บทที่2.
เช้าตรู่...ของวันใหม่ วันนี้นิ่มนวลไม่มีคลาสเรียนเธอเลยตื่นแต่เช้า หย่อนผ้าใช้แล้วไว้ในเครื่องซักผ้าหลังห้อง ก่อนจะปัดกวาดทำความสะอาดห้องรกๆ กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหงื่อซกไปเหมือนกัน
ตี๊ดๆ
สัญญาณเตือนหลังเครื่องซักผ้าทำงานไปซักพัก นิ่มนวลวางผ้าถูพื้น เดินไปมอง เรียวคิ้วขมวดแน่น สัญญาณไฟหน้าเครื่องติดๆ ดับๆ เหมือนเครื่องซักผ้าจะเกิดอาการรวน
“จะเกเรอะไรแม่ล่ะ...ซ่อมไม่เป็นด้วยนะ”
สาวน้อยบ่นอุบ ยกมือปาดเหงื่อ ก้มๆ เงยๆ หน้าเครื่อง ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น เมื่อตนเองไม่มีความรู้เรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าเลยสักนิด
“เครื่องซักผ้าเสียเหรอครับ?”
เสียงทุ้มๆ เอ่ยถาม นิ่มนวลหันขวับ!!
เธออ้าปากค้าง ลืมรักษากิริยา เพราะมันเป็นเหตุสุดวิสัย
ใครบางคนยืนอยู่อีกฝั่งของตะแกรงตาถี่ๆ เขามองมาที่เธอ และถามด้วยเสียงทุ้มๆ
แต่ที่นิ่มนวลตะลึง...ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่สิ่งที่ตาเห็นต่างหาก ที่ทำให้เธออยู่ในอาการเหวอ!!
ผู้ชายตรงหน้า...ใส่เสื้อกล้ามสีขาว แผ่นอกแน่นปั๋ง หน้าตาหล่อสุดๆ ดวงตาหวานฉ่ำ เหมือนเคลือบด้วยเกร็ดน้ำตาล ผิวออกคล้ำหน่อยๆ ไม่ได้ขาวเผือดเหมือนเพื่อนๆ ที่เรียนหนังสือมาด้วยกัน
นิ่มนวลรีบหุบปาก ขบริมฝีปากร่าง เลือดในกายวิ่งพล่าน มีปฏิกิริยาตอบรับไม่ต่างอะไรกับระเบิดลง
“เอ่อ...คือ”
มันตื่นเต้นจนควานหาภาษาพูดไม่เจอ
เขม...มองสาวน้อยตรงหน้ายิ้มๆ เขาชินเสียแล้วกับอาการตื่นเต้นจนลนของสาวๆ ทั่วไป ก็นับตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม เขาเห็นอาการแบบนี้จนชิน เขมรู้ตัวดี... เขามีใบหน้าสะดุดตา เมื่อก่อนเขมมักจะใช้ข้อได้เปรียบอันนี้ ไปหลอกล่อสาวๆ ให้เข้ามาติดกับ
แต่...พอนานวันเขา...เขาเริ่มเบื่อ เพราะสิ่งที่ผู้หญิงเหล่านั้นสนใจ คือความฉาบฉวยภายนอก
หลังอิ่มเอม สุขสมใจ เขาถูกทิ้ง...พวกหล่อนแค่กระหายที่จะได้ชิม พอได้สมใจก็ตีจาก...
“ให้ผมดูให้มั้ยครับ ผมพอจะมีความรู้เรื่องเครื่องไฟฟ้าอยู่บ้าง”
เขมถามเพราะอยากช่วย เขาไม่ได้ใช้โอกาสนี้เพื่อสานต่อความสัมพันธ์ใดใดเลย
“ดะ ได้ค่ะ”
นิ่มนวลพยักหน้าเหมือนละเมอ
เขมยิ้มเก๋ เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง คว้ากล่องเครื่องมือและเปิดประตูห้องของตนเองออกมา ยืนรอหน้าห้องของสาวสวยห้องข้างๆ ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
นิ่มนวลชะเง้อมองอยู่ข้างประตู เพื่อนเพศชายข้างห้องรื้อฝาปิดด้านหลังเครื่องซักผ้าออกมา เขาก้มๆ เงยๆ อยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะเสียบปลั๊ก...และเครื่องซักผ้าที่รวนเมื่อสักครู่ ก็ทำงานได้เหมือนเดิม
“เสร็จแล้วครับ สายไฟขาด น่าจะถูกหนูแทะ ผมต่อให้แล้ว ไม่น่ามีปัญหาอะไรอีก”
เขมอธิบาย พรางเก็บเครื่องมือใส่กล่องเหมือนเดิม
“ขอบคุณค่ะ นิ่มใช้เป็นอย่างเดียว พอเครื่องตายก็ทำอะไรไม่ได้เลย”
หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อยๆ
“ธรรมดาครับ ผู้หญิงกับเครื่องไฟฟ้า”
เขมตอบแบบเป็นกันเอง... “ผมเพิ่งย้ายมาเมื่อคืน...คงจะอยู่ราวๆ ครึ่งปีก่อนจะย้ายออกไปที่อื่นอีก”
“ค่ะ...นิ่มยังเรียนไม่จบเลยค่ะ”
“อ้อ...ลืมแนะนำตัว ผมชื่อเขมนะจะเรียกพี่เขม น้าเขม ตามสะดวกเลยครับ”
“ค่ะ นิ่มเองก็ลืมด้วย... นิ่มชื่อนิ่มนวลค่ะ นิ่มขอเรียกพี่เขมแล้วกันนะคะ พี่ยังดูไม่แก่เท่าไหร่เลย”
“ไม่ต้องชมหรอก... รู้อายุแล้วจะร้องโอโห้!! ปีนี้พี่35แล้วครับ”
“ไม่น่าเชื่อ พ่อนิ่มสี่สิบกว่าๆ พุงย้อยแล้วค่ะ”
น่มนวลนึกแปลกใจตนเอง เธอสนิทกับหนุ่มแปลกหน้าเร็วไปหน่อย แต่คงเป็นเพราะเขาคุยเก่ง อารมณ์ดีอยู่เป็นนิจ เลยทำให้เธอวางใจ...
