น้ำสาดลงมาใส่คนที่หลับสนิท ลี่อิงลืมตาขึ้นมามองคนที่ยืนถือ ถังน้ำ พยายามทบทวนความจำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน สุดท้ายก็นึกได้ว่าตนตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างเชลยสงครามที่ถูกจับมาไว้ในค่ายทหารของ แม่ทัพเฉินหยาง ซึ่งได้ชื่อว่าโหดเหี้ยม ไร้ความปรานี และโหยหาสตรีที่สุด แต่ร่างนี้เป็นเพียงสตรีธรรมดา ซ้ำร้ายหน้าตายังค่อนไปทางอัปลักษณ์ ลี่อิงมองเงาสะท้อนในลำธารที่ตัวเองมาตักน้ำ ใบหน้านางมีปานแดงตรงหางตาลากมาจนถึงใบหู เป็นเหตุให้ถูกโยนมาเป็นคนใช้แรงงานตักน้ำ
ค่ายทหารของแม่ทัพเฉินหยางแบ่งสตรีออกเป็นสามประเภท หนึ่งคือสตรีที่คอยปรนนิบัติแม่ทัพ สตรีในกลุ่มนี้จะมีรูปโฉมงดงาม ได้กินดีอยู่ดี วัน ๆ แค่คอยสร้างความสุขให้เขาเท่านั้น ประเภทที่สองคือสตรีจากกลุ่มแรกที่แม่ทัพเริ่มเบื่อหน่าย จึงโยนให้ทหารที่หิวโหยเช่นกัน มาถึงสตรีกลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มของนาง เป็นสตรีที่หน้าตาน่าเกลียด อ้วนไป ผอมไป หรือไม่ก็มีตำหนิจนต้องระเห็จมาทำงานใช้แรงงาน
คนที่ฝันกลางวันได้หนึ่งตื่นตกใจกับความคิดตัวเองที่หมายจะ ช่วงชิงความรักจากแม่ทัพ เขาน่ากลัวเกินไป ไม่เคยรักสตรี มองสตรีเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์เท่านั้น
“โชคดีแค่ไหนแล้วที่เป็นเช่นนี้” นางตักน้ำเทลงอ่างน้ำ มองสตรีที่หัวร่อต่อกระซิกกับแม่ทัพ แต่เมื่อเจ้าตัวอารมณ์ไม่ดี สตรีเหล่านั้นก็ถูกโยนออกไปนอกกระโจมทันที
ลี่อิงส่ายหน้ากับชะตากรรมของพวกนาง ในทางกลับกันรู้สึกดีกับชะตากรรมของตนเอง นางแตะอ่างอาบน้ำ ตามองเจ้าของกระโจมเดินเข้ามาถอดเสื้อโดยไม่สนใจใคร
ลี่อิงถอยหลังก้มหน้าคำนับแล้วขอตัว สตรีเช่นนางมีรูปลักษณ์ดังภูตผี บุรุษผู้นี้ชมชอบสตรีงามไร้ตำหนิ ทั้งยังเจ้าระเบียบ เคร่งครัดต่อตนเองและทหารที่ปกครอง ไม่แปลกที่เขาสามารถตีแคว้นฟู่เฉินได้อย่างรวดเร็ว
นางเดินออกมาวางถังน้ำก่อนจะไปช่วยงานที่โรงครัว คอยหยิบจับทำอาหาร ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือสวรรค์จงใจ เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่นาง ถนัดพอดี
ลี่อิงนึกถึงอุปกรณ์ทันสมัยในครัวเมื่อครั้งเป็นเชฟ มาถึงตอนนี้ แม้จะยังชื่นชอบการทำอาหารเหมือนเดิม แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ดีเหมือนเก่า เนื่องจากสมัยนี้ไม่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกและวัตถุดิบบางอย่าง
