่กับลมกับฟ้าอยู่กับธรรมชาติให้กลืนไปกับชีวิตเรา”
เธอทำท่ากางแขนแบบเด็กๆ เงยหน้าขึ้น แล้วหมุนตัว
“ไว้มีโอกาสพี่พาไปสถานที่หนึ่งนะ น้ำตกห้วยซ้าย สวยมากๆ” เขาบอกเธอ
“จริงหรือคะ”
“จริงสิ ไม่ไกลด้วย ขี่มอเตอร์ไซค์ไปแป๊บเดียว”
“พูดถึงเรื่องมอเตอร์ไซค์ยางมันแบนอยู่ พี่ให้ภารโรงช่วยเอาไปซ่อมให้ ได้หรือยังก็ไม่รู้” เขาบ่นถึงรถคู่ชีพ
“ทำไมพี่หมอเลือกใช้มอเตอร์ไซค์คะ”
“พี่ว่าพี่จะไม่เรียกเราว่าเนเน่แล้วนะ”
“หื้อ...” เธอทำเสียงขึ้นจมูก
“ทำไมคะ” ยังไม่วายถามเขาขึ้นมาอีก
“พี่จะเรียกเราว่า สาวน้อยจำไม จำไม จำไม” เขาพูดพลางใช้ฝ่ามือหนาขย้ำลงกลางศีรษะของเธอ
“โอ๊ยเล่นแรงอะพี่หมอ” เธอรีบจับมือเขาออกไปในทันที
“ผมเนเน่เสียทรงหมดแล้ว” เธอทำเสียงเง้างอด หยุดยืนดูทรงผมตัวเองที่กระจกเล็กๆ ตรงประตูห้องคนไข้
“ไหนดูสิ พี่ช่วยดูให้” เขาหมุนตัวเธอเข้ามาหา แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นจัดแต่งทรงผมให้เธอทันที
กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ปะทะเข้ามาที่จมูก เนเน่ใจเต้นแรง เธอยกมือขึ้นปิดจมูกก่อนจะจามออกมาเบาๆ
“ฮัดชิ้ว...”
“เดี๋ยวพี่สั่งวิตามินซีให้นะคะสาวน้อยจำไม” เขาจับไหล่ของเธอเอาไว้ แล้วจ้องสบตา
ญารินดาหัวใจเต้นแรง และรู้สึกใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวๆ ทำไมแค่อยู่ใกล้พี่หมอแค่นี้ หัวใจถึงกับเต้นโครมคราม
เขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้หญิงสาว คฑาวุธรีบปล่อยมือจากหัวไหล่เธอทันที เขาหมุนตัวออกเดิน และฉวยข้อมือของหมอรุ่นน้องให้เดินตาม
เธอยกอีกมือขึ้นกุมที่หัวใจ ‘บ้าไปแล้ว อย่าบอกนะว่าเธอชอบพี่หมอเขา’ ญารินดาถามตัวเอง ตอนนี้ได้แต่เงยหน้ามองท้ายทอยของคุณหมอเมฆไปด้วยใจตึกๆ
แต่ถ้าใครได้มาเห็นหน้าคุณหมอหนุ่มที่เดินยิ้มกว้างกว่าทุกครั้งที่เคยยิ้ม และด้วยหัวใจที่เคยเย็นชาไม่รับหญิงสาวเข้ามานั่งในหัวใจง่ายๆ แต่เธอคนนี้ทำให้เขาหลงเพ้อเข้าเสียแล้ว
“แหม...ไม่เจอกันแค่สองสัปดาห์ทำไมหน้าโรยแบบนั้น” หมอเมฆทักหมอโก้กับหมอน้องจักรที่ทำตาโรยเป็นหมีแพนด้า
“เห่อๆ... ก็มาอยู่เวรดึกเหมือนเราสองคนสิ แล้วจะรู้สึก” โก้พูดพลางส่งสายตาค่อนแคะเพื่อน
“จะกินก็ไม่ได้นอน จะนอนก็ไม่ได้กิน” คำพูดของโก้ทำให้ทุกคนหัวเราะขึ้น
“ขืนพี่หมอกินตอนนอนได้ด้วยจะเป็นเรื่องใหญ่นะคะ”
