Talk แพร
@คลับ
เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มท่ามกลางแสงไฟหลากสี ผู้หญิงผู้ชายที่มาในที่แห่งนี้ต่างสนุกและเมามาย ต่างกับฉันที่กำลังนั่งอมทุกข์อยู่
“ชวนฉันมานั่งดูแกอมทุกข์แบบนี้หรือไง” เสียงมินนี่เพื่อนของฉันเอ่ยถามแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู
“…ฉันก็อยากจะมีความสุขอยู่เหรอกนะ” ตอบแค่นั้นฉันก็ยกเหล้าขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว
ที่ฉันต้องมาเศร้าอยู่แบบนี้ก็เพราะความรักที่ไม่รักดี ฉันดันไปเผลอใจรักผู้ชายคนหนึ่งมากๆ แต่เขากลับบอกเลิกด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น เพียงเพราะฉันยังไม่พร้อมจะมีอะไรด้วยแค่นั้น
ฉันไม่คิดว่าการที่ตัวเองยังไม่พร้อมในเรื่องแบบนั้นจะใช้มาเป็นเหตุผลบอกเลิกกันได้ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าเซ็กซ์มันสำคัญมากกว่าความรู้สึกดีๆ ที่ฉันให้เขาอย่างนั้นเหรอ ถึงได้เลือกจบความสัมพันธ์แบบนั้น
สายตาของฉันสำรวจมองไปรอบๆ คลับอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งไปหยุดโฟกัสที่ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนั่งดื่มด้วยกันอย่างสนิทสนม
ริมฝีปากของฉันค่อยๆ ขยับเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด “…พี่เพิร์ท”
เขาคือผู้ชายที่ทำให้ผู้หญิงอย่างฉันยอมเปิดใจ ทั้งๆ ที่ฉันไม่สนใจเรื่องความรัก เขาทำลายกำแพงในใจของฉันได้แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งฉันให้เจ็บปวด
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหาพี่เพิร์ท ใช่! ตอนนี้ฉันยังตัดใจไม่ได้ ยิ่งได้เห็นว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นฉันยิ่งเจ็บ
ฉัน: ตอนนี้แพรอยู่ที่คลับเห็นพี่เพิร์ทมากับผู้หญิง ใครเเหรอคะ ทั้งที่เพิ่งเลิกกับแพรไปไม่กี่วันเอง มีคนใหม่เร็วจังเลยนะคะ
ฉันก้มหน้าลงพิมพ์ข้อความส่งไปยาวเหยียดในเชิงตัดพ้อ
“แพรแกจะนั่งซึมแบบนี้จริงๆ หรือไง” มินนี่ที่ทนไม่ไหวกับอารมณ์ของฉันเริ่มแสดงสีหน้าหงุดหงิด เพราะปกติฉันจะร่าเริงสนุกเวลามาดื่ม
“แกอกหักเหรอ ?” มินนี่ถามอีกครั้ง ในบรรดาเพื่อนๆ ฉันยังไม่ได้บอกใครเรื่องที่มีแฟนนอกจากอลิช คิดว่าจะพาไปเปิดตัวทีเดียวเลยแต่ตอนนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
“…..” ฉันเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าตอบเพื่อน ทำเอามินนี่ถึงกับอ้าปากค้าง
“จริงดิ ? นี่แกมีแฟนเมื่อไหร่ฉันไม่รู้เลย ขวัญล่ะมันรู้ไหม” มินนี่ถามถึงเพื่อนสนิทอีกคนว่ารู้เรื่องนี้หรือเปล่า
“ฉันยังไม่ได้บอกใคร อยากจะเปิดตัวตอนที่พร้อมแต่ตอนนี้เขาทิ้งฉันไปแล้ว” ฉันก้มหน้าลงเพราะน้ำตามันจะไหลออกมาให้ได้
“แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก ยัยแพรนะยัยแพรแกชอบมีความลับกับเพื่อนตลอดเลย”
ติ้ง~ มีแชตเด้งเข้ามาในโทรศัพท์ฉันจึงรีบเปิดดูทันที
เพิร์ท: มากับใครแล้วอยู่โต๊ะไหน
เขาถามฉันเหมือนเป็นปกติ
ฉัน: แพรจะออกไปรอหน้าคลับนะ ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม
จะว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โง่มากๆ ก็ได้ แต่ฉันยังอยากมีพี่เพิร์ทอยู่ในชีวิต ไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้
“มินเดี๋ยวฉันมานะไปเข้าห้องน้ำก่อน”
“อื้อๆ รีบไปรีบมานะ” มินนี่พยักหน้า ฉันจึงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินออกมาหน้าคลับ
ด้านหน้าคลับจะมีโต๊ะไว้สำหรับนั่ง บางคนก็มาสูบบุหรี่ตรงนั้น ฉันเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครจึงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งเพื่อรอพี่เพิร์ท ซึ่งก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะออกมาเจอหรือเปล่า
ผ่านไปประมาณห้านาทีเสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ทักขึ้น
“มากับใคร ?”
ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพี่เพิร์ท ทั้งที่เป็นคนนัดเขาออกมาเองแท้ๆ แต่ทำไมพอยิ่งได้เจอหน้าใกล้ๆ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้กัน
“แพรมากับเพื่อนค่ะ”
พี่เพิร์ทนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับฉันแล้วถามต่อ “นัดพี่ออกมาเจอมีอะไรหรือเปล่า ?”
“ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอคะ ที่คบกับแพรมารักแพรบ้างหรือเปล่า แค่ไม่กี่วันทำไมถึงมีคนใหม่เร็วขนาดนั้น”
“พี่ยังไม่มีใคร”
“แล้วผู้หญิงที่มาด้วยล่ะคะ ไม่ใช่แฟนใหม่พี่เพิร์ทเหรอ”
“….แค่สนุกพี่ไม่ได้จริงจัง”
คำตอบของพี่เพิร์ททำเอาฉันที่ได้ฟังถึงกับอึ้งจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก
“ชอบความสัมพันธ์แบบนั้นเหรอคะ” ฉันจิกเล็บลงมือตัวเองจนเกิดรอย
“ก็ดีนะ เพราะแพรปฏิเสธพี่มาตลอดไม่ใช่หรือไง ตอนนี้พี่ก็แค่ต้องการหาความสุข”
“แพรบอกว่ายังไม่พร้อม”
“ช่างเถอะพี่ไม่ดีเองที่รอไม่ได้ ยังไงก็อย่าเมามากแล้วกันพี่ไปข้างในก่อน” พูดจบพี่เพิร์ทก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และก็เป็นฉันที่พยายามจะรั้ง “….ถ้าแพรยอมขึ้นเตียงกับพี่เพิร์ท พี่เพิร์ทจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหมคะ”
“คิดดีแล้ว ?” เขาเลิกคิ้วถามด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก
“……” ฉันไม่ได้อยากเอาตัวเข้าแลก แต่ถ้ามันรั้งเขาไว้ได้ฉันก็จะทำ เพราะไม่อยากเสียผู้ชายคนนี้ไปจริงๆ
“ไปรอพี่ที่ห้องสิรหัสผ่านห้องพี่ใช้รหัสเดิม เดี๋ยวพี่เคลียร์ทางนี้แล้วจะตามไป” พี่เพิร์ทยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของฉันเบาๆ แล้วพูดต่อ “หวังว่าพี่จะเจอแพรนอนรออยู่บนเตียงนะครับ”
ร่างหนาของพี่เพิร์ทเดินจากไป หยดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้มันค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง เขาต้องการแค่ร่วมเตียงแค่นั้นน่ะเหรอ
“ขอนั่งด้วยคนนะ” เสียงที่ไม่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมา ฉันไม่ได้มองว่าเป็นใครแต่ก็พยักหน้าแทนคำตอบ จากนั้นก็ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม
“สูบบุหรี่ไหม ?” ไม่ใช่แค่คำถามแต่มวลบุหรี่ที่จุดแล้วถูกยื่นมาตรงหน้าของฉัน กลิ่นควันคลุ้งลอยมาแตะจมูกจนฉันต้องเอนตัวหนี “ไม่ค่ะ”
“ผัวทิ้งเหรอ ?”
“ยุ่งอะไรด้วย” ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่พูดก้าวก่ายตัวเองอย่างไร้มารยาท แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าคมคายของผู้ชายตรงหน้ามันก็ทำให้ชะงัก แล้วพูดชื่อเขา “อลัน”
อลันคือน้องชายของอลิชเพื่อนสนิทของฉัน จริงๆ ฉันไม่ได้เจอเขาบ่อยและแทบไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ มันน่าแปลกใจเหมือนกันที่เห็นว่าเป็นเขาอยู่ตรงหน้า
“จำชื่อได้ด้วย ?”