สายตานางมองวัตถุดิบบนโต๊ะ อาหารในค่ายทหารมีไม่กี่อย่าง ส่วนมากจะเป็นพวกเผือก หน่อไผ่ เห็ด และเนื้อสารพัด แล้วแต่ว่าจะล่าสัตว์ชนิดไหนมาได้
วันนี้เป็นเนื้อกวาง ในภพก่อนนั้นนางสามารถหาซื้อเนื้อได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่เคยเห็นเนื้อกวางที่มาเป็นตัวแบบนี้มาก่อน ตอนนี้จึงต้องหาทหารที่ชำนาญมาช่วยแล่
นางนึกถึงเนื้อกวางตุ๋น แต่ในภพนี้ไม่มีวัตถุดิบหลายอย่างจึงจะทดลองทำทีละน้อย เนื้อกวางติดกระดูกถูกโยนทิ้งให้เป็นอาหารสำหรับทาสของพวกนาง
ลี่อิงหยิบกระดูกที่วางอยู่มาล้างให้สะอาดแล้วใส่ลงในหม้อ เพื่อต้มให้เปื่อย จำได้ว่าในครัวมีพวกสมุนไพรยาจีน ซึ่งหาเจอเพียงลูกผักชี พริกไทยดำ ใบกระวาน อบเชย และโป๊ยกั้ก ยังขาดอีกหลายอย่าง นางพยายามหาของที่ใกล้เคียงมาห่อด้วยผ้าขาว จากนั้นก็มัดให้แน่น แล้วหย่อนลงหม้อ เคี่ยวจนเนื้อติดกระดูกนุ่มร่วนจึงตักแล้วยกไปยังสถานที่กินข้าวของทาสซึ่งอยู่ด้านหลัง
นางมัวแต่มองหม้อและเท้าจนกระทั่งชนเข้ากับแผ่นหลังของใครบางคน ลี่อิงเงยหน้าก่อนจะรีบวางหม้อ คำนับขอโทษ
“ข้าน้อยขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ” นางกลัวจนตัวสั่น กลัวเขาจะลากนางไปประหารเดี๋ยวนี้
คนถูกชนลดสายตามองสตรีสกปรกก่อนจะเหลือบไปยังหม้อเนื้อ กลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยแตะจมูก แม่ทัพเฉินหยางจึงเอ่ยถาม “ในหม้อคืออาหารของใคร”
“ในหม้อเป็นเพียงเนื้อติดกระดูกที่ทิ้งแล้ว”
แม่ทัพเฉินหยางไม่สนใจ “ยกมันไปที่กระโจมข้า”
ลี่อิงเงยหน้า หรือเขาหวงแม้กระทั่งเนื้อที่ทิ้งไปแล้ว พอคิดว่ามื้อนี้ต้องกินเผือกกินหน่อไม้อีก นางก็เริ่มไม่พอใจคนบ้าอำนาจ แต่ถามว่ากล้าขัดคำสั่งหรือไม่ ไม่แน่นอน
ลี่อิงวางหม้อบนเตา เจ้าของกระโจมสั่งผู้ที่เปรียบเสมือนมือขวา ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ “อาเหลียน ขอถ้วยให้ข้า”
เขารีบหยิบถ้วยตักอาหารส่งให้แม่ทัพ นางได้แต่มองเขากินเนื้อ ทีละชิ้น หมดไปหนึ่งชิ้นก็แล้ว สองชิ้นก็แล้ว สามชิ้นก็อีก จนลดไปครึ่งหม้อ ลี่อิงก็ทนไม่ไหว
“ท่านแม่ทัพจะชิมอีกนานหรือไม่เจ้าคะ” หากชิมมากกว่านี้นางคงได้แทะกระดูกแทน