“คนมีครอบครัวแล้วก็แบบนี้แหละ ปล่อยตัวยังไงก็ได้ขายออกแล้วนี่นา...แต่พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะหากเลี้ยงพุง สาวๆ ที่ไหนจะแล”
เขมชวนคุย เขาพยายามสะกดสายตาแค่ใบหน้าหวานของเพื่อนสาวข้างห้อง เพราะหากมองลงต่ำ หัวจิตหัวใจที่เคยเต้นสงบๆ มันจะพาลสั่นเทา สาวน้อยคงเพิ่งตื่น เธอกำลังทำความสะอาดห้อง สังเกตได้จากอุปกรณ์ทำความสะอาดยังวางเกลื่อน เจ้าหล่อนเลยไม่รู้ตัวว่ากำลังอวดสัดส่วนให้เขาได้ชมแบบเต็มตา เสื้อยืดคอย้อยๆ ผ้าบ๊างบาง...มองเห็นเคล้าโครงร่างได้แบบจะๆ ตา โนมเนื้ออวบอัดกลางอก เต่งเต้าพุ่งชูชันดันเนื้อผ้าเป็นรูปรอย เอวคอดกิ่ว แผ่นท้องราบเรียบ ชวนให้ลมหายใจสะดุด เขมมองผ่านเพียงแวบเดียว ต้องรีบชักสายตากลับ เขาไม่อยากกลายร่างเป็นหมาป่าบ้ากามตอนนี้ให้ตนเองเสียเครดิต แต่...สิ่งที่เห็นนี่ การไม่มอง เป็นการทำได้อยากยิ่ง ระหว่างการสนทนา เขมจึงแอบชำเรืองไปที่นิ่มนวลบ่อยครั้ง
ส่วนนิ่มนวลเองก็มีอาการไม่ต่างอะไรกับเขมเลย สาวสด หัวใจเต้นระห่ำ มองความล่ำ ความโป่งนูนที่ดันเนื้อผ้าออกมาตาแทบถลนเช่นกัน พี่ชายข้างห้องคงกำลังออกกำลังกายยามเช้า เหงื่อของเขาชุ่มแผ่นหลัง เสื้อ กางเกงที่สวมอยู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ และมันทำให้เครื่องเคราที่ควรเป็นความลับ...เปิดเผยขึ้นมา
กลางเป้าของเขม นิ่มนวลมองจนตาลาย ท่อนเนื้อที่แสดงถึงความเป็นชาย...พาดอยู่ข้างขา ขนาดความยาว ยาวเสียใจเธอต้องสูดลมหายใจแรงๆ แค่คะเน ยังใจสั่น และหากเห็นชัดกว่านี้ เธอคงได้ล้มทั้งยืน
“พี่กลับห้องก่อนนะ มีอะไรเคาะเรียกได้...วันนี้พี่ยังไม่ได้เริ่มงาน คงจะอยู่ห้องทั้งวัน”
เขมเอ่ยขอตัว เขาเดินขัดๆ หน่อยๆ ไม่ใช่อะไรหรอก ไอ้ลูกชายตัวดี ขยายใหญ่เสียจนไปเสียดสีกับผิวผ้า และมันทำให้เขาเสียววาบๆ จนเกือบครางออกมาให้นิ่มนวลได้ยิน
“ค่ะ...พี่เขมไม่ต้องลงไปซื้อข้าวนะคะ เดี๋ยวนิ่มทำเผื่อ...วันนี้นิ่มไม่มีเรียนเหมือนกัน”
เธออยากตอบแทนที่เขมซ่อมเครื่องซักผ้าให้ นิ่มนวลเลยถือโอกาสเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อ
“พี่ต้องทานยาแก้ท้องเสียกันไว้มั้ยคะ”
เขมสัพยอกก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป
“ชิ!!” สาวน้อยสะบัดค้อนให้แบบน่ารัก
เขมชะงัก เขายิ้มตาพราว...หัวใจที่แห้งผากชุ่มชื่นขึ้นมาทันใด
บทที่3.
