“แกๆ เป้าหมายหกนาฬิกาหน้าบาร์ ฉันเห็นเขามองแกตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว สูงประมาณ 185 กล้ามหน้าอก กล้ามแขนมาเต็ม มีรอยสัก....รูปร่างหน้าตางานดี!”
“คนนั้นเองหรอ....ฉันก็เล็งอยู่ ได้ข่าวว่าผู้หญิงแทบจะเข้าคิวเข้าหาเลยนะ ฉันอยากรู้เลยแก ว่าจะขนาดไหน.....เขาว่ากันว่า ตัวพ่อสุดๆ” ผู้ถูกมองหันหน้าช้าๆ ไปสบตาชายหนุ่มเป้าหมาย
หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกโชว์เนินอกขาวเนียน อวบอิ่ม แบบหมวยอินเตอร์ จมูกโด่ง ตาคม สวยเย้ายวนอย่างลงตัว หล่อนตั้งใจยกเรียวนิ้วกรีดปอยผมยาวสยายทัดหูตัวเองทั้งยังส่งสายตาหยาดเยิ้มถึงเขาคนนั้นที่ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ เคาะปลายนิ้วกับแก้วเหล้าในมือ พลางจ้องเขม็งตอบด้วยสายตาคมกริบบาดตาบาดใจดั่งเสือหนุ่มห้าวเตรียมตะครุบเหยื่ออันโอชะ
ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก กระตุกคิ้วหนาข้างเดียวเมื่อสาวสวยคนนั้น มีความสนอกสนใจในเสน่ห์ดึงดูดระดับแม่เหล็กแรงสูงของเขา หล่อนดูช่างน่าสนใจเสียจริงโดยเฉพาะหน้าอก เอื้อมพัฒน์หยิบบุหรี่มวนยาวขึ้นมาคาบมันไว้ด้วยปาก ขยิบตา โบกมือต่ำๆ แล้วก้าวเท้าเดินออกจากบริเวณนั้น สาวหน้าหมวยเข้าใจตรงกันกับสัญญาณมือนั้นทันที จึงบอกลาเพื่อนแล้วรีบลุกตามไป
ปฏิบัติลับการเกิดขึ้นในห้องน้ำชายที่ปลอดคน ห้องด้านในสุด เวลาไม่กี่นาทีหญิงสาวถึงกับขาสั่นระริกพิสูจน์คำร่ำลือ
ว่าตัวพ่อเป็นอย่างไร!!
“ไอ้เอื้อม!!!! เมื่อคืนมึงหายหัวไปไหน ไหนว่าไปสูบบุหรี่ มึงสูบบุหรี่หรือสูบอะไรวะ”
“กูว่าจะสูบบุหรี่ น้องคนสวยที่กูหมายตาไว้ หันมาจุดไฟกู อยากดูดทั้งบุหรี่ทั้งคนเลย!!”
“หรอครับ....น้องชื่ออะไรได้ถามมั้ยครับ คุณเอื้อมพัฒน์”
“อืม!!!! กูไม่ได้ถามชื่อว่ะ เห็นน้องเดินขาสั่นๆ กูเลยช่วยประคอง จำเป็นต้องถามด้วยหรอ จะให้จีบกูยังไม่คิดเลย กูสบายใจที่เป็นอย่างนี้ว่ะ”
“ไอ้หื่นเอ๊ย! ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนกู เมื่อไหร่จะหยุดสักทีวะมึง”
“บอกแล้วจนกว่าจะเจอคนที่ใช่”
“แล้วที่กวาดมานับไม่ถ้วนนี้ ไม่ใช่เลยว่างั้น คอยดูนะ ถ้ามึงได้เจอจริง หลงหัวปักหัวปำแน่มึง”
“เออ! กูรออยู่ อยากเจอเหมือนกัน”
เอื้อมพัฒน์พ่นควันบุหรี่สีขาวเทาฟุ้งโขมงกลางอากาศ พักหลังเขาสูบหนักขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ใกล้ถึงเวลางานแล้ว ชายหนุ่มล้างมือ ฉีดน้ำหอมบนเสื้อเล็กน้อย บ้วนปากเพื่อดับกลิ่นบุหรี่
เวลาแปดโมงสี่ห้านาที เวลานัดหมายเก้าโมงตรง!