“โห้... บางทีกำลังนอนหลับฝันหวานเชียว พยาบาลมาสะกิดอีกแหละ อย่างเมื่อคืนนี้มีรถชนกันครับ คนเจ็บเพียบ ร้องโอดโอยเต็มไปทั้งห้องฉุกเฉิน บอกตรงๆ แทบไม่ได้งีบเลย เฮ้อ...” หมอโก้ยังบ่นไม่เลิก
“เอาน่ะ นี่ของบำรุง” หมอเมฆหยิบซุปไก่สกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อส่งให้หมอหนุ่มคนละขวด
“ขอบคุณครับ” จักรยกมือไหว้
“แหม... อิจฉาจริงๆ ได้มีเวลาเดินตลาดกันเนอะ สวีตหวานแหววกันเนอะ” โก้ยังทำปากงอนเง้าน้ำเสียงล้อเลียน
“สวีตอะไรกันคะ” เนเน่นั่งทำหน้าแดง การได้เข้าเวรกันกับพี่เมฆทำให้เธอไม่เบื่อ และสองคนยังได้มีเวลาเรียนรู้กันและกัน
“เขาเมาท์กันให้แซดเนอะ จักรเนอะ”
“ครับๆ” จักรพยักหน้ารีบพูด
“เมาท์กันเรื่องอะไรคะ”
“ใช่ๆ พยาบาลเมาท์กันให้แซดว่า สองคนจีบกัน แอบมองตากัน สรุปว่าตกลงเป็นแฟนกันหรือยังครับ” อินจักรยังยกมือมาถูกันทำเป็นคู่
เนเน่ฟาดมือเพียะไปที่แขนของอินจักรทันที
“หื้อ...” หมอจักรทำเสียงดังพร้อมดึงมือกลับ
ทั้งหมอโก้และหมอจักรใช้สายตาช้อนมองหน้าคนทั้งคู่ ส่งยิ้มล้อเลียนให้แบบจับผิด
“อะไรก็ไม่รู้สองคนเนี่ย พี่เมฆคะ เนเน่ไปก่อนนะคะ ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำก่อนขึ้นเวร”
“อุ้ย... มีการขออนุยงอนุญาตกันด้วยแฮะ” โก้ยังทำตาเล็กตาน้อยให้กับเนเน่และเมฆ
“พวกนายสองคนนี่จริงๆ เลย” หมอเมฆที่นั่งยิ้มอยู่นานแล้วพูดขึ้นมาบ้าง
“แน่ะๆ... ทำเขิน ทำเขิน วุ้ยๆ...” สองคนยังแซวไม่เลิก เมฆยกมือขึ้นปัด ก่อนจะยกมือโบกลา
“ไว้เจอกัน ไปก่อนนะเกลอ” เขาเอ่ยล่ำลาทั้งสองหนุ่ม
“เอ่อ... บายๆ”
“สวัสดีครับพี่” อินจักรยกมือไหว้
“ตอนนี้ก็เหลือเราสองคนแล้วละสิ” จักรทำเสียงง่อย ตอนนี้หนังตาเริ่มจะปิด
“แล้วแกจะนั่งรอหาพระแสงอะไรเล่า พี่ง่วงแล้ว ไปๆ... รีบกลับไปนอน” เขาลุกขึ้น ก่อนจะตบหลังจักรให้ลุกตาม
“เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมนี่เสียที” โก้พูดประชดเล่นๆ แบบนี้เสียทุกครั้งที่เขาเหนื่อย
“จักรทำไมฟ้าส่งแกมาคู่กับพี่หึ... ไม่มีสาวๆ สวยๆ อยากมาแทนหมออินจักรบ้างเลยเหรอครับ สวรรค์ครับ” โก้กระชับไหล่รุ่นน้อง เขาแงะหน้าออกช้อนมองรุ่นพี่ตาหยีๆ ทำหัวคิ้วชนกัน
“ผมว่าพี่ต้องพักแล้วละครับ อาการคงหนัก ให้ ผอ. ดิลก จัดยาให้สักชุดไหมครับ” คำพูดของอินจักร และชื่อที่เขาเอ่ยทำให้โก้เขกหัวของหมอรุ่นน้องทันใด
“เอาของสูงมาพูดเล่น เดี๋ยวก็เจอดีหรอก” โก้หมายถึง ผอ. ดิลก ที่เจอหน้าของสองหนุ่มทีไรมีเรื่องต้องเทศนาเสียยืดยาว