“นายเป็นน้องชายของเพื่อนฉัน ทำไมจะจำไม่ได้”
“แล้วเมื่อกี้ใคร ผัว ?” อลันถามพร้อมกับสูบบุหรี่แล้วพ่นควันสีขุ่นคลุ้งออกมาลอยในอากาศ
อลิชจะรู้บ้างไหมว่าน้องชายตัวเองทำตัวแบบนี้ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่นิสัยกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ไม่ใช่” ฉันปฏิเสธแล้วลุกขึ้นยืน
“แล้วจะร้องไห้เพราะมันทำไม ?”
“จะถามมากทำไม อยากรู้ไปทำไม”
“พอดีชอบเสือก” อลันตอบด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ใบหน้าหวานๆ มันช่างขัดกับแววตาที่ดุดันของเขาจริงๆ
“ยุ่ง!!” ฉันบอกไปอย่างรำคาญ ก่อนทำท่าจะเดินหนีกลับเข้ามาในคลับ
“จะไปนอนกับมันเหรอ ?” ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเสียงทุ้มของอลันก็เอ่ยขึ้น ทำให้ฉันหยุดชะงัก
“นายแอบฟังงั้นเหรอ”
“นี่มันที่สาธารณะ คิดว่าตอนที่พูดนั่งอยู่กับมันสองคนหรือไง”
ฉันเม้มปากแน่นให้กับน้องชายของเพื่อนสนิท ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะพูดมากและวุ่นวายถามไม่เลิกแบบนี้
“เปลี่ยนใจจากมันไปนอนห้องผมก็ได้นะ เตียงว่าง” อลันบอกเสียงเย็นแบบไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งที่เอ่ยชวนเพื่อนของพี่สาวตัวเองไปนอนด้วย
“นายชวนผู้หญิงไปนอนด้วยแบบนี้ปกติเหรอ ?”
“ก็ไม่ เพราะปกติมีคนมาเสนอตัวให้ไม่ต้องเอ่ยปาก”
“ฉันไม่ชอบเด็ก” ฉันจ้องอลันเขม็ง ส่วนอลันก็รีบตอบกลับทันควัน “แล้วบอกเมื่อไหร่ว่าจะจีบ ?”
“ผู้ชายทำไมต้องหวังแต่เรื่องบนเตียงด้วย” มันเป็นคำถามที่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมผู้ชายถึงหวังแค่เรื่องบนเตียง
อลันเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เขาพ่นควันบุหรี่ออกจากปากแล้วถาม “ไม่เคย ?”
“มันเรื่องของฉัน เป็นเด็กเป็นเล็กหัดตั้งใจเรียนหนังสือไม่ใช่ทำตัวแบบนี้ ถ้าอลิชรู้คงจะผิดหวังในตัวน้องชายแบบนายแน่ๆ”
พูดจบฉันก็รีบเดินหนีไม่อยากจะคุยอะไรต่อให้มันรู้สึกหงุดหงิดใจ เขาเด็กกว่าฉันหลายปีแต่ดูเหมือนจะช่ำชองเรื่องแบบนั้น ไม่งั้นคงไม่กล้าพูดเรื่องบนเตียงกับฉันเหรอก
ฉันเดินกลับมานั่งที่โต๊ะมินนี่ก็เอ่ยถามทันที “แกหายไปนานมาก กำลังจะโทรตามพอดี”
“มีคนกวนประสาทนิดหน่อยน่ะ” ฉันบอกพร้อมกับยกเหล้าดื่ม สายตามองไปที่โต๊ะของพี่เพิร์ท เขากับผู้หญิงคนนั้นกำลังนัวเนียกันอยู่
ฉันเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้ตัวเองเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว และฉันก็คิดได้แล้วว่าไม่ควรจะไปนอนรอที่ห้องของเขา เพราะถ้าทำแบบนั้นฉันคงเป็นผู้หญิงที่ไร้ค่ามากๆ
พี่เพิร์ทก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ผิดแค่ตอนนี้ฉันดันไปรักผู้ชายแบบเขา หวังว่าฉันจะกลับมาเป็นแพรคนเดิมเร็วๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแอแบบนี้…..