หญิงสาวแต่งกายสุภาพเรียบร้อยตามระเบียบ เดินทางด้วยรถไฟฟ้าจนถึงสถานีจุดหมายและเดินต่อไปยังทางเชื่อมเพื่อไปโรงแรมหรูมาตรฐานห้าดาว Grand Avenue Sathorn ภารกิจฝึกงานช่วงปิดเทอมใหญ่
‘โรงแรม แกรนด์ อเวนิว สาธร สกายเล้าจ์ ชั้นสามสิบ’
เธอแสดงหนังสือรายงานตัวก่อนจะแลกบัตรผ่านกับฝ่ายรักษาความปลอดภัย ขึ้นลิฟต์ฝั่งพนักงาน ไปยังชั้นสามสิบ เมื่อถึงที่หมายหล่อนก้าวออกลิฟท์แบบหวั่นๆ ในใจยังคงมีความประหม่ากับสังคมใหม่ตรงหน้า ทุกคนจะปฏิบัติกับเธออย่างไร แล้วเธอควรจะวางตัวเช่นไรดี
“สวัสดีค่ะ ชื่อศรุตามาฝึกงานวันแรกค่ะ” พลางกล่าวทักทายแล้วยื่นเอกสารแสดงตน
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับเดินไปหลังเคาน์เตอร์และกลับออกมาพร้อมเอกสารในมือ พลางแนะนำการแนบหลักฐาน เซ็นสำเนาถูกต้อง ศรุตายกมือไหว้กล่าวขอบคุณก่อนรับเอกสาร
‘ชื่อ นางสาว ศรุตา พิศพิทักษ์กุล ชื่อเล่น กวาง อายุ 20 ปี ภูมิลำเนา จ.พะเยา กำลังศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์ ภาควิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม’
สักครู่ต่อมาผู้จัดการห้องอาหารออกมากล่าวทักทาย พร้อมชี้แจงรายละเอียดการฝึกงานระยะเวลา สองเดือน รวมถึงสวัสดิการเบื้องต้นที่จะได้รับ และเบี้ยเลี้ยงตามอัตตา
“ป้าชื่อสุนิษานะคะ เรียกป้าสาแล้วกัน มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการห้องอาหารนี้นะจ้ะ ติดขัดปัญหาอะไรในงานปรึกษาได้นะคะ”
สุนิษาในวัยอาวุโสสวมชุดสูทกับกระโปรงยาวแลดูภูมิฐาน ยิ้มอย่างอ่อนโยนตามแบบผู้ใหญ่ใจดี นางพาศรุตาเดินชมรอบๆ แล้วอธิบายถึงกฎระเบียบเบื้องต้นต่างๆ ทั้งยังพานักศึกษาฝึกงานไปแนะนำตามแผนกต่างๆ เรื่อยมาจนถึงแผนกครัว
“แผนกครัวนะจ๊ะ นี่คือรองหัวหน้าเชฟ ชื่อ รวินทร์ หรือพี่วิน วิน! นี้น้องกวางนะ น้องมาฝึกงานกับเราสองเดือนอยู่ตำแหน่งต้อนรับ”
“สวัสดีค่ะพี่วิน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ศรุตายกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“อ๋อ..ครับผม น้องกวาง” รวินทร์รีบยกมือรับไหว้ในทันที “ในส่วนของครัวจะมีหัวหน้าเชฟซึ่งก็เป็นหัวหน้าพี่เองชื่อพี่เอื้อม แต่จะเข้ามาช่วงบ่ายเดี๋ยวพี่จะพามารู้จักนะครับ”
วันแรกของการปฏิบัติงานเริ่มต้นขึ้น ศรุตาได้รับมอบหมายงานเป็นพนักงานต้อนรับ เธอสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษและจีนกลางได้อย่างคล่องแคล้วซึ่งทักษะสอดคล้องกับสาขาวิชาที่ศึกษา