คนถูกขัดจังหวะวางถ้วยลง นางนึกว่าเขาจะหยุดกิน ที่ไหนได้ ตอนนี้เขาตักเนื้อด้วยตัวเองแล้ว ท่านไม่ยกซดทั้งหมดเลยล่ะ ส่วนนางคงต้องขุดเผือกกินต่อไป
“ค่ายทหารเป็นของข้า ทุกสิ่งทุกอย่างก็ล้วนเป็นของข้า เนื้อนี้ ก็เหมือนกัน เจ้ามีปัญหาอะไร”
แหม ถามแบบนี้ถ้าตอบว่ามีปัญหาคงถูกจับไปแขวนคอ ลี่อิงโบกมือ “ไม่มีเจ้าค่ะ เชิญท่านแม่ทัพกินตามสบาย”
นางคำนับ ตั้งใจจะออกไปหาของกินใหม่ แต่ก้าวเท้าได้ก้าวเดียวเจ้าของกระโจมก็พูดขึ้น “ใครอนุญาตให้เจ้าไป” พอได้ยินเสียงแข็ง ๆ มีหรือนางจะไม่หันกลับ ว่าแล้วก็ถอยหลังมาก้มหน้า รอคอยเขากิน จนเสร็จ
เสียงซดน้ำในหม้อทำให้นางเงยหน้าอีกครั้ง อยากจะถามว่า ไปตายอดตายอยากมาจากไหน แต่ก็เกรงจะถูกแขวนคออีก ดังนั้นเมื่อเขามองมา ลี่อิงจึงรีบก้มหน้า
อันที่จริง ตอนนี้นอกจากเราสองคนก็ยังมีอีกหนึ่งที่ยืนอ้าปากค้าง ตะลึงมองหม้อที่มีเนื้อติดกระดูก ปกติท่านแม่ทัพไม่เคยกินอาหารเกินครึ่งชาม เขาเพิ่งเคยเห็นอีกฝ่ายกินเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก
“ฝีมือการปรุงอาหารของเจ้าไม่เลว”
แน่ล่ะ ข้าเป็นเชฟนะ ทำไม่อร่อยก็เสียชื่อแย่ “ตอนนี้เจ้าทำงานอะไร”
“ข้าน้อยทำหน้าที่เตรียมน้ำอาบให้ท่านแม่ทัพ และเป็นลูกมือ พ่อครัวในโรงครัวเจ้าค่ะ ตอนเย็นมีหน้าที่ซักผ้าและเก็บกวาดภายในค่าย”
เรียกว่ามีงานสารพัดกองท่วมหัว คนฟังละมือลงจากจอกชา แล้วลุกขึ้นมาสำรวจนาง มือหนาดันใบหน้านางขึ้นก็พบรอยปาน
ดวงตาเขากระตุก ไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เห็น ก่อนจะปล่อยมือ
“ต่อไปเจ้าไม่ต้องเตรียมน้ำ ซักผ้า หรือทำงานอื่นแล้ว หน้าที่ ของเจ้ามีเพียงเตรียมอาหารให้ข้าเท่านั้น”
แม่ทัพเฉินหยางหันมองซากอาหาร เขาทำศึกมาหลายปี นานวันเข้าก็เริ่มเบื่ออาหารจนทุกวันนี้กินได้ไม่เกินครึ่งชามด้วยซ้ำ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่มีแรงออกไปรบ
“เด็ก ๆ พานางไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ข้าไม่ชอบเห็นของสกปรก”
ลี่อิงยกเสื้อดมกลิ่นตัวเอง นางแค่ใส่เสื้อผ้าเก่าและมีกลิ่นครัวเท่านั้น มาหาว่านางสกปรก เขาเคยชิมนางหรือยังถึงพูดเช่นนั้น
เสียงดังที่ออกมาจากนอกกระโจมทำให้ลี่อิงที่ถือถาดอาหารมานิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคนด้านในจะอนุญาตให้เข้าไป แม่ทัพปีศาจกลืนกินสตรีไม่เลือกเวลาจริง ๆ แม้แต่เวลากินอาหารก็ยังอยู่ในสภาพ...