หลายวันผ่านไป
ฉันไม่ได้ออกไปไหนที่ร้านกาแฟก็ฝากลูกน้องดูแลแทน เพื่อนของฉันแวะมาเยี่ยมบ้างแต่พวกมันก็มาไม่บ่อย บอกว่าอยากให้ฉันอยู่กับตัวเองและตอนนี้ฉันก็โอเคขึ้นบ้างแล้ว
คงเป็นเพราะฉันห่างจากความรักมานาน พอมาเปิดใจรับใครแล้วต้องเจอกับความเจ็บปวดก็เลยเสียใจมาก แต่ต่อไปนี้ฉันจะพยายามเข้มแข็ง จะไม่อ่อนแอแบบที่ผ่านมาอีก แล้วก็จะไม่ทำตัวโง่ๆ ขอร้องให้พี่เพิร์ทกลับมาด้วย
กริ้ง~เสียงโทรศัพท์ในมือของฉันดังขึ้น เบอร์ที่โทรมาคือเบอร์ของอลิช ฉันจึงรีบกดรับสาย
( ว่าไงแก ) ฉันถาม
( แกโอเคขึ้นหรือยัง พอดีฉันอยากจะให้ไปดูอลันที่คอนโดให้หน่อยน่ะ โทรไปไม่รับสายเลย )
( อื้อฉันอยากออกไปข้างนอกอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวจะแวะไปดูให้นะ )
จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากจะรับปาก แต่เพราะเพื่อนขอร้องจึงปฏิเสธไม่ได้ น้ำเสียงของอลิชเหมือนจะกังวลไม่น้อยที่น้องชายตัวเองเงียบไป
( ขอบคุณมากนะแก ยังไงก็บอกให้อลันโทรกลับมาหาฉันด้วยนะ ห้องอลันอยู่ตรงข้ามกับห้องฉันที่คอนโดเก่านั่นแหละ )
( อื้อๆ )
หลังจากกดรับสายแล้วฉันก็ลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้จะเป็นวันแรกที่ได้ออกไปข้างนอกหลังจากที่อุดอู้อยู่แต่ในห้องมาหลายวัน
#คอนโด
ฉันขึ้นลิฟต์มายังชั้นที่อลิชเคยพักอยู่แล้วเดินไปหยุดที่หน้าห้องฝั่งตรงข้ามตามที่เธอบอก พอมาหยุดยืนที่หน้าห้องก็ยกมือขึ้นมากดกริ่ง
รอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก อลันมองฉันด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ
“เปลี่ยนใจอยากมานอนด้วย ?”
ฉันอยากจะฟาดปากเข้าให้สักทีจริงๆ ไอ้เด็กนี่ คิดเรื่องลามกแบบนั้นได้ยังไง ภายนอกเขาดูเป็นคนเงียบขรึม เย็นชา แต่พอพูดออกมามันไม่น่าฟังเอาซะเลย
อุตส่าห์ไม่คิดถึงเรื่องที่เจอกันที่คลับแล้วนะ เพราะฉันคิดว่าเขาเมา แต่พอได้ยินแบบนี้คงไม่ใช่เมาแล้ว
“อลิชให้ฉันมาดูนาย”
“ดูทำไม ?”
“แล้วทำไมนายไม่รับสายพี่สาวบ้างล่ะ รู้ไหมว่าอลิชเป็นห่วง ต้องลำบากฉันมาดูอีก” ฉันบ่นออกไปยาวเหยียด เด็กนี่เย็นชาชะมัด ทำเป็นหูทวนลมอีกต่างหาก
“นายไม่เป็นอะไรก็แล้วไป งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน”
“เดี๋ยว”
พอฉันจะเดินไปอลันก็เรียกไว้ เขานิ่งไปครู่หนึ่งเอาแต่มองหน้าฉัน สายตาแบบนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ
“ป้าทำอาหารเป็นหรือเปล่า ?”
กรี๊ดดดดด ไอ้เด็กบ้าบังอาจเรียกฉันว่าป้างั้นเหรอ อายุฉันยังไม่ถึงสามสิบเลยด้วยซ้ำ!!
“หูตึงแล้วเหรอ ?” พอฉันไม่ตอบเขาก็พูดขึ้นมาอีกแต่ละคำนี่มันฟังไม่รื่นหูเอาซะเลย
“ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น!”
“อ่า! ถ้าอย่างนั้นจะเรียกป้าว่าอะไรดี” อลันขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆ ฉันจึงรีบถอยหนี แต่เขากลับก้าวขาเดินมาใกล้ฉันอีก เขาเดินมาใกล้พร้อมกับพูดไปด้วย “จะให้เรียกว่า คุณ เธอ หรือ….”