“ไอ้เอื้อม! อย่ามัวแต่ดูมือถือ มานี่มึง มารู้จักน้องฝึกงานเร็ว” รวินทร์กึ่งดึงกึ่งลากเอื้อมพัฒน์ที่มัวแต่สนใจแชทในโทรศัพท์
“นี่เพื่อนพี่ชื่อจริง....เอื้อมพัฒน์ หรือพี่เอื้อมนะครับน้องกวาง”
“สวัสดีค่ะพี่เอื้อม ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
ศรุตายกมือไหว้ทักทาย เม้มริมฝีปากซ่อนรอยยิ้มอย่างเอียงอาย หัวหน้าครัวคนนี้เหมือนหลุดออกมาจากรายการแข่งขันทำอาหารจากต่างประเทศอย่างไงอย่างงั้น เอื้อมพัฒน์กับภาพลักษณ์ที่เนี๊ยบดูดี ใบหน้าคมได้รูป มีไรหนวดเล็กน้อย รูปร่างสูง อกผ่ายไหล่ผึ่ง แฝงมาดกวนๆ ในชุดเชฟปกคอตั้ง แขนยาวสีดำ มีสัญลักษณ์ต้นสังกัดบนอกเสื้อ
‘หล่อจัง นี่มัน....หนุ่มในฝันชัดๆ เย็นไว้นะแก ท่องนะโมสามจบนะ’
ชายหนุ่มละความสนใจจากจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้ามอง หญิงสาวรุ่นน้อง บุคลิกดูแก่นแก้วเข้ากับทรงผมสั้นปะบ่าแลดูมีชีวิตชีวา ดวงตาเป็นประกายใสซื่อบริสุทธิ์ มากับผิวขาวเนียนผ่องแบบสาวเหนือ พวงแก้มที่มีเลือดฝาดจางๆ สีหน้าซ่อนเร้นความเขินอาย เขายกมือลูบคางเบาๆ แอบลดสายตามองช่วงเนินอกแวบหนึ่ง ยิ้มมุมปาก เลิกคิ้วข้างเดียวขึ้นเล็กน้อย ก่อนทักทายกลับ
“หวัดดีจ้ะ....น้องกวาง”
“บางครั้งพี่ก็เรียกพี่เอื้อมว่า ‘ไอ้เอือม’ แต่ไม่สนิทอย่าล้อเล่นนะ เดี๋ยวเจอจานร่อน ที่ผ่านมาทำงานช้าเจอร่อนไปหลายใบแล้ว เพื่อนพี่ขาโหดบอกเลย!!” รวินทร์พูดแซว เอื้อมพัฒน์เหลือบมองหางตาเบาๆ แล้วแยกย้ายไปทำงาน
หลังเลิกงานศรุตาไม่รอช้าสบโอกาสแอบค้นหาเฟซบุ๊คของเอื้อมพัฒน์ เริ่มปฏิบัติการเผือกหวาน
‘Hardcore Chef AUAMPHAT แค่ชื่อเฟซบุ๊คก็จี๊ดขึ้นสมองแล้วสิ’
ทว่ารูปภาพที่ถูกอัพโหลดก็แซ่บไม่แพ้กัน เป็นรูปรุ่นพี่สุดปลื้มในงานปาร์ตี้ท่ามกลางแสงสียามราตรีกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่จัดว่าเด็ดกว่านั้นคือ ภาพเอื้อมพัฒน์ในสภาพมึนเมานัวเนียสาวๆ สวยๆ ที่ไฟหน้าเด่นเป็นสง่า อีกทั้งความคิดเห็นกระเซ้าเย้าแหย่จากเพื่อนๆ ‘เมื่อคืนหายหัวไปไม่บอกลาเลยนะ!!’ ‘มึงไปกับใครไอ้เอื้อม!!’ ‘อย่าเมาจนลืมอุปกรณ์ป้องกันนะมึง!!!’ และอีกมากมาย ศรุตาได้แต่อึ้ง ทึ่ง ตะลึง กลืนน้ำลายเบาๆ เทพบุตรฮาร์ดคอร์ของเธอคงสั่งสมประสบการณ์ชีวิตมากยาวนานโชกโชนจนตกผลึกสมชื่อ นอกจากความสนุกสนาน เร่าร้อนแล้ว ยังมีภาพเอื้อมพัฒน์ออกงานสำคัญต่างๆ ในชุดสูทดูดี
‘โธ่เอ๊ย! ศรุตาอะไรหนักหนากับพี่(เกิน)เอื้อมคนนี้ เออเดี๋ยวนะ นี่มัน!’
