"คุณหญิงให้หนูไปอยู่หอพักได้ไหมคะ" เด็กสาวตัดสินใจขออนุญาต แม้จะดูเป็นการเอาตัวรอดอย่างเห็นแก่ตัวไปหน่อยก็ตาม แต่หล่อนก็ไม่อยากอยู่เผชิญปัญหาหากลูกชายของท่านกลับมาตั้งรากปักฐานอยู่ที่นี่จริงๆ
อย่างไรเสียหล่อนก็เป็นคนนอก...อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เขาเกลียดเขาชังมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ด้วยข้อหาตัวซวยตัวกาลกิณีของครอบครัวเขา ไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องโผผินบินจากที่ซุกหัวนอนตรงนี้อยู่ดี
"โตแล้ว...ปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่"
"หนูไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะคุณหญิง...หนูขอโทษค่ะ หนูแค่...ไม่อยากทำให้คุณหญิงต้องเดือดเนื้อร้อนใจ เพราะพี่อาร์มเกลียดหนูมาก...ถ้าหนูอยู่เขาก็คงไม่สบายใจ"
"เขาก็อยู่ส่วนของเขา...เราก็อยู่ส่วนของเรา ฉันไม่อยากให้ใครมากล่าวหาเอาได้ว่ารังแกเด็กกำพร้าตาดำๆ เพราะอคติส่วนตัว เลี้ยงดูกันมาแล้วก็คงต้องส่งให้ถึงฝั่งถึงฝา ออกไปได้แล้วล่ะอย่าลืมไปจัดห้องให้ไว้ให้ด้วย"
คุณหญิงกัญญาตอบน้ำเสียงเรียบเฉยคาดเดาไม่ได้ถึงอารมณ์และความคิด หากแต่คำพูดบางคำมันเชือดเฉือนใจคนฟังยิ่งนัก
พรพระจันทร์กลืนน้ำลายลงแห้งฝืด บางครั้งหล่อนก็ไม่ได้อยากเติบโตขึ้นมาท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาของใครๆ หรอกนะ หล่อนไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะเลือกเกิดเองได้ หากสามารถกำหนด...หล่อนก็อยากมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบเฉกเช่นเด็กคนอื่นๆ เหมือนกัน
อย่างน้อย...ก็เป็นที่ต้องการของบุพการีโดยสายเลือด
"ค่ะคุณหญิง..." เด็กสาวน้อมรับแล้วลุกคลานถอยหลังโดยใช้เข่าเมื่อเห็นว่าอยู่ห่างจากตัวคุณหญิงพอสมควรแล้วหล่อนจึงลุกขึ้นและน้อมตัวเดินออกไปจากห้องนั้นพร้อมปิดประตูเรียบร้อย
หายนะกำลังมาเยือน...หล่อนรู้ดีว่าภัยอันตรายนั้นมันเกินกว่าที่คุณหญิงจะคาดคิดถึงมากนัก ฎสินตร์หรือพี่อาร์มที่หล่อนเรียกติดปากมาตั้งแต่เด็กทั้งที่เขาไม่ชอบให้เรียก ร้ายกาจไร้ความปรานี และเขาน่ากลัวเสียเหลือเกินสำหรับหล่อน
เขาไม่ได้กลับมาประเทศไทยบ่อยนัก สามปีสี่ปีถึงจะกลับมาสักครั้ง...แต่ละครั้งวีรกรรมที่เขาทำกับหล่อนมันฝังลึกอยู่ในใจเหมือนเป็นแผลเป็นที่ไม่มีวันเลือนหาย ยังตอกย้ำให้ระลึกถึงที่มาที่ไปอยู่เสมอเพียงแค่ได้ยินชื่อเขา
ครั้งล่าสุด...เมื่อหกปีก่อนในขณะที่หล่อนยังเรียนอยู่เพียงชั้นมัธยมต้น เขายังเคยจับหล่อนโยนในบ่อน้ำจนเกือบจมน้ำตายมาแล้ว โชคดีได้ลุงพ่วงคนสวนเห็นเหตุการณ์และช่วยเหลือได้ทัน ตั้งแต่นั้นมาหล่อนก็กลัวน้ำลึกจนฝังจิตฝังใจ ไม่กล้าเข้าใกล้ และว่ายน้ำไม่เป็นมาจนถึงทุกวันนี้
ยังไม่นับช่วงก่อนหน้าที่เขากลับมาในแต่ละครั้ง...หล่อนต้องหาที่หลบที่ซ่อนตัว ทำอย่างไรก็ได้ให้เขาหาไม่เจอ ลดการเผชิญหน้ากันให้น้อยที่สุด ไม่อย่างนั้นหล่อนก็มักจะเจ็บตัวเจ็บใจอยู่ร่ำไป
ภาพเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในวัยเพิ่งจำความได้ถูกรถยนต์ขับเฉี่ยวจนล้มลุกคลุกคลานหัวเข่าแตกก็ยังกบดานหยั่งลึกอยู่ในความทรงจำ ยังมีอีกหลายๆ เหตุการณ์เฉียดตายเพราะน้ำมือของฎสินตร์อีกนับไม่ถ้วนที่หล่อนต้องพบเจอทั้งๆ ที่เขากลับมาประเทศไทยเพียงไม่กี่ครั้ง ตั้งแต่ไปเรียนเมืองนอกเมืองนาเป็นสิบปี และแต่ละครั้งก็ไม่เคยพักอยู่นานเกินครึ่งเดือน