“ระ เรียกพี่สิ ฉันอายุเยอะกว่านาย”
“อืม! ขอเรียกพี่เวลาที่อยากจะเรียกก็แล้วกัน ทำอาหารเป็นหรือเปล่า ?”
“อะ อื้อ เป็นสิ”
“งั้นก็ทำให้กินหน่อย” เขาบอกแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องโดยที่เปิดประตูไว้
“เฮ้!นี่! ฉันไม่ใช่คนรับใช้นายนะ” ฉันบอกตามหลังแต่อลันทำเป็นหูทวนลม “นั่นห้องครัว อ๋อ! ไม่ชอบกินเผ็ดมากนะ ไม่ต้องทำอะไรที่มันรสจัด”
โอเค๊! ให้มันได้แบบนี้สิ น้องชายเพื่อนก็เหมือนน้องชายฉัน ท่องเอาไว้แพร
ฉันเดินเข้ามาในห้อง ยังเดินได้ไม่กี่ก้าวเสียงของอลันก็พูดขึ้นมาอีก
“ปิดประตูห้องด้วย”
ให้มันได้แบบนี้สิ! ถ้านายไม่ใช่น้องชายอลิชฉันไม่มีทางทำตามคำสั่งแบบนี้แน่
ฉันเดินกลับมาปิดประตูกระแทกเสียงแบบประชด ทำให้ถูกสายตาดุดันของอลันจ้องเขม็ง แต่ฉันไม่ใส่ใจรีบเดินไปที่ห้องครัวเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรพอจะทำอาหารได้บ้าง
แต่ทว่าในตู้เย็นมีแค่ไข่กับหมูที่กำลังจะเน่า สายตาเหลือบไปเห็นมาม่าพอดีก็เลยต้มมาม่าให้ ง่ายดี ฉันจะได้รีบๆ กลับ
ในขณะที่กำลังรอน้ำเดือดอยู่ฉันก็นึกสงสัยตัวเองว่าทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย บ้าจริงๆ เลย
พอทำมาม่าเสร็จฉันก็ยกออกมาวางไว้ตรงหน้าอลันที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่
“ฉันไปแล้วนะ”
“ใครล่ามโซ่ไว้ ?”
จุก!! เป็นคำถามที่ทำเอาคนฟังอย่างฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออก ก็แค่บอกตามมารยาทไม่เห็นจะต้องตอบกลับมาแบบไร้มารยาทอย่างนี้เลย ตัวเองเป็นคนใช้ให้ฉันทำของให้กินแท้ ขอบคุณสักคำก็ไม่มี
“อย่าลืมโทรหาพี่สาวนายก็แล้วกัน”
ฉันบอกทิ้งท้ายจากนั้นก็รีบเดินออกมาจากห้องทันที พอออกมาจากห้องเดินไปได้ไม่ไกลก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินสวนฉัน ตอนแรกก็ไม่อะไรเหรอกแต่พอเห็นผู้หญิงคนนั้นหยุดที่หน้าห้องอลันต่อมความขี้สงสัยของฉันก็เริ่มทำงาน
ฉันหยุดมองครู่หนึ่งเห็นว่าอลันเปิดประตูให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้อง แต่ก่อนจะปิดประตูเขาได้หันมามองทางฉัน ด้วยความตกใจฉันจึงรีบหมุนตัวแล้วเดินไปที่ลิฟต์ทันที
เด็กคนนี้คงจะร้ายไม่เบา…
#คอนโด
หลังจากไปตรวจงานที่ร้าน Coffee เป็นร้านเล็กๆ ของฉันเอง กลับมาถึงคอนโดก็ช่วงเย็นๆ คงเป็นเพราะว่าอยู่ที่ห้องมานานหลายวันมันถึงทำให้ฉันรู้สึกเบื่อแบบนี้ จะไปหาอลิชก็ไม่ได้ ตอนนี้นางใจอ่อนให้สามีแล้วคงอยากมีเวลาส่วนตัว
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วพิมพ์แชตกลุ่มไปหาเพื่อน
ฉัน: วันนี้ไปดื่มกัน
พอฉันพิมพ์บอกไปทั้งขวัญและมินนี่ก็พิมพ์ตอบกลับมาเร็วมากๆ
ขวัญ: เย้!! ในที่สุดเพื่อนคนเดิมของฉันก็กลับมาสักที รู้ไหมไม่ได้ยินแกชวนไปดื่มตั้งนานโคตรเหงาเลย
ฉัน: ขนาดนั้นเชียว ?