ภาพของนางแบบสาวคนดังที่กำลังเป็นข่าวดังตอนนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะสนิทสนมกับเอื้อมพัฒน์ถึงขนาดกอดคอเซลฟี่คู่กับ แบบแก้มชนแก้มเลยทีเดียว พร้อมกับแคปชั่นกำกับใต้ภาพสุดแซ่บ
‘พาคนขี้งอนมาเที่ยว เดี๋ยวจะส่งเข้านอน’
‘งั้นพี่เอื้อมกับแทร่าก็นะ ถึงขั้น..ส่งเข้านอน แต่ก็เหมาะสมกันดีชายหล่อหญิงสวย ศรุตา ตื่นค่ะ!!! เธอไม่ได้ไปต่อ แยกย้ายค่ะ’
กลางดึกคืนนั้นเอื้อมพัฒน์กลับเข้าห้องพร้อมกับแขกพิเศษคนหนึ่ง
“เชอร์เบ็ตอยากกินพี่เอื้อม เอ๊ย อาหารฝีมือพี่เอื้อมจังค่ะ”
“กินอาหารต้องไปห้องอาหาร แต่มาห้องพี่เอื้อมก็ต้องกินพี่เอื้อมสิจ้ะ”
สาวเชอร์เบ็ตขึ้นนั่งคร่อมตักพ่อหนุ่มรักร้อน เลิกชุดเดรสรัดรูปท่อนบนลงจนเหลือเพียงบราเซียสีขาวชัดเจนระดับสายตา ประกบริมฝีปากร้อนเข้าหากัน แลกลิ้นสากพันกันนัวเนีย มันคือเรื่องปกติสำหรับชีวิตผู้ชายเพลย์บอย ไม่ยึดติด ไม่สานสัมพันธ์ต่อ one night stand คือการยินยอมพร้อมใจมีเพศสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ไม่เคยมีคำว่าพอจากผู้ชายคนนี้
“อืม!”
เอื้อมพัฒน์ก็ไม่รอปลดปล่อยเนินแฝดเด้งขนาดคัพซีออกจากบราลูกไม้สุดเซ็กซี่ แม้จะเห็นจนชินตานับไม่ถ้วน มันก็สร้างความตื่นเต้นน่าสนใจได้เสมอเพราะเจ้าของไม่เคยซ้ำหน้า เขาลูบไล้สำรวจเนินนุ่มเนียนขนาดล้นทะลักด้วยฝ่ามือสาก พลางเขี่ยยอดปทุมสีชมพูเบาๆ เพิ่มความเสียวกระสันอีก
“อุ้ย....ขนลุกเลย....ไม่ลองชิมดูสิคะ พี่เอื้อม” หญิงสาวเบียดเต้าคู่แฝดใส่หน้าชายหนุ่ม
“อย่างงั้นล่ะค่ะ... อ๊ะ อ๊ะ ซี้ด!”
เอื้อมพัฒน์จรดปลายลิ้นสากบนยอดจุก ผิวหนังบอบบางประสาทสัมผัสไวจนหญิงสาวตัวเกร็ง ก่อนจะดูดอย่างหื่นกระหาย มือบีบเค้นอย่างเมาเมาสลับกันไปมาสองข้าง
เสียงครางเร้าอารมณ์ของหญิงสาวถ่ายทอดความเร่าร้อนระอุ ให้เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง ความเป็นชายที่หลบซ่อนตัวอยู่เบื้องล่างตอบรับทันท่วงที ขยายตัวขึ้นเป็นลำแข็ง เตรียมออกมาทำหน้าที่ของตน ชายหนุ่มเลื่อนมือลงเลิกกระโปรงตัวสั้นจิ๋วขึ้นเผยให้เห็นจีสตริงสุดเซ็กซี่ เขาลูบไล้ชื่นชมก้นอันงอนงาม นิ้วมือยาวเรียวเริ่มชอนไชตามหาร่องสวรรค์
“อ๊ะ....เชอร์เบ็ตทนไม่ไหวแล้วค่ะ ใช้ลิ้นได้มั้ยคะ”
“ไม่ดีนะ งานพี่ต้องใช้ลิ้นชิมอาหารเยอะ.....ใช้ข้างล่างของพี่ดีกว่า”
สาวเชอร์เบ็ตเร่งรีบปลดกระดุมเสื้อเอื้อมพัฒน์ด้วยมือสั่น ร่างกายที่ร้อนระอุแม้อยู่ในห้องแอร์
“ใจเย็นซิจ๊ะ คนสวย” เอื้อมพัฒน์ขยี้ติ่งเนื้ออย่างไม่คณามือ จนน้ำใสลื่นไหลออกมาจนชุ่มแฉะ นิ้วกลางและนิ้วนางยาวเรียวหายผลุบเข้าไปในถ้ำลี้ลับ ภายในทั้งกระตุกตอดรัดได้ดีและอุ่น
“อืม..พี่ขาดความอบอุ่น พี่ซุกที่อุ่นๆ แล้ว”
“พี่เอื้อม!”