แล้วหากต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันล่ะ...หล่อนคงต้องมีอีกสักร้อยแปดชีวิตถึงจะเพียงพอในการสังเวยความเจ็บแค้นของเขา
"..." คนตัวเล็กถอนหายใจหนักอก เดินลัดเลาะกลับไปยังทางเดิม หล่อนยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนักศึกษาเลยเพราะรีบมาพบคุณหญิงก่อน และหลังจากนี้ก็มีงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงช่วยป้าแม่ครัวทำกับข้าวมื้อค่ำด้วย หลังจากนั้นถึงจะมีเวลาเป็นของตัวเองในการทำการบ้าน ทำรายงาน และจัดเตรียมการเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้
หญิงสาวตั้งใจเรียนเป็นอย่างมาก หล่อนไม่เคยทำตัวเหลวไหล เพราะสำนึกในบุญคุณเจ้าของบ้านหลังนี้อยู่เสมอ เพราะถึงแม้จะมีที่มาอันอัปยศเป็นกาลกิณีของที่นี่ แต่คุณหญิงกัญญาก็ไม่ได้เลี้ยงหล่อนอย่างอนาถาแร้นแค้นอย่างที่ควรเป็น
หล่อนมีบ้านหลังเล็กอยู่ในรั้วบริเวณเดียวกันเป็นที่คุ้มหัว และได้รับการดูแลเฉกเช่นลูกหลานคนหนึ่งซึ่งไม่ใช่คนใช้ นับเป็นความเมตตาอันสูงสุด ที่ใคร...ก็คงทำให้ให้กว้างเหมือนแม่น้ำอย่างคุณหญิงไม่ได้อีกแล้ว
สิ่งที่หล่อนพอจะตอบแทนได้ก็คือการช่วยทำงานบ้านทุกอย่างไม่เคยเกี่ยงงอน และตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้จนจบมัธยมมาด้วยเกรดเฉลี่ยติดท๊อปของประเทศ สอบเข้าในมหาวิทยาลัยชื่อดัง และขายของออนไลน์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อลดค่าใช้จ่ายของท่าน
หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง...ทอดร่างนั่งลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะหนังสือคว้าโทรศัพท์มาเช็กว่ามีรายการอะไรอัพเดตบ้าง เพราะหล่อนขายของทางเน็ต ดังนั้นจึงต้องคอยดูแลตอบแชทลูกค้าอยู่แทบตลอดเมื่อมีเวลาว่าง
หล่อนตั้งใจจะอาบน้ำหลังจากนี้แล้วค่อยลงไปช่วยในครัวทำกับข้าวสำหรับมื้อค่ำให้คุณหญิงกัญญา แน่นอนว่าบ่อยครั้งหล่อนจะได้ร่วมโต๊ะเป็นเพื่อนกับเจ้าของบ้านอยู่เสมอ
"นี่ใคร...เล่นอะไรบ้าๆ" ข้อความในแชททุกข้อความเป็นของลูกค้าและหล่อนก็ไล่ตอบจนหมด แต่กลับมีข้อความหนึ่งส่งเข้ามาในเบอร์มือถือและเป็นเบอร์แปลกที่หล่อนไม่รู้จัก ซึ่งโดยมากต่อให้ขายของมีลูกค้ามากมายแค่ไหนหล่อนก็ไม่เคยแจกเบอร์โทร. ให้ใครเพราะมีช่องทางในการติดต่อสะดวกอยู่หลายช่องทางแล้ว
"ออกไปซะ...ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่..." หล่อนไล่อ่านประโยคนั้นซ้ำๆ แล้วก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ว่าใครที่มีเจตนากลั่นแกล้งถึงขนาดเอาความเป็นความตายมาขู่กันเช่นนี้ หล่อนเองก็ไม่ได้มีศัตรูคู่อาฆาตที่ไหน นอกจาก...
"พี่อาร์ม..." ร่างกายชาวาบหัวใจเต้นสั่นระวิงเมื่อนึกขึ้นได้ดังนั้น นอกจากเขาแล้วคงเป็นใครอื่นไปไม่ได้ที่ทำแบบนี้ แต่...เขามีเบอร์มือถือของหล่อนได้อย่างไรกัน สืบเสาะเอามาจากไหน มือเล็กรีบกดลบข้อความนั้นแล้วบล็อกเบอร์ที่มาทันที ตัวเลขบ่งบอกว่าเป็นเบอร์ในประเทศไทย
หรือว่าเขาจะมาถึงแล้ว...
"คงไม่มีอะไรหรอก...แค่หลีกเลี่ยงเขาตามที่คุณหญิงว่า ก็คงไม่มีอะไร อดทน...จนกว่าจะเรียนจบนะจันทร์เจ้าแล้วเธอจะได้ไปจากที่นี่เสียที" เด็กสาวพร่ำบอกเป้าหมายกับตัวเอง