มินนี่: แล้วแกโอเคขึ้นหรือยังเรื่องผู้ชายคนนั้น
ฉัน: อื้อ โอเค
ขวัญ: ตอบแบบนี้แปลว่าไม่ชัวร์
มินนี่: ไปแล้วทำหน้าหงอยแบบรอบที่แล้วตบนะคะ
ฉัน: สามทุ่มครึ่งเจอกันที่หน้าคลับแล้วกัน
พวกนางรู้ดีว่าฉันหมายถึงคลับไหน เพราะเราจะมีคลับที่ไปดื่มกันประจำ
พิมพ์บอกเสร็จฉันก็กดปิดแชตแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ชีวิตตอนนี้รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น มันว่างเปล่าจริงๆ เมื่อไหร่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมสักทีนะ
เวลา 21:30 น. #คลับหรูใจกลางเมือง
ทั้งที่ฉันนัดสองคนนั้นเวลานี้แท้ๆ แต่ไม่เห็นจะมีใครโผล่หัวมาเลย พอฉันโทรถามก็บอกกำลังจะออกมา กำลังออกมาที่ว่าคงไม่ใช่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเหรอกนะ
“แพร”
ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปรอเพื่อนในคลับจู่ๆ ก็มีเสียงเรียกชื่อของฉันดังขึ้น เสียงนั้นเป็นเสียงที่ฉันคุ้นเคย
“…พี่เพิร์ท”
ฉันเผลอกำมือแน่นเมื่อเห็นพี่เพิร์ทกำลังเดินมาทางนี้ ทั้งที่พยายามจะลืมแล้วแท้ๆ แต่ทำไมต้องมาเจอกันแบบนี้อีก
“มาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ ?” พี่เพิร์ทมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครมากับฉันจึงถาม
“แพรมากับเพื่อนค่ะ เดี๋ยวเพื่อนตามมา” แปลกนะ ทั้งๆ ที่ฉันควรจะเกลียดผู้ชายคนนี้แท้ๆ เพราะเขาเป็นคนทิ้งฉันไป เขาเป็นคนทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ทำไมฉันถึงยังหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้เจอหน้า
“เดี๋ยวนี้มาเที่ยวบ่อยนะ” ที่ถูกถามแบบนี้ก็เพราะตอนฉันคบกับเขาฉันไม่ได้มาคลับเลย พี่เพิร์ทไม่ชอบให้เที่ยวทั้งที่ฉันชอบดื่มชอบปาร์ตี้แต่ก็ยอมตามใจเขา
“ไม่มีคนห้ามแล้วนี่คะ” ฉันจ้องลึกไปที่ดวงตาของผู้ชายตรงหน้า มันไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า
“วันนั้นไม่เห็นไปรอพี่ที่ห้องเลย”
“…..” เมื่อถูกถามแบบนี้มันก็จุกอกเหมือนกันนะ ความต้องการของเรามันต่างกันจริงๆ
“พะ แพรขอตัวก่อนนะคะ”
หมับ! ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาเดินพี่เพิร์ทก็รั้งแขนฉันเอาไว้ซะก่อน
“ไปหาที่เงียบๆ คุยกันหน่อยไหม”
“มีอะไรต้องคุยอีกเหรอคะ” ฉันพยายามจะดึงมือกลับแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“ไปคุยกันที่ห้องพี่ได้ไหม ?”