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ขัดจังหวะไฟราคะที่กำลังโหมหนัก เอื้อมพัฒน์ผละมือจากกามกิจเบื้องหน้า คว้าโทรศัพท์ไวปานแสง ก้าวยาวๆ ไปยืนนอกระเบียง ทิ้งให้แขกสาวสวยอ้าปากค้าง นั่งกึ่งเปลือย อารมณ์สวาทค้างเติ่งลำพัง
“แทร่า.....ว่าไงนะ จะมาห้องหรอ ตอนนี้เลยใช่มั้ย ได้สิ! มาเลย!” เขาตอบรับอย่างไม่ลังเลสิ่งใด
“น้องคนดีจ้ะ ขอโทษทีพี่เอื้อมมธุระนิดหน่อย รบกวนน้อง เอ่อ กลับบ้านก่อนนะ”
เจ้าหล่อนทำหน้านิ่วบึ้งตึง ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าทำตามคำสั่งเจ้าของห้อง เดินฉับๆ บนรองเท้าส้นสูงเอื้อมพัฒน์ส่งเธอที่ประตู
“เจอกันวันหน้านะจ้ะ เชอร์รี่”
“เออ ชื่อเชอร์เบ็ตค่ะ” สาวสวยกรอกตามองบนและเดินกระแทกส้นจากไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
10 นาที ต่อมา
เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น
“เอื้อม!!! แทร่าขอนอนค้างห้องเอื้อมนะ!”
“แทร่า เอื้อมไปเข้างานก่อนนะ เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว เก็บบรากับจีสตริงไปด้วยล่ะ”
เอื้อมพัฒน์ก้มลงหอมแก้มสาวคนสนิทหนึ่งที
“เออน่า!!!!!” ธาราวีร์บ่นอุบอิบซุกตัวใต้ผ้านวมหนา เครื่องสำอางยังคงแน่นบนใบหน้า ลิปสติกสีแดงบนเรียวปากงามเจือจางลงเล็กน้อย ชุดสวย กระเป๋าถือและรองเท้าคู่งามที่เธอสวมมาเมื่อคืนกระจัดกระจายไม่เป็นที่ในห้องนอนเหมือนรีบร้อนถอด
เช้าวันนี้เอื้อมพัฒน์ออกเดินพร้อม Ducati สุดเท่ห์คู่ใจแม้ช่วงนี้กรมอุตุฯ จะประกาศเตือนเรื่องฝนฟ้าอากาศ เขามองว่าบิ๊กไบค์จะคล่องตัวมากกว่ารถยนต์หากฝนเทลงมาแล้วต้องติดแหงกตามสี่แยก ใช้เวลาไม่นานจากคอนโดมาถึงโรงแรม เขาเกลียดการไม่ตรงต่อเวลาจึงไม่เคยมาเข้างานสายและชอบที่จะมาก่อนเวลาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยต่างๆ บทบาทชีวิตส่วนตัวและหน้าที่การงานต้องแยกแยะรักษาสมดุลให้ชัดเจนเสมอ
เอี๊ยด!!!!!