นิ่มนวลกระโจนขึ้นไปบนเตียงเล็กริมห้อง คว้าหมอนปิดหน้า แล้วกรีดร้องเสียงลั่น ฟาดแขน ฟาดขาไปบนที่นอนนุ่ม ดีดดิ้นเหมือนโดนทุบ แต่เปล่าเลย นี่คืออาการของผู้หญิงที่เจอคนถูกใจ เธอสะดุดรัก จังเบอร์!! เขมอยู่ในจำพวกผู้ชายที่...แค่สบตาก็อยากเสียตัว มีแรงดึงดูดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา...ร่างกายเธอมีปฏิกิริยาสนองตอบ รูร่องกลางร่างดูดตุ๊บๆ น้ำเยิ้มๆ ที่เคยไหลเอ่อเวลามีอารมณ์ร้อนรุ่ม วันนี้กลับไหลเยิ้มออกมาแบบไม่มีสาเหตุ เธอรู้สึกถึงความเหนอะหนะกลางร่องสาว แม้จะไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องเลย
เขมอาบน้ำล้างตัว มานั่งเล่นนอนเล่นกลางห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือมากเล่นเพลินๆ เปิดคลิปโป๊ดูจนเกิดอารมณ์ขึ้นมาหน่อยๆ ตามประสาหนุ่มไฟแรง เขาสอดมือรูดไล้ลูกชายสุดรักเล่นไปมาเบาๆ จนลืมคิดไปว่านิ่มนวลบอกจะเอากับข้าวมาส่ง เขารูดท่อนเนื้อกลางหว่างขาไปมาจนเสียวจี๊ด... เลยหลุบเปลือกตาลง ครางเสียงแผ่วๆ “โอววว...” นิ่มนวลดันประตูให้เปิดออก เธอถือถาดใส่จานข้าวเข้ามาด้วย สาวน้อยกะพริบเปลือกตาปริบๆ ยืนขาแข็งตรงปากประตูนั่นเอง
เขมรีบดึงเอวกางเกงขึ้น เขายิ้มแหยๆ รีบเดินไปปิดประตู และดันหลังสาวน้อยข้างห้องเขามาด้านใน
”เอ่อ...คือ” สาวน้อยหัวใจกระตุก ภาพเมื่อสักครู่ค้างอยู่ในหัว
ท่อนลำขนาดใหญ่ยาวและแข็งปั๋ง อยู่ในมือที่กำลังรูดขึ้นรูดลง เป็นภาพเรียกอารมณ์หงี่ ของสาวใสวัยเลือดลมพุ่งได้เป็นอย่างดี
รูเนื้อกลางร่างขมิบรัดตัวแรงๆ น้ำรักไหลเอ่อล้น เยิ้มแฉะร่องเสียว
“ขอโทษทีนะนิ่ม...” เขมเร่งร้อนเอ่ยขอโทษขอโพย
“มะ ไม่เป็นไรค่ะ”
นิ่มนวลตอบเสียงสั่น เธอหลุบเปลือกตาลง แต่ไม่สามารถสลัดสิ่งที่เห็นออกไปจากความทรงจำได้เลย
“นิ่มไม่เคยเหรอ?”
เขมกระแซะเขาใกล้ เขาคว้าถาดในมือสาวน้อย วางบนโต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด
“คือ...”
เสียงตอบสั่นพร่า ทั้งอาย ทั้งกล้า บวกกับความอยากรู้ทำให้นิ่มนวลไม่ปัดป้อง ตอนที่เขมออกแรงรั้งเธอไปนั่งบนโซฟาตัวเดิม ตัวเดียวกันกับที่เขากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่นั่นเอง
“ผู้ชายน่ะ เป็นแบบนี้แหละ...มีอารมณ์ง่ายๆ” เขมพยายามอธิบาย เขาจับมือนิ่มนวลวางแหมะบนหน้าขา เฉียดกับท่อนลำแข็งปั๋งของตัวเองแต่คืบเดียว “ลองจับดูมั้ย?”
นิ่มนวลส่ายหน้าหวือ “ไม่เอามันน่ากลัวค่ะ” หล่อนปฏิเสธเสียงลนลาน
“ไม่น่ากลัวหรอก มันก็แค่ชิ้นส่วนในร่างกายแบบหนึ่ง”
เขมปลอบใจ รั้งเอามือนิ่มนวลไปจับลูกชายสุดรักไว้เสียเลย
สาวน้อยตัวแข็งทื่อ!!
วัตถุใต้อุ้งมือร้อนผ่าว ผิวนุ่มแต่กลับขรุขระไปทั้งท่อนลำ ขนาดและความยาวที่ได้สัมผัสตรงๆ ทำให้เธอลืมความเอียงอาย
เขมอ้าขา ปล่อยให้สาวน้อยข้างห้องสำรวจความใหญ่ยาวของตนเองตามสบาย เขาไล้มือเล่นกับผิวเนียนๆ นอกร่มผ้า จนทนระงับความอยากไม่ไหว...