แค่เอ่ยปากมาแบบนี้ฉันก็รู้แล้วว่าความต้องการของผู้ชายตรงหน้าคืออะไร วันนั้นฉันคิดน้อยไปที่บอกว่าจะยอมเขา แต่ตอนนี้ต่อให้ยังรักอยู่ฉันก็ไม่ยอม เพราะพี่เพิร์ทไม่ได้รักฉันเลย
“แพรกับพี่เพิร์ทเลิกกันแล้ว ต่างคนต่างอยู่แล้วจะให้ไปที่ห้องเพื่ออะไรเหรอคะ อยากได้แพรขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันยิงคำถามออกไปตรงๆ ทำให้เขาเงียบ
ฉันเบือนหน้าหนีสายตาเหลือบไปเห็นกลุ่มวัยรุ่นกำลังเดินมาทางนี้ หนึ่งในนั้นมีเด็กผู้ชายที่ฉันรู้จัก ‘อลัน’
อลันมองมาด้วยสายตาที่เย็นชา ฉันพยายามส่งสายตาสื่อให้เขารู้ว่าฉันต้องการความช่วยเหลือ แต่ทว่าเขากลับเฉยเมยและเดินผ่านไปทำเหมือนไม่รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ
“พี่รู้ว่าแพรยังรู้สึกดีกับพี่อยู่นะ”
“ปล่อยแพร” ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดดึงแขนตัวเองจนหลุดพ้นจากการจับกุมของพี่เพิร์ท ก่อนจะพูด “ใช่แพรยังรู้สึกและแพรก็เสียใจมากที่ยังรักผู้ชายที่เห็นแก่ได้แบบพี่”
ฉันพยายามกลั้นเสียงสั่นเครือเอาไว้พอพูดจบก็รีบเดินเข้ามาในคลับ ไม่รู้ว่าพี่เพิร์ทได้ตามมาหรือเปล่าเพราะฉันไม่ได้หันกลับไปมองเขาอีกเลย
วันนี้คนค่อนข้างเยอะคงเป็นวันศุกร์ด้วยโชคดีที่จองโต๊ะเอาไว้แล้ว ส่วนหนึ่งที่ฉันชอบมาดื่มที่นี่คงเป็นเพราะสนิทกับเจ้าของคลับด้วย เจ้าของที่นี่ชื่อเฟย ฉันจะเรียกเขาว่าเฮียเฟย เมื่อก่อนเฮียเฟยเข้ามาจีบฉันแต่ฉันไม่ได้เล่นด้วย จีบไปจีบมาเราก็สนิทกัน ตอนนี้ก็เป็นพี่น้องที่สนิทกันมากๆ ไปแล้ว
“มาคนเดียวเหรอ เพื่อนล่ะ ?” เฮียเฟยเดินมาทักทายฉัน
“เดี๋ยวตามมาค่ะเฮีย”
“ห่างหายไปนานนึกว่าจะเลิกเที่ยวไปแล้วซะอีก”
“ของแบบนี้เลิกได้ที่ไหนล่ะคะ คงต้องรอให้แก่จนถือไม้เท้าก่อน ^_^”
“ถ้าอย่างนั้นก็มาทุกวันสิ เฮียอยากเห็นหน้าแพรทุกวัน” ถึงเราจะอยู่ในฐานะพี่น้องแต่เฮียเฟยก็ชอบหยอดคำหวานใส่ฉันประจำ
“เฮียไม่มีงานทำเหรอคะ ?”
“ถามแบบนี้แปลว่าไล่ ?”
“เปล๊า!” ฉันพูดเสียงสูงทำให้ถูกมองค้อน
ขณะที่กำลังคุยๆ กับเฮียเฟยอยู่เพื่อนๆ ทั้งสองคนของฉันก็เสด็จมาที่โต๊ะ
“เฮียเฟยสวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะเฮีย” ทั้งมินนี่และขวัญทักทายเฮียเฟยอย่างสนิทสนม
“งั้นเดี๋ยวเฮียไปตรวจงานก่อนนะ มีปัญหาอะไรบอกเฮียได้”
ก่อนจะเดินไปเฮียเฟยเอามือมายีผมฉันเบาๆ และด้วยความที่ผมมันจะเสียทรงฉันจึงรีบปัดมือออกแล้วเบ้ปากใส่ไปหนึ่งที
“แกนี่ก็แปลกเฮียเฟยตามจีบมาตั้งหลายปีไม่เคยสนใจ ดันไปเปิดใจให้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้แล้วก็มาเจ็บช้ำแบบนี้ มันน่าหยิกจริงๆ เลยนะ”
“……” พอได้ยินมินนี่ท้วงมาแบบนั้นฉันที่ยิ้มอยู่ก็หุบยิ้มทันที
“มินนี่แกมีหมาในปากหรือไง พูดทำไมเห็นไหมมันเศร้าเลย” ขวัญตีแขนมินนี่เบาๆ เพื่อตำหนิ