“จอดตรงนี้เลยพี่”
ศรุตาก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างอย่างคล่องแคล้ว เวลาเดียวกันเอื้อมพัฒน์ภายใต้หมวกกันน็อกอันโตเลี้ยวเข้ามาเจอหญิงสาวพอดี ชายหนุ่มเลื่อนหน้ากากขึ้นเพื่อจะมองรุ่นน้องให้ถนัดตามากขึ้น ฝ่ายหญิงเงยหน้าขึ้นแล้วความสนใจกับโทรศัพท์ต่อไปเสมือนเจอคนไม่รู้จัก เช้าวันนี้ลิฟท์พนักงานแถวยาวเสียด้วย ศรุตาจึงแก้เซ็งด้วยการก้มหน้าก้มตาเล่นเล่นโซเชียลแบบไม่สนใจสิ่งรอบตัว จนไม่รู้เลยว่าคนที่มาต่อคิวหลังเธอกำลังแอบมองจอโทรศัพท์อย่างสนใจ
ศรุตากดเลือกชั้นสามสิบลิฟต์ช่วงเข้างานนี้เบียดเสียดมากเลยจริงๆ แต่เธอยังขังตัวเองในโลกส่วนตัวต่อไป ไม่สังเกตเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ รอบตัว ลิฟต์แวะส่งพนังงานตามชั้นต่างๆ จนไม่เกือบไม่เหลือใครแล้ว
“เฟซบุ๊คเช้านี้มันมีอะไรน่าสนใจหรอคะ.....น้องกวาง” ศรุตาผละจากโลกส่วนตัวหันขวับไปหาเจ้าของเสียง ซึ่งยืนกอดอก พิงผนัง ด้านหลังนั่นเอง
“สะ...สวัสดีค่ะ พี่เอื้อม วันนี้เข้าเช้านะคะ เหอะๆ”
“พี่เห็นเราเดินเล่นมือถือตั้งแต่ตอนเดินเข้าประตูแล้ว ไม่สนใจคนอื่นเลยนะ”
“อ้าว พี่เอื้อม เห็นกวางด้วย หรอคะ” รุ่นน้องพยายามคุมสติเมื่อพูดคุยกับรุ่นพี่ระดับหัวหน้า
“เห็นตั้งแต่ลงวินรับจ้างแล้วล่ะ ใส่กระโปรงแล้วนั่งคร่อมไปได้ ไม่กลัวโป๊หรือไง”
“ชินแล้วล่ะคะ กวางใส่กางเกงขาสั้นไว้ข้างใน รู้ว่าต้องขึ้นนั่งยังไง..ไม่ให้โป๊”
“แหมๆ ความสามารถพิเศษ มีใครบอกมั้ยว่าเราเนี้ย ทั้งห้าวทั้งนิสัยแปลกๆ”
“ก็เยอะแยะค่ะ ถือเป็นคำชมไปในตัว” ศรุตายืดอกทำท่าทางภูมิใจ เอื้อมพัฒน์ถึงกับหลุดขำ
“ทำอย่างนี้!แฟนไม่ว่าอะไรหรอ!”
“แฟนไม่มีค่ะ โสด พี่เอื้อมถามว่าอะไรนะคะ”
ติ๊ง!
ชายหนุ่มไหวไหล่กว้างแล้วเดินนำหน้าออกจากลิฟท์ ศรุตาได้แต่มองตามหลัง ยืนอ้าปากค้าง รู้สึกได้ถึงความอุ่นพลุ่งพล่านบนใบหน้า อาการขัดเขินแบบเด็กวัยรุ่นที่มีต่อผู้ใหญ่ มันเป็นเช่นนี้เองหรือ
‘ศรุตา เธอเขินหรอเนี้ย อย่าๆ พี่เกินเอื้อมเขาคงแซวไปเรื่อยแหละ’
เอื้อมพัฒน์ในห้องทำงานส่วนตัวเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน ไล่เช็คอีเมล์ เอกสารต่างๆ บนโต๊ะ กราฟจอตลาดหลักทรัพย์ พลิกหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับภาษาอังกฤษตามปกติ
“Kwang Sarutar”
เขาค้นหาสิ่งที่บังเอิญสังเกตเห็นเมื่อครู่ แม้ว่าเจ้าของบัญชีผู้ใช้จะตั้งค่าความเป็นส่วนตัวไว้ ชายหนุ่มก็ไม่ละความพยายามไล่ดูรูปถ่ายและข้อความต่างๆที่เพื่อนๆ ส่งมา(ตั้งค่าสาธารณะ) รุ่นน้องคนนี้ไม่ใช่สาวดาวคณะ ไม่ใช่เชียร์หลีดเดอร์มหาวิทยาลัยและไม่ใช่นักศึกษาประเภทเมรีขี้เมาหัวราน้ำ ชอบเที่ยวกลางคืนจนเป็นนิสัย ทว่าเธอเป็นนักกิจกรรมเพื่อส่วนรวมตัวยงไม่ว่าจะเป็นจิตอาสาทั้งในและนอกสถานที่ เอื้อมพัฒน์นั่งไล่ดูอย่างเพลินตาแล้วแอบยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ช่างเป็นผู้หญิงที่แปลก หรือเขาต่างหากล่ะที่แปลกตะลอนราตรีตามหาสาวๆ ไปเรื่อย
‘ใครจะไปแซ่บ เหมือนรุ่นพี่ที่โรงแรมที่แกไปฝึกงานล่ะ’
‘เห็ดสด ขอให้ได้ขอให้โดนนะ โชคดีนะแก’
‘เดี๋ยวๆนะ อะไรของพวกแก ฉันแค่บอกว่าพี่เขาหล่อดี ไปกันใหญ่แล้ว อีพวกนี้!!!’