“อ้าว... กุญแจ แกขับ พี่จะซ้อน ขี่ให้มันเร็วๆ หน่อยนะ ง่วง...” โก้ยืนรอให้อินจักรสตาร์ตรถก่อนจะขึ้นคร่อม อินจักรพาสองร่างกับเรือนนอน แล้วสองหมอหนุ่มก็หลับเป็นตาย
“ในโรงพยาบาลเขาพูดถึงเราแบบนั้นจริงๆ หรือคะ” เนเน่ถามพี่เมฆตอนอยู่กันสองคนในห้องพักคุณหมอหลังห้องตรวจ เขาทำสีหน้ายิ้มๆ
“แล้วเนเน่คิดมากหรือเปล่า” เธอส่ายหน้า
“ก็ไม่นะคะ”
“ว่าแต่พี่เมฆซีเรียสไหมที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นแฟนเนเน่ ทั้งที่พี่ไม่ได้จีบ” เธอลองหยั่งเชิง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเมฆก็ชอบเธออยู่ไม่น้อย
“พูดแบบนี้ อ่อยพี่ใช่ไหมเนี่ย” เขาสัพยอก เธอฟาดฝ่ามือลงบนขาของเขาทำหน้าเขิน
“กล่าวหากันชัดๆ สรุปพี่เมฆจะไม่ขอเนเน่เป็นแฟนจริงๆ เหรอ” เธอชักอ่อนใจกับความยืดยาดของพี่หมอเมฆทันทีที่เอาแต่จดๆจ้องๆ วางฟอร์มอยู่นั่นแหละ
“อื้อ...” หมอหนุ่มทำตาโต ก็จีบผู้หญิงเป็นป่านนี้คงมีแฟนไปแล้ว ทั้งๆ ที่หน้าตาดี เก่งหลายเรื่อง แต่เรื่องจีบหญิงนี่ เขาไม่รู้จะเริ่มอย่างไร
“ยังอีกยังไม่พูดอีก ดีละ...” เธองอน ทำท่าจะลุกขึ้น เมฆถลาเข้ากอดเธอเอาไว้ทั้งตัว ก่อนจะกดปลายจมูกลงไปบนแก้มนวลใสสีแดงระเรื่อนั้น
ฟอด... เขาหอมเสียงดัง
“หอมจัง”
“พี่เมฆ...”
“เป็นแฟนกันนะ พี่รักเนเน่” เธอหันมามองหน้าเขาทำตกใจที่ไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมเธอแบบนี้
เขาประทับจูบลงมาทันที ริมฝีปากแนบชิดกัน
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น สองคนรีบผละตัวออกจากกันทันที
หมอเนเน่รีบลุกขึ้นยืนทำหน้าแดงอยู่ตรงนั้น ตอนนี้หัวใจเต้นเร็วแรงเป็นเสียงกลอง
“คุณหมอคะ เข้าห้องตรวจได้แล้วค่ะ” พี่พยาบาลโผล่หน้าเข้ามาบอก
เนเน่หันมายกมือโบกลาเขา วันนี้เธอกับเขาต้องแยกกันทำงาน เพราะมีคุณหมอไม่อยู่หนึ่งคน
“เดี๋ยวเนเน่” เขารีบลุกขึ้นไปจับมือของเธอเอาไว้แน่น
“คะ” เธอยกหน้าขึ้นมองเขา
“ว่าไง ตกลงไหม” เขาทำเสียงจริงจัง เธอหัวเราะออกมาทันควัน
“ค่ะ ตกลง” คำตอบของเธอทำให้เมฆถึงกับยกมือทั้งสองข้างแล้วดึงศอกกลับไปข้างหลัง ปากก็ขยับพูดว่า “เย้ๆ...” แต่ไม่ออกเสียง
เนเน่ยกมือขึ้นมาปิดปาก ก่อนจะทำท่าส่งจูบให้กับเขา แล้วเปิดประตูเดินออกไป
หมอเมฆยังยืนยิ้มอยู่ที่เดิม จนพยาบาลคนเดิมชะโงกหน้าเข้ามาใหม่อีกครั้ง แค่เห็นสายตาของเธอปากยังไม่ได้ขยับพูด
“โอเคครับ ไปตอนนี้เลยครับ” เขารีบแจ้นออกจากห้องวันนี้ทำงานด้วยความสดใสไปทั้งวัน