สตรีเหล่านั้นล้วนไร้เสื้อผ้า เช่นเดียวกับบุรุษปีศาจที่ยังสำราญอยู่บนร่างพวกนาง
ดวงตาปีศาจตวัดมามอง เมื่อเห็นปานแดงก็รู้สึกไม่ชอบใจจึงหันกลับไปสนใจสตรีบนตักแทน ลี่อิงวางจานอาหารลงบนโต๊ะ จากนั้น ก็ขอตัว ปีศาจมองแผ่นหลังบางแล้วรู้สึกรำคาญใจ
“ออกไปให้หมด” เขาไล่สตรีข้างกายก่อนจะลุกขึ้นใส่เสื้อคลุมเดินไปยังโต๊ะอาหาร อาหารที่นำมาดูแปลกตา ลักษณะเหมือนทำไม่สุก
“นี่คืออะไร”
ทหารที่โดนถามมองไก่ป่า กองฟาง และเครื่องปรุงที่แยกต่างหากแล้วยกมือเกาศีรษะตนเอง เขาส่ายหน้า
“ข้าน้อยไม่ทราบ”
เหมือนนางจะหาเรื่องใส่ตัว “เรียกนางเข้ามา” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ไม่นานนางก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่ได้สำนึกเท่าไร
“เจ้าทำอะไรให้ข้ากิน”
ยิ่งเห็นหน้านางเขาก็ยิ่งหงุดหงิด นางหยิบไก่ป่ามาวางบนกองฟางจากนั้นก็จุดไฟ รอจนไฟลุกได้ที่ลี่อิงจึงโรยเครื่องปรุง กระทั่งไฟดับลง กลิ่นหอมของไก่ป่าตลบอบอวลไปทั้งกระโจม นางยกไก่ป่าอบฟางมาวางตรงหน้าเขาแล้วตัดเนื้อไก่ให้
บุรุษที่ไม่ชอบหน้านางมองนางทำอาหารก็เหมือนจะลดความ ไม่พอใจออกไปทีละน้อย ความคิดประหลาดทำให้เขาหันมาสนใจอาหารต่อก่อนจะลงมือกินจนหมด
“เจ้าจะเล่นกลอะไรอีกในมื้อต่อไป”
นางมีสูตรอยู่ในหัวมากมาย หากเอาออกมาเล่นจนหมดแล้วจะมีอะไรมาเรียกร้องความสนใจจากเขาอีกเล่า อีกอย่างวัตถุดิบในภพนี้ ก็หายากกว่าภพก่อน กว่าจะทำได้ก็ใช้เวลาพอสมควร
“ข้าน้อยจะพยายามทำอาหารรสเลิศให้ท่านแม่ทัพกินบ่อย ๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน” คนรำคาญคว้ามือนางไว้ ดวงตามองใบหน้านางก็ยิ่งหงุดหงิด
“เตรียมน้ำให้ข้า” มือหนาปล่อยนางแล้ว “ต่อไปนอกจากเรื่องอาหารแล้ว หน้าที่ปรนนิบัติดูแลข้าเป็นของเจ้า”
นางคิดว่าจะใช้เวลานานกว่านี้ แต่กลายเป็นว่าเขาอยากให้นางอยู่ใกล้แทบจะในทันที กระนั้นลี่อิงก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่ง ไม่อาจใกล้ชิดมากกว่านี้
นางต้องทนมองเขาเสพสมสตรีมากมายต่อหน้าทุกวัน คิด ๆ แล้วก็ทรมานยิ่งกว่าตอนอยู่นอกกระโจมเสียอีก ลี่อิงหยิบเสื้อคลุมไปแขวนแล้วมองรอบกายเพื่อหาอะไรทำระหว่างรอให้เขาอิ่มกับการกิน เนื้อสตรี
ยิ่งนางเดินเกะกะไปมาโดยไม่ได้สนใจว่าเขาทำอะไร เฉินหยาง ก็ยิ่งหงุดหงิด นางเป็นสตรีที่แปลกนัก อยากใกล้ชิดเขาจึงทำอาหารแปลก ๆ มาคอยยั่วเขาเสมอ แต่เมื่อได้ใกล้ชิดกลับทำเหมือนไม่สนใจเขาสักนิด
เฉินหยางยกสตรีให้นางจับแท่งอาวุธสอดใส่ลงใจกลางกายแล้วโยกขย่มให้นางส่งเสียงร้องไม่หยุด คนที่กำลังปัดกวาดแจกันหันมามองแล้วหันกลับไปสนใจแจกันตามเดิม
นางจะคิดว่าเป็นเสียงเพลงแล้วกัน มันก็คงเหมือนเวลาดูหนังโป๊นั่นแหละ ลี่อิงจึงไม่สนใจ ปัดกวาดเครื่องเรือนต่อไป