เสียงหัวเราะหึหึจากลำคอดั่งผู้มีชัย แววตาเป็นประกาย เอื้อมพัฒน์ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ อีกฝ่ายได้ตกหลุมเสน่หาของเขาด้วย ภายใต้ความเป็นตัวของตัวเองแบบสาวศรุตามีบางอย่างน่าสนใจไม่ใช่น้อยหรือเพลย์บอยใกล้จะพ่ายหัวใจให้เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง
‘ที่นี่ไม่มีแซ่บกว่าพี่เอื้อมคนนี้แล้วล่ะจ๊ะ’
ตลอดวันนักศึกษาสาวเหม่อลอยบางช่วงบางคราว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คำถามที่รุ่นพี่(เกินจะ)เอื้อมคนนั้นยังดังก้องย้อนไปมาในหัวตลอดเวลา เอื้อมพัฒน์เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ดึงดูดให้สนใจอย่างบอกไม่ถูก สาวๆ ทุกคนคงหัวใจหลอมละลายไปตามๆ กัน เธอเฝ้าเตือนสติตัวเองว่าอย่าไปคิดคาดหวังเรื่อยเปื่อยอันใดมากเกินความจำเป็น
‘ไม่เอานะ ศรุตา ตื่นค่ะ ตื่น อย่าลืมสิ ดาราแทร่าคนนั้น แม่ก็คือแม่นะ’
“หนูกวางถือแฟ้มอันนี้ไปให้ในครัวหน่อยสิ ให้วินหรือเอื้อมก็ได้นะ” รุ่นพี่แผนกเดียวกันไว้วาน
“คะ...ค่ะ ได้ค่ะ” ศรุตารับแฟ้มด้วยมือไม้สั่น แข้งขาเบาหวิวไม่มีแรง
ห้องครัวกว้างขวาง โอ่โถง สะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อยแบบเดียวกับรายการอาหารที่เคยดูผ่านตามาบ้าง พ่อครัวชุดขาวสองสามคนกำลังขะมักเขม้นอยู่หน้าเตาที่ไฟลุกโชน โดยมีเอื้อมพัฒน์เดินดูกำกับอย่างเคร่งเครียด
“ว่าไงจ้ะ น้องกวางมาทำอะไร” เสียงของรวินทร์จากข้างหลัง
“เอาเอกสารมาส่งค่ะพี่วิน”
“กำลังรออยู่พอดี เอามาเลยๆ” เอื้อมพัฒน์หันขวับเดินปรี่ตรงเข้ามาฉับพลัน คว้าแฟ้มเอกสารเปิดแบบขอไปทีผ่านๆ แล้วยัดใส่มือเพื่อน
“ใช่จริงๆ ด้วย มึงไอ้วินเอาไปตรวจดูนะ แล้วไปวางที่โต๊ะกูในห้องด้วย ไปๆ เกะกะ” เขาโบกมือกลางอากาศ
“ขอบคุณนะคะ น้องกวาง ช่วยพี่ได้เยอะเลย เดี๋ยวไว้พี่พาไปเลี้ยงของอร่อยนะจ๊ะ”
คนร่างสูงอกผึ่งผ่าย พูดจาหว่านล้อมด้วยคำหวานละมุน ก้มหน้าลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเด็กฝึกงาน ภายใต้คิ้วเข้มหนาคู่นั้นกับม่านตาสีดำสองชั้นหลบในแต่ช่างคมลึกบาดใจ ฉายประกายดั่งจะคว้ามากลืนกิน ขยิบตาข้างหนึ่งให้ ก่อนพลิกบทบาทกลับสู่โหมดทำงานอีกครั้ง
“ไปถึงไหนกันแล้วเนี้ย!!! จะนานเกินแล้วนะเฮ้ย!” หัวหน้าครัวเสียงดังกระตุ้นการทำงาน
ขณะนั้นศรุตาได้แต่ยืนตัวแข็งนิ่ง สมองขาวโพลนเหมือนเคว้งคว้างอยู่ในภวังค์ การได้ประสานสายตากับรุ่นพี่ที่แอบปลื้ม ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด
‘ทางกลับหอไปทางไหน พาหนูกลับไปที จำทางไม่ได้แล้ว!’