“ฉันโอเค” ฉันบอก
“สีหน้าแกโคตรจะไม่โอเคเลยค่ะ”
“เอางี้มาเล่นเกมสนุกๆ กัน คลายเครียด” มินนี่ออกความคิดเห็น
“เกมอะไรของแกยะ ?” ขวัญถาม
“กติกามีอยู่ว่าพวกแกต้องไปพาผู้ชายที่ฉันชี้มาดื่มที่โต๊ะให้ได้ ถ้าภายในสิบนาทียังดีลมาไม่ได้คนนั้นต้องเลี้ยงเหล้าตลอดหนึ่งเดือน”
“น่าสนอยู่นะ” ขวัญพูดแล้วหันมาถามฉัน “เอาไงแพร เล่นปะ”
“อื้อๆ ก็ได้เบื่อๆ อยู่เหมือนกัน”
“งั้นฉันขอเป็นคนออกคำสั่งคนแรก” ขวัญยกมือขึ้นสั่งมินนี่ “ยัยมินแกต้องไปพาผู้ชายโต๊ะหน้าเวทีเสื้อสีขาวคนนั้นมาดื่มที่โต๊ะ”
ขวัญขี้ไปยังเป้าหมายโต๊ะกลุ่มผู้ชายที่นั่งติดขอบเวที มินนี่ฉีกยิ้มกว้าง พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไป “รับรองว่าไม่ใช่ฉันที่แพ้แน่ๆ”
“แกว่ามันจะเอามาได้ไหมแพร” ขวัญถามฉัน
“แกก็รู้ว่ามินมันอ่อยผู้ชายเก่งอย่างกับอะไร”
“ก็จริงแฮะ”
เพียงไม่ถึงห้านาทีที่มินนี่เดินไป เธอก็เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับเป้าหมาย
“นี่เพื่อนมินเองค่ะ ^_^”
“สวัสดีครับ ^_^” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยทักทายฉันกับขวัญ
“ร้ายนะแกน่ะ” ฉันมองแขนของเพื่อนที่โอบรัดแขนผู้ชายคนนั้นไว้
เมื่อเขามาที่โต๊ะเราก็ชนแก้วกันตามมารยาท สักพักมินนี่นางก็บอกให้ผู้ชายคนนั้นไปรอที่โต๊ะแล้วเดี๋ยวจะไปหาอีกรอบ
“ฉันรอดแล้วนะ! ที่นี้ฉันขอสั่งยัยแพร” มินนี่เอ่ย
“ทำไมไม่ให้ยัยขวัญเล่นก่อนล่ะ” ฉันประท้วง
“แกก่อนเลย ฉันขอทีหลัง”
“อ่าๆ ใครชี้มา” ฉันถาม
“แกต้องไปพาผู้ชายโต๊ะนั้นมา ผู้ชายที่ใส่เสื้อสีดำคนนั้น”
ฉันมองตามมือที่มินนี่ชี้ มันคงจะเป็นเรื่องบังเอิญที่โต๊ะนั้นคือโต๊ะของกลุ่มเพื่อนของอลันน้องชายเพื่อนฉัน และที่สำคัญผู้ชายทั้งโต๊ะก็มีแค่อลันที่ใส่สีดำมาคนเดียว
“เปลี่ยนคนได้ไหม ?” ฉันถามเพื่อน
“ไม่ได้ ชี้แล้วชี้เลย ไปค่ะรีบไปเดี๋ยวนี้จับเวลานะ”
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่รู้จักมันก็ไม่อะไรเหรอก แต่นี่เป็นน้องชายของเพื่อน แต่ก็เอาเถอะเขารู้จักฉันคงจะยอมมาที่โต๊ะด้วยง่ายๆ
ฉันลุกขึ้นเดินแหวกฝูงผู้คนที่อัดเบียดกันจนมาหยุดที่โต๊ะของอลัน เพื่อนของอลันต่างเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ มีแต่อลันคนเดียวที่แสดงสีหน้าไร้อารมณ์ออกมา
“มาหาใครครับ ?” ผู้ชายคนหนึ่งที่โต๊ะถามฉัน
“อลัน” ฉันตอบ
“อลันเมียมามึงสนใจหน่อยสิวะ”
“ไม่ๆ ฉันไม่ใช่เมียเขานะ” ฉันรีบสายหน้าปฏิเสธเมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นอะไรแบบนั้น
“มีอะไร ?” อลันเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงเย็น จะทำขรึมไปถึงไหนก็ไม่รู้
“ไปที่โต๊ะกับฉันหน่อยแป๊บนึง”
“เพื่อ ?”
มันรู้สึกหน้าชากับความเย็นชาของเด็กคนนี้ ดูถามสิ ทั้งที่เขาเลือกจะถามคำอื่นก็ได้