คนที่จับจ้องอยู่เมื่อเห็นอาการนางก็ยิ่งหงุดหงิด จึงจับสตรีบนร่างให้นอนลงแล้วกระแทกเอวลงไปเร็วและแรงว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นกระโจมทำลี่อิงชะงัก หันไปมองอีกรอบ
อืม ภาพตรงหน้าน่าดูนัก แต่ยิ่งดูนางก็เหมือนคนเซ็กซ์เสื่อม ชอบกล เอาเป็นว่าสตรียุคสองพันทนได้และกลับไปทำงานต่อ
พอเห็นนางเป็นเช่นนั้นเขาก็หยุดมือ ลุกขึ้นไล่สตรีพวกนั้นออกไปจนหมด ในกระโจมเหลือเพียงสองคน นางเก็บกวาดบนพื้นไปเรื่อย ๆ บุรุษที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมยกสุราขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยปาก “เช็ดตัวให้ข้า”
กลิ่นของน้ำคาวจากการเสพสมเปื้อนเต็มที่นอนและบนตัวเขา “เจ้าค่ะ” นางยังควบคุมสติได้ดี เดินออกจากกระโจมไปเตรียมน้ำมาเช็ดตัวอีกฝ่าย
ลี่อิงวางกะละมัง บิดผ้าขาวแล้วเริ่มเช็ดตัวให้เขา โดยเริ่มจากใบหน้าของแม่ทัพปีศาจ ลี่อิงไม่ได้สบตาเขา แต่ตั้งใจทำงานอย่างดี
ดวงตาปีศาจมองนาง “เหตุใดเจ้าไม่ประหม่าหรือหวาดกลัวในสิ่งที่ข้าทำ”
ท่านกำลังหมายถึงการที่ท่านเสพสมกับสตรีหลายคนในเวลาเดียวกันใช่ไหม หากเป็นภพของนางจะเรียกว่าสวิงกิ้ง ซึ่งนางเคยเห็นมาแล้ว “ความต้องการของมนุษย์ย่อมมีอีกด้านที่ต้องปลดปล่อย การที่คนเราหาความสุขได้ง่ายก็ใช่จะเป็นเรื่องแปลก ข้าน้อยมองว่าเรื่องที่ ท่านแม่ทัพทำเป็นเรื่องธรรมดา หาใช่เรื่องใหญ่อันใดที่ต้องหวาดกลัว”
มือบางเช็ดมาถึงต้นคอ เลื่อนมายังแผ่นอก เขาเป็นบุรุษที่มากด้วยตัณหาราคะ นางก็แค่สตรีที่เคยเห็นมันผ่านตามาแล้ว จึงไม่แปลกที่จะไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่าการชมละครงิ้วฉากหนึ่ง
นางเช็ดมาจนถึงหน้าท้อง ตามองอาวุธลำใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าอยากลองหรือไม่”
ถามว่านางอยากลองไหม หลังจากที่เขาใช้งานมันไปเกือบสิบรอบ ถึงนางจะทำใจยอมรับได้ที่ภพนี้เขาเป็นใหญ่ สามารถมีสตรีข้างกายได้มากมาย แต่นางก็มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ต่อคิวสตรีเหล่านั้น
หากจะทำ นางต้องทำเป็นคนแรกเสมอ “ท่านแม่ทัพคงเหนื่อยมากแล้ว ข้าน้อยปรนนิบัติเช็ดตัวท่านแม่ทัพจะดีที่สุด” ปากพูดอย่างนั้น แต่มือนางจับหยิบอาวุธเขาขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดจากปลายไปหาโคน
น้ำอุ่นแตะสัมผัสพอจะทำให้อาวุธตื่นตัว ส่วนนางก็ทำเหมือน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นท่อนไม้ท่อนหนึ่ง หากแต่มือที่วางลงไปนั้นทำให้เขาทนไม่ไหว “ข้าไม่ชอบสตรีหน้าตาน่าเกลียด เจ้าคือสตรีแบบที่ข้าไม่ชอบ รู้ตัวหรือไม่”
ลี่อิงเงยหน้า “ข้าน้อยทราบว่าหน้าตาน่าเกลียด แต่เวลาดับเทียนพวกเราก็ไม่เห็นหน้ากันแล้ว ตอนนั้นต่างหากที่จะบอกได้ว่าข้างดงามเพียงใด”
คิ้วคนฟังกระตุก “เจ้าหมายความว่าเจ้าสามารถทำให้ข้าลืมหน้าตาอัปลักษณ์ของเจ้าได้เวลาดับไฟ?”
