คืนนั้นโคลอี้พักค้างคืน
เอวานอนอยู่บนเตียง ผนังบางๆ ไม่สามารถกั้นเสียงคลุมเครือที่ดังมาจากห้องข้างๆ ได้
เธอนอนไม่หลับ
เธอจึงลุกขึ้นไปที่ระเบียงแล้วจุดบุหรี่ เธอแอบเรียนรู้ที่จะสูบบุหรี่มานานแล้ว
รสขมปร่าเต็มปาก เช่นเดียวกับความขมขื่นในใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอลงไปชั้นล่างพร้อมกับขอบตาดำคล้ำ
โคลอี้ซึ่งดูสดชื่นและเปล่งปลั่งดึงเธอไปนั่งที่โซฟา
“เอวาจ๊ะ วันเกิดของพี่คินใกล้จะมาถึงแล้ว เอวาคิดว่าเขาจะชอบปาร์ตี้แบบไหนดี? ธีมริมทะเลดีไหม?”
รอยแดงจางๆ บนคอของโคลอี้ที่โผล่พ้นปกเสื้อออกมา มันบาดตาบาดใจเอวา
เธอจำได้ว่าเคยเดินเล่นกับภาคินที่ชายหาดในเย็นวันหนึ่ง เธอเคยบอกเขาว่าเธอรักทะเล
เขาเคยสัญญากับเธอว่าตั้งแต่นั้นไป วันเกิดของเขาทุกปีจะจัดขึ้นริมทะเล
ตอนนั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยเธอ
ตอนนี้ เขาหลีกเลี่ยงเธอราวกับเชื้อโรค เขาได้ลืมทุกอย่างที่เธอชอบและไม่ชอบไปหมดแล้ว
ขณะที่เอวากำลังจะพูด ภาคินก็ขัดจังหวะจากในครัว “ถ้าอยากรู้เรื่องของผม ก็ควรถามผมโดยตรง”
โคลอี้ทำปากยื่นอย่างขี้เล่น “ก็ฉันคิดว่าเอวาจะรู้จักคุณดีกว่านี่คะ”
เอวาฝืนยิ้ม หัวใจของเธอเจ็บปวด “ฉันไม่ค่อยรู้จักเขาดีเท่าไหร่หรอกค่ะ”
เธอลุกขึ้นจะเดินจากไป ความขมขื่นในใจกำลังจะท่วมท้น
“จะไปไหนแต่เช้า” เสียงของภาคินที่เย็นชาขึ้นมาทันทีหยุดเธอไว้
หัวใจของเอวาสั่นไหว “ฉันมีนัดไปทำวีซ่าค่ะ”
โคลอี้ดูประหลาดใจ “วีซ่าเหรอ? จะไปเที่ยวเหรอจ๊ะ? ไปกับแฟนเหรอ?”
ภาคินขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาคมกริบด้วยความไม่พอใจ “เอวา พี่ไม่ต้องการให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับใครจนกว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเรียบร้อย”
คำประณามที่เย็นชาของเขากระแทกเข้าที่หัวใจเธอ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะอธิบาย
โคลอี้ไกล่เกลี่ยด้วยรอยยิ้ม “โอ๊ย ภาคิน อย่าเข้มงวดนักเลยค่ะ เอวาโตเป็นสาวแล้ว การมีความรักเป็นเรื่องปกตินะคะ”
ภาคินและโคลอี้เดินจากไปพร้อมกัน จับมือกัน
เอวายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มือของเธอค่อยๆ กำแน่นเป็นหมัด
เธอมีอายุสิบแปดปีเพียงครั้งเดียว และเธอก็มอบมันทั้งหมดให้กับเขา
เธอจะไม่ยอมให้วัยเยาว์ของเธอถูกฝังอยู่ในบึงแห่งความรักที่ไม่สมหวัง
เธอเดินออกจากบ้าน ฝนตกปรอยๆ และอากาศก็เย็น
เธอจำได้ว่าภาคินเคยไปรับไปส่งเธอด้วยตัวเองในวันที่ฝนตก กางร่มให้เธอ เขาเคยบอกว่าเธอคือท่าเรือที่ปลอดภัยของเขาในยามพายุ
เธอบอกตัวเองให้ชินกับการเดินคนเดียว
เธอกางร่มแล้วเดินฝ่าสายฝนไป
หลังจากทำวีซ่าเสร็จ เธอกำลังจะเรียกรถแท็กซี่ แต่เธอก็บังเอิญกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของภาคิน ซึ่งเธอตั้งค่าการแจ้งเตือนพิเศษไว้
เขาเพิ่งโพสต์อัปเดตใหม่
‘วันที่ฝนตกเหมาะสำหรับการประกาศอย่างเป็นทางการ’
ภาพที่แนบมาเป็นภาพแต่งงานของเขากับโคลอี้ เขากำลังยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ส่วนความคิดเห็นเต็มไปด้วยคำแสดงความยินดี
หน้าอกข้างซ้ายของเธอไม่เจ็บแปลบเหมือนเคยอีกต่อไปแล้ว มันชาไปหมด
เธอพิมพ์ความคิดเห็นอย่างใจเย็น
‘เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก’