“ข้าน้อยหมายความว่าสามารถทำให้ท่านแม่ทัพพอใจมากกว่าสตรีด้านนอกอย่างคิดไม่ถึง แต่ไม่ใช่เวลานี้” นางวางแท่งอาวุธของเขาลงจากนั้นก็ลุกขึ้น แต่กลับถูกเขาจับขากระชากลงนอน มือหนากดนางลงกับพื้นแล้วขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว
“เจ้ากำลังเรียกร้องความสนใจและเล่นตัวใช่หรือไม่”
ลี่อิงยิ้ม “แล้วได้ผลหรือไม่เจ้าคะ” มุมปากปีศาจกระตุก สตรีตรงหน้าร้ายกาจอย่างที่เขาคิดจริง ๆ มือหนาบีบคางนาง
“เจ้าเคยปรนนิบัติบุรุษมาก่อนใช่หรือไม่”
หากเป็นภพก่อนนั้นไม่ แต่ในภพนี้นางไม่แน่ใจ “ถึงได้ทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่บังเอิญว่าข้าไม่ชอบให้คนเมินและไม่ชอบมองสิ่งที่ขัดหูขัดตา อย่าทำเช่นนี้กับข้าอีก ไม่ใช่นั้นข้าจะโยนเจ้าให้ทหารด้านนอก”
หากนางสนใจเขาก็ถอย พอนางไม่สนใจเขาก็หงุดหงิด นางพลาดไปที่ยอมรับว่ากำลังเล่นเกมกับเขาอยู่ มือหนาเลื่อนมาที่คอนางแล้วบีบด้วยแรงที่ไม่เบาเลย
“ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าจะมาเล่นลิ้นด้วยได้ จำเอาไว้ลี่อิง”
ลมหายใจที่กำลังจะหมดทำให้ลี่อิงสำนึกแล้วว่าการจะให้ปีศาจตรงหน้ามีใจให้นางไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด
“ออกไป!”
เขาปล่อยนางเป็นอิสระแล้ว ลี่อิงถอยหลังทันที หมายจะออกจากกระโจม แต่แล้วเขาก็เรียกนางอีกครั้ง
“เจ้ายังเช็ดตัวไม่เสร็จ มาทำต่อให้เสร็จ” นางกัดฟันแน่น เขาเหมือนจะแกล้งนางให้อกแตกตาย นางอยากจะจับท่อนอาวุธขึ้นมารูดแล้วก้มลงกลืนกินให้เขาเสร็จในปากนางจริง ๆ แต่ในความเป็นจริงนั้น...
บุรุษปีศาจเพียงใช้นางทำความสะอาดคราบคาวออกจากตัว ก่อนจะลงอ่างไปล้างตัวอีกรอบ ไม่เพียงเท่านั้นยังทรมานนางต่อโดยการใช้นางอาบน้ำขัดตัวอย่างสบายอกสบายใจ
เมื่อบุรุษปีศาจหลับแล้วนางถึงได้พ่นลมหายใจ ใครบอกว่านางไม่รู้สึก เพียงแต่นางควบคุมสติตัวเองได้ดีเท่านั้น ลี่อิงถอนใจอีกรอบ มองร่างกายตรงหน้า จากนั้นก็ใช้มือแตะใจกลางกายตนเอง
สิ่งเดียวที่พอจะกำจัดความรู้สึกนี้ได้คือ นางต้องจัดการตัวเอง ระบายอารมณ์ให้หมดไปโดยเร็ว ก่อนจะเล่นสงครามประสาทกับเขาต่อ
